narcyz

[cumulonimbus_pospolitus]

Narcyz jak wiadomo potrzebuje publiczki, żeby się wciąż potwierdzać. Jedynym
sposobem przetrwania żyjąc obok takiego indywiduum jest ciągłe potwierdzanie
jego wartości, że tak, tak jest wspaniały. Jest zresztą JEDYNĄ formą
komunikacji z tym osobnikiem. Człowiek sprowadzony do roli przytakującej
kukiełki. Oczywiście rekrutuje ich spośród najbliższej rodziny i przyjaciół.
Przy okazji też używa ich do odreagowania swojego ciągłego wkurzenia. I
jeszcze jestem w stanie zrozumieć, że są kobiety na tyle bezbarwne, że mogą
się zgodzić na bycie żoną narcyza i się w pełni wtopić w niego i żyć jego
życiem (zresztą jedyna możliwość udanego związku z narcyzem). Ale co do
cholery mają zrobić dzieci, które wcale się w takim tatusiu nie zakochały,
wcale nie zdecydowały się w nim spędzić najbliższych 20 lat swego życia, a
muszą udawać kukiełki żeby przetrwać?????? Boszzzz
Dodam, że ta jego fasadka jest widoczna, ale nie narusza jej ani ironia, ani
gniew, ani nic. Trzeba zbudować własną albo samobójstwo albo psychiatryk. Nie
ma innej opcji.

PS Nie mam nic przeciwko narcyzom. Są bardzo przydatni społecznie. Wiele są w
stanie zdziałać, bo w odróżnieniu od innych ludzi nie mają wątpliwości
natury - chłe, chłe - moralnej.
Tylko czemu oni mają
dzieci????????????????????????????????????????????????????????????????????????
??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
?

[kobietazsercem42]

znam kogós takiego.Ona sie nie poddała,
więc małżeństwo musialo sie zakończyć.
Nie wiem, czy dziecko na tym, az tak
skorzystało?

[cumulonimbus_pospolitus]

szczerze mówiąc w takim układzie z klasycznym narcyzem dziecko i tak nie ma
szans od początku, więc musi po prostu przetrwać i potem od nowa się poukładać.
A co matka zrobi to nie jego sprawa, ma prawo sama wybierać sobie partnera dla
niej odpowiedniego. Bo niektóre kobiety to naprawdę lubią!!!! i się w tym
realizują i ich sprawa.

[cumulonimbus_pospolitus]

uuuu, kapitalny fragment - jak postrzega narcyz innych i jego rozterki 'How can
I get fed without acknowledging the feeder?' The solution is to dissect people
and to turn them partially itno objects, to make them inanimate. A person comes
to represent a need-fulfilling function or an organ like a breast, vagina, or
penis. There is no overall person to consider.
dobre, dobre

[wredna.chmurka]

It is like living life in an automat in which varios emotional foods are
displayed behind little glass windows, with one crucial difference. In this
automat the customer does need to pay. He is entitled to eat. He remains aloof
from people in his automat world. Since he is not psychotic or totally out of
touvh with reality, he is occassionally forced to recognize the presence of a
benefactor. The emotional incursion of such an idea is warded off be demeaning
the gift or the person who has given it. If a gift is unworthy he doesn't have
to feel the gratitute.

Taaaaaa. KLASYKA.
A przy rodzinie to już nawet nie jest czarujący bo mu się nie chce, bo i tak mu
się wszystko należy bo to przecież jego własność. BRRRRRRRR.

błedne koło

[wredna.chmurka]

dzieci narcyzów zostają narcyzami. Matka narcyz to chyba najgorsze, co może
dziecko spotkać. Ona go nigdy nie zaakceptuje jako odrębnej osoby, a nie tylko
własnej kopii, kalki SIEBIE.

[wredna.chmurka]

Narcyz przyjaźni się z innymi narcyzami. Jest to układ oparty na wzajemnej
adoracji. Nie ma w nim emocjonalnej bliskości. Są 'przysługi'.

[wredna.chmurka]

Trudno jest się donieść do narcyza. Bo można podejść do tego, że jest to osoba
chora. Ale chorzy potrzebują leczenia, a narcyz nie potrzebuje leczenia - swoim
zdaniem. Bo to ewentualnie inni zawsze tego leczenia będą potrzebować, taką ma
strukturę osobowości, że nie może zauważyć, że coś z nim jest nie tak. Od tego
są projekcje własnych wad na innych ludzi (bardzo gwałtowne, bo to zawsze jest
w czarno-białych kategoriach).
Nie ulega jednak wątpliwości, że jest to osobowość ukształtowana w sposób
dalece odbiegający od normy. Poprzez normę rozumiem kierowanie się w życiu
zasadą realizmu, spójność deklarowanych ideałów z postępowaniem, adekwatny
kontakt z rzeczywistością. Człowiek o osobowości narcystycznej kieruje się w
życiu przede wszystkim kompulsywną potrzebą potwierdzania własnej wspaniałości,
doskonałości, kosztem kontaktu z rzeczywistością. On nie dostosowuje się do
rzeczywistości (zdrowa postawa) ale dostosowuje rzeczywistość do siebie. W tym
celu nie zawaha się przed zastosowaniem manipulacji wszelkiego sortu, bo
potrzeba aprobaty i podziwu innych jest tym, co go napędza, jest to dla niego
potrzeba podstawowa (!!!!) więc nie jest w stanie tego kontrolować.

Osoba żyjąca obok stoi przed dylematem. Albo może potwierdzać urojony świat
wspaniałego narcyza (jak nie jest wspaniały sam z siebie, to stworzy sobie
urojenie minionej świetności, etc.) albo próbować skonfrontować jego
wyobrażenia z rzeczywistością. W obu przypadkach jest skazana na porażkę. W
pierwszym - bo poświęci swoje życie zaspokajając neurotyczne potrzeby osoby,
która i tak nigdy tego nie doceni, a tracąc w ten sposób szansę na własną
samorealizację (chyba że jest reinkarnacją Matki Teresy ;). W drugim przypadku -
bo narcyz pozbawiony adoracji, która mu się przecież należy, będzie się mścił.

Czy dorosła osoba, która tak funkcjonowała przez całe życie może się zmienić?
Czy może zacząć chcieć poznać prawdziwego siebie?
Myślę, że nie mamy prawa ruszać narcyza i jego pięknego świata złudzeń o
własnej wielkości i jego świty. No chyba, że uważa, że już nas zwerbował :/ ,
na przykład tak się składa, że jest naszym ojcem. Wtedy chyba tylko można
podtrzymywać jego złudzenie, że tak tak jest najwspanialszy i o tyle lepszy od
innych i robić swoje. I broń Boże nie dać się wrobić w jakąkolwiek zależność
emocjonalną.

Dlaczego ludzie są tacy dziwni?

PS znów podkreślam, że nie neguję realnych i namacalnych osiągnięć życiowych
narcyzów. Są one często imponujący. Chodzi mi bardziej o postawę życiową.
Wiele ludzi uwielbia narcyzów, są nimi zafascynowani i jestem w stanie to
zrozumieć.

[anbale]

Miałam przez kilka lat do czynienia z odmianą narcyza: narcyzem- łaskawcą. Był
niezwykle łakawy i pełen serca dla ludzi, ale tylko pod warunkiem absolutnego
podporządkowania i jednoznacznie wyrażanej adoracji. Najdrobniejsze potknięcie,
przejaw niesubordynacji było karane okrutnie; człowiek, który rano był
wspaniały, w południe nie okazał podziwu- wieczorem był już istotą skazaną na
skreślenie, nie nadającą się absolutnie do niczego, najlepiej żeby opuścił padół
ziemski...
On był jak Bóg ze Starego Testamentu...
Znienawidziłam go, jedyna osoba na świece do której to czuję.

[wredna.chmurka]

Ja nie umiem postępować z narcyzami. Nigdy nie wiesz co im odklapnie, czemu się
na Ciebie wydrą, co im się nie spodoba. Nigdy nie wiesz na czym stoisz.
U mnie to chyba jest jakaś lekcja życiowa, bo ciągle na nich trafiam, łacznie z
szefami :( więc oczywiście kariera zawodowa to pasmo porażek.
To nie jest nienawiść, raczej zmęczenie. I chyba przywoływałam ich tym, że
ogólnie ciekawili mnie ludzie, to co robią, jak mi się coś w ludziach podoba to
raczej im to mówię. I to był chyba błąd :( bo to przyciągało takich
spragnionych adoracji.
Już nie chcę takich kontaktów z innymi, nastawionymi tylko na nadawanie i na
branie. Czasem człowiek chciałby móc oddychać, a nie tylko ciągle wstrzymywać
oddech.

[wredna.chmurka]

Trudno opisać poziom frustracji jaki się gromadzi, gdy jedna z najważniejszych
osób w Twoim życiu postrzega Cię jedynie jako przedłużenie siebie, jako
przedmiot. Możesz realizować się tylko w ramach wytyczonych przez takiego
rodzica kolein, wzmacniane są tylko wysiłki prowadzące na celu wzmacnianie JEGO
ego. Inne próby są niezauważane jeśli nie można ich przekuć na wzmocnienie ego
rodzica!!!! To jest przerażające, poziom warunkowości tej 'miłości'.
Przykład: Dziecko uczy się malować. Lubi to bardzo. Maluje w każdej wolnej
chwili. Dzieckiem malującym można się pochwalić (ma talent!!!). Jednak malujące
dziecko nie przynosi tak wymiernych korzyści w ustawianiu się w hierarchii
społecznej wśród innych rodziców na wywiadówkach, jak dziecko, które ma
NAJLEPSZE stopnie. Nie dobre, najlepsze. Nie ważne kosztem czego. i już dziecko
nie może malować, bo to jest według rodzica MARNOWANIE CZASU NA NAUKĘ i zaczyna
być kontrolowane czy ciągle się uczy. Musi odnieść sukces.

A dziecko? Zawsze uczyło się dobrze, bo to było łatwe. Malować lubiło, bo to je
odstresowywało. Z malowanie też miało same piątki.
potem zaczęła się obsesja. Nauka zaczęła być stresująca (nie można zawieść
rodzica...). Zaczęły się ciągłe bóle brzucha (mamo, pomóź! Nie marudź,
przesadzasz, etc). Malować przestało, bo miało wyrzuty sumienia, że MARNUJE
CZAS NA NAUKĘ.
Potem jeszcze miało awantury NA ZAPAS, że pewnie nie da rady spełnić oczekiwań
rodziców - dobre liceum, etc. Dało. Bez problemów, MIMO wariactw rodziców.

HIhi, potem jest życie zawodowe. Rodzice IGNORUJĄCY temat studiów wybranych
przez dziecko (nie ten jedyny kierunek, które miało studiować od przedszkola,
czyli jednak udało się wyskoczyć z kolein). Cały czas żyjący scenariuszem,
który oni stworzyli - a miałaś zostać tym a tym, a teraz zobacz, jesteś nikim!

Kochamy narcyzów za tą możliwość bycia sobą przy nich :) za możliwość życia
pełną piersią :)))

[wredna.chmurka]

Dzieci narcyzów też dadzą radę. Byleby tylko były w mało toksycznym środowisku,
gdzie mogą być sobą i robić to, do czego rzeczywiście mają predyspozycje.
I to jest możliwe :) po określeniu własnych potrzeb i pozbycia się chorego
poczucia winy wzbudzanego umiejętnie przez manipulatora. Ach, jakże bezradni
jawią się ci manipulatorzy, jacy oni biedni...tylko że zadziwiająco dobrze
sobie radzą ;) i naprawdę dobrze potrafią się w życiu ustawić przy minimalnym
nakładzie pracy. Jakoś dożyli tych swoich lat, więc umieją o siebie zadbać, to
czemu inni ludzie mają poczucie, że oni potrzebują opieki?
Niezła jazda.
Jak już człowiek zaczyna oceniać osiągnięcia innych ludzi tym, ile udało im się
dożyć, to znaczy że chyba inni nieźle mu już dali w kość.