Dodaj do ulubionych

tylko spokojnie

30.11.06, 04:28
Do 10 roku życia mieszkałem na 4 piętrze, w obskurnym bloku w Ostrowcu
Świętokrzyskim. Piętrowe łóżko przechodziło w lastrykowy parapet. Budziłem się
na wysokości okna, z którego biła szarość. Niewiarygodnie wysoki smukły komin
miejscowej ciepłowni i asfaltowe boisko z obdrapanymi bramkami poniżej. Spokój.
Potem przeprowadziłem się na peryferie miasta, do dzielnicy nazywanej Kolonia
Robotnicza, co zupełnie rozmijało się z klimatem tego miejsca: lasy, łąki,
stawy, jednorodzinne domy w surowym stanie - jeden wielki plac zabaw. Sielana,
natura, funk. Ale nie o tym.

Paul Wirkus, Polak ze Śląska. W latach 80tych grał w punkowym zespole Karcer,
którego - nie ukrywam - nigdy nie słyszałem. Zanim Wirkus stał się szychą
polskiej i niemieckiej sceny minimal miał znany epizod z Marcinem Dymitrem
(Ewa Braun, Emiter) - płyta "Fudo" Mapy często uznawana jest za polskie wide
awake na postrock, co może jest prawdą, ale należy zaznaczyć, że to
prekursorskie wówczas u nas granie nie było jedynie echem amerykańskiego
nurtu, a kreatywnym połączeniem tamtych prądów ze świeżymi pomysłami
niemieckiej sceny elektronicznej przefiltrowanymi przez wrażliwość
punk-noisowych eurydytów.
Dymiter, dziś główna postać wschodnio-europejskiej poszukującej muzyki
elektroakustycznej, wyrasta z legendarnej już Ewy Braun - zespołu, którego
muzyczny rozwój odzwierciedla ewolucję dischordowskiego postpunkowego grania w
gitarowy noise z Amphetamine Reptile i Touch&Go. Od "Love, Peace, Noise",
przez "Love, Piss, Noise", do "Sea, Sea". Jednak zaczęli gdy już się działo, a
skończyli, gdy kanony zakrzepły jak Han Solo w karbonicie pod koniec "Imperium
kontratakuje". Atutem zespółu było przekucie tamtych inspiracji w coś
posiadającego rodzimy sznyt, a przy tym nie gorszego w warstwie muzycznej i
produkcyjnej.
Dymiter zaczął grać z Wirkusem, gdy właściwie dał sobie już spokój z Ewą
Braun. Wirkus zaczał grać z Dymiterem między ostatnimi, jak miało się okazać,
trasami Spokoju. Mapa połączyła obu muzyków, których muzyczne ścieżki zarówno
przed nią jak i po niej szły właściwie równolegle. Myślę jednak, że nie ma
potrzeby się na tym skupiać, tym bardziej, że jest późno, a ja nie Księżyk.
Chcę zhajpować Wam Spokój.
Zostawili po sobie jeden jeno album "Immer mit der Ruhe!", wydany w 1997 roku
przez niemiecki bluNOISE (w Polsce Antena Krzyku). Szufladkowany jako noise
rock, a według muzyków noise pop.
Nie bez powodu uderzyłem z początku w sentymentalny ton. Muzyka Spokoju
ewokuje obrazy mojego dzieciństwa - fabryki, bloki, kominy, enerde i bijącą w
oczy szarość. A gdy stoję na przystanku tramwajowym w Warszawie, o głodzie,
kacowym ssaniu żołądka, chłodzie i z syfiącymi ostatnim kiepem palcami Spokój
syntezuje mi tamte wspomnienia ze skrzeczącym w uszach wyziewem industrialnego
nowego otoczenia. Które już nie takie obce, jak chciałby przedostatni wyraz
ostatniego zdania. Daje to poczucie ciągłości - zziębnięte korzenie ciągnęły z
szarej ziemi soki, których pulsowanie czuję teraz w zgrabiałych z zimna
gałęziach między którymi tli się papieros. Neurotyzm w skrzeku gitar, nerw w
przesterach, kawowy speed w punkowych zacięciach bębnów, zasrana melancholia w
zasranych melodiach… i spokój oraz izolacja: „bezpieczny okop mego domu,
wtulony w głos prądu ulicy – nie otwieram nikomu”. Spokój.
„Immer mit der Ruhe!” można postawić zaraz po najlepszych nagraniach Fugazi,
Jesus Lizard i Shellaca. Nastrój byłby bliski Sonic Youth, ale melodyka
Spokoju bliżej ma do społemowskiej pustki, niż nowojorskiego wózka z hot
dogami. Właściwie materiał jest tak specyficzny, że nie da się go ustawić w
żadnym rządku, jest to pieprzony rubin wśród szmaragdów. I z całym szacunkiem
dla rodzimej Ewy Braun i innych Kristenów, czy Cosi Jak Elvisów – Spokój to
wyższa klasa. Nie ma tu nawet mowy o polskim kompleksie, bo to właściwie
niemiecki zespół. Tylko spokojnie…
Obserwuj wątek
    • cze67 Re: tylko spokojnie 30.11.06, 09:56
      Ewa Braun nie za bardzo mi wchodziła, a to z powodu tekstów - były jak dla
      mnie, zbyt zaangażowane i "nawiedzone" (muzycznie OK.). Z tym, że nie znam Sea
      Sea, która chyba jest nieco inna niż poprzednie płyty.
      Natomiast jestem admiratorem Mord i innych projektów Dymitra (Emiter w
      szczególności). Mapa, słuchana ze dwa lata temu zrobiła na mnie jak najlepsze
      wrażenie. Spokoju nie znam, nie widziałem. Ale jestem zaciekawiony.
    • janek0 hajp się udał... 30.11.06, 12:06
      > Zostawili po sobie jeden jeno album "Immer mit der Ruhe!", wydany w 1997 roku
      > przez niemiecki bluNOISE (w Polsce Antena Krzyku). Szufladkowany jako noise
      > rock, a według muzyków noise pop.

      Gdzie to można dostać ?! Lubię Ewę Braun i całą resztę wymienioną, więc mi to
      musi podejść.
      • braineater Re: hajp się udał... 30.11.06, 12:37
        www.mozg.art.pl/sklep/antena-krzyku/index.htm
        chyba, że via rapidshare:)

        Tzar of Fashion powiedział wszystko, jedna z najlepszych płyt ostatnich
        parunastu lat

        P:)
        • grimsrund Re: hajp się udał... 30.11.06, 12:50
          Fajnie...

          Gdybyż jeszcze ta strona działała :(
          • braineater Re: hajp się udał... 30.11.06, 13:00
            sorki, nie przeklikałem dalej, bo nie mialem zamiaru kupować znowu:)
            czyli chyba zostaje tylko rapid, albo aukcje, bo to wyszło w jakimś smiesznym
            nakładzie.

            P:)
    • carmody Re: tylko spokojnie 30.11.06, 15:02
      Cze, Grim i Janek: sprawdźcie gazetowe maile.
      • grimsrund Re: tylko spokojnie 30.11.06, 15:46
        Łał! Wodzu, prowadź na Kowno! :))

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka