życie pozablokowe

[fnoll]

gdy byłem dzieckiem to żyłem w bloku - w bloku pełnym dzieci. i rodzice
powtarzali każdemu: "dobrze, możesz wyjść na dwór ale baw się przed
blokiem.", chodziło o to, żeby z jednej strony rodzic był w zasięgu
krzyku "maaa-moooo!", a z drugiej pociecha: "jaa-neek! wraa-caaj!"

nie było wtedy domofonów, więc trzeba było się trochę nakrzyczeć (dzieci
pomagały sobie nawzajem)

nie wszystkie dzieci trzymały się bloku - świat się dzielił na sfery:
przed blokiem - tu pozostawali najbardziej uwiązani
za blokiem - tu chadzali ci, którzy chcieli być trochę osobno, ale nie za
bardzo
inne podwórka - nowe doznania w tym samym kontekście

daleki świat - nowe doznania, nowe konteksty

dla mnie najczęstszym miejscem zabaw stał się Las, Budowa i Bagna - będące
częścią dalekiego świata

dziś też tak mam :)

a wy? gdzie się bawiliście? gdzie bawicie się teraz?

[bocca]

bylo i sie skonczylo... (1990-2004)

kiedys, to przynajmniej sie mowilo, ze Polska to najweselszy barak w BLOKU.
Nie wiem, czy na jakies rownie zaszczytne okreslenie w tym nowym bloku
zasluzymy.

[malvvina]

na podworku :-) zupelnie jak ty . ale mialam nakaz przychodzenia "na godzine" i
bez krzykow - tak mnie terrroryzowano ;-)

[joanna_1]

Jako, że w domu była smyczowa dyscyplina, podwórko musiało byc studnią doznań.
No tak, jako mała 3 latka szwędałam się podobno po śmietnikach :) , tak mi
doniesiono rzecz jasna, pamięci mej umknęło.
Wiek zerówkowo wczesno szkolny owocował w łażenie po bunkrach i drzewach.
Uznałam, ze chłopcy mają lepiej, więc trzeba do nich dorównać ;)
Zrywanie orzechów rosnących wysoko było skoordynowane, ktoś właził wysoko, ja :)
ktos następny strącał cegłówką te niżej rosnące. Raz potraktowano mnie jak
orzecha niechcący, eeee, i jakoś mi się odechciało być Tarzanem osiedlowym.
Zwiedzanie bunkrów koniecznie było podsycane opowiesciami o szczurach
rzucajacych się do oczy, gardeł. Fajnie było, pisku co niemiara.
Na małym rowerku wigry jeżdziłam już jako dziecię za miasto, tak na
sześciolatka ze 20 km styknęło.
Dziś też mam rower prawie przyspawany do nóg, zwiedzałam sztolnie w Sowich
Górach, MRU, do dzialkowych zadań specjalnych - zrywanie czeresni, nie trzeba
mnie prosić.
Słowem, zabaw ciąg dalszy.

bunkry!

[fnoll]

bunkry, dziury i piwnice - to zupełnie osobny rodział! przewertowałem szybko
pamięć i statystycznie kompani do bunkrowania najczęściej okazali się później
introwertykami, z jakimś swoim "podskórnym", "zbunkrzonym" światem! nawet gdy w
ramach bib alkoholowych uchodzili za niezmiernie towarzyskich

zastanawia mnie teraz ten ciąg do zagrzebywania się pod ziemię, między mury, w
chłód, wilgoć i ciemność... - przecież dla wielu to żadna frajda, a niektórym:
bardzo w smak! i to jak!

do dziś trudno mi się oprzeć...

[joanna_1]

Ten ciąg, to z pozoru sprawa niby prosta. Mroczne, od pary gęste powietrze,
niewyjaśnione historie, bo wszak oficjalnie nie wiadomo, po co i na co Niemcy
tam majstrowali - wszystko to, by nadać faktom ciągłość trzeba zbadać.
Systematyka?
Im niespokojniej tym lepiej, gdy zbunkrowane wnętrze ograniczeń dostaje,
wówczas wyzwolić się może. Jakies potencjały mają swoje ujście.
Jedni sie wspinają, inni pogrzebać i okiem ogarnąć muszą. Dla każdego cos
miłego. A w Polsce miejsc hoho, a w ilu miejscach włazić nie można, bo surowo
zakazane, a czort niesie...

[fnoll]

raz się wczołgałem do budynku transformatora, bo obok akurat wykopali rów pod
nowe kable i wydłubali dziurę w fundamencie - to było przeżycie, stać z nosem
przy czymś, co wedłu licznych tabliczek mogło mnie w sekundę zabić - i wyjść
żywym z tego spotkania!

gdzieś w środku mam ciągle ten transformator... może nawet nowej generacji,
jakiś laserowo-atomowy z opcją autodestrukcji i mnóstwem tabliczek z trupimi
czaszkami... co tam tabliczki! raz się było i przeżyło - i drugi raz się
znajdzie podkop i wejdzie :)

a "poniemieckie" to magiczne słowo! choć w dzieciństwie dotyczyło jedynie
tajemniczych konstrukcji, przedmiotów, śladów, dziś wiem, że w jakimś stopniu
wielu znanych mi ludzi było PONIEMIECKICH - wszyscy, którzy w historii swoich
rodzin mieli przesiedlenia - to się jakoś ciągnie po ludziach, przez pokolenia

[joanna_1]

Moc z Tobą! ;)

A pamiętam, że do bunkrów to nie wchodziło się tak na wariackich papierach, o
nienie. Były wczesniej przygotowywane mapy ( ręcznie kreslone), plany ucieczki
na wypadek spotkania kogos dziwnego lub czegoś, ustalanie dowódcy, szczegółowy
plan zadań...

Dzisiaj tez mam mapy MRU, te nieudostepnione do zwiedzania.... :)

W sumie to jest jeszcze do przeszperania stara kopalnia srebra z XVI bodajże w
Sowich. Wlazłam tam, wody po kolana, przeszłam dobry kawałek, ale adrenalina
tak ścisnęła płuca, i poza tym psa szkoda jakby coś miało sie stać. Bo pies też
zwiedza rózne dziwne miejsca. Eh, porywczośc juz nie ta...

[fnoll]

co innego pchać się w różne żelbetonowe dziuple porozrzucane po okolicznych
lasach, w stare kanały ściekowe i piwinice po dawno zmiecionych budynkach, a co
innego ruszać w taki labirynt jak forty w Srebrnej Górze - inny etap! dorasta
się do map, ale najpierw - na nos, w poszukiwaniu zardzewiałych skarbów :)

bo zaczęło się od piwnicy... a konkretnie od opuszczonej suszarni...

[joanna_1]

Aaaa, to nawyraźniej ja sprawdzam, czy historia nie przekłamuje, Ty prowadzisz
szersze syntezy. Tak, u mnie to raczej element odtwórczy. Fnoll odkrywca, ja
analityk i to by pasowało, ze mną bynajmniej.

[malvvina]

u mnie byla rozwalona przez lata budowa z zelbetonem piachem dolami i
niebezpiecznymi wykopami
mielismy tam "skarby" schowane : kamyki muszelki i czort wi co jeszcze.
Zakaz uczeszczania tego miejsca byl calkowity. Ale dreszczyk ! :-)

[joanna_1]

To z kolei moje osiedle wyrosło na byłych działkach. Ale przed działkami był
cmentarz. I nie wiem jakim cudem, po tylu latach, ale czasem grzebiąc w ziemi
znalazło się jakies kosteczki... Oj też fajnie było :-)
A grzebało sie w ziemi, bo z kolezankami robiłysmy tzw. widoczki. Kwiatki,
różne roslinki przykrywało się kolorowymi szkielkami i było to zakopywane dla
potomnych.

klatka schodowa

[Gość: frustro]

to było magiczne miejsce, jak dzisiejsza promenada gwiazd w Międzyzdrojach... tu
zostawiało się ślady swoich dłoni, pokazywało w towarzystwie, organizowało mini
libacje i promowało kreacje (w najlepszym wypadku z diBazaro lub Pewex'u)

[fnoll]

i tu kończyły się randki :)

[Gość: Ethlinn]

Nie mieszkałam w bloku tylko w na osiedlu domków jednorodzinnych, a bawiliśmy
się:
- w "hotele" na drzewach w pobliskim lesie
- w budowanie szałasów (również w tymże lesie;-)
- na terenie hydroforni na przeciwko mojego domu; tam to rosły super maślaki
- wydzieraliśmy sie na cały las "śpiewając" piosenki żołnierskie (typu O mój
rozmarynie, Kadrówka, Przybyli ułani pod okienko;-PP
- na ulicy przed domem; hitem było zaszywanie się pod tirem sąsiada
A już najlepsze było zbieranie butelek i kupowanie za nie mrożonych zapiekanek;-
P
A, i jeszcze kiedyś bawiliśmy się często w podchody na terenie baraków w
których kiedyś mieściła się biblioteka, ale tylko do czasu jak ktoś wbił sobie
w stopę ogromniasty gwóźdź.

Jak byliśmy starsi (okres liceum) przesiadywaliśmy na ławce pod ośrodkiem
zdrowia (również niedaleko), chodziliśmy na huśtawki, i nad wodę (latem na
plażę, zimą na łyżwy).

[ziemiomorze]

A mi kryzys gospodarczy, w ktorym znajdowal sie kraj w czasie mojego
dziecinstwa, zafundowal atrakcje zimowa: rok w rok wczesna jesienia rozkopywano
cale podworko, pod ktorym byla platanina rur CO chyba, w slusznym przekonaniu,
ze te rury jak kazdego sezonu popekaja, a jak sie rozkopie kiedy ziemia miekka,
to potem nie trzeba bedzie sie wgryzac w zamarznieta...
Cale moje podworko przez pol roku bylo wiec labiryntem, w ktorym urzadzlismy
spotkania klubowe, eksperymenty i dzikie zabawy; bardzo bylo milo grzac sie o
ciepla rure czujac jednoczesnie jak na nosie roztapiaja sie platki sniegu. Z
osniezonych stromych wykopowych gorek zjezdzalismy na tylkach, bo komu chcial
by sie leciec do domu po sanki.

A ktorejs wiosny ktos ktores z dzieciakow zlamalo noge w wykopie i juz wiecej
nikt mi podworka nie rozkopal.

Tak sie konczy dziecinstwo,
zet

PS A teraz to ja sie jakos tak nudno bawie. Czlowiek sie juz byle bateryjka nie
ucieszy.

[maika7]

Stara poniemiecka kamienica z piwnicą i strychem i ogrody wokół niej. Ogrody w
dużej części zaniedbane, pełne drzew owocowych. Niedaleko domu rozległe tereny
z osadnikami pewnego zakładu. Dzieciństwo to w pewnym sensie wolność,
przestrzeń. W pewnym sensie, bo jednak zawsze musiałam podawać rodzicom
przybliżoną swoją lokalizację. W późnej podstawówce zapakowano mnie do bloku
(całkiem spory blok - 9 klatek, 10 pięter, ok 80 mieszkań w każdej klatce, ok.
2500 mieszkańców w jednym budynku :-( Po kilku latach uciekłam. Wieś, dużo
przestrzeni :-) Wolność od nowa :-))
M.