psychol

[Gość: meme]

czy jestem psycholem??? sama już nie wiem. zdecydowałam sie być z tym
facetem. skrzywdził mnie ale ostatecznie doszliśmy do porozumienia. jesteśmy
razem i jest nam dobrze ale ja ciągle wracam do przeszłości i wypominam mu
jego błędy i słabości. dokładam mu i kopię leżącego. jak pozbyć się oparów
przeszłości z mózgu? wiem że nie ma na to recepty. wiem. ale czy ktos
wybaczył i zapomniał i żyje tym co dobre? jeśli tak to jak do tego doszliście?
wydaje mi sie że wybaczyłam a potem nagle przychodzi taka złość, żal...
obrzydlistwo!!!
meme

[joanna_1]

Hmm, wybaczyć - jak najbardziej jest to wykonalne, zapomniec niestety sie nie
da. I teraz na ile to co zostało skrzętnie zeskładowane nie wyzwala jakiejs
niszczącej siły. Ma prawo sprawiac ból, ma prawo przypominac sobie o swojej
obecności w Twojej świadomości, bo przecież twoje przezycia są częścią Ciebie
całej, nie wytniesz tego, nie spalisz, nie zakopiesz, to gdzieś sobie siedzi.
Koncentruj się na tym co możesz zbudowac dobrego na bazie owych doświadczeń.
Rozdrapywanie ciągłe, szukania winnego, kata, ofiary, w kontekście
wyegzekwowania wyroku nie zbuduje raczej nowego fundamentu dla zwiazku,
natomiast przeanalizowanie motywów postępowania - tak.
Moim zdaniem sztuka polega na niebilansowaniu przeszłosci na zasadzie, kto
zyskał, kto stracił.
Złość bardzo latwo mozna wyladowywac przez sport, a nie na ludziach - w drugim
przypadku tylko do siebie zniechęcisz, i utwierdzisz, ze jestes niereformowalna.

[Gość: meme]

to bardzo mądre joanno. chodziłam ostatnio zdolowana a potem wszystkie swoje
zawodowe, osobiste, intymne frustracje wyladowałam na nim. bo on zawsze był ten
zły. a ja byłam ofiarą. wygodny stereotyp.
kiedys koleżanka powiedziala mi że "zło" które sie zdarzyło musi być omówione,
wyjaśnione i odkupione. że "sprawca" musi pomóc zapomnieć. tylko ja chyba sama
nie wiem jak to odkupienie w jego wykonaniu ma wyglądać. co on jeszcze ma
zrobic żebym po kilku drinkach nie cofała sie do przeszłosci i do wszystkiego
zlego co było.
cięzko nam sie rozmawia na te tematy. bardzo cięzko. tak zwana zaburzona
komunikacja:(
ja chcialam terapii a on nie. ciagle zwleka, zwodzi...
może to ta terapia dałaby mi ten spokój....
sama nie wiem
meme

[Gość: Malwina]

pierwsza rzecz - nie pij.

[Gość: meme]

napisałam o drinkach bo akurat po raz pierwszy od nie pamietam kiedy troche
wypiłam. ale twoja uwaga jest jak najbardziej na miejscu. po alkoholu jestem
agresywna:) tylko że ogólnie wszystko odbywa sie bez zakrapiania....
Boże! jeszcze wyjde tu na alkoholiczkę!

[joanna_1]

Idąc tropem pewnego typowego zachowania, to całą złość przelewałaś na Niego,
bo... On był gotów to przyjąc. Natomiast pomyśl, co sie stanie, gdy pewnego
dnia kranik zostanie zakręcony. Dlatego zachęcam Cie do pracy nad sobą, w
szczególności do pracy nad wieloma mozliwościami rozładowywania tej
specyficznej formy agresji jaka jest złość. Przypuszczam, że owa złość
przybiera sporych rozmiarów, często jest podsycana przekonaniem o własnej
niewinności bądź ogromnym poczuciu krzywdy. Od ofiary społeczeństwo nie wymaga
pracy często, a to jeszcze pogłebia stan bierności. Wyjdź temu naprzeciw.
Ukierunkuj swoja złość w coś co wymaga nakladu zdeterminowanego wysiłku, moze
to byc wysiłek twórczy , intelektualny, fizyczny, moim zdaniem najlepszy jest
własnie sport.
Wierzę, że ciężko rozmawia sie na tematy bolace, czy tez kontrowersyjne. Jesli
rozmowa nabierze charakteru próby dotarcia do motywów postepowania i własnej,
osobistej odrębności w dystansie do własnych krzywd, i nie będzie ona okazją do
kolejnego rozdrapywania ran, to będzie juz tylko lepiej :)
A może trzeba Wam troche odpoczynku, odległości, zatęsknienia?
Terapia i rozmowa z "fachowcem" to dobry pomysł.
Aha i jeszcze jedno.
Dlaczego tak często chcemy tego odkupienia? Myslę, że najważniejsze to
otworzenie kanału przeplywu dobrej energii i to chyba w wiekszości twoje
zadanie- ale to może moje dziwne pojmowanie swiata. :)

[Gość: meme]

czytajać twoje posty robi mi sie tak dobrze... spokojnie...:) dzięki
próbowałam nad sobą pracować. przeszłam kilkumiesieczną terapię. cudna sprawa.
kwitłam. zaczęłam myśleć o sobie, myśleć twórczo, robić moje ukochane zdjęcia.
pozytywne myślenie, asertywnośc. przestalam sie czuc jak ofiara, a zaczęłam być
pewną siebie kobietą. tęsknie za tymi dniami. ale musialam przerwac terapie i
chyba zimą wyczerpały mi sie zapasy energii.dużo pracy, monotonia, zmęczenie,
szarośc. ale widze że trzeba wrócic do tamtych dni. pójde do fryzjera, wrócę na
siłownię i przestanę się zadręczać. narzekanie i wypominanie niszczą a ja chcę
być szczęśliwa. może to banalne. ale tak jest.
meme

[joanna_1]

Cieszę się, ze zrobiłas juz tak wiele w kierunku uzdrowienia całej tej
atmosfery. Faktycznie, może po prostu przechodzisz jakiś krotkoterminowy
kryzys. Każdy czasem chce byc pogłaskany po głowce, chce czuć wsparcie i to że
obrał dobry kierunek dla kreowania własnego szczęścia.
Dodam jeszcze tylko,ze wspomnienia powinny być takim katalizatorem dla
oczyszczania. Zawsze mają swoje miejsce na półce. Niech będe naszą swoista
encyklopedią.
Pozdrawiam i zycze dużo szczęścia.

[Gość: meme]

mój chwilowy kryzys spowodował jednak że bardzo kogoś skrzywdziłam. przy obcej
ososbie mówiłam o wszystkich naszych ciemnych tajemnicach. a teraz przepraszam.
jedyny plus: dotarłam do pewnej granicy. wiem że "kranik się zamknął". widzę
jak on czuje sie zraniony i szlag mnie trafia na swoja głupotę.myśłałam że on
jest niezniszczalny i wszystko weźmie na klatę. i na szczęscie widze że tak nie
jest.
meme

[anahella]

Moze zrob bilans swoich i jego oczekiwan. Ale jak sa oczekiwania to i sa
poswiecenia, wiec te ostatnie tez warto w bilansie umiescic.

[ta_]

Zapoznaj się proszę z postem złej kobiety, pisanym w innym watku, ale trafnie
przystającym do Twojej sytuacji. Zawiera mądre i życzliwe rady. Mam nadzieję,że
ci pomogą :)
________________________________________________________________________________

zlakobieta:
Wiecie, jej chyba chodzi o to, ze on sie wlasnie zmienil.
Prawdopodobnie juz nie zdradza i chce odbudowac zwiazek, a ona nie potrafi dac
mu szansy.

Latwiej jest pielegnowac niechec do kogos, do kogo ma sie zal i pretensje, byc
obojetnym i patrzec, ze tej drugiej stronie tez jest wszystko jedno - nie
stara sie i robi rozne swinstwa.
Wtedy mowie sobie "ja go tak kochalam, wybaczylam mu wszystkie krzywdy,
zostalam z nim, a on tego nie docenia i nadal jest okropny".

Latwo jest byc ofiara, bo w takich okolicznosciach od ofiary nic sie nie
wymaga. Obojetnosc jest obustronna. Zyja kazdy swoim zyciem i jakos to sie
kreci. Od czasu do czasu mozna pozalic sie kolezance, a wszyscy dookola lituja
sie i mowia "to taka wspaniala kobieta, poswieca sie, wybacza, a on taki dran.
Dzielna, ze mimo to sobie radzi".

Kiedy ta druga osoba nagle sie zmienia i robi wszystko tak, jak wlasciwie
powinna, to nagle jasno sobie uswiadamiam, ze nie moze juz byc tak jak
dawniej, bo JA TEGO NIE CHCE NAPRAWDE!
Ja udawalam to wybaczenie i wszystkie inne uczucia, bo tak mi bylo wygodniej.
Nie musialam wysilac sie na odejscie, na rozmowy z dziecmi, rozwod,
rozpoczynanie nowego zycia...
Zylam sobie spokojnie litujac sie nad soba i podziwiajac
swoja "wspanialomyslnosc" i rozkoszujac sie swoim "cierpieniem" (ktore juz
wlasciwie nie boli, bo jest obojetnoscia).
Trudno sie do tego przyznac.

Gdy sytuacja sie zmienia, to nagle on zaczyna czuc sie pokrzywdzony, ze pomimo
jego wysilkow nie udaje sie nic zmienic na lepsze.
"Jak to?" mysli "wiec niepotrzebnie sie staram? Ona mnie nie chce? To dlaczego
mi wybaczyla i ze mna zostala? Myslalem, ze mnie kocha, docenilem to,
zrozumialem, chce dac jej to czego jej brakowalo, a ona mnie odrzuca".

Nagle i nieoczekiwanie role sie odwracaja. To juz nie ja jestem ofiara!
On nosi mnie na rekach i zabiega o moje wzgledy, a ja jestem jak skala -
obojetna i zimna.

"Nie moze tak byc!" mysle "On mnie skrzywdzil. Ja wybaczylam, bo nie myslalam,
ze on to wezmie za dobra monete. Moje wybaczenie dotyczylo tylko pozostania w
ukladzie, a nie pozostania w zwiazku. Co robic?! Jak to teraz wyglada?!"

Potem, po dluzszym czasie dochodzi do sytuacji, w ktorej zaczynam czuc sie
winna, zaczynam czuc, ze go krzywdze, oszukuje, zabieram jemu i sobie czas na
ulozenie zycia i tak naprawde jest.

...nie chodzi o to jaki on byl i co on Tobie za krzywde zrobil. Chodzi o to, ze
to Ty go teraz oklamujesz. Ty mu nie wybaczylas.
Ty po prostu wybralas latwe rozwiazanie i zapomnialas o swojej dumie, zeby to
rozwiazanie wprowadzic w zycie. On zrobil cos, co zabilo Twoja milosc do
niego, a Ty mu tego nie powiedzialas.

Wybaczenie, to taki akt, ktory pozwala Ci pozostac uczciwym wobec osoby,
ktorej wybaczasz, czyli wybaczasz i kochasz dalej, lub wybaczasz i mowisz "nie
potrafie z Toba dalej byc", a wtedy bezwzglednie odchodzisz.

Ty powiedzialas, ze wybaczasz i zostalas wiedzac, ze nie kochasz.
On tego nie wiedzial. Dla niego Twoje wybaczenie bylo wybaczeniem z gatunku
tych pierwszych - "wybaczyla, zostala, to znaczy, ze mnie kocha, to znaczy, ze
mozna to naprawic. Bede robic to, czego ona zawsze ode mnie oczekiwala i wtedy
bedzie dobrze". On ma prawo tak myslec bo sama mu takie prawo dalas.

Bluffowalas, a on Cie sprawdzil.
Wydalo sie i jest Ci z tym zle.
Ja tak widze te sytuacje.
Moze sie myle.

Nie odbierz tego , jako rodzaj krytyki twojego postepowania, czy czegos w
tym rodzaju. Jestem od tego daleka. Po prostu zrobilam hipotetyczna analize
tej sytuacji i tak mi wyszlo. To nie znaczy, ze zrobilas cos zle. Moim zdaniem
nie zdawalas sobie sprawy, ze tak to naprawde wyglada. Czasem ciezko jest
samemu dojsc wlasnych motywow postepowania. Czasem sie nie przyznajemy nawet
przed soba...
To trudne.
Chce tylko napisac jeszcze, ze Cie rozumiem i jesli mam racje, to musisz
wybrac:
1) zostajesz i wybaczasz naprawde, a wiec dajesz mu szanse
2) Mowisz, ze nie potrafisz juz czuc do niego tego co dawniej i rozstajecie
sie.
Inaczej Twoje postepowanie nie jest uczciwe w stosunku do niego, do Ciebie i
do Waszych dzieci.
To nie chodzi o to, co on zrobil Tobie zlego.
Chodzi o to, zebys TY nie robila czegos podobnego.
To nic zlego, ze nie potrafisz kochac go po tym co zrobil, ale nie musisz
karac wszystkich lacznie ze soba, bo to co robisz jest kara dla calej Twojej
rodziny.
Badz lepsza od niego.
________________________________________________________________________________

Tyle zlakobieta. Nic dodac ani ujmować nie trzeba. Tę wypowiedź skopiowałam i
trzymam u siebie w archiwum, tak wydała mi się celna i dobrze napisana.

Mam nadzieję,że złakobieta nie będzie mi miała za złe :) zacytowanie jej postu
w najlepszej wierze tzn pomocy bliźniemu. Niestety nie mogłam podac linku do
postu oryginalnego, bo skopiowałam sobie sam tekst, a wątku znależć nie
potrafię.
Pozdrawiam złąkobietę i ciebie serdecznie
Ta_

[Gość: meme]

dzięki za wasze uwagi. jakoś lepej mi teraz. złakobieta to rzeczywiście mądra
kobitea:)
fakt, albo wybaczam i zostaję bo nadal go kocham albo wybaczam i nie raniac
nikogo odchodzę. niby takie oczywiste ale w zakręconej głowie trudno o jasność
i przejżystość. ja nadal kocham i strzaszliwie mi wstyd za ostatnią scenę i
litanię krzywd sprzed lat. nieporozumienia trzeba rozwiazywać na bieżąco i
tylko wtedy to ma sens.kocham i boli mnie kiedy widze jgo łzy. bo "on sie
stara, chce naprawić, chce żeby było mi dobrze." ciągle pyta czemu jestem
smutna i myśli że to przez niego. nie chce być juz biedną skrzywdzoną
dziewczynką. w końcu silmna ze mnie baba tylko czasami lubie sie nad soba
poużalać. ale nie może to być jego kosztem. bo wtedy to ja się nad nim znęcam.
to ja jestem be. a to okropne uczucie, aż mndli, aż sny są niespokojne. wtulam
się w niego i jest mi taaaaak przykro. ale ciesze sie ze pomimo całego zła
między nami udało sie zachować miłość. obojętność jest najgorsza, gorsza od
nienawiści.
dzieki
meme