Dwa typy filozoficzne

[scand]

Ludzi wykazujących zainteresowanie filozofią podzieliłbym zasadniczo na dwa
typy:
pierwsi szukają w filozofii bezpiecznej przystani, ostatecznych odpowiedzi na
pytania, rozwiązań praktycznych - tak czy inaczej interesuje ich bardziej cel
podróży niz sama podróż.
Są też tacy którym wystarcza sama podróż, poprzez krainy rozmaitych klimatów
i zapachów - czysty ruch myśli a nie osadzenie myśli w konkretnym miejscu.
Nawet zacumowani tymczasowo w porcie myślą już o następnej podróży.

***

No i są też tacy, co zachęcają do podrózy zadając skierowane ku odległym
lądom pytania

[epona1]

do których siebie byś zaliczył?

[scand]

Bardziej do typu drugiego - stąd pewnie moja słabość do dialektyki. Ciekawe jak
inni bywalcy naszego salonu określiliby siebie.

[kamfora]

scand napisał:

> Ciekawe jak inni bywalcy naszego salonu określiliby siebie.

Prawdę mówiąc - nie wiem. Wydaje mi się, że jestem gdzieś pośrodku
Bo dla mnie ważny jest zarówno cel podróży jak i sama podróż...
Ostatecznych odpowiedzi oczekuję dopiero po przejściu na drugą stronę życia,
ale tymczasem muszę udzielać moich odpowiedzi w każdej chwili - dokonując
kolejnych wyborów (ale i czerpiąc przyjemność z możliwości i jakości
podróżowania

[scand]

> Ostatecznych odpowiedzi oczekuję dopiero po przejściu na drugą stronę życia,

Zastanawiałem się czy owo ewentualne przejście da NAM właśnie odpowiedź - bo
nawet przecież jeśli będzie to my będziemy już tak różni od siebie uwikłanych w
ziemskie relacje że różnica bedzie tak duża miedzy tymi dwoma postaciami jak
między larwą a motylem.
Bez ciała , bez możliwości uczestniczenia w ziemskiej grze ( choćby logowania
się do kawiarenki i pisania bedziemy już kimś zupełnie innym.
Nie NAM udzielone zostaną więc ostateczne odpowiedzi.

[wmro]

scand napisał:

> Bez ciała , bez możliwości uczestniczenia w ziemskiej grze ( choćby logowania
> się do kawiarenki i pisania bedziemy już kimś zupełnie innym.

Zakładając, że istnieje możliwośc przejścia na drugą stronę życia, że jest Ktoś
ponad nami i jest wszechmocny, to dlaczego nie małoby być możliwe spełnienie
pragnień, które tutaj są niemożliwe do realizacji poprzez zamknięcie nas w
niedoskonałym ciele.

> Nie NAM udzielone zostaną więc ostateczne odpowiedzi.

Powstaje pytanie - czy nieodzwonym warunkiem istnienia JA jest posiadanie
cielesności?

[scand]

> Zakładając, że istnieje możliwośc przejścia na drugą stronę życia, że jest >
Ktoś
>
> ponad nami i jest wszechmocny, to dlaczego nie małoby być możliwe spełnienie
> pragnień, które tutaj są niemożliwe do realizacji poprzez zamknięcie nas w
> niedoskonałym ciele.

Spełnienie w dosłownym kształcie będzie/byłoby niemożliwe bo przecież zmienia
się całe otoczenie. Muszą więc to być NOWE pragnienia, których na nowo trzeba
się nauczyć. Może w porównaniu z nimi nasze doczesne pragnienia wydają się
trywialne dlatego Ci z drugiej strony zostawiają nas w spokoju



> Powstaje pytanie - czy nieodzwonym warunkiem istnienia JA jest posiadanie
> cielesności?

Z naszego doswiadczenia wiadomo jedynie że bez wyodrebionego ciała trudno
uzyskać poczucie odrębnosci od innych ciał w materialnym świecie.

[epona1]

nie wszystkie pragnienia są uzależnione od otoczenia, różni ludzie różne rzeczy
nazywają swym celem (czytaj dobrem) i dążą do niego, jedną z dróg może być (ale
nie musi) filozofia; ci z drugiej strony.. no cóż, a może pęka im serce jak
widzą naszą niemożność osiągnięcia celu podczas gdy oni cieszą się nim w
najlepsze i mają świadomość że nie mogą nam pomóc..

natomiast poprzez ciało poznajemy drugi byt, również jego odrębność, choć
nieraz to poznanie sprowadza na manowce...

[scand]

> ci z drugiej strony.. no cóż, a może pęka im serce jak
> widzą naszą niemożność osiągnięcia celu podczas gdy oni cieszą się nim w
> najlepsze i mają świadomość że nie mogą nam pomóc..

Serce im prawdopodbnie wcale nie pęka bo wiedzą jak trywialne są te nasze
tymczasowe ziemskie cele, osiagąją więc stan w którym już nie ma pragnień ani
tym bardziej pożądania. Tylko ze względnej nieistotnosci ziemskiej gry ( która
dla nas jest wszystkim) można uzasadnić ich obojętność oczywiście przy
założeniu ich dalszego istnenia.

[wmro]

scand napisał:

> Spełnienie w dosłownym kształcie będzie/byłoby niemożliwe bo przecież zmienia
> się całe otoczenie.

Och, ileż razy zmieniło się moje otoczenie w doczesnym świecie, abym mogła
stawać się tym kim jestem.
I na pewno ulegnie ono dalszej zmianie (przemianie), bo brnę do przodu, czasem
na oślep, ale brnę.

> Muszą więc to być NOWE pragnienia, których na nowo trzeba
> się nauczyć.

To dobrze, niech będą nowe Nowe zazwyczaj tchnie rozwojem

> dlatego Ci z drugiej strony zostawiają nas w spokoju

Chyba tak jest dobrze, najprawdopodobniej tak_ma_być.
A czy zostawiają nas w spokoju? Sama nie mam żadnych doświadczeń w tej mierze,
ale znam takich, którzy twierdzą inaczej. Nie neguję tego, co mówią z racji
braku własnych doświadczeń.
Nie odrzucam tego, czego sama nie doświadczam, ale inni byc może tak.

>> Z naszego doswiadczenia wiadomo jedynie że bez wyodrebionego ciała trudno
> uzyskać poczucie odrębnosci od innych ciał w materialnym świecie.

Zgadza się, w tu_i_teraz ciało jest granicą doświadczeń rzeczywistości i
rozróżnienia JA od innych ciał.

[kamfora]

scand napisał:

> Bez ciała , bez możliwości uczestniczenia w ziemskiej grze ( choćby logowania
> się do kawiarenki i pisania bedziemy już kimś zupełnie innym.
> Nie NAM udzielone zostaną więc ostateczne odpowiedzi.

Wydaje mi się, że z faktu, że będziemy inni nie można wyciągać wniosku, że
będziemy kimś innym. Na przykład: teraz jestem zupełnie inna niż wtedy, gdy
byłam dzieckiem - a jednak jestem ta sama )

Wierzę, że podobnie będzie po przejściu przez bramę śmierci na drugą stronę
życia. Będziemy inni - ale zachowamy świadomość siebie, tożsamość.

[scand]

> Na przykład: teraz jestem zupełnie inna niż wtedy, gdy
> byłam dzieckiem - a jednak jestem ta sama )

Ale cóż to oznacza w takim razie ta sama ? Jedynie to, że zachowane zostało
poczucie ciągłośći o które zresztą łatwiej bez nagłych zmian. Nagłe zmiany
bywają przyczyną poczucia wyobcowania z własnej osobowości o czym świadczą np.
wspomnienia więźniów obozów koncentracyjnych, którzy nagle znaleźli się w
świecie tak różnym od dotychczasowego, że wydawało im się że to co się im
przytrafia to się przytrafia komuś innemu.

[epona1]

mówiąc twoim językiem jestem pierwszym typem, chociaż ja nazwałabym to raczej
etapem; ponadto cel mojej podróży jest zawsze nieskończony, więc czasem się
zastanawiam czy satysfakcji nie daje mi sama podróż

[wmro]

Skłaniam się ku Twojemu podejściu do podanej typologii.
Rozwój jednostki to proces dynamiczny i pewnie nie można raz na zawsze nazwać i
poszufladkować odpowiedzi na trudne pytania.
Ruch myśli, podróż jest niezwykle porywająca i wciąż wnosi nowe jakości do już
raz (wydawałoby się) ustalonych rozwiązań.

[scand]

>Ruch myśli, podróż jest niezwykle porywająca i wciąż wnosi nowe jakości do już
raz (wydawałoby się) ustalonych rozwiązań.

Wciąż w podróży, ... kiedy dotrę do portu?