Psychologowie w szpilalach

[kobietazsercem42]

Czy psycholog szpitalny(neurologia)pracujący tam
wiele lat,jest w stanie obiektywnie ocenić stan
psychiczny pacjenta.Wydaje mi się, że nie.Zawsze
będzie doszukiwał się poważnych zaburzeń, bez względu
na status społeczny pacjenta, wykształcenie, zainteresowania
i rodzaj wykonywanej pracy.
Czy ktoś ma podobne zdanie na ten temat?

[malwinka1001]

Czy sadzisz że wszyscy bywali w szpitalach neurologicznych?
Nie mam pojęcia czym zajmuje się psycholog w takim szpitalu i czego doszukuje
się w pacjencie.

[skier_bb]

No cóż, każdy "odnaleziony" pacjent uświadamia mu jak bardzo jest tam potrzebny, dziwisz się?

[forum1986]

Tak,odnoszę takie wrażenie.Co on moze stwierdzić,
rozmawiając z chorym 5 minut?Owszem jesli jest to poważne
zaburzenie -moze stwierdzić wiele i nikomu tym nie zaszkodzi,
gorzej jeśli ze zdrowego psychicznie ale zestresowanego sytuacją
(pobyt w szpitalu,żmudne badania, brak jakiejkolwiek informacji
zwrotnej od lekarza)zrobi ciężko chorego schizofrenika,hipochondryka,
neurastenika,osobę z regresem emocjonalnym i Bóg jeden wie kogo tam
jeszcze.Na dodatek mówi do takiej osoby(niby chorej)"mnie w ogóle
od początku ciężko sie z panem rozmawiało"Czy tak mówi psycholog?
Rozmawiał z osobą o podobnym wykształceniu!:)

[lune]

psycholog na neurologii ma z pewnoscia inne zadania niz ten ktory pracuje na
psychiatrii ; ma tez inne doswiadczenia ...

lune

[bszalacha]

Powiem tak:zwykle mamy za zadanie diagnozować okolice uszkodzone w centralnyym
ukł.nerwowyym,żeby dobrac metody pracy.np.jeśli pamięc-to ją ćwiczyć,jeśli mowa-
to też,jesli sfera uczuciowa...itd.Sa tez depresje na podlożu chorób
neurologicznych,więc robimy terapię przewidzianą do tej choroby.Prowadzi się
grupy rodzin,grupy pacjentów,indywidualne terapie,poradnictwo.Jakośc pracy
zależy od obsady i ilości chorych.Diagnozujemy ponadto przypadki z pogranicza
neurologii i psychiatrii lub inne dolegliwości tzw.psychosomatyczne/np.paraliż
histeryczny/.Coś jeszcze?

[forum1986]

Kobieto jakie terapie?Potraficie jeszcze bardziej
zdołować człowieka!Oceniacie po wyglądzie(wiem,że to
ma znaczenie) np.zadbana kobieta, wykształcona,paląca,
więc podejrzenie niewłasciwego stylu życia.Tymczasem może
byc na odwrót,tak jak w znanym mi przypadku;paląca,nigdy
żadnych używek włącznie z kawą, domatorka,praca-dom,dom-praca,
dorosłe dziecko.Nie trzeba podchodów aby to sprawdzić, wystarczy
dłuższa rozmowa, a nie 5 minut.
Jesteście złośliwi, jeśli rozmawiacie z osobą o wysokim statusie
społecznym,za wszelką cenę staracie się doszukiwać czegoś
w zachowaniu badanego;nie płacze -to niemożliwe aby sie nie
przejmował jeśli choroba trwa dłużej,płacze- depresja,choć
to chwilowy niepokój związany z nową sytuacją(rozłąka,
nieinformowanie przez lekarza o postępach leczeniaW końcu
kiedy stan się poprawia i pacjent zadowolony zaczyna się
uśmiechać, wam to też się nie podoba uznając ten stan też
za coś nienormalnego.Połączenie tych dwóch stanów daje wam
podstawę do błędnego rozpoznania.Wam bardziej jest potrzebny
odpoczynek niż niektórym chorym!

[kobietazsercem42]

bszalacha chyba żartujesz,dołujecie nic więcej!

[iwpal]

>kobietazsercem42 napisała:
> bszalacha chyba żartujesz,dołujecie nic więcej!<

Bszalacha ma rację - na neurologii psycholog ma właśnie takie zadania - poprzez
diagnoze neuropsychologiczna wspomóc proces diagnozy neurologicznej; wyniki
badań psychologicznych sa traktowane jako pomocnicze po badaniu KT, MR i EEG
czy angiografii.

A stwierdzenie "tylko dołujecie" jest trochę śmieszne, zwłaszcza, ze to forum
jest oblegane przez osoby, które mają bardzo mgliste lub potoczne pojęcie o
pracy psychologa.

[kobietazsercem42]

tak się składa,że wiem na czym polega praca psychologa,
choć z zawodu nim nie jestem.Nadal twierdzę,że w opisywanym
przypadku o opinii psychologa zadecydowała chęć upokorzenia
danej osoby ponieważ dała temu wyraz podczas rozmowy,kiedy
chora prosiła o wyjaśnienie podstaw takiej a nie innej interpretacji.
Psycholog popełniła kardynalny błąd,nie biorąc pod uwagę:rodzaju schorzenia poziomu wykształcenia, wykonywanej pracy oraz znajomości przez chorą stosowanych
technik badań psychologicznych, czemu dała wyraz podczas badania i zostało
to mylnie zinterpretowane,co zresztą można udowodnić.

[kobietazsercem42]

Nie twierdzę,że wszyscy psychologowie tak
postępują, ale w tym przypadku niestety tak bylo.
Co z tym zrobić?

[bszalacha]

I baaaaaaaaardzo pielęgnują swoje dolegliwości.Czy wiesz,ile mozna zyskać będąc
osobą cierpiąca?Jak bardzo skutecznie własnie DOŁUJE SIĘ ludzi?Dlatego trudno
oczekiwać,że polubi się psychologa,który zabiera nam taki instrument.Osonbiscie
preferuję osoby spoza oddziałów szpitalnych,które same chcą pracować nad
chorymi schematami.Pozdrawiam

[bszalacha]

No,no...Tylko,ze nie jestesmy,niestety od podtrzymywania choroby,więc nie
mozemy jej obsypywac komplementami.Zawsze przecież mozna się zresztą zoperować!
Uciąć nogę,głowę,wszystko.Problem w tym,gdy bez tej choroby nie umiemy ułozyc
sobie zycia/o ile w ogóle przypuszczasz o czym mowa/.

[kobietazsercem42]

Myślę, że dobrze cię zrozumiałam.Sęk w tym,
że choroba nie jest tu wydumana.Kobieta
ma stałą pracę w miarę spokojną,chce pracować
bo to jest jej sensem życia.Jednak pani psycholog
twierdzi, ze niemożliwe jest, aby choróbsko nie
pozostawiło piętna w postaci... wiadomo jakiej .
Czy to żle, że kobieta przyjęła optymistyczną
postawę w zmaganiach z chorobą?Że chce żyć,pracować
mimo wszystko(w granicach rozsądku)Dlaczego więc
ktoś stara się zaprzepaścić, wszystko do czego doszła
sama(z niewielką pomocą)W jej przypadku nie ma mowy
o korzyściach z chorowania-tylko komuś nie chce się w to
uwierzyć!!!

[oeuia]

Zgadzam się z kobietazsercem42. Jak dla mnie to jest jeszcze bardziej powazny
problem, bo na psychologów idą osoby często nieodpowiednie. W psychologii
trzeba chłodno ocenić sytuację bez zbędnych pytań. Właśnie! bez zbędnych pytań!
pacjent sam powie wszystko co trzeba, psycholog który wypytuje sie o więcej niż
dwa-trzy pytania dodatkowe na kazdej wizycie jest jak najbardziej nieodpowiedni
do tej pracy.
"Pociąganie za sznurki osobowości" - tak to się w starych czasach nazywało.
Pociągnięcie za niewłaściwy sznurek mogło grozić całkowitym zawaleniem się
całego człowieka. Dlatego uważam że obecna psychologia ma sporo minusów.
Dawniej dla najzdolniejszych było potrzebne około dwadzieścia lat, gdzie
zaczynali naukę od małego dziecka. A! I sądzicie, że dawniej czegoś takiego nie
było? Było, tyle że ludzie tego nie rozumieli, a wszystkiego czego nie
rozumieli nazywali "czarną magią".
Obecnej psychologii sporo zajmnie zanim pozna wszystko na tyle, by była
bezpieczna dla pacjenta. Dla porównania mogę powiedzieć coś takiego: Jest około
1000 cech charakteru! W czym każda cecha dzieli się jeszcze na 100 podcech.
Przy czym osobowość przeciętnej osoba składa się z około 300 cech, gdzie żadna
się nie powtarza. Wyobraźcie sobie ile jest możliwości. I dobry psycholog
powinien poznać przynajmniej 30% osobowości po dziesięciu minutach rozmowy!
Z kolei cechy przeciwne (np. optymistyczny/pesymistyczny) są jedną i tą samą
cechą. Więc występowanie dwóch cech przeciwnych nie oznacza niezrównoważenia
(rozdwojenia jaźni), wręcz przeciwnie to jest zrównoważenie pomiędzy jednym
końcem, a drugim "deski". W tym momencie nie wolno przeszkadzać, jako że jeśli
coś takiego występuje oznacza to, że osoba szuka siebie. innymi słowy zmienia
swój charakter, przechodząc z jednej strony na drugą.
Z kolei depresja jest czymś podobnym. Kiedy osoba porzuca swe cechy (znaczy
nieużywa, chwilowo wycisza ich działanie) i zamyka się aby przemyśleć do czego
idzie. O taką osobę najlepiej trzeba dbać, lecz jej nie przeszkadzać, bo sama
wróci kiedy znajdzie odpowiedź. rozmowy z nią (jeśli są nieodpowiednie) mogą
zakłócić jej przymyślenia i postawić ją w trudniejszej sytuacji niż była (osoba
sama sobie wybiera co przemyśla).
Więc jak widzicie tak zwana psychologia jest bardzo trudna. Gdybym miała
określić wiedzę obecnych psychologów byłoby to max 16% tego co wiedzieli
starodawni, a najlepsi ze starodawnych mieli 73% z całej wiedzy. I dlatego
uważam, że psychologowie powinni najpierw obserwować charaktery ludzkie przez
minimum dziesięć lat, a dopiero później próbować "pociągać za sznurki". W
przeciwnym razie nie będą niszczyli osobowości swych pierwszych pacjentów, bo
niestety to się zbyt często zdarza (aż 97%, przy czym 34% są bardzo groźne, a
aż 8% nieuleczalne).