Dub - klasyka, nowości?

[sonicboom]

Zapowiadany koncert Lee Scratch Perrego narobil mi smaku na zapoznanie sie z
tym gatunkiem. Mozecie cos polecic nowicjuszowi?

[michal-z]

Asian Dub Foundation to ponoć klasyka gatunku

[ton2]

Nie jestem żadnym wyjadaczem, ale proponuje Mad Pofessora, Sly & Robbie i
ewentualnie Zion Train (choc wszystko co oni robia dosc jednorodne jest i z
rozwojem raczej slabo) Z "nowości", czy też nowszych interpretacji dubu
poleciłbym Deadbeat i Fat Freddy's Drop.

Pozdr

[braineater]

nowicjuszowi polecamy Laswella, Billa Lawella:) A polecamy, bowiem dub, jak i
90% muzy z okolicj Dżamajki, jest na dłuższą metę dość nudnawy, szcególnie jak
jest się białasem, nie ma się dredów, i wierzy się, że dobre zioło rośnie w
Holandii - znaczy rosnie dobre, ale nie pomaga w ogarnianiu dźwięków Jah:)
A Laswell to przypadek o tyle szczególny, że nauczył się od rastamańskich
dubmasterów wszystkiego, czego nauczyć się było warto, po czym zaprzągł ich
techniki do cąłkiem innych gatunków muzycznych, co effekta daje przednie. Nie
znając Twoich preferencji muzycznych, na dzień dobry polecam płyty z gatunku
izi - Imaginary Cuba, gdzie do kubańskich śpiewanek w stylu Buena visty
dorzucono monstrualnie miażdżacy bas, dopieszczoną produkcję i wszystkie dubowe
patenty, typu delaye, pogłosy, reverby, echa i takie tam, co mogę napisać, ale
nie bardzo wiem o czym piszę, jak o tym piszę. Potem możesz, jak nie boisz się
szargania świętości sięgnąc po Panthalassę, którą lubią wszyscy, prócz tych, co
lubia Milesa Davisa, bo tam właśnie Laswell pojechał po kawałkach Maestro. Niby
fajne, niby dopieszczone, ale lepiej by było, jakby Milesa zostawił w spokoju:)
JAk już łykniesz to, to można się przespacerować trochę głębiej na ciemną
stronę mocy i zahaczyć o seryjkę Sacred Sytem gdzie do prostych, czysto
rootsowych rytmów, paru klasycznych sampli, dołaczają się obłakańcy dogrywający
żywe partie na tabli. I dzieją się tam cuda i nie ma cżłowieka co by po
wysłuchaniu tych płytek choćby na chwile nie oszalał na punkcie dźwieku tabli.
Ale to nadal jest izi. Idąc głębiej, możesz zachaczyc o współpracę pana Billa,
z najgenialniejszym z zyjących trebaczy jazzowych, czyli Toshinorim Kondo.
Panowie spotkali się <chyba> dwa razy, raz nagrywając Life-Space-Death, ale to
mało fajne jest, bo generalnie to płyta na której robią za taperów do wywodów
Dalaj Lamy, który przez godzinę wywodzi o tym, o czym Dalaj Lamowie wywodza
zazwyczaj - znaczy kwiatki, ptaszki, miłośc, samsara, pierdoły. Średnio
strawne, ale można przeboleć, jak się wie, że potem powstało Charged, czyli
jakbym miał zwyczaj rankingowania, jedna z chyba najlepszych dubowych płyt w
ogóle. Znowu jest bas, jest produkcja trochę bardziej przesunięta w ambientowe
rejony muzyczne, a nad tym wszystkim Kondo wymiata na swojej z piekła rodem
trąbce która mu zapętlajją, puszczają przez milionowe ustrojstwa i mechanizmy,
a która nadal brzmi tak, że, zostawia dziewczętom kisiel w majtach a chłopcom
wspomnienie po mimowolnych polucjach. Masterpis po prostu.
A potem jest juz z górki:)
Dub Terror Exhaust, znaczy tytuł jest znaczący, 40 pare minut masowania zwojów
samym basem i efektami
AfterMaThematics, czyli wyobrażenie Laswella o tym, jak Robocopy z przyszłości
grałyby hip-hop w dubowych klimatach, gdyby tylko grać umiały
Ale obie należą do tego typu płyt, że generalnie bez dżointa nie podchodź, więc
nie polecam, bo to nielegalajzet.

Jak już przełkniesz Laswella, to każdy inny dub będzie niczym czopek łagodzący
hemoroidy i wtedy lista jest szeroka a ciekawa, choć monotonnie regąłowa:
Sly & Robbie - duecik producencki, de masters of masters, kolesie, którzy obok
Lee Scratcha i Mad Proffesora wymyślili chyba wszystko, co w dubie zażarło -
ich polecam szcególnie to, co wykonali produkując Heart It, feel it zespołu
Foundation, wspólpracę z Laswellem i Williamem Burroughsem przy Material -
Seven Souls; prawie że arcydzieło czyli Howie B - Drum and Bass strip to the
bone - płyta, ktra powinna być po prostu zakazana bo już przy pierwszych
dźwiękach palce same sięgaja po worek i bibułki, a potem jest to samo, tylko
jeszce lepiej; i jedno z dokonań ostatnich, czyli dubową wersję Throw Down Your
Arms Łysej O'Connor <za wersję normalną zreszta też sa odpowiedzialni>

Se posłuchac tez możesz Mad Professora - z klasykiem czyli "No protection"
Massive Attack, płytą przy której na początku lat 90' każda laska mogła byc
twoja; jest też cąła seria firmowanych przez niego skłądaków Dub me crazy - z
10 chyba, ale nie znam nikogo, kto byłby w stanie tyle palić, żeby prześłuchac
całość.

A na deser, tym razem w ciemno pogrzeb sobie za pewnym nowozelandzkim bandem,
co nazywa się Fat Freddy's Drop i robi rewelacyjna muzykę, mocno zdubowaną, ale
przy tym kompletnie pojechaną w siną dal, bez oglądania się na to, że gdzieś
tam Dżamajka

Chyba tyle na początek, jakbyś wolał bardziej o reggae dub, to juz ktoś inny by
musiał, bo ja akurat nieznoszę reggae:)

P:)

[cze67]

Zawsze sobie ceniłem Twoje zdawkowe posty, brajn.

:-)

[p.o.box.77]

braineater pojechal po calosci. sorry ale dla mnie za długo...

ja bym zwrócił tylko uwage na niejednolitość dubu:

1. oldskull: jamajka lat 60tych upsetters z lee perrym, king tubby

mętne, ciężkie.. w pewnym sensie ograniczone technicznie ze względu na niskie
nakłady budżdżetowe i czasy analogowe...

dzis zachwycić może, ale nawet starzy wyjadacze sie meczą po dłuższym czasie
używania.

2. nowa era.

cyfrowy dub z pod znaku zion train. to już studia tak kosmiczne że wszystko
można, czasami chemia lejąca się z głosników powala na głowe niejedno nagranie
JM Jarre'a :D

3. dub jako przedwstęp do nowych form.

asian dub foundation łączy muzykę hinduską, jamajską i rockową w jedną
wystrzałową mieszankę, bill laswell z dubu wyczaruje wszystko

dub dubowi nie równy ale jakby koncept podobny: dużo basu, duzo delayów i jazda
na maksa.

[o co mi w zasadzie chodzi? chodzi mi niej więcej o to że zanim źle napiszesz o
dubie sprawdź więcej niż ADF :D pozdrawiam]

[polleke]

Fajnie, że się taki wątek pojawił. Dzięki temu względnemu szumowi wokół
koncertu LSP sięgnęłam po dawno niesłuchane płyty, może też poszukam nowych
rzeczy.

Zaczynać z dubem od Laswella? Hmmm. Czy on nie przyszedł po prostu na gotowe?

Klasyka gatunku:
Augustus Pablo – King Tubby Meets Rockers Uptown
Keith Hudson - Pick a Dub
I nie zgadzam się z p.o.box.77, że klasyczny dub ciężki i mętny. Przy
wykorzystaniu minimalnej technologii powstały rzeczy niesamowicie
zdyscyplinowane, z przestrzennym brzmieniem. Cyfrowy dub w porównaniu z tym
jest mocno klaustrofobiczny moim zdaniem.

W ostatnim The Wire jest duży materiał o On-U Sound, z okazji 30-lecia wytwórni
(m.in. Dub Syndicate, African Head Charge). Nie miałam jeszcze tego w rękach.
Podobnie nie czytałam nigdy recenzji, ale wiem, że jest kolumna poświęcona
dubowi.

Jeszcze w temacie dub jako punkt wyjścia albo punkt zaczepny:
- post-punk: na początku działalności On-U Sound Sherwood wydawał The Pop
Group, The Slits i PiL,
- disco lat 70/80: Gibbons, Kevorkian, Levan też się nie wstydzili sięgać po
dubowe produkcje.

Z białych ludzi nieodmienne polecam Arthura Russella, zwłaszcza World of Echo.

Trochę OT: trudno mi sobie wyobrazić, że można lubić dub kompletnie dissując
reggae, ale może tylko ja tak mam.

[braineater]

kiedy ja nie disuję reggae. po prostu zasypiam w połowie prawie każdej
jamajskiej płyty typu klasycznego, a zanim zasne, to mi przekaz ideologiczny
zdrowo podnosi cisnienie. za to dubowcy nie pchają się nachalnie z ideolo i
trzymają się raczej z dala od klimatów typu one riddim plate, dzieki czemu jest
to o wiele mniej monotonne i faktycznie dużo przystępniejsze niz klasyczne
reggae - przynajmniej ja to tak odbieram. Nie prowadzi mnie to w stronę
negacji 'wielkich' tego gatunku, typu Marley, Tosh czy Black Uhuru, tyle, że
słabo mnie to kręci w swoich oryginalnych wersjach. To samo mam ze ska, czy
dancehallem, które traktowane ortodoksyjnie, sa dośc monotonne, ale za to
wplątane w inne gatunki sprawdzaja sie doskonale. siegając kulinarnie - bita
smietana jest fajna jako dodatek do róznych rzeczy, natomiast jedzona solo, to
raczej srednio wchodi:)

P:)

[p.o.box.77]

a ja miałem ten Wire w ręku :D ba nawet miałem Sherwooda osobiście w ręku ale
może to nie miejsce i nie czas na takie wyznania...

on U Sound to klasyka lat 90 i to w UK. jak ze ska zaczeło sie na jamajce a
kolejna rewolucja miala miejsce w UK.

i to jak najbardziej pozytywna sprawa. to daje szersze pole podejscia, szybsza
ewolucja, a sluchacz może sobie wybrac.

a teraz zacznę się bronić bo "ciężki i mętny" jest pozytwnym określeniem dubu z
lat 60tych. caly smaczek jest w tym jak z analogowych tasm mozna poprzycinac
nowe podkłady, albo na kilku scieszkach miec podpiete pętle delayów i
analogowych loopow. jak najbardziej i zgodze sie że cyfrowy dub jest
klaustrofobiczny.

i tu ciekawa propozycja ze strony onUsound np. tu większość produkcji jest
nagrywana z udziałem żywych muzyków, co daje dużo uroku. płyta Dub Syndicate
Live at the T+C to jedna z moich ulubionych plyt ever.

przechodząc do kwestii czym jest dub mozna napomknąć o tym jak powszechne
techniki dubowe są/były ww współczesnej muzyce elektronicznej.

na plycie richiego hawtina "Decks, EFX & 909" znalazł sie kawalek czystego
jamajskiego dubu, niby znikąd, a jest.
co jeszce ciekawego.. np mad profesor miksował w londynie płytą izraela.
izrael in dub chyba po prostu, a moze 1991 [?]

o w polsce w ogóle dub jako taki od konca lat 90tych jest znany i lubiany. np.
to co na koncertach potrafi wyczarować z konsolety koleś z vavamuffin gdzie
oczywiscie do konsolety ma podpięty cały zespoł daje ogólny pogląd o co w tym
wszystkim chodzi. brylewski jako "ojciec krzesny" też przecież miksował nie
jedną płytę technikami dubu z lepszym lub gorszym skutkiem, ale np. plyta
users, jeżeli ktoś był na koncercie w teatrze małym tez czuje że rożnic
jakościowa miksu jest.

powiedzialem juz czy nie że dub bardzo fajnie się ogląda na filmie albo na
żywo. także kto ma ciekawość sprawy powinien zobaczyć lee perry'ego. o.

[polleke]

p.o.box.77 napisał:

> a teraz zacznę się bronić bo "ciężki i mętny" jest pozytwnym określeniem dubu
> z lat 60tych. caly smaczek jest w tym jak z analogowych tasm mozna
> poprzycinac nowe podkłady, albo na kilku scieszkach miec podpiete pętle
> delayów i analogowych loopow.

Aaa. W takim razie źle Cię zrozumiałam.

Przypomniał mi się jeszcze dokument o Tubby'm, kiedyś tam puszczony na BBC.
Naprawdę ciekawa postać: pan inżynier, złota rączka, w żadnym razie nie
postrzegał siebie jako "cultural artist". Fan jazzu, maniak szeroko rozumianej
*czystości* - nie palił!, niezbyt zainteresowany duchowym czy ideologicznym
wymiarem muzyki jamajskiej, skupiony na dekonstruowaniu brzmienia. Czyli
przeciwległy biegun zaplątanego w swoich zwojach mózgowych freaka i wizjonera
Perry'ego.

Serge Gainsbourg

[e_white]

Wydał taki bardzo ciekawy dwupłytowy album "Mauvaises nouvelles des étoiles",
gdzie na pierwszej dubuje on, na drugiej dubują za niego.
Perła!

[carmody]

Scientist - Rids The World Of The Evil Curese Of The Vampires

Genialny album. Scientist to wychowanek Tubby'ego, płyta z lat 80tych - tyle
wiem. Genialny album, więcej takich nie znam.

[sonicboom]

Wielkie dzieki za wszystkie typy. Moze zdaze cos sprawdzic jeszcze przed
koncertem...