Zdjęcia

[brightsun]

Ktoś tu już o tym wspominał. Chyba Letnie i Mona. O oglądaniu zdjęć z przeszłości. Tak się złożyło, że dzisiaj pooglądałem. Dziwne rzeczy widzę. Rzeczy na zasadzie, Jezu i ani ty, ani ludzie obok nie widzieli tego czegoś, co na tych zdjęciach jest?

A Wy, co czujecie? To Wy, nie Wy? Ja nie jestem pewny kto na tych fotkach jest

[mona.blue]

Ja wiem, że to ja ale dziwię się, ze wtedy inaczej na siebie patrzyłam. I tez dwie refleksje, jedna doac smutna, druga pogodna, że czas duuuzo zmienia. Ja z młodości i ja teraz to dwie róźne osoby, zarówno psychicznie jak i fizycznie.

[brightsun]

Ja dziś popatrzyłem i miałem omg, nie wyrzeknę się młodego seniora 😆

Ale też popatrzyłem na siebie chyba 17- 19 letniego i chciałem coś krzyknąć temu chlopakowi, że to moment i zaraz wrypie się w bagno. Zobaczyłem też coś takiego, że hm, czułość poczułem, że bym przytulił tego chłopca, tak pogubionego u którego strasznie dużo jest wewnątrz i mega dużo w sobie nosi

[mona.blue]

Też mogłabym powiedzieć swojej 18-19 letniej wersji, ze zaraz wdepnie w bagno. Inne niż Twoje zapewne, ale jednak.
Z jednej strony fajny czas studiów, z drugiej wtopa, jeżeli chodzi o faceta. Przykre, że w tym wieku było sie tak nieświadomym i zaprogramowanym przez rodzinę pochodzenia, ze nie umiało sie dobrze wybierać.

[brightsun]

A posłuchałabyś? Ja chyba bym się za chol nie posluchal.😆

Werznalem się wczoraj w te zdjęcia, przeglądałem nie bezrefleksyjnie i chociaż widzę trochę kogoś innego to jakoś udało mi się chyba wejść w emocje tego kogoś i doskonale mi się przypomniało że ja wtedy nikomu poza sobą nie ufałem i chyba byłem taki samotny i zagubiony że bufonade to na mnie sprowadziło bo się tak odgradzalem. Inny zaczęło chyba być synonimem dla lepszy, to sobie chyba wtedy wyhodowałem.

Więc ja bym niestety nie posluchal 🤷‍♂️

[mona.blue]

Chyba bym nie posłuchała. Moje przyjaciółki mnie ostrzegały, później ciocia i wujek również, a nawet mój ojciec. A ja nie widziałam tego, ze jestem žle traktowana, wpadłam w sytuację beznadziejną i temu dzisiaj sie dziwię, że to nie była nawet milosc tylko pewnego rodzaju przywiązanie.

[boggi_dan]

Syndrom sztokholmski w związku. Znana rzecz. Szkoda, że tak późno sie zreflektowałaś. I ciągnie się to za tobą. Ale masz oparcie w dzieciach. I tego się trzymaj.

[mona.blue]

Tak, szkoda że tak późno się rozwiodłam. A czy się ciągnie za mną to nie wiem.

[mona.blue]

Fakt, sa konsekwencje takie, ze trudno mi ufać facetom.

[brightsun]

To konsekwencja czy raczej błąd poznawczy?

Rozumiem nieufność, nawet lęk, one nie muszą być logiczne. Ale jak weźmiesz na logikę to masz tu np 3 gości, którzy dość regularnie piszą. Czy dużo łączy Afq, hrasiera i mnie?

[brightsun]

Ja pójdę dalej- Ty, Yadaxad, Ta, Eagle, Letnie refleksje, słynna wilczamia- inne bajki

[mona.blue]

brightsun napisał(a):

> Ja pójdę dalej- Ty, Yadaxad, Ta, Eagle, Letnie refleksje, słynna wilczamia- inn
> e bajki
>
Każda z nas z innej bajki? No tak, to samo odnosi sie do kobiet, jednym można bardziej zaufać, innym mniej.

[mona.blue]

Różnie można nazwać, moze byc błąd poznawczy, będący konsekwencja traumy.
Który to błąd nie przeszkadza w wielu relacjach koleżeńskich (jak sam piszesz nie mozna generalizować).
Co innego w relacji partnerskiej.

[mona.blue]

mona.blue napisała:

> Co innego w relacji partnerskiej.

To w takiej zostałam zraniona.

To się pomału zmienia, widzę, ze sa tez dobrzy, przyzwoici mężczyźni, nie tylko niegodni zaufania.