pomózcie,chce odejść!!!

[wesolabuzia1]

Jestem 5 lat po ślubie i mam 4-letniego synka.Od jakiegoś czasu nie układa
się nam w małżenstwie. On jest o tyle beznadziejny,że nie wini siebie w
najmniejszym stopniu. Uważa ze nie ma o czy rozmawiać, przeklina wyzwa mnie
przy dziecku.Kłamie, chyba tylko dlatego zeby nie mówić prawdy. Nigdy nie
wiem kiedy wróci do domu, bo może akurat bedzie miał ochotę wypić z kolegami,
nie informując mnie o tym.Od 4 lat nie pracuje i jestem na jego
utrzymaniu.Chce od niego odejść, ale powstrzymuje mnie sytuacj finansowa.
Może proszę o zbyt wiele, szukam pokoju do wynajęcia dla mnie i dla mojego
dziecka za symboliczną cene, Na początek.Niedługo podejmę prace. Może inni
mają gorzej. Ja chę ustrzeć moje dziecko przed patologią którą moze wyniećś
wychowując się z TYM CHaAMEM i siebie przed chorobą psychiczna. To tylko
namiastka tego co przeżywam.Konkretne sytuacje są jak z dramatu.

[solaris_38]

sama wybrałas chama
sama zyłasz nim tyle lat
dopieroostanio go zobaczyłas ?

sama zdecydowałs sie NIE PRACOWAĆ i zdać sie totlanie na niego

jesli jest taki jak mówisz to im szybciej tym lepiej sie usamodzielnij
mozęsz to robic jednak strategicznie i pzrygotowac sie do tego

pamietaj że on jest chamem ale to ty jesteś ta któa go sobie wybrała
musisz to sobei uśwaodmomoić bo ianczej znów znajdziesz następnego i rzucisz
mu sie w ramiona dasz mu dziecko i bez pracy będziesz pograżać sie w
zaleznosci i pzrerazneniu że nie ejst taki jaki ci sie jawił

bądz dobrej mysli ale nie zakładaj różowych okularów

[1zeus1]

A co na to sam Bert Hellinger?

[d.aga87]

Moj ojciec jest taki sam... z mama wogole sie nie liczy... mysle ze przed
rozwodem powstrzymujemy ja tylko my - ja i siostra oraz sytuacja finansowa...
nie poradzilaby sobie z nami i bez nigo tzn jego pieniedzy...

[wesolabuzia1]

do d.aga, a ile macie lat? Może tera moze się od niego jakoś uwolnić. Ja tak
sobie myśle, ze nie chće za 30 lat powiedzieć "zmarnowałam całe życie". A
przecież wy też cierpicie. Bedziecie póżniej miały jakąś odraze do facetów.A
czy do was tez ma taki stosunek. Okazuje wam miłość?

[d.aga87]

rodzice sa 18lat po slubie. ja 18, siostra 16, cierpimy... rodzice praktycznie
ze soba nie rozmawiaja... troche to utrudnia zycie w domu... ojciec nie okazuje
milosci. wogole. moze tylko tym ze zarabia "na nas" - kurs ang, korepetycje,
itd. (moj watek "ojciec tyran") nie ma z nim nigdy dyskusji, na zaden temat.
nie ma rozmow. nie potrafie powiedziec o nim "tata" tylko ojciec... Czasem
bije... moze to drastyczny przyklad... w pracy ojciec tez jest chamski i
despotycznu wobec podwladnych (sa to znajomi obojga rodzicow), na porzadku
dziennym jest wyzywanie mnie, siostry, mamy... mnie laczy z nim juz tylko
dom... i czasem uczucie, ze "to przeciez moj ojciec...". Przez jego zachowanie
mam nerwice (tak, w wieku 18 lat).Aha, nasza rodzina jest na pozor zwykla,
oboje rodzice sa wyksztalceni, my jednym z najlepszych liceow...A w srodku syf.
Czasem nie daje rady. Co do uprzedzenia do facetow, nie mam takeigo, jestem
szczesliwa ze swoim chlopakiem. Nie probuje Cie przekonac do odejscia, moze
porozmawiaj z mezem, albo napisz list...moze jakos zrozumie...

[wesolabuzia1]

czytałam "ojciec tyran". masz już (dopiera) 18 lat. Zrób tak zebyś nie załowała
w życiu, tak jak ja. Idz na studia które cie interesują i bedą ci sprawiały
przyjemność. Niedługo będziesz samodzielna. Wytrzymaj jeszcze troczę.Dobrze ze
masz kogoś bliskiego. Twój chłopak wie o twojej sytuacji?
Może popiszemy na e-mail. Jaki masz adres?

[wesolabuzia1]

jak mówię ze odejdę, to się smieje i mówi to odchodz.Bo chyba nie wierzy że
jestem już w takim stanie ze mogę to zrobić.

[1zeus1]

Po co bylo szantazowac tyle razy:)

[wesolabuzia1]

Masz racje. Myślałam chyba,że słowa wystarczą, ze zobaczy,ze cierpię i sie
zmnieni. Teraz nic nie mówie, po prostu chce odejśc ,bez słów-dosłownie.
Tylko, znając go , nie będzie wiedział o co w ogóle chodzi i będzie to moja
wina bo to ja odchodzę-cięzki przypadek.

[1zeus1]

Trudno, na mnie tez by to nie zrobilo wrazenia. Odetchnalbym z ulga:)

[wesolabuzia1]

Nie,życzę ci ZEUSIE zeby cie to spotkało.Jeśli nie pomagasz to przynajmiej nie
przeszkadzaj.

[1zeus1]

Przeciez to moje zdanie, nie musisz sie z nim liczyc:)

[wesolabuzia1]

liczę się ze zdaniem kazedgo. Może te najbardziej dla mnie nieprzyjemnie pomogą
mi szybciej skończyć ten koszmar bo widzę, że moj mąż nie jest jedynym DUPKIEM
na tym swiecie. Bez urazy.

[1zeus1]

Ja bym sie cieszyl, jakbym byl dupkiem w oczach takiej osoby. Szybciej mialbym
spokoj:)

[wesolabuzia1]

nie ma sprawy , daj swoje namiary ja to załatwię.

[1zeus1]

Takie sprawy zalatwiam sam:)

[wesolabuzia1]

Myśłałam, że tu ludzie sobie pomagają. Ja ci chce pomóc:-)

[1zeus1]

Alu-u ja bez twojego posrednictwa zalatwie to szybciej:)

[wesolabuzia1]

[wesolabuzia1]

[d.aga87]

napisałam już chyba wszystko, teraz moglabyn wymieniac tylko konkretne sytuacje
swiadczace o tym, jaki jest ojciec...

[drak02]

d.aga87 napisała:

> napisałam już chyba wszystko, teraz moglabyn wymieniac tylko konkretne
sytuacje
>
> swiadczace o tym, jaki jest ojciec...

Ojciec twój (niezależnie od stanu prawnego małzęństwa) jest zobowiązany łożyć
na utrzymanie rodziny - twojej mamy i dzieci. Jeżeli tego nie robi , twoja mama
ma prawo złożyć w sądzie pozew o alimenty. Być może warto uzyskac sądowny nakaz
łożenia na wasze wychowanie i utrzymanie i wynieść się od patologicznego
jca/męża jak najdalej.

[drak02]

wesolabuzia1 napisała:

> Jestem 5 lat po ślubie i mam 4-letniego synka.Od jakiegoś czasu nie układa
> się nam w małżenstwie. On jest o tyle beznadziejny,że nie wini siebie w
> najmniejszym stopniu. Uważa ze nie ma o czy rozmawiać, przeklina wyzwa mnie
> przy dziecku.Kłamie, chyba tylko dlatego zeby nie mówić prawdy. Nigdy nie
> wiem kiedy wróci do domu, bo może akurat bedzie miał ochotę wypić z kolegami,
> nie informując mnie o tym.Od 4 lat nie pracuje i jestem na jego
> utrzymaniu.Chce od niego odejść, ale powstrzymuje mnie sytuacj finansowa.
> Może proszę o zbyt wiele, szukam pokoju do wynajęcia dla mnie i dla mojego
> dziecka za symboliczną cene, Na początek.Niedługo podejmę prace. Może inni
> mają gorzej. Ja chę ustrzeć moje dziecko przed patologią którą moze wyniećś
> wychowując się z TYM CHaAMEM i siebie przed chorobą psychiczna. To tylko
> namiastka tego co przeżywam.Konkretne sytuacje są jak z dramatu.

Jeżeli chodzi o sytuację finansową, masz prawo do tego aby złożyć w sądzie
pozew o alimenty (jeżeli mąż przestanie łozyc na utrzymanie ciebie i dziecka).
O alimenty można się starać niezależnie od stanu prwanego waszego małżeństwa
(nie musisz mieć rozwodu anu separacji). Pisze o tym abys miała świadomośc
tego, że mąż nie może pozostawić ciebie i dziecka bez wsoarcia finasowego.
Jeżeli podejmiesz pracę i twoje wynagrodzenie nie bedzie wystarczające aby
pokryć koszty utrzymania siebie i dziecka wówczas też mozesz wystąpić o
alimenty. Pozew o alimenty możesz złożyć w najbliższym sądzie rejonowym.
jeżeli jesteś zdeterminowana aby zaczać układać sobie życie samodzielnie,
powinnas przede wszystkim zatroszczyć się właśnie o zabezpieczenie materialne.
Zastanawiam sie czy możesz liczyć na pomoc swojej rodziny (rodzice, rodzeństwo)
bądź przyjaciół- chodzi przede wszystkim o możliwość zmiany mieszkania.

[d.aga87]

Wiesz, moze najpierw rozejrzyj sie za jakas praca, zebys nie wladowala bez
srodkow do zycia... albo popros o pomoc swoich lub jego rodzicow... opowiedz
tesciom co dzieje sie w Twoim domu... Porozmawiaj z mezem, moze niech nie
zachowuje sie tak przynajmniej przy synu.. Jezeli nie poskutkuje to zabieraj
sie stamtad... Moja siostra w wieku chyba 6 lat zapytala mame czemu tata jej
nie kocha... nie zapomne tego nigdy.

[mastermixer6]

Może moja historia jakoś Ci pomoże.Mam pięcioro dzieci iżyłam z mężem alkocholikiem ,nie pracowałam bo dzieci były za małe i niemiałby kto się nimi zająć, więc gdy dzieci podrosły zdecydowałam się na rozwód,ponieważ mieszkanie było na mnie mój były decyzją sądu musiał się wyprowadzić.Mój były narobił długów ,znęcał się nad nami ,doszło do tego że wpadłam wdepresje nawet moja r
odzina mi nie pomogła bo uwżała że to mąż i tak musi być,wziełam sprawe w swoje ręce ,zaczęłam chodzić na terapię dla żon alkocholika i moje dzieci też oczywiście moja rodzina się odemnie odwróciła ,poszłam do pracy , spłaciłam długi,nie przjmowałam się rodziną bo spokuj i szczęście moich dzieci bylo ważniejsze to one trzymały mnie przy życiu w ciężkich chwilach to dla nich żyje .Chcę ci powiedzieć nie bój się wszystko zacząć od początku, zycie jest krótkie żeby je marnować, napeno sobie poradzisz. Powodzenia

[cari7]

Napewno jest ci ciezko i nie bedzie latwo odejsc ze wzgledu na twoja sytuacje
finansowa.Masz chyba rodzicow , kogokolwiek kto moze ci pomoc na poczatku?
Uwazam ze zawsze jest wyjscie z sytuacji , nie zawsze latwe ale jest.Na twoim
miejscu nie znioslabym tego.Porozmawiaj z nim , postaw sprawe jasno- jak nie
pomoze pakuj sie.

[wesolabuzia1]

Dziękuję wszystkim za słowa otuchy. Znalazłam pracę i zaczynam od 20 lutego.
Jest to niestety praca zmianowa. Jesli chodzi o pomoc bliskich to jak
najbardziej, chociaż jest ona ograniczona. Siostra pracuje tez na zmiany, druga
studiuje. Mama natomiast mieszka 100 km ode mnie.Najbardziej boję się o moje
kochane dzieciątko.Będę miała tak mało czasu dla niego. Boje sie ze coś
przegapię, coś mi umknie.
Jestem prawie pewna że chcę odejść. Czy myślicie ze jeśli na początku zoatawię
synka mamie bede go odwiedzać 1 na tydzień to zrobie mu wielką krzywde? Sobie
napewno. Moja mama bardzo go kocha i chętnie sie nim zajmie, ale się boję.

[niuta179]

oby ci się udało, zycze Ci tego z całego serca. a jezeli chodzi o pozostawienie
synka u mamy to naprawdę zastanów się nad tym, poszukaj lepiej innego
rozwiązania. za duzo zmian jak na jeden raz, możesz tego nie wytrzymać
psychicznie. łatwiej i raźniej będzie Ci zyć jezeli będziesz miała dziecko przy
sobie. przemyśl to jeszcze raz.