Naukowiec - kto to ?

[nieto]

Zawód to, czy charakter ?

Czy waszym zdaniem, ten, kto zaszywa się w książkach, pracowniach,
bibliotekach, laboratoriach robi to z "miłości" i pędu do wiedzy, czy też z
niechęci ( nieumiejętności ) do nawiązywania i podtrzymywania kontaktów
międzyludzkich.

Czy wybór drogi naukowej nie bywa ucieczką od rzeczywistości i "przyziemnych"
obowiązków w dodatku tak pięknie usprawiedliwioną szlachetnym umiłowaniem
nauki ?

Bardzo zależy mi na opiniach ludzi znających środowiska "naukowe" lub będące
w związkach z "ludźmi nauki".

nieto

[kwieto]

Jeden jest naukowcem z powolania (i nie przeszkadza mu to miec
swietnego zycia towarzyskiego na przyklad), inny ucieka w ten sposob od
swiata.
Chcesz uzyskac jakas regule, sprawdzajaca sie w stosunku do kazdego
naukowca?
Prosze bardzo (choc troche nie na temat):

Jak na swietego Hieronima
Jest snig albo go nima
To pod koniec listopada
Pada labo nie pada

[nieto]

eeeeee (tam)

Znasz świetnego naukowca o bujnym życiu towarzyskim ?
Pewnie miałeś szczęście trafić na jednego z trzech ;)))

nieto

[kwieto]

Osobiscie znam tylko kilku, wiekszosc to wykladowcy mojej uczelni (znajdzie
sie naprawde kilka-nascie znakomitych nazwisk) do tego dorzucic mozna
sporo noblistow - Einstein, Feynman, Bohr, Bethe - wiadomo z zrodel
biograficznych, ze byli bardzo towarzyscy... Szczerze powiedziawszy, slabo
interesuje sie zywotami naukowcow, ale moge sie obkuc za pare dni.

Mysle, ze tacy "naukowcy" co uciekaja przed swiatem to nie naukowcy...

do kwieto

[Gość: Imagine]

kwieto napisał:

> Osobiscie znam tylko kilku, wiekszosc to wykladowcy mojej uczelni (znajdzie
> sie naprawde kilka-nascie znakomitych nazwisk) do tego dorzucic mozna
> sporo noblistow - Einstein, Feynman, Bohr, Bethe - wiadomo z zrodel
> biograficznych, ze byli bardzo towarzyscy... Szczerze powiedziawszy, slabo
> interesuje sie zywotami naukowcow, ale moge sie obkuc za pare dni.
>
> Mysle, ze tacy "naukowcy" co uciekaja przed swiatem to nie naukowcy...
>
>

[kwieto]

Przeciez napisalem, ze nie jestem oblatany w zyciorysach i charakterach az
tak bardzo. Ale Einsteinowi zdarzalo sie miec podejscie do zycia dosc
lekkie, wiec moze nie do konca z ta burkowatoscia? Ale dobrze,
wymieniam wiec Einsteina na Oppenheimera albo Fermiego :")
Bell mial udane zycie towarzyskie, ciekawe jak Edison?

[Gość: baccar]

Znam kilku naukowców lub kandydatów na tychże i z kilkoma dobrze sie dogaduję,
z jednym (jedną nawet bardzo dobrze sie dogadałem) a inni mi nie podchdzą i
takaż jest również opinia osób tzecich na temat tych co mi nie podchodzą, wiec
zasada Kwieta według mnie, tak jak w wielu układach funkcjonuje tu dobrze

[Gość: joanna]

nieto napisała:

> Zawód to, czy charakter ?

tak,charakter
>
> Czy waszym zdaniem, ten, kto zaszywa się w książkach, pracowniach,
> bibliotekach, laboratoriach robi to z "miłości" i pędu do wiedzy, czy też z
> niechęci ( nieumiejętności ) do nawiązywania i podtrzymywania kontaktów
> międzyludzkich.

robi to z miłości do nauki, książek, jest chłonny wiedzy, wszystkiego co moze
poszerzyć jego horyzonty myslowe, po to by lepiej zrozumiec reakcje ludzkie,
umiec je opanowywać - gdy generują zło, poznać motywy, by nie patrzeć na swiat
przez pryzmat wlasnego pępka; naukowcy nie są zamknięci w sobie, nie mowia
wtedy jeśli ktoś nie chce ich słuchać; droga naukowa słuzy też temu, by wnieść
coś utylitarnego do życia, do społeczeństwa bardziej
>
> Czy wybór drogi naukowej nie bywa ucieczką od rzeczywistości i "przyziemnych"
> obowiązków w dodatku tak pięknie usprawiedliwioną szlachetnym umiłowaniem
> nauki ?

bywa ucieczką, zwłaszcza jesli przechodzi się jakiś wstrząs w swojej
swiadomości lub tragedię życiową, jeśli pewne sytuacje zaczynają nas przerastac
>
> Bardzo zależy mi na opiniach ludzi znających środowiska "naukowe" lub będące
> w związkach z "ludźmi nauki".

oparlam to o swoją osobe, którę też cały czas poznaję

[Gość: maly.k]

nieto napisała:

> Czy wybór drogi naukowej nie bywa ucieczką od rzeczywistości i "przyziemnych"
> obowiązków w dodatku tak pięknie usprawiedliwioną szlachetnym umiłowaniem
> nauki ?

Taaak! "Naukowcy zostaja naukowcami, bo uciekaja w ten sposob przed
rzeczywistoscia, usprawiedliwiajac sie szlachetnie."

Mantra przecietniakow. I juz.

Pozdrawiam,

mk.

[Gość: dodo]

czy moglibysmy zaczac od definicji rzeczywistosci?
to, ze dla kogos rzeczywistoscia sa np. pieluchy, kupki i
zupki to jeszcze nie znaczy, ze tak wlasnie reszta swiata
ma rzeczywistosci postrzegac.
podobnie zreszta, gdy jako rzeczywistosc traktowac
bedziemy wylacznie mikroskop, komputer czy szafe
biblioteczna.
nie sadze, by naukowiec uciekal "od czegos" - raczej jest
to poszukiwanie "czegos" lub ewentualnie pogon "za czyms".
ja tam jestem za postrzeganiem rzeczywistosci jako
kalejdoskopu roznych indywidualnych wycinkow. i raczej
bez klasyfikowania czyja rzeczywistosc bardziej rzeczywista,
a czyja mniej.

[nieto]

Gość portalu: maly.k napisał(a):

> Taaak! "Naukowcy zostaja naukowcami, bo uciekaja w ten sposob przed
> rzeczywistoscia, usprawiedliwiajac sie szlachetnie."
> Mantra przecietniakow. I juz.

Nie twierdzę tylko pytam Panie Profesorze.
Czy gdzieś Pana zabolało ?
Znam Pana wypowiedzi na forum, zawsze wyważone i dalekie od agresji, jak
najdalsze od obrażania ludzi.
Ta Pana wypowiedź mnie zażenowała...

nieto

[fnoll]

nie kazdy "naukowiec" z charakteru jest naukowcem z zawodu

nie kazdy naukowiec z zawodu jest "naukowcem" z charakteru


niewykluczone, ze statystycznie wiecej jest "naukowcow" wsrod naukowcow niz
srednio w populacji, ale jeszcze wiecej moze byc ich wsrod np. parkingowych
lub podroznikow, pilotow samolotow lub wyczynowych sportowcow (szczegolnie
wsrod bokserow) - ale nie wiem doprawdy dlaczego akurat tak spekuluje :)))


na czuja sadzac po tych osobach pracujacych naukowo ktore znam lub o ktore sie
otarlem to wsrod akademickich psychologow jest zdecydowanie mniej "naukowcow"
niz wsrod studentow

pzdr

fnoll

[nieto]

fnoll napisał:

> nie kazdy "naukowiec" z charakteru jest naukowcem z zawodu
>
> nie kazdy naukowiec z zawodu jest "naukowcem" z charakteru

ciepło, ciepło :)))
ciepło pozdrawiam

nieto

[Gość: BD]

Witam,

nieto napisała:

> Czy waszym zdaniem, ten, kto zaszywa się w książkach, pracowniach,
> bibliotekach, laboratoriach robi to z "miłości" i pędu do wiedzy, czy też z
> niechęci ( nieumiejętności ) do nawiązywania i podtrzymywania kontaktów
> międzyludzkich.

Czy Ty czerpiesz swój obraz naukowca z amerykańskich filmów dla nastolatków?
Skąd takie dziwaczne przeciwstawienie? Naukowiec socjolog robiący badania
jakościowe w terenie, musi zarówno wcześniej siedzieć sporo w bibliotece, a
potem np. wtopić się w tłum bawiący się na dyskotece w remizie. Potrzebna mu
jest więc chęć i zdolność nawiązywania kontaktów międzyludzkich.

> Czy wybór drogi naukowej nie bywa ucieczką od rzeczywistości i "przyziemnych"
> obowiązków w dodatku tak pięknie usprawiedliwioną szlachetnym umiłowaniem
> nauki?

A niby to w jaki sposób zajęcie się nauką powoduje ucieczkę od rzeczywistości?
Ja zajmuje się nauką, a nie zwalnia mnie to z obowiązku zarobienia na siebie,
wizyt u rodziny, prania skarpetek i uczestniczenia we wszystkich innych
aspektach "rzeczywistości".

Dodatkowo charakter moich badań zmusza mnie do wyrobienia naprawdę
niezłych "umiejętności międzyludzkich" , bo np. muszę przekonywać zarządy
dużych firm (takich z poskiej listy top 500) by udostępniły mi swoją
infrastrukturę do badań - a to wymaga dużej kultury osobistej i asertywności
etc.

Naukowcy to ludzie jak inni, tyle, że zajmują się pracą, która wymaga ciągłego
doskonalenia, ale też dostarcza dużo satysfakcji. Ot i wszystko.

pozdrawiam,

BD

[nieto]

Gość portalu: BD napisał(a):


> Czy Ty czerpiesz swój obraz naukowca z amerykańskich filmów dla nastolatków?


Drogi(droga) BD z życia czerpię, z życia! I to z własnego ;))

Żyję z naukowcem o bardzo wysokim prestiżu w swoim naukowym środowisku od ponad
25 lat pod jednym dachem. To znaczy ja staram się żyć z nim, a on żyje OBOK.
Obok mnie, dzieci i naszych spraw .

Dlatego pytam, dlatego mam prawo pytać, dlatego nie zasługuję na ironiczne i
pobłażliwe odpowiedzi.

Także dlatego,że znam wielu innych naukowców żyjacych OBOK swoich rodzin i nie
tylko ja borykam sie z tym problemem.

Uściślam, chodzi o naukowca z kregu nauk ścisłych :)

Niżej także mały ksiażę odpowiedział mi conajmniej niegrzecznie, czuję, że
uderzono w stół...

Pozdrawiam
nieto

[maly.ksiaze]

Nieto,

Jesli niegrzecznie (nie tak to odbieram, ale jesli urazilem, przepraszam) to
wyzej, bo to co nizej, to przeciez zart. Musze przyznac, ze irytuje mnie
niezmiernie rzutowanie takich stereotypow. Gdy mowa o indywidualnych osobach,
sa prawie zawsze zawodne i nie prowadza donikad.
Pracuje w firmie 'komercyjnej', nie na uniwersytecie - ale takiej, ktora
zajmuje sie nauka. Z personelu moznaby zlozyc calkiem niezla katerdre biologii
m., prawdopodobnie lepszy niz na pobliskim uniwersytecie. I co? Ano, najblizsza
twemu opisowi osoba jest magazynier.

Maz naukowiec zyje 'obok rodziny'? Bywa - jest mi naprawde przykro (nie
ironizuje), ze zycie ulozylo Ci sie nie tak, jak bys chciala. A jak jest z
mezami-nienaukowcami? Jak jest ze mna? Ja nawet nie wiem, jak jest ze mna
(zreszta, nie czuje sie tak naprawde naukowcem). A zony boje sie spytac...

Pozdrawiam,

mk.

[nieto]

Hej mk
Piszemy niemal równocześnie stąd "mijanie się" myśli.
Oczywiście wyżej, nie niżej, to była moja pomyłka, zdarza sie w ferworze :)

Widzę, że naukowcy humaniści a naukowcy parający się naukami ścisłymi, to dwa
różne gatunki ;) Nieto podejrzewało to od dawna, zwłaszcza, że samo naukowo
pracowało wiele lat w naukach przyrodniczych.

Pozdrawiam , nieco rozpogodzone
nieto

[Gość: ela]

Mogę powiedzieć z autopsji, że środowisko naukowe jest bardzo zamknięte i
wymagające. Być naukowcem to bardzo trudne zadanie ponieważ liczy się zarówno
wiedza jak i pewna etyka, pewne zasady, które wymagają specyficznego myślenia,
określonego sposobu wypowiadania się, bywania w określonych miejscach itp.
Czy można powiedzieć, że naukowiec próbuje uciec od rzeczywistości. Oczywiście,
ale nie dlatego, że jej nie widzi. Przeciwnie widzi ją i dlatego próbuje ją
zmienić/wykreować na trochę wyższy poziom niż przeciętny.
Jest sporo karykaturalnych zachowań, pewnej arogancji czy wyniosłości
ośmieszających tego typu postawy lecz z drugiej strony jest to pewna elitarna
grupa, która poprzez pewien wysiłek intelektualny (i nie tylko) stanowi jakiś
wzór do naśladowania.
W ostatnich badaniach opinii publicznej w Polsce grupa naukowców cieszy się
najwyższym zaufaniem społecznym, wyższym niż księża, lekarze, prawnicy.
O czymś to chyba świadczy.

[nieto]

Gość portalu: ela napisał(a):

> Mogę powiedzieć z autopsji, że środowisko naukowe jest bardzo zamknięte i
> wymagające. Być naukowcem to bardzo trudne zadanie ponieważ liczy się zarówno
> wiedza jak i pewna etyka, pewne zasady
(ciach)

> Jest sporo karykaturalnych zachowań, pewnej arogancji czy wyniosłości
> ośmieszających tego typu postawy lecz z drugiej strony jest to pewna elitarna
> grupa, która poprzez pewien wysiłek intelektualny (i nie tylko) stanowi
>jakiś wzór do naśladowania.
(ciach)

Elu :) podajesz wyidealizowany, przyznam ładny portret hipotetycznego naukowca.
Znam środowisko naukowe nieźle i po wielu latach obserwacji mogę przyznać,że
Twój wzorzec pasuje do 2 i 1/2 naukowca jakiego poznałam.
Może Ty masz więcej szczęścia ode mnie, gratuluję.

> W ostatnich badaniach opinii publicznej w Polsce grupa naukowców cieszy się
> najwyższym zaufaniem społecznym, wyższym niż księża, lekarze, prawnicy.
> O czymś to chyba świadczy.

Świadczy - o naiwności i marzeniach badanych i upadku autorytetów

nieto

[Gość: ela]

Piszesz gdzieś wyżej, że żyjesz już jakiś czas z naukowcem o dużym prestiżu z
kręgu nauk ścisłych. Mam wrażenie, że nie znalazłaś właściwego miejsca dla
siebie w tym związku i próbujesz "winą" obarczyć całą naukę a nie błędy swojego
męża czy swoje powodujące, że zbyt duży ciężar obowiązków rodzinnych przypadł
Tobie w udziale.

Nie wiem czy się ze mną zgodzisz, ale wygodną dla siebie postawę w związku
wykazują nie tylko naukowcy.

Jest fajny dowcip a propos zaangażowania uczuciowego naukowca.
Czy naukowiec może mieć żonę i kochankę? Jak najbardziej. Żonie mówi, że idzie
do kochanki. Kochance, że do żony. A sam idzie....... do biblioteki.
Pozdr.

to fajnie jest byc naukowcem czy nie?!?

[mariposa]

Chyba fajnie :-)))

[kamfora]

Książka, którą niedawno czytałam kończy się słowami:
"W intelektualnej pasji człowieka jest coś z postawy
Małego Księcia, który nie był usatysfakcjonowany obliczeniami biznesmena.
Dlatego też w poznawczym kontakcie z przyrodą intelektualny Mały Książę
będzie i w przyszłości pytał nie tylko o parametry ilościowe, lecz także
o piękno, przygodność czy sens..."

I drugi cytat z tej samej książki:
"Potrzeba mi wielkiej przygody.
Zostanę więc fizykiem teoretykiem, aby być w samym sercu
prawdziwej romantyki."

[nieto]

kamfora napisała:


> I drugi cytat z tej samej książki:
> "Potrzeba mi wielkiej przygody.
> Zostanę więc fizykiem teoretykiem, aby być w samym sercu
> prawdziwej romantyki."

Oto co powinna usłyszeć narzeczona naukowca.
Powinna jeszcze umieć wyciągać wnioski.

Ten cytat jest zadziwiająco blisko mojego myślenia i mojego postu, chociaż inne
pewnie miałaś intencje cytując go.

nieto

[kamfora]

nieto napisała:

> Oto co powinna usłyszeć narzeczona naukowca.

Narzeczona???? Więc uważasz, że naukowcem moze być jedynie
meżczyzna?
(A może kobieta - naukowiec nie ma w ogóle szans na narzeczonego?...)

[nieto]

kamfora napisała:

> Narzeczona???? Więc uważasz, że naukowcem moze być jedynie
> meżczyzna?
> (A może kobieta - naukowiec nie ma w ogóle szans na narzeczonego?...)

Nie uważam, że naukowcem moze być tylko mężczyzna, bynajmniej :)
tylko kiedy wyobrażę sobie kobietę zagrzebaną w fizyce z powodu ochoty na
przygodę życia to...brrrr karrrramba ;))))
To pewnie moje fobie szkolne - okropna "fizyczka" mi się trafiła onegdaj
Dlatego napisano w wersji "on"

Kobieta naukowiec ma także szanse na narzeczonego, a jakże,jeśli trafi na
naukowca - dzieci pokołysze im wiatr ;) ( oczywiście przesadzam , przesadzam,
widzicie chyba to przymruzone oko?)

nieto

[nieto]

Fajnie, fajnie ;)))

Intelektualna zasłona dymna a ziemniaki obieraja przeciętniacy ;)
(Pisane z dużą porcją ironii)

Pozdrawiam
nieto

Ziemniaki

[kwieto]

Ziemniaki to teraz obieraja artysci w Zachecie.

To sie porobilo.. :((

Naukowcy, naukowcy

[maly.ksiaze]

Troche nie na temat, ale wlasnie przyznano:

www.improb.com/ig/ig-top.html
Zwyciezcy tegoroczni:

www.improb.com/ig/2002/ig-winners-2002.html
i z lat ubieglych:

www.improb.com/ig/ig-pastwinners.html
Czy ktos z szanownych watkowiczow ma szanse sie zalapac? Taaaki prestiz...

Pozdrawiam,

mk.

[Gość: kol5]

Naukowiec to Einstein przed zdobyciem uznania.

Albo psycholog stojacy pod bramą pszedszkola, obserwujący, które dziecko
odpowie na jego zaczepki. 1000 sztuk musi zaliczyć!

[iwa_ja]

Dzisiejszy naukowiec (uczelniany naukowiec) to osoba oderwana od rzeczywistości
(mówię o praktyce, do której naukowiec tworzy teorię). Naukowiec to człowiek
przeświadczony o swojej wyższości nad praktykami (przeświadczenie o swojej, tj.
naukowca, wyższości lubi przekładać na wszystkie inne dziedziny życia) i
głoszący wśród praktyków na róznych koferencjach i seminariach prawdy
objawione, które właśnie gdzieś wyczytał. Ale nie zauważa, że praktycy mają to
juz dawno przetrawione. I śmieją sie z naukowca. Naukowiec zarysuje całą
tablicę wzorami, na widok których włos się jezy i przekonuje, że tylko przy
pomocy tych wzorów można zarządzać, planować itd. (dane do tych wzorów, których
praktycznie nie ma, nie zaprzątają mu naukowego umysłu).
Naukowiec uczelniany to, wobec mizerii wynagrodzenia, ima sie róznych kursów,
szkoleń, grantów i chałtur, za ktore (ze wzgledu na tytuł naukowy) dostaje
niezły szmal. Ponieważ naukowiec nie ma czasu (przy tych chałturach) stale się
dokształcać, na kursach, seminariach, wykładach sprzedaje nieświezy kit.
Naukowiec uczelniany (jeżeli dodatkowo jest mężczyzną) nie wie, ile kosztuje
kostka masła i jest oburzony, jezeli zona mu melduje, że nie ma pieniędzy.
Do obierania ziemniaków się nie zniża, bo jest naukowcem. Ale musi być dobrze
obsłużony i dobrze ubrany, bo jest naukowcem.
Przepraszam za taki obraz naukowca, ale miałam wątpliwą przyjemność przez kawał
swojego życia.
PS. Też jestem, hmmm, naukowcem uczelnianym.

uczelniany naukowiec

[kamfora]

Do niego/niej bardziej pasuje określenie: nauczyciel akademicki.

(to oczywiscie moja opinia...)

[iwa_ja]

kamfora napisała:

> Do niego/niej bardziej pasuje określenie: nauczyciel akademicki.
>
> (to oczywiscie moja opinia...)
Kamfora, a spróbuj powiedzieć profesorowi uczelnianemu, że jest nauczycielem
akademickim! On jest NAUKOWCEM!!! (to jest, oczywiście, jego opinia)

[kwieto]

Mowisz o Polsce, czy o calym swiecie?

Ale juz nie dlugo, np. naukowcow brytyjskich tepi osobiscie sam Ksiaze
Karol (to tak a propos watku o arystokracji, hihihi)

[nieto]

kamfora napisała:

> Do niego/niej bardziej pasuje określenie: nauczyciel akademicki.
>
> (to oczywiscie moja opinia...)

I moja :)

Mnie chodzi o "naukowca odizolowanego", bez dydaktyki, w kontakcie z cyframi,
tabelami, wykresami, wzorami, zagrzebanego w stosach literatury na tematy
niepojęte nawet dla spokrewnionych naukowo braci.

Takiego co to musi metrykę dziecka przed oczy postawić, aby pojąć ile ono ma
lat!
( i to nie są sceny z życia naukowców dla amerykańskich nastolatek , ale z
życia, Panie,z życia wzięte! )

nieto

[kwieto]

Oj, to kiedys slyszalem opowiadanie o jakims bardzo znanym fizyku (nie
pamietam nazwiska, nazwijmy go X) ktory mial sie przeprowadzic. (A -
chorowal na kurza slepote i troche niedowidzial w ciemnosci). Gdy do
przeprowadzki zostal juz tydzien, codziennie rano, zona mowila mu cos
takiego "pamietaj, za 7 dni sie przeprowadzamy. Dlatego wychodzac z
pracy wsiadziesz w autobus 15 (a nie 25) i przejedziesz piec przystankow.
Na szostym wysiadziesz, skrecisz w lewo i trzeci dom po prawej jest nasz" I
kazdego dnia tak samo, zmniejszajac tylko ilosc dni. Uczony oczywiscie
kluczowego dnia zapomnial, zorientowal sie dopiero gdy stanal przed
pustym, sarym domem, zawrocil wiec, wsiadl we wlasciwy autobus i
dotarlwszy na miejsce, zaczal sie blakac po osiedlu szukajac domu. W
pewnym momencie spostrzegl (a sciemnialo sie juz) biegajace po ulicy
dzieci. Spytal je: "dzieci, czy wiecie gdzie mieszkaja panstwo X?" Dzieci
odparly na to: "oj, tato, daj spokoj, wracamy do domu..." :")))

A, i jeszcze o naukowcach:
"Kelvin był dwukrotnie żonaty. W 1852 roku ożenił się ze swoją kuzynką,
panną Crum, którą jednak była chorowita i zmarła już w 1870 roku. Cztery
lata później, gdy odwiedzał Maderę, spotkał tam córkę miejscowego
notabla, pannę Frances Blandy, która od razu zaimponowała mu bardzo
szybkim wystukiwaniem kresek i kropek kluczem telegraficznym. Ożenił się
z nią w następnym roku po przyjeździe na Maderę. To bardzo szczęśliwe
małżeństwo przetrwało aż do jego śmierci."

"Wigner wyróżniał się niezwykłą skromnością. Był kompletnie zaskoczony,
kiedy w grudniu 1963 roku przyznano mu Nagrodę Nobla z fizyki. We
wspomnieniach napisał: Miałem wątpliwość, czy zasłużyłem na Nagrodę
Nobla. Przyszło mi wtedy na myśl stare niemieckie przysłowie: głupi mają
szczęście.

Wigner bardzo lubił grać w kręgle, jeździć na łyżwach, chodzić na długie
spacery i utrzymywał długo dobrą formę fizyczną. Na przykład, świętując
siedemdziesiąte siódme urodziny w węgierskiej restauracji w Vancouver,
zapijał się ulubionym tokajem i tańczył z wszystkimi kelnerkami. Zmarł w
1995 roku."


NIesforni ci uczeni jacys...

[niedzwiedziczka]

Naukowiec to człowiek ciekawy "co tam jest dalej" albo
"jak to się dzieje". Przyznaję, że w naszej nauce jest
sporo osób, które "są, bo muszą". Jeśli chodzi o
uciekanie od rzeczywistości, to ten mit bierze się z
tego, że naukowiec musi być z natury człowiekiem, który
umie się skoncentrować nad jakimś projektem.
Co do towarzyskości naukowców - myślę, że nie odbiega od
przeciętnej (szkoda, że nie wiecie, co się na niektórych
konferencjach wyprawia :) Znam kilku, którzy jak mi
odpowiedzą "Dzieńdobry" to jestem zdziwiona, ale to
wynika tylko i wyłącznie z braku kultury.
Jeśli chodzi o Twojego męża, nieto, to znam wielu
nienaukowców odgradzających się murem od rodziny, bo tak
im po prostu wygodniej. W zespole, w którym pracuję
większość to ludzie rodzinni i z poczuciem humoru.

[Gość: naukowiec]

Mysle ze te dwa czynniki czesto ze soba wspolgraja. Naukowiec jest osoba
kochajaca wiedzie i swoja nauke ale nic wiecej wiec sila rzeczy jest oderwany
od rzeczywistosci. Choc moze slowo oderwany tu nie pasuje. Powinno byc raczej
calkwowiecie nie przystosowany do ludzi. A to sie czesto zdarza ludziom bardzo
inteligentnym. Podawanie tego oderwania jako zarzutu to absurd. Sa tak
oderwanie ze sa w stanie zajac sie swoimi teoriami. Podziwiam wszystkich
fizykow za ich teroie, bo patrzac na nie mam wrazenie ze ich wymyslenie
wymagalo naprawde calkowietego "oderwania" od rzeczywistosci mimo ze wlasnie
owa rzeczywistosc maja one opisac.
A co ma zrobic osoba kompletnie beznadziejna i nie przystosowana do zycia jesli
jest jeszcze przy tym bardzo inteligentna. Najlepiej przeciez dla spoleczenstwa
jesli zostanie naukowcem. Moze wymysli cos dla dobra ludzkosci a i sam bedzie
mial prace nie wymagajaca za bardzo zyciowej zaradnosci ktora mu bedzie pasowac.
Naukowiec moze tez byc towarzyski ale to bez znaczenia jesli nie jest. Wazne sa
osiagniecia naukowe.

Z zycia naukowcow:

[kwieto]

Wiecej nie chce mi sie szperac. Ale wychodzi na to, ze wcale ci naukowcy
tacy oderwani od zycia nie sa. No, moze niektorzy :")))

W 1808 roku Gay-Lussac założył rodzinę. Swą żonę poznał przez przypadek
w sklepie tekstylnym, gdzie wszedł po zakupy. Zdumiony i zafascynowany
tym, że siedząca tam młoda sprzedawczyni czyta podręcznik chemii,
postanowił się z nią ożenić.

William Lawrence uwielbiał pracę w ogrodzie. Kiedy został dyrektorem
Royal Institution i przeniósł się do Londynu, mieszkanie w środku wielkiego
miasta sprawiało mu przykrość. Znalazł jednak rozwiązanie. Pewnego dnia
włożył jakieś stare ubranie robocze, wziął na ramię łopatę i wybrał się do
dzielnicy, w której bogacze mieli przy swych domach ogrody. Wyszukawszy
ogród, który sprawiał wrażenie zaniedbanego, zapukał do domu i
przedstawił się jako "Willie", ogrodnik, który ma jedno popołudnie w
tygodniu wolne i może zajmować się czyimś ogrodem. Został przyjęty do
pracy i odtąd pracował z wielkim zaangażowaniem ku zadowoleniu
właściciela. Aż pewnego dnia ktoś z bardziej uczonych gości wydawanego
właśnie przyjęcia wyjrzał przez okno i wykrzyknął: O Boże, a cóż to w
waszym ogrodzie porabia sir Lawrence Bragg!

W 1775 roku Scheele dowiedział się, że zmarł właściciel apteki w Köping, a
młoda wdowa nie ma żadnego doświadczenia ani możliwości, aby dalej
kierować apteką. Postarał się o rządową licencję na jej prowadzenie i
przeszedł odpowiednie egzaminy. Na miejscu okazało się, że właścicielka
nosi się z zamiarem odprzedania całości komu innemu. Na szczęście do
tego nie doszło.
Scheele postanowił pozostać w aptece w Köping i zajmował się do końca
życia pracą naukową. Był tak zaabsorbowany badaniami, że nie dostrzegał,
iż młoda wdowa, Sara Margaretha Pohl, zapałała do niego uczuciem. W
końcu zaręczył się z nią, ale odkładał ślub aż do chwili, gdy sam zdobędzie
jakiś kapitał. Czas upływał, a zdrowie Scheelego coraz bardziej się
pogarszało. ślub w końcu wzięli 19 maja 1786 roku, ale było to już tylko
dwa dni przed śmiercią Scheelego.

Chociaż Norbert Wiener stał się sławnym matematykiem, był stale
zazdrosny o swoje osiągnięcia. Cieszył się jak dziecko, kiedy przechodząc
ulicą spostrzegał w oknie księgarni swoje dzieła. Był niezwykle roztargniony,
toteż krążyło o nim wiele anegdot. Studenci bardzo go lubili, ale często
płatali mu figle. Kiedy Wiener był pogrążony w codziennej lekturze gazet w
hallu MIT, czasem jakiś student podkradał się po cichu i podpalał gazetę
od dołu. Gazeta zwykle była już niemal doszczętnie spalona, zanim Wiener
zauważał ogień.
Dzień dobry, Norbercie ú powitał Wienera na ulicy zaprzyjaźniony z nim
inny profesor MIT. Rozpoczęła się długa rozmowa, podczas której
przestępujący z nogi na nogę przyjaciele zdążyli zatoczyć w miejscu kilka
kółek. Gdy mieli się już rozstawać, Wiener zapytał: Przepraszam, czy
możesz mi powiedzieć, z której strony nadszedłem, gdyśmy się spotkali? ú
Szedłeś w stronę Massachusetts Avenue ú odpowiedział przyjaciel. To
świetnie ú rzekł Wiener ú to znaczy, że już jadłem lunch.

Z zycia cyrulików ( do Kwieta)

[ta_mar_ta]

Na dziury w nosie - muchy,
na sny dręczące - duchy,
na trzaski w stawach- żaby,
na bóle w trzewiach - baby.

[kwieto]

:")))))))))))))))))

Zarzadalem wreszcie Nobla
Oni mowia: zaraz, hopla!
Wymien swoje osiagniecia!
Wiec ja na to - bez zadecia:
W mej karierze wysmienitej
Raz mi pacjent uszedl z zyciem...
A co z reszta?! -
Krzycza w gniewie;
Jak to co? to co zwykle!
Reszta w niebie!!

[nieto]

kwieto napisał:

>... np. naukowcow brytyjskich tepi osobiscie sam Ksiaze
> Karol (to tak a propos watku o arystokracji, hihihi)

A propos naukowców brytyjskich.
Podobno w XIX wieku i jeszcze w początkach XX , na szacownych uniwersytetach
angielskich obowiązywał zakaz zakładania rodzin przez ichniejszych naukowców.
Nie chodziło o celibat, tylko o posiadanie żony i dzieci = rodziny.

Jak myslisz Kwieto ( i inni szanowni forumowicze) czym powodowali się ci,
którzy takie prawo stanowili?

Wdzięczność za znalezienie tego paragrafu okażę :))

nieto

Celibat i inne sprawy

[maly.ksiaze]

Przyszło mi do głowy pare rzeczy na raz, luźno ze sobą
powiązanych, ale wszystkie na temat naszej rozmowy.
Wysypię je Wam zatem na stoliczek.

1. Czytałem gdzieś, że 95% wszystkich naukowców, jacy
istnieja bądź istnieli w historii, żyje obecnie. Można
zatem przyjąć, że 95% wszystkich 'szalonych naukowców'
właśnie chodzi po świecie. Również 95% żon 'szalonych
naukowców'.

2. Jakiś czas temu Roseanne wysyłała nam tu linki do
swojej strony o Zespole Aspergera. W jednym z artykułów
było coś o poszlakach łączących zachowania
charakterystyczne dla 'naukowców' (uwaga na cudzysłów),
jak zajęcie się jednym tematem aż do wyłączenia
pozostałych, charakterystyczne wyobcowanie itd. właśnie z
Zespołem Aspergera.

3. Dla nieto:
Celibat wsród nauczycieli akademickich był standartem w
średniowieczu (podobno). Sprawy zaczęły się potem
zmieniać, ale w Anglii Elżbieta I wydała edykt usuwający
kobiety z uniwersytetów i 'umacniający' rozsypującą się
chyba wówczas zasadę 'celibatu akademickiego'. W Oxford i
Cambridge Rozkazu królowej przestrzegano do roku 1882.
(od roku 1878 każdy college decydował tę sprawę na własną
rękę). Studentów też zresztą to obowiązywało.
Tyle udało mi się znaleźć.

Pozdrawiam,

mk.

luźne skojarzenie

[Gość: inka_sama]

maly.ksiaze napisał:
> 2. Jakiś czas temu Roseanne wysyłała nam tu linki do
> swojej strony o Zespole Aspergera. W jednym z artykułów
> było coś o poszlakach łączących zachowania
> charakterystyczne dla 'naukowców' (uwaga na cudzysłów),
> jak zajęcie się jednym tematem aż do wyłączenia
> pozostałych, charakterystyczne wyobcowanie itd. właśnie z
> Zespołem Aspergera.

Tak mi się tylko skojarzyło określenie specjalisty i postepującej specjalizacji
w badaniach. Otóż specjalista dąży do tego by wiedzieć coraz więcej o swojej
dziedzinie. Ponieważ drąży temat baaardzo szczegółowo, musi ze względu na ilość
danych ograniczać pole zainteresowań. I tak dążąc do maksymalizacji wiedzy o
coraz mniejszym wycinku rzeczywistości - zostaje człowiekiem który wie
wszystko!... o niczym...

pozdr.
i_s

[nieto]

maly.ksiaze napisał:

> 3. Dla nieto:
> Celibat wsród nauczycieli akademickich był standartem w
> średniowieczu (podobno). Sprawy zaczęły się potem
> zmieniać, ale w Anglii Elżbieta I wydała edykt usuwający
> kobiety z uniwersytetów i 'umacniający' rozsypującą się
> chyba wówczas zasadę 'celibatu akademickiego'. W Oxford i
> Cambridge Rozkazu królowej przestrzegano do roku 1882.
> (od roku 1878 każdy college decydował tę sprawę na własną
> rękę). Studentów też zresztą to obowiązywało.
> Tyle udało mi się znaleźć.

Serdecznie dziekuję za znalezisko ! :))

Brakuje mi jednak Twojej opinii na temat powodów stanowienia takiego prawa
odnośnie pracowników uniwersytetów.

Zakaz żeniaczki miał chronić naukowców ( tu mogę domyslić się, że przed
rozpraszaniem myśli), czy też kobiety i wspólne dzieci tychże pomiędzy
badaniami spłodzone ??? Jeśli te drugą opcje brano pod uwage to przed CZYM
miało ich to prawo bronić?

nieto

[maly.ksiaze]

Troski o nieszczęsne białogłowy i dziatki wykładowców to
bym się raczej nie spodziewał; nie te czasy.
Domyślam się, że chodziło o to, aby uczonym mężom życie
głowy nie zawracało. A przecież żona i (zwłaszcza)
dzieci, to samo życie właśnie.
Poza tym chyba właśnie do początków ubiegłego wieku
regułą było, że wykładowcy mieszkali wraz ze studentami.

www.ourcivilisation.com/smartboard/shop/gibbone/oxford.htm
www.veritel.com.br/gutenberg/etext04/chl1w10.txt
Pozdrawiam,

mk.

PS. Od kobiet uczących w szkołach (podstawowych) w USA i
w Kanadzie również wymagano stanu wolnego - gdzieś do
połowy lat trzydziestych.

Celibat

[kwieto]

Diabli wiedza, czym sie wtedy powodowano. Moze tym samym co w
momencie ustanawiania celibatu ksiezy? A moze tym, ze zona nie
pasowalaby zbytnio do typowego meskiego college'u? (z tego co mi
wiadomo, byly to szkoly meskie?)
A moze tym, ze rodzina odwodzilaby naukowca od jego pracy? (argument
podobny celibatowi u ksiezy)
Ciezko mi sie wypowiedziec co do argumentacji takiego zakazu. M.K.
powiedzial co nieco o samej historii, ale nie ma tu pobudek tej decyzji...

[Gość: maly.k]

Raczej nie tym samym. Katedr na uniwersytetach nigdy nie
nadawano na własność.

Pozdrawiam,

mk.

[kwieto]

No, to rzeczywiscie jest jakis argument :"))