rodzice? nie mój problem

[maitrei]

Od wielu lat nie mam kontaktu z moimi rodzicami, chociaż rodzicami tych
państwa trudno nazwać. Nie chcą mnie znać. Miałam z tym problem, czułam się
niewartościowa, niepotrzebna, odrzucona, niekochana. Parokrotnie próbowałam
nawiązac z nimi kontakt telefoniczny. Każdorazowo kończył się wyzwiskami,
krzykiem i odłożeniem słuchawki. Więcej nie spróbuję. Nie chcę ich znać.
Wymazałam ich z pamięci. Przestali dla mnie istnieć. I, przyznam, nie jest mi
z tym niekomfortowo. Mam spokój i jasną sytuację. Żyję swoim życiem. Jest
tak, jakby moi rodzice umarli. Jakby nigdy ich nie było. To są konsekwencje
ich wyboru, a skoro taki był, jest ich wybór – ja nie ponosze za niego
odpowiedzialności.

[jula09]

Może warto wrócić do źródeł i zastanowić sie dlaczego wybóro rodziców był
właśnie taki. Przykra jest Twoja sytuacja.

[maga_luisa]

Na pewno nie jst to takie proste..ani dla Ciebie, ani dla nich.

[maitrei]

Myślę, że dla nich było i jest to o wiele prostsze niż dla mnie. Dla mnie na
szczęście już też jest. Jak konstrukcja cepa. Nie istnieją. Nie ma ich. I nigdy
nie było.

[maitrei]

To już trwa zbyt długo i znając ich i moją zawziętość nigdy już się nie zmieni.
Nie mam zamiaru wracać do źródeł. "What's now is now and I'll forget what
happened then", jak śpiewał pewien pan.

[tingel-tangel]

No pewnie - pieprzyć takich rodziców. Co to za rodzice, którzy wyrzekają się
własnych dzieci. Nie ma sensu żebyś się im naprzykrzała i marnowała ich jakże
cenniejszy od rozmowy z tobą czas.

[jula09]

Rodzice mają żal do Ciebie o coś co wcześniej zlego zrobiłaś. Ty znasz
najlepiej sprawę i swoich rodziców. Skoro jest Ci dobrzez z Twoją zawzietością
to w jakim celu piszesz na forum?

[maitrei]

Tak się składa, że niczego złego sama z siebie nie zrobiłam. Spełniłam ich
życzenie, tzn. wyniosłam się z domu. Tyle tylko, że pod ich nieobecność. Gdybym
tego nie zrobiła, wyszłabym tak jak stałam, tzn. bez niczego. Czy to jest Twoim
zdaniem powód, aby nie chcieć znac swojego dziecka??? A pisze dlatego, aby
ludzie postronni mogli ocenic tę chorą sytuację i stwierdzić, czy to ja
jestem "ta zła" czy raczej odwrotnie. Wielokrotnie, po czasie, próbowałam,
pomimo wyrzucenia mnie, nawiązać kontakt, Mur. Nie mam zamiaru więcej sie
poniżać. Czy Ty rozumiesz ich postawę?

[witch-witch]

[maitrei]

Dzięki Witch. Też tak uważam. Nie mam zamiaru. Przez nich, przez ich postawę,
zmarnowałam sobie kawał życia, ale się podniosłam. Nie ma ich i jest mi z tym
dobrze. Nie obwiniam się, bo w niczym nie zawiniłam. Nie mam zamiaru całe życie
się samobiczować i zabiegać o kontakt z kimś, kto mnie nie potrzebuje, nie
kocha, kto mnie odrzucił. Mówi się trudno i buduje się swoje życie. Tak sądzę.

[jula09]

Myślę ży był konkretny powód dla którego rodzice nie chcieli mieszkać z Tobą
pod wspólnym dachem ale to Twoja tajemnica. Nie wyrzyca sie dzieci z domu bez
powodu. Może przynosiłaś wstyd rodzinie swoim zachowaniem albo byłaś uciążlia
we współżyciu domowym, może opryskliwa.
Ty znasz tajemnice, nie my.

[maitrei]

Powodem było to, że mi się w zyciu noga powinęła. Byłam bardzo spokojnym
dzieckiem, które całymi dniami siedziało w domu i się uczyło. Zero wyjść,
koleżanek, chłopaków. Ukochaną córunią była za to od początku moja siostrunia
cud dzieweczka.

[witch-witch]

jula09 napisała:

> Myślę ży był konkretny powód dla którego rodzice nie chcieli mieszkać z Tobą
> pod wspólnym dachem ale to Twoja tajemnica. Nie wyrzyca sie dzieci z domu bez
> powodu. Może przynosiłaś wstyd rodzinie swoim zachowaniem albo byłaś uciążlia
> we współżyciu domowym, może opryskliwa.
> Ty znasz tajemnice, nie my.

.....................
Owszem, można być upierdliwym dla rodziców, jednak jak mówią miłość rodzicielska
wszystko wybaczy i zniesie. Nie zabrania się swojemu dziecku powrotu na rodzinnę
pielesze.
człowiek szuka pojednania i wybaczenia. Człowiek zawsze kocha swoje dziecko A ta
sytuacja tutaj jest wyrażnie chora.

Ja byłam takim upierdliwym dzieckiem, a jednak moi rodzice kochają mnie ponad życie.

[maitrei]

Otóż to. Miłość rodzicielska, szczególnie matczyna, jest bezwarunkowa, w każdym
razie z założenia powinna być. Dziecko ma prawo popełniac błędy. Jest niżej w
hierarchii, rodzice powinni błędy korygować i wybaczac, a przede wszystkim
kochać. No sory ale znam wiele bardziej wyskokowych dzieci swoich rodziców.

[maitrei]

Dzięki. Ja mam dokładnie takie samo zdanie. Co to za rodzice, którzy wyrzekli
się swojej córki...

JA mam dzis podbnie....

[elleves]

witam. Sadze, że zrobilas bardzo dobrze i gratuluje ci swego rodzaju sukcesu -
a mianowicie, ze poradzilas sobie bez nich, bez niczego od nich. Ja mam jakby
podobna sytuacja -zawsze ukochanym dzieckiem byl moj starszy brat, ja zazwyczaj
siedzialam w domu i sie uczylam, a nie daj Boze jakis problem w szkole - od
razu bylam ta najgorsza; dzis jestem na studiach, na 4roku prawa i mam
stypendium naukowe, ale robie to dla siebie, nie dla nioch!!! Nigdy jeszczce
niczego z mojej strony nie docenili, zawsze wszytko jest zle, zle zle...dzis
mam chlopkak, ktorego bardzo kocham a oni go nawet nie chca zna (pomimo tego,
ze jestm z nim rok). Mam juz dosyc tej ich pseudo-milosci!!! do diabla z nia!!!
ale jest jedno ale - jestm od nich uzalezniona niestety finansowo i tu mnie
maja (studia razcej na prace mi nie pozwalaja). Tez nie raz myslalam o tym by
pewniego dnia, po awanturze, kiedy pada wiele slow , ze mam sie wynosic z domu,
ze jestm taka siaka czy owaka - wyjsc bez slowa! Ale co dalej??

Osoby, takie jak Ty daja mi nadzieje, dodaja sil!!!! - ze mozna zyc bez pewnych
osob, ze jesli sie chce - mozna sobie poradzic i na pewno ktoregos dnia -
wyjde i nie wroce - taka mam nadzieje!

Ciekawi mnie bardzo jak sobie poradzilas w tych pierwszych dniach ?

[maitrei]

Znalazłam pracę, niestety studiować musiałam zaocznie, ale się udało bez ich
pomocy. Wiem od dalszej rodziny, że ich to zdumiewa, jak mogłam sobie poradzić
bez nich? Mówili, że na kolanach będe skamlała na wycieraczce. Od lat również
nie mam kontaktu z moją siostrą. Ze słyszenia wiem, że inwestują w nią ostro,
opłacają studia, realizują wszelkie zachcianki, wyszła za mąż, kupili jej
mieszkanie, samochód. Śmieszy mnie to, to ich zmaterializowanie, ucieczka przed
sobą w świat iluzji, kupowanie sobie wdzięczności i miłości, ale czy to jeszcze
miłość? Dzisiaj wiem, ze gdyby moje losy potoczyły się inaczej, nie byłabym
wolnym człowiekiem. Byłabym zniewolona w sensie emocjonalnym, nigdy nie
uwolniłabym się od nich. Robiąc bulans, myślę, że mimo wszystko dobrze się
stało. Ważne, że jestem szczęsliwa. Bez nich.

[witch-witch]

:))) I słusznie!
__________

[jula09]

Drzewo odcięte od korzeni usycha.
Dzieci porzucone przez rodzicow w dorosłym życiu szukaja swoich korzeni.
Wydaje mi się że lepiej pogodzic się z rodzicami, siostrą i utrzynywac nawet
bardzo luźne kontakty niz żalić się na forum obcym ludziom na życie.
Wydaje mi się że mie masz zgodnego charkteru i stąd kłopoty.

[witch-witch]

Ależ jula dramatyzujesz! I czemu zakładasz że wina leży po jej stronie. Ma
niezgodny charakter to trzeba się jej wyrzec, z rodziny?!Co ty!Ależ skąd. Moja
córka jest konfliktowa, uparta, grymaśna itd. A ja ją i tak kocham bez końca.
Wybaczę jej wszytsko! I zawsze bedzie moją kochaną córunią, którą nosiłam pod
sercem 9 miesiecy do konca moich dni. Takie jest macierzyństwo! Koniec i kropka. :)
__________

[jula09]

Człowiek musi zrobic coś naprawde okropnego by wyrzucono go z domu.
Czasem wyrzucenie z domu ma być szkołą życia dla uciążliwego dorosłego dziecka.
I tak sie stało w przypadku Autorki wątku, jak sądzę.

[hasanet]

witch-witch napisała:

> zawsze bedzie moją kochaną córunią, którą nosiłam pod
> sercem 9 miesiecy do konca moich dni.
Witch z zaświatów?
asa

[myslacy1]

jula09 napisała:

> Drzewo odcięte od korzeni usycha.
> Dzieci porzucone przez rodzicow w dorosłym życiu szukaja swoich korzeni.
> Wydaje mi się że lepiej pogodzic się z rodzicami, siostrą i utrzynywac nawet
> bardzo luźne kontakty niz żalić się na forum obcym ludziom na życie.

nie odbieram tego wątku jako wylewanie żalów przez autorką,raczej chłodno, z
dystansem nakreśla ramy swojej historii.
Co według ciebie znaczy *lepiej pogodzić sie z rodzicami...* nie czytasz
uważnie, autorka pisała,że wielokrotnie wyciągała rękę do rodziców chcąc
pojednania, to oni zawsze odrzucali jej propozycje...dlaczego sugerujesz jej aby
odbierała sobie na raty godność,uważasz,że powinna się upadlać do skutku? jakiego?
Autorka żyje w zgodzie z samą sobą jest uczciwa, ty proponujesz jej jakiś dziwny
układ podszyty hipokryzją (ta sugestia bardzo luźnych ,wymuszonych kontaktów)


> Wydaje mi się że mie masz zgodnego charkteru i stąd kłopoty.

A na jakiej podstawie to wnioskujesz? Dlaczego obarczasz całą winą ją (dziecko)?
hołdujesz zasadzie,ze dziecko zawsze powinno byc uległe, nie wychylać się, nie
sprzeciwiać rodzicom? bo jak nie to won, my(rodzice) pokażemy ci miejsce w
szeregu...


kobieto, ależ ty jesteś irytująca z tym swoim chłopskim moralizatorstwem

[vlad-srollovnik]

mądre słowa

[jula09]

Autorka będzie miała kiedyś swoje dzieci i co im powie gdy zapytaja o dziadków?
Ze sa złymi ludźmi? Każde nieporozumienie można rozwikłać, gdy tego chcemy.
Sprawy niezałatwione latami przyprawiają o frustracje i dziwne uklady rodzinne.
Wystarczy trochę dobrej woli i ludzie którzy są rodziną moga liczyć na siebie.
Najgorsza jest pielęgnowana zjadłość i zaciętość. Do niczego nie prowadzi.
Nie próbuję moralizować nikogo ale przykro patrzeć gdy rodziny całymi latami
nie rozmawiają ze sobą a nastepne pokolenia juz nawet nie wiedzą o co chodziło
ale też postępują podobnie. Pzreważnie takie sytuscje zdarzaja się wśród
dawnych mieszkańców wsi. Przepraszam jeśli kogoś nichcący obraziłam, nie miałam
takiego zamiru.
Wyciagnięcie ręki do zgody może przebiegać w rózny sposób nie zawsze skuteczny.
Warto wybaczać.

[triss_merigold6]

Bredzisz. I nie sil się na natchnioną miłość bliźniego.
Są ludzie, którzy nie nadają się do hodowania rybek a co dopiero posiadania i
wychowywania dzieci. Toksyczni, zawzięci psychopaci.
G..o prawda, że wystarczy trochę dobrej woli. Nie w przypadku ludzi z
zaburzeniami. Jeśli autorka wątku mimo prób nawiązania kontaktu jest
konsekwentnie odrzucana prze własnych rodziców to dla jej zdrowia psychicznego
lepiej, zeby się odcięła, odpłakała i uznała, że z tymi ludźmi wiąże ją tylko
metryka.

[maga_luisa]

Ja myślę, że niepotrzebnie wdajecie się w tę dyskusję próbując rozsądzać.
Maitrei jest rozżalona i przyszła tu, żeby ktoś obciążył winą jej rodziców, a
ją uniewinnił. A przecież wiemy o całej sytuacji tylko tyle, ile Ona nam
powiedziała.
Myślę, że jeśli rzeczywiście potrzebuje pomocy, powinna znaleźć sobie terapeutę.
Uwagi w stylu "Dobrze zrobiłaś", albo przeciwnie, "źle zrobiłaś" nie pomogą Jej
w niczym.
Pozdrawiam.

[kadriana]

Rozumiem Cie ale... jak naprade czujesz sie gleboko tak w srodku, czy ciagle
czekasz ,poczucie winy jest najgorsze, czy masz nadzieje , ze moze cos sie
zmieni? czy sie obwiniasz o to co sie zdarzylo? Wiem z wlasnego doswiaczenia ze
zepchniete gdzies gleboko emocje wracaj predzej czy pozniej . Rodzice powinni
kochac nas bezwarunkowo za to ze po prostu jestesmy.
Zastanow sie glebiej , poczuj siebie w srodku, dobrze zebys rozliczyla sie z
nimi jakos , ( terapia ) Ciezko jest tworzyc wlasna rodzina bez uzdrowienia
relacji z rodzicami.
Pozdrawiam

[elleves]

A jakie mialas wczesniej stosunki z rodzicami? Bo ja mam tragiczne:( Wlasnie
wrocilam z grilla od zanjomych i zastalam klucz w drzwiach - w ten sposob nie
mogac ich otworzyc a gdy po 5 minutach otworzyla moja matka z wiecznie
niezadowolana mina - dowiedzialam sie co ja tam takiego robilam (hallo -grill
na dzialce, 20osob!!!), z jakim ,,dziadostwem" to ja sie ,,szlajam" i w ogole:
( wierz mi, ze coraz czesciej mysle o jakims ruchu, majacym na celu polezenie
kres temu ponizaniu.
Mialas gdzie mieszkac?
Pieniadze???

[solaris_38]

twoi rodzice wiele stracili tracąc cię

ale nie wiedzą o tym
i ty nie cierp z tego powodu

jesteś

jeśli potrzfisz pomimo braku ich miłości sama miłowac - to być może któregoś
dnia bedziesz umiała im wybaczyć i podziękowac za sam fakt że dali ci zycie

dasz sobie radę
miłości można się nauczyć tak jhak kiedyś nauczyłas się oddychac

[pocoloco4]

jula09 ty idiotko zamknij sie wreszcie bo wydaje ci sie ze jestes madra i
swiecisz inteligencja.. i masz racje WYDAJE CI SIE. te przeblyski to jedynie
twoje niedowartosciowanie ktore kaze ci we wszystkim doszukiwac sie jakis
niespotykanych rzeczy. wspolczuje ci ze jestes taka glupia ale opanuj sie
dziewczyno.

[coffee3]

ty cierpisz i twoi rodzice też.Przed wami duzo pracy.Co musialo się wydarzyc,
by doszło do takiej sytuacji?I nie jest prawdą, że rodzice muszą wybaczać
WSZYSTKO..co nie znaczy,ze nie kochają

[quba]

z wszystkich twoich postów aż przebija nienawisc, kipisz nienawiscią, mam
wrażenie że zrobiłas cos bardzo złego
mówisz ze wyprowadziłaś sie podczas ich nieobecności
a ni ogołociłas ich domu przypadkiem z wszelkich cennych rzeczy ?
może nie, ale wniosek nasuwa się taki - gdybys ich tak bardzo nie zranila na
pewno nie chcieliby zebys sie wprowadzila
ja nie znam ani jednego przypadku nienawisci rodziców do dzieci
odwrotne natomiast znam : zawsze tej nienawiści dzieci do rodziców winne sa
dzieci, które np, żądaja od rodziców wszystkiego, mianowicie domu(mieszkania)
samochodu, pieniędzy, sami niczego w zamian rodzicom nie dając, ani
wdzięczności ani milości
ot po prostu - takie dzieci skurczybyki
mam nadzieję, ze Ciebie to nie dotyczy i że bardzo się mylę
jesli jednak jest inaczej to nie walcz dłużej z rodzicami
bo błędem jest kiedy dziecko usiluje zwalczać własnych rodziców, albo kiedy
małżonkowie wzajemnie sie zwalczją, w takim wypadku nic dobrego z tego nie
wyniknie
pozdrawiam

[anoresk]

Na świecie jest pełno toksycznych rodziców . Ja też uciekłam z domu . Gdybym
tego nie zrobiła , byc może moje życie potoczyłoby się zupełnie inaczej.
Gorzej .2,5 roku po mnie uciekł mój brat .