zdrowie psychiczne a praca

[yasemin]

Ten temat ostatnio bardzo mnie frapuje. Z tego co słyszałam,
pracodawcy nie chcą ludzi ze skłonnościami do problemów i kryzysów
psychicznych, wolą pracowników idealnie zdrowych i silnych. Osoby
np. chorujące psychicznie mają jeszcze mniejsze szanse niż
niepełnosprawni fizycznie. Jest to dla mnie smutne, a nawet
zatrważające, bo co będzie, jeśli –odpukać-i mnie to spotka, z moją
słabą psychiką? Z czego żyją tacy ludzie, czy dostają jakiś zasiłek?
Czy jak ktoś raz zachoruje psychicznie, a potem się wyleczy i
przedstawi pracodawcy aktualne orzeczenie lekarskie- ma szansę
znaleźć pracę, czy jest już potem napiętnowany do końca życia? Albo-
czy jeśli komuś się to przydarzy w okresie, gdy już pracuje, to czy
może dostać urlop chorobowy bez podawania szefowi bliższych
szczegółów? Bardzo mnie to interesuje od strony prawnej i formalnej.
Poruszałam ten temat na forum „Praca”, może troszeczkę od innej
strony, ale jakoś nie ma satysfakcjonujących odpowiedzi…

[clarissa3]

Pracodawcy, ani młodzi współpracownicy, nie lubią też pracować z
kobietami w okresie menopauzy, ostrzegam!
A to też okres w którym ma się problemy psychiczne a zaczyna się ok
45+ albo i wcześniej.
Więc do dzieła - walczcie o siebie bo jak nie to na bruk! ;-(

[lusia501]

Zdrowie psychiczne to na szczęście sprawa genów, a nie wieku.
Przecież większość szefów i szefowych jest w wieku 45+, a przecież menopauza ma
też swój męski odpowiednik.

[madzia.7]

do mojego zachorowania w duzej mierze przyczynil sie stres w pracy
plus inne problemy osobiste. Nie wytrzymalam, psycha mi siadla.
Niestety pracodawca sie o tym dowiedzial, chyba ktos z rodziny mu
powiedzial, ze jestem w szpitalu- no bo przeciez nie pojawilam sie w
pracy.. Pozniej dostali zwolnienie ze szpitala i wszystko bylo
jasne. Wtedy bylo mi to obojetne i ta praca byla malo wazna dla
mnie. Po powrocie sama stamatd odeszlam, chociaz traktowali mnie w
porzadku. Do kolejnej pracy jak robilam badania, nie przyznalam sie
lekarzowi do tego ze pzreszlanm cos takiego. A teraz juz pracuje
zagranica i nikt tu nie ma pojecia ze mialam takie problemy. W tym
kraju nawet sie nie robi badan lekarskich do pracy.. To jest nie
fair wobec pracownika, godzi w jego zycie osobiste. I tak powinno
byc- pracujesz, wykonujesz dobrze swoje obowiazki, nikogo nie
zarazasz- masz prawo pracowac i nikt nie musi wiedziec o Twoich
problemach zdrowotnych..

Ja bym nie mowila lekarzowi pracy ani nikomu o moich problemach
osobistych, a wszystko probowala tak zalatwic zeby nikt sie nie
dowiedzial- ale to tylko ze wzgledu na brak tolerancji wsrod ludzi
do tego typu chorob.

[madzia.7]

do mojego zachorowania w duzej mierze przyczynil sie stres w pracy
plus inne problemy osobiste. Nie wytrzymalam, psycha mi siadla.
Niestety pracodawca sie o tym dowiedzial, chyba ktos z rodziny mu
powiedzial, ze jestem w szpitalu- no bo przeciez nie pojawilam sie w
pracy.. Pozniej dostali zwolnienie ze szpitala i wszystko bylo
jasne. Wtedy bylo mi to obojetne i ta praca byla malo wazna dla
mnie. Po powrocie sama stamatd odeszlam, chociaz traktowali mnie w
porzadku. Do kolejnej pracy jak robilam badania, nie przyznalam sie
lekarzowi do tego ze pzreszlanm cos takiego. A teraz juz pracuje
zagranica i nikt tu nie ma pojecia ze mialam takie problemy. W tym
kraju nawet sie nie robi badan lekarskich do pracy.. To jest nie
fair wobec pracownika, godzi w jego zycie osobiste. I tak powinno
byc- pracujesz, wykonujesz dobrze swoje obowiazki, nikogo nie
zarazasz- masz prawo pracowac i nikt nie musi wiedziec o Twoich
problemach zdrowotnych..

Ja bym nie mowila lekarzowi ani nikomu o moich problemach
osobistych, a wszystko probowala tak zalatwic zeby nikt sie nie
dowiedzial- ale to tylko ze wzgledu na brak tolerancji wsrod ludzi
do tego typu chorob.

[jan_stereo]

Do pracy zazwyczaj sie przychodzi zdrowym psychicznie, sek w tym by
tego zdrowia nastepnie nie stracic wlasnie w wyniku owej roboty...

ps. formalnie nie mozna byc napietnowanym za byle problemy
psychiczne,ale 80% pracodawcow, zapewne swoje sobie pomysli,
niestety...