dołeczek

[ela74]

Dziewczynki totalna głupawka mnie ogarnia, po złościach nachodzi mnie na
płacz, w pracy patrzą na mnie jak na czubka i na zawilgocone oczy i pytają co
się dzieje. Nikt nie wie o ciąży, narazie nie dzielę się tym z nikim oprócz
najbliższych i chyba myślą sobie, że zwariowałam. Parę dni temu koleżanka z
wydziału powiedziała o swojej ciąży, to dopiero początek, wyszło jej z testu
i w przyszłym tygodniu wybiera się dopiero do lekarza. To już druga ciąża, ma
2-letniego synka i wiem, że była również ciężka, większość czasu spędziła na
zwolnieniu i w szpitalu, ale udało się. Troszkę mi głupio, że nie dzielę się
również swoją małą tajemnicą, podczas gdy ona zwierza się zw swojego
samopoczucia, ale poprostu za bardzo boję się co będzie dalej i dość mam tych
pełnych współczucia spojrzeń gdyby coś... Oj dziewczynki to taki ciężki
okres, raz euforia, raz płacz, samą siebie trudno zrozumieć, ściskam mocno,
załzawiona dzisiaj Ela.

[aska1972]

Droga Elu, takie nastroje na początku ciąży to zupełna norma
Szaleją hormony i tak się dzieje. Raz płacz raz szleńcza radość.
Też tak przechodziłam początki ciąży. Czasami zastanawiałam się sdkąd we mnie
tyle łez? Ale potem mi przeszło. Ciesz się ze swojego stanu, płacz jak masz na
to ochotę. Masz prawo
Pozdrawiam Ciebie i Twoje Maleństwo

Eluniu....

[bei]

Twoja ciąża...Twój Skarb...Twoja prywatnośc...do tego masz prawo..i sama
zadecydujesz- kiedy podzielisz sie...i z kim- tą wspanialą wiadomością....i
wszyscy powinni to uszanowac.....
Nastroje wciąży- tu można grubaśne woluminy zapisywac- i nie oddadza huśtawki
nastrojów
Moja Szwagierka- też Elunia- jest w ciaży...i dopiero niedawno zdecydowała o
tym- że powie w rodzinie o Swojej Ślicznej Tajemnicy....i ja b. szanowałam tę
jej tajemnicę- ale nie mogłam sie doczekać- kiedy będzie można tak oficjalnie
już- tak normalnie rozmawiać o tym cudzie.... Dla kazdej Mamy musi być swoj
czas na przyswojenie tej wiadmosci...każdej mamy czas moze byc inny- ja o
naszej ciaży z A- mówilismy od razu- ale to w niczym nie zmienia wartosci
dziecka od tego- kiedy wiadomosć obwieścimy światu...czy najbliższym...
Ja- jak widzę, że ktoś zachowuje sie inaczej niż zwykle- to nie oceniam tego
źle....jestem wyrozumiała- wiem, że na nasze zachowanie ma wpływ tak wielu
czynników ...stresów...że życie traktuje nas różnie...
Wyrozumiałość u współpracowników- na pewno otocza Cie parasolem ochronnym...no
i przepisy pracy też mówia swoje o takiej pracownicy....podzielenie sie tą
wspaniałą wiadomością- na pewno przyniesie tylko pozytywne efekty....
życzę Ci szybkiego dobrego....dbaj o WAS.....

[ela74]

dziekuję, ci niezawodna bei za słowa wsparcia i otuchy, masz ze mną robotę nie
maco? Mało się odzywam na forum i z reguły jest to smęcenie lub lęki itd
natomiast ja sama nie wielką radą moge służyć bo taka zielona jestem. Mimo
jestem z wami z moim maluszkiem całym secem i przeżywam wasze radosci i smutki.
To, że nie mówię o swojej ciąży to tylko dlatego, że nie wiem jaki będzie jej
koniec. Postanowiłam sobie, że póki nie minie ten najniebezpieczniejszy okres,
przynajmniej tak wierzę, nie planuję, nie myslę, za dużo nawet nie marzę, aby
tak bardzo nie bolało gdyby..., ale chyba i tak sama się oszukuję, nie
wyobrażam sobie kolejnej straty i mimo lęków jest we mnie troszkę nadzei, że
Bóg drugi raz tak mnie nie doświadczy.Jutro wieczorem u gin i mam nadzieję
złożyć pozytywny i wesoły raport.