Statki, które mijają się nocą...

[Gość: mada]

Dlaczego w życiu tak już jest,że jesteśmy jak te statki, które mijając się
nocą tylko na chwile są obok siebie tak prawdziwie...bo potem nadchodzi
codzienność i znów jest ciemność i cisza...
Niby razem a jednak osobno.Najpierw mijamy się z rodzicami a potem z
partnerami, dziećmi własnymi...
Boże jak mi czasem brakuje takiego zwykłego przytulenia, jakichś kilku
romantycznych słów, świec na stole przy starannie przygotowanej kolacji.

Ciągle chcę od zycia jeszcze więcej uczuć, może to przez to,że tak bardzo
brakowało mi ich przez lata dzieciństwa i dojrzewania...
Ciągle brak mi rodziny...brata,który nie czuje żadnych więzi... matki, która
matką nigdy nie była...siostry,której zaufać nie potrafię...
Moje uczucia sa nieokreslone...czasem chciałabym wyjechać gdzieś by być od
nich jak najdalej a czasem, czasem poprostu im wszystko powiedzieć.Tylko ten
strach powstrzymuje mnie, strach przed wzruszeniem, strach przed
odrzuceniem...
Jestem dorosła, umiem sobie radzić sama lecz nie do końca jestem wyleczona z
braku milości, z braku normalności...

mada... :))))

[Gość: OIeńka]

Rodzina rzecz przypadkowa :)
Martw się o tych, których wybierasz :)))

[Gość: Imagine]

sproboj zacza dawac. wiem jak trudno do tego dojsc wedle starego powiedzenia,
ze aby cos dac, trzeba to najpierw miec ... ale sproboj. wiem o co ci chodzi.
doskonale.
Imagine.

[takasobie1]

Dluga droga przed Toba, ale sam fakt zdiagnozowania problemu to wielki krok do
przodu. Wyjazd pograza jeszcze bardziej. Polecam lektury fachowcow na temat
dziecinstwa, to pozwala zrozumiec siebie. Nikt nie zaspokoi Twoich potrzeb z
tamtych czasow, sama mozesz wypelnic te luke. Bedzie latwiej, jak poznasz
taktyke. Rozumiem Cie i zapewniam - warto. Pracuje w tym, ludzie rodza sie na
nowo, bardzo szczesliwi!!! Jesli chcesz, napisz do mnie.

[nika122]

Bo widzisz tu są tacy którzy się kochają
i muszą się spotkać aby się ominąć
bliscy i oddaleni jakby stali w lustrze
piszą do siebie listy gorące i zimne
rozchodzą się jak w śmiechu porzucone kwiaty
by nie wiedzieć do końca czemu tak się stało
są inni co się nawet po ciemku odnajdą
lecz przejdą obok siebie bo nie śmią się spotkać
tak czyści i spokojni jakby śnieg się zaczął
byliby doskonali lecz wad im zabrakło

bliscy boją się być blisko żeby nie być dalej
niektórzy umierają- to znaczy już wiedzą
miłości się nie szuka jest albo jej nie ma
nikt z nas nie jest samotny tylko przez przypadek
są i tacy co się na zawsze kochają
i dopiero dlatego nie mogą być razem
jak bażanty co nigdy nie chodzą parami

można nawet zabłądzić lecz po drugiej stronie
nasze drogi pocięte schodzą się z powrotem


(ks.Twardowski,"Bliscy i oddaleni")

[magdaraf2]

Mój problem jest bardziej złożony miż mogłoby się wydawać....
Takasobie1 wysłałam do ciebie e-mail, ale nie wiem czy doszedł...Z prośbą o
tytuły książek i namiary na nie.

"mam szczęście!
krzyczą dzieci
chwytając piłkę
z nurtów wody
a ono - na niebie świeci
roześmiane złotem - młode
wyciągnij rękę - zamknij
płonący krążek w pięści
i głośno - głośno krzyknij
- mam szczęście - "

[procesor]

Gość portalu: mada napisał(a):
> Boże jak mi czasem brakuje takiego zwykłego przytulenia, jakichś kilku
> romantycznych słów, świec na stole przy starannie przygotowanej kolacji.

Nie stój, nie czekaj - przytul, powiedz, zapal świece.
Dawaj innym to czego od innych chciałabys otrzymać - dobro, przyjaźń, miłość.
Choc to niełatwe.


> Ciągle chcę od zycia jeszcze więcej uczuć, może to przez to,że tak bardzo
> brakowało mi ich przez lata dzieciństwa i dojrzewania...

Bez takich podstaw trudno iśc przez życie - ale można nadrobic to czego sie w
dzieciństwie nie dostało. ŁĄtwiej kochac gdy zaznało ise miłości w rodzinnym
domu, to fakt.
Ale nie jest to warunek konieczny by kochac i być kochaną.

> Ciągle brak mi rodziny...brata,który nie czuje żadnych więzi... matki, która
> matką nigdy nie była...siostry,której zaufać nie potrafię...

Rodziny nie wybierałąś - kochaj ich za to że są ale jeśli wiesz że im to
obojetne szukaj miłości poza rodziną. Nie tylko tej miłości romantyczno-
erotycznej. Także takiej bratersko przyjacielskiej.

> Moje uczucia sa nieokreslone...czasem chciałabym wyjechać gdzieś by być od
> nich jak najdalej a czasem, czasem poprostu im wszystko powiedzieć.Tylko ten
> strach powstrzymuje mnie, strach przed wzruszeniem, strach przed
> odrzuceniem...

Ucieczka sprawy nie załatwia. Chyba że wyjazd ma tylko ułatwic uporządkowanie
spraw w twojej głowie. Strach .. Jest taka książeczka dla grzecznych
panienek, "Błękitny zamek" LM Montgomery. I tam bohatera tez sie wszystkiego
boi - boi sie stawić czołą światu, matce, rodzinie. Aż czyta "strach to grzech
pierworodny.." i dalej jeszcze. Próbuje walczyć - i wygrywa. Lektura
pensjonarska - ale.. ilez jest takich zastarszonych? Nie odejda od męża, nie
sprzeciwią sie mamie, a co sąsiedzi powiedzą. Jak sto lat temu..

> Jestem dorosła, umiem sobie radzić sama lecz nie do końca jestem wyleczona z
> braku milości, z braku normalności...

Nie da sie normalnie żyć bez miłości.
Kochaj. Na poczatek - siebie.

Ktoś ci radził lektury i/albo terapie. Jeśli tylko możesz sobie na to pozwolic -
na pewno warto. Spróbuj. Nie bój się. :)

A statki które mijają sie noca pozdrawiaja sie - pozostając miłym wspomnieniem.
Piękny widok.
Poza tym - zawijają czasem do wspólnych portów!

[komandos57]

Chcesz sie do mnie poprzytulac?Szkoda zes az tak okaleczona.

[Gość: mada]

"Chcesz sie do mnie poprzytulac?Szkoda zes az tak okaleczona."

Coś jest nie tak z twoją interpretacją...a ja już myślałam,ze to ja mam
problemy...