rodzice wychowali mnie na nudnego człowieka

[littleblackdress3]

jestem nudna, bezbarwna, bez wyrazu, nijaka. Taka grzeczna ze chce
mi sie żygać. Nie mam kompletnie osobowości. Jedynie starsze panie
sie mną zachwycają że taka grzeczna miła śliczna blablabla.
Nienawidze siebie, swojego ciała, niczego. Mam 20 lat i chyba nie ma
już dla mnie ratunku...

[shachar]

ratunek jest, zacznij podobac sie starszym panom ;)

littleblackdress3, mylisz się

[tetlian]

littleblackdress3, nawet nie wiesz ilu facetów ceni sobie te cechy charakteru,
które posiadasz. Rozrywkowe pyskate dyskoteciary, owszem też podobają się
facetom, ale tylko, że się tak wyrażę, w kwestii jednorazowego bzyknięcia.
Natomiast kobiety o Twoim charakterze są idealnymi kandydatkami na partnerkę,
której można zaufać, z którą można zawsze porozmawiać, z którą nie trzeba się
przed nikim wstydzić, że palnie coś głupiego, i z którą chciałoby się spędzić
resztę swoich dni.

Głowa do góry i nie użalać się nad sobą! :)

[dekadencja1]

Twoi rodzice wyrobli się zapewne najlepiej jak umieli. Teraz czas na
Twój ruch w swojej sprawie - wspominałaś, że masz już 20 lat.

Niemozliwe :)

[koala_tralalala]

Z jakiegos powodu chcesz obciazyc rodzicow odpowiedzialnoscia za
Twoja osobowosc.

Tymczasem jest to niemozliwe, bo choc rodzice maja pewien wplyw na
nasze cechy, nie sa w stanie calkowicie uksztaltowac czlowieka.

Twoja osobowosc jest taka a nie inna. To czy jestes ciekawa zalezy
wylacznie od ciebie, od tego czy sie interesujesz roznymi sprawami,
rozwijasz sie, masz pasje, jest z toboa o czym porozmawiac. Jesli
dziecko jest ruchliwe, ciekawskie, to zaden rodzic nie powstrzyma go
przed odkrwaniem swiata (moze go tylko nauczyc spokojnego siedzienia
gdy jest to KONIECZNE).

[iliketrains]

koala_tralalala,
nie masz racji - wrodzony jest temperament, inteligencja,
osobowość się kształtuje w trakcie życia,
ale 20 lat to jeszcze nic straconego! pracuj nad sobą! :)

Otóż nie jest tak do końca

[tetlian]

Owszem, pewne cechy charakteru są zakodowane w DNA. Ale jednak w 90% jest on
kształtowany w czasie ludzkiego żywota. Wpływ na niego mają rodzice, otoczenie,
szkoła, telewizja, itp.. Dobrym przykładem są bliźnięta jednojajowe. Niby to
samo DNA, a charaktery różne. Bo a to jeden miał ciut większy pokój, drugi
częściej rozmawiał z tatą, pierwszy siedział w szkole w pierwszej ławce, drugi
kiedyś spadł z drzewa, itd.. Te wszystkie skumulowane drobiazgi tworzą zupełnie
innych ludzi. A najbardziej jest to widoczne w przypadku bliźniąt, które
wychowywały się w różnych rodzinach.

[koala_tralalala]

Blizniaki to oddzielny temat :)

Natomiast dzieci wychowane przez tych samych rodzicow, w tych samych
wartosciach, zwykle sa zupelnie inne. Maja podobne poglady i
zachowania - szczegolnie na starcie - ale inne osobowosci. Zgadzam
sie ze pewne cechy ewoluuja w czasie calego zycia, jednak jesli ktos
jest nudziarzem, to nagle nie przepoczwarczy sie w "dusze
towarzystwa". Te cechy widac juz w dziecinstwie.

BBC pokazala super ciekawe eksperymety na ludziach udawadniajace, ze
akurat towarzyskosc, umiejetnosc radzenia sobie w sytuacjach
spolecznych jest nam "dana" (lub nie) i jest to widoczne u malych
cztero-piecioletnich dzieci. Pieknie to pokazali, takze ukazujac
uplyw czasu i rozwoj dzieci w czasie dziesiecioleci. Wychwanie
niewiele tu zmienia. Wiecej moze zmienic praca nad soba.

[tetlian]

Być może i tak jest, że ta cecha charakteru jest zakodowana w DNA. Tylko kłóci
się to właśnie z tymi bliźniakami. Skoro mają identyczne DNA, to dlaczego jeden
może być zaradny i odważny, a drugi nieśmiały i tchórzliwy? Tu musi odgrywać
rolę właśnie ten czynnik zewnętrzny, który jednemu z braci pozwolił
przezwyciężyć własne słabości, a drugiemu nie.

[koala_tralalala]

Mysle ze nauka jeszcze nie ogarnia zrodel charakteru.

DNA to budowa (cechy fizyczne) a nie charakter. Zauwazyles, ze z DNA
mozna odtowrzyc wyglad a nie zachowanie jednostki?

[koala_tralalala]

Ze znanych mi badan nad bliziakami wynika, ze nie rozna sie tak
bardzo jak napisales.

[meiga]

Czyżby? To zakodowanie cech charakteru w DNA jest dowiedzione naukowo? Tak
pytam, bo nie jestem psychologiem.

[restrykcja]

tetlian napisał:

> Owszem, pewne cechy charakteru są zakodowane w DNA. Ale jednak w 90% jest on
> kształtowany w czasie ludzkiego żywota.

stosunek wpływu czynników środowiskowych i determinanty genetycznej oscyluje
wokół wartości 50:50.

[turbo_wesz]

wstąp do armii, tam posmakujesz prawdziwego życia.

i osobistą nudę zwalczysz - mało jest kobiet, potrafiących zapijać spirytus
wódką i znających budowę ak-47 jednocześnie.

reklamy nie mogą kłamać, tym bardziej państwowe...

[malwa1000]

Nie poddawaj się takiej mysli, że jesteś nijaka, bezbarwna. Poszukaj
sobie pasji, jakiegoś zajęcia, które Cię autentyccznie zainteresuje
i uaktywni. Poszukuj kontaktu z ludźmi, którzy w Twoim odczuciu są
ciekawi i zastanów się, co sprawia, że tacy są. Sądzę, że właśnie
pasja daje ludziom blask, energię, siłę. Nie daj się nudzie,
poczuciu mijającego czasu - zapisz się na jakieś dodatkowe zajęcia,
które Cię interesują, pouprawiaj jakiś sport.
I spraw sobie fajne kolorwe ciuszki, myślę, że kolorowy ciekawy
strój też może pomóc w tej materii, poeksperymentuj. pozdrawiam

[harim]

najpierw zdefiniuj problem, co nim jest?

- to ze jestes nudna?
- to ze zostalas wychowana na "nudną"?
- to że podobasz sie starszym paniom?
- to ze nienawidzisz siebie (w tym swojego ciała)?
- to ze innym tez sie nie podobasz (za wyjatkiem starszych pań)?

to co napisalas to po prostu jakis krzyk czlowieka sfrustrowanego, wołanie o
pomoc, troche chaotyczne. masz pretensje do wszystkich, do rodzicow, siebie,
otoczenia.

problem zapewne lezy gdzie indziej, akurat tam gdzie go nie widzisz, lub
przynajmniej nie piszesz o tym.

bo akurat to ze jestes grzeczna to nic złego. nie jesteś po przejsciach, co w
przypadku 20-latek zdarza sie juz nazbyt czesto. pewnie ni jestes tez zepsuta,
kolejny plus.

nikt tego nie docenia poza starymi kobietami? a moze nie zadajesz sie z ludzmi,
na ktorych opinii Ci zalezy? przebywajac w towarzystwie innym niz sobie to
planowalas, zamierzalas, wyobrazalas, to nic dziwnego ze taka frustracja.

w kazdym razie wszystko od Ciebie zalezy, jesli widzisz problem to juz krok od
naprawienia go. zmien swoje zycie, to takie trudne ni jest. boisz sie czegos?
ryzyka?

[bambambama]

Czlowiek siebie nie odnajduje, on siebie tworzy. Zajmij sie jedna rzecza i
postaraj sie robic ja profesjonalanie. Spraw zeby wszyscy cie z tym kojarzyli.
spraw zeby mowili: "zdjecia slubne? tylko Ola" "projekt domu? Ania, ona zawsze
sie tym interesowala i jest w tym dobra". Jedna rzecz. Fotografia. Akcje.
Organizacja imprez. Dekoracja okien. Cokolwiek. Przeszukuj internet. Kupuj
gazety. Pisz do ludzi. Zbieraj informacje. Ksztalc sie w tym kierunku.

[swinkapepka]

help
ręce mi opadły jak to przeczytałem

abstrahujac od tematu..
chyba nie masz pojęcia ile dzieci cierpi bo: nie ma rodziców, rodzice sie nimi
nie interesuja katuja, porzucaja. Te dzieci marza o chocby namiastce wychowania.

wracajac do tematu
czy do rodzicow masz pretensje ze cie tak wychowali, czy sa to moze twoje
wewnetrzne zahamowania, i boisz sie sama przed soba przyznac ze jestes nudna
(wedlug twojego kryterium nudnosci) i probujesz zrzucic wine na rodzicow?

[homard]

Ja akurat autorce wierze...bynajmniej pozbawiony jestem kompleksow przez nia
wymienionych, bo zawswe buntowalem przeciw wszystkiemu i wszystkim bedac
dzieckiem ( cos z tego zostalo heh) ale do rzeczy...

Rodzic moze zniszczyc pewnosc siebie znam wiele przypadkow tego typu ze ojciec
nie powiedzial nigdy corce ze jest ladna...dla niektorych rodzicoz dzieci sa po
prostu czyms co ma pozniej o nich zadbac i czesto sa marudzacym balastem ktory
non stop gasza przez co gasza ciekawosc swiata bo tata bedzie zly...Dlatego
naprawde nie wszyscy przeznaczni sa do rozmnazania...

Nie kazdy ma silna nie banalna ososbowosc ktora niewiele rzeczy jest w stanie
zlamac...

[zatomasz]

Zgadzam sie z toba. alez to jest niesprawiedliwe. moze trzeba SIEBIE
sprobowac odnalezc w tym wszystkim. pogodzic sie z tym ze nie jest
sie tak szczesliwym jak inni i sprobowac z tym zyc. nie jest latwo
szczegolnie gdy ktos jest dotkniety samotnoscia ale coz mozna
poradzic. czasem poplakac do poduszki, zniesc ten bol i tylko
pilnowac sie by nie skusilo i nie skoczyc przez balkon... :(:(:(:(:(:
(:(:(:(:(:(:(:(:(:(:(:(

[4g63]

> chyba nie masz pojęcia ile dzieci cierpi bo: nie ma rodziców,

co ma piernik do wiatraka?

> wewnetrzne zahamowania, i

co to są "swoje wewnętrzne zahamowania" charakter i zahamowania nie biorą się znikąd, ma dziewczyna rację że wpływ na to miało to co zrobili z niej rodzice albo może ci rodzice sami w sobie byli tak nudni a ona tylko powiela ich zachowanie.

itd

potrzeba wyjścia poza koleiny

[zmienilamnicka]

odważ się być taka jaką masz ochotę :)
wyjść poza tory wg których żyli twoi rodzice. pamiętaj - oni nauczyli cię tylko
tego co sami umieli.. nic innego nie mogli cię nauczyć po prostu nie byli w
stanie uczyć cię stylu życia którego sami nie prowadzili. nie obwiniaj ich,
tylko zaakceptuj, ze korzenie masz takie, ale nie musisz tkwić w koleinach po
których poruszali się twoi rodzice. nie musisz, mozesz kształtowac swoją
przyszłośc dowolnie, wbrew utartym rodzinnym zwyczajom, inaczej niz bracia i
siostry i kuzynki. tylko musisz mieć w sobie odwagę :) poszukaj jej.
mnie też wychowano na "nudną", schemat-praca-dom-kuchnia-pełny talerz-bycie w
tle i koniec. a marzyłam o byciu kimś, włóczędze po dzikich krajach, o
artystycznych bohemach, o wybiciu się ponad ten duszący schemat-kierat i
nijakość. tak jak niektórzy znajomi...
dużo wody upłynęło zanim przestałam się bać być sobą i powiedzieć "nie"
rodzinnym koleinom.. i podobam się sobie, taka jaka jestem, raz ciekawa a raz
nudna..
pomysl co byś chciała robić, kim być - i podążaj w tym kierunku. zrób cos innego
niż zazwyczaj, a cos co zawsze chciałaś. jeśli spróbujesz zmian- może się
okazać że jednak wolisz coś innego. ale dopóki nie spróbujesz będzie ci żal że
nie próbowałaś gdy była okazja...

[dona.a]

Zastanawiam się czy przypadkiem nie jesteś również po prostu leniwa,
że Ci się najzwyczajniej nie chce włożyć większego wysiłku w
bycie "jakąś", mam znajomych, którzy zazdroszczą innym tego co
osiągnęli m.in. dzięki włożonemu w sprawę własnej oryginalności
sporemu wysiłkowi, ale im samym "nigdy by się nie chciało"

[katjah]

bardzo często, nawet nieświadomie, rodzice wychowują dziewczynki do
posłuszeństwa, mają być uległe, bezkonfliktowe itp, nie wolno im pobrudzić
sukienki, bo mają dobrze wyglądać i być stateczne, a braciszek może w tym samym
czasie wspinać się po drzewach, brudząc się itp. niestety ciągle powtarza się
stereotyp kobiety- przyszłej matki-żony, która nie może być autonomicznym bytem.
nie daj się po prostu wcisnąć w schemat! i walcz o siebie. powodzenia!

[ritual.noise]

Trochę rozumiem Twój problem.

Moja Mama próbowała wychować mnie na "porządną" dziewczynę, która się dobrze uczy, potem idzie na studia, po studiach wychodzi za mąż, no i rodzi dzieci (właśnie w takiej, nie innej kolejności). Nadto dość mocno próbowała skłonić mnie, abym z domu wyniosła tradycję chodzenia co niedzielę do kościoła.

Wiem, że moja Mama nie chciała dla mnie źle. Probowała tylko wychować mnie na taką właśnie "nudną i sztampową" osobę. Zapomniała tylko o tym, że to, co w jej odczuciu było dobre dla niej (co i tak dla mnie jest wątpliwe), niekoniecznie musi być także dobre dla mnie.

Okazało się, że będąc nastolatką dość mocno się buntowałam, interesowałam się muzyką alternatywna i ku rozpaczy rodziców ubierałam się na czarno i zadawałam z "niewłaściwymi" ludźmi. Ale nie zeszłam na złą drogę - nie ćpałam, nie paliłam i świetnie się uczyłam (jedynie troszkę we wakacje mi "odbijało").

Kochałam Rodziców, ale po skończeniu liceum popełniłam straszny błąd. Otóż zaczęłam studia w mieście, skąd pochodzę, zamiast wyjechać do innego ośrodka akademickiego.

Mimo iż miałam już wtedy 20,21,22 lat, to mieszkając u Rodziców, nadal oni mnie traktowali, jakbym miała lat 15. Sytuacja się zmieniła, kiedy wyjechałam na 1,5 roku za granicę studiować. Teraz wróciłam do PL - już nie wprowadziłam się do Mamy. Nie wyobrażam sobie z nią mieszkać, mimo że kocham ją strasznie. Ale zasada jest prosta: DOROSŁE DZIECI NIE POWINNY MIESZKAĆ U RODZICÓW.

Bycie samodzielnym uczy pewności siebie, pozwala siebie polubić i rozwijać swoją osobowość. Mając 20 lat też trochę się tak czułam, że jestem nudna i nijaka. Teraz mam 25 lat, skończyłam jedne studia, za rok kończę drugie, widziałam kawał świata, mieszkam ze świetnym Facetem, rozwijam swoje zainteresowania i dopiero teraz czuję, że zaczynam żyć, mimo iż może rzeczywistość w Polsce wcale nie jest taka różowa.

Jednak - tak jak ktoś wcześniej napisał - w znacznej mierze zależy to od nas samych, jak się czujemy w swojej skórze. Pewność siebie jest szalenie ważną i pomocną cechą.

[bbsbb]

To nie rodzice! W tym wieku sama kształtujesz swoją osobowość. Wiem po sobie, bo... również jestem nudny. Zdaję sobie jednak sprawę co robię źle i powolutku to zmieniam. Najważniejsze to być sobą i mieć swoje zdanie niezależnie od sytuacji, to wyrabia pewność siebie...

Jestes na tyle nudna na ile sobie sama pozwolisz

[malami.83]

jest takie fajne powiedzenie po angielsku "Women who behave, rarely
make history" (kobiety, ktore sa dobrze wychowane rzadko przechodza do
historii) moze czas na troche zamieszania w Twoim zyciu. Pokochaj
siebie a pokocha Cie swiat.Moze zmien fryzure-czasem pomaga.

[malina_ja]

Marudzisz:P Ja pamiętam, że jak miałam 20 lat, to w podobny sposób o sobie
myślałam. Teraz mam lat tylko o kilka więcej i jest już zupełnie inaczej.
Krokiem milowym było uświadomienie sobie własnej wartości. Kiedy zdałam sobie
sprawę z tego, jakie mam zalety (nie mów, że nie masz, bo każdy ma), nagle stało
się dla mnie jasne, co chcę w życiu robić. Ważna jest także świadomość własnych
upodobań: od tego czy wolisz zupę ogórkową czy pomidorową aż po poglądy
polityczne. To pozwoli ci zauważyć, że są ludzie do ciebie podobni i że są też
zupełnie inni, no i przestaniesz się sobie wydawać nijaka, bo zawsze będziesz
mogła o sobie powiedzieć, że jesteś np. fanką zupy owocowej i filmów przygodowych:)
Co do akceptacji ciała, to pomyśl, jak chciałabyś wyglądać i zacznij dążyć do
tego (oczywiście w ramach możliwości, żebyś nie popadła w depresję z tego
powodu, że nie masz kasy na serię operacji plastycznych:P). Ja nie wiedziałam,
jak chcę wyglądać, wiedziałam tylko, że inaczej, więc zaczęłam eksperymentować z
włosami i ubraniami. I podziałało, bo po jednej z drastycznych zmian fryzur
usłyszałam tyle komplementów, że w końcu sama uwierzyłam, że dobrze wyglądam:)

A tak swoją drogą, polecam lekturę "Ucieczki od wolności Ericha Fromma - od
podstaw wyjaśnia tam, że człowiek jest wartością samą w sobie, ale każdy w inny,
tylko sobie właściwy sposób.

No jak rany, przestałabyś wreszcie...

[buka.buka.buka]

...tak nudzić w Internecie!!

[zuzaa3]

Pewnie jestes jedynaczka ;-)
Kazdy ma osobowosc widocznie twoja tylko mocno spi ale masz dopiero
20 lat wiec spoko. Poczekaj jak dostaniesz kopniaki od zycia czy
pare razy oszukaja cie ludzie badz pseudoprzyjaciele to sie
zmienisz.
Starsze panie sie zachwycaja? A gdzie Ty ich spotykasz chyba nie na
kolku rozancowym ;-)
A tak powaznie to pewnie musisz popracowac nad asertywnoscia.
Zrob spontanicznie cos glupiego i przestaniesz byc bez wyrazu.

[lubie_gazete]

A w życiu intymnym też jesteś nudna i nieciekawa,czy też.....?

Wina zapewne lezy w jakims stopniu po stronie

[kpt_kloss]

rodzicow. To rodzice praktycznie w 100 procentach odpowiedzialni sa
za zbudowanie przez dziecko swojego pozytywnego obrazu czyli
samooceny. Pozytywna samoocena jest niezwykle wazna w udanym zyciu
osobistym, zawodowym, towarzyskim. Podobnie rodzice wskazuja
dziecku ciekawe drogi jakie dziecko moze pozniej obrac w zyciu:
hobbies, sporty, edukacja, nawet grono znajomych. Rodzice powinni
wtedy dyskretnie acz systematycznie wspierac swoje dziecko w obraniu
tych ciekawych i pozytywnych drog. To wszystko ma sie odbywac od
bardzo wczesnego wieku, praktycznie od urodzenia.

Najwyrazniej samoocena naszej 20-latki jest dosc niska.
Podejrzewam, ze rodzice rzeczywiscie byli dosc przecietnymi albo
zlymi rodzicami. Nie wszystko stracone jednakowuz. Jesli autorka
napisala taki post, znaczy to ze dostrzega problem, i chce nad nim
pracowac. Jest to dobry poczatek. Powinnas zdefiniowac co cie
interesuje z zyciu, i poglebiac te zainteresowania, nawet jesli
innym moga sie one wydawac trywialne. Po dluzszym czasie moze sie
okazac ze owe zainteresowania zorganizuja ci zycie. Poza tym byc
moze nie zaszkodzilaby wizyta u psychologa. Grono znajowych jest
bardzo pomocne, problem w tym ze, jak piszesz, skoro twoja samoocena
jest niska, trudno jest wtedy robic dobre kontakty towarzyskie.

[gabrielle]

O matko, skąd ja to znam?
Moja mamunia starała się wpoić mi głównie takie coś: BĄDŹ GRZECZNA. No to
ogólnie rzecz biorąc byłam grzeczna. Całą podstawówkę byłam grzeczna do wypęku,
bo przecież trzeba być grzecznym, trzeba mieć zawsze wzorowe zachowanie. Trzeba
być miłym i uprzejmym człowiekiem. W szóstej klasie zmieniłam szkołę, bo się
przeprowadziliśmy i nagle okazało się, że grzeczność to ja mogę sobie wsadzić
gdzie słońce nie dochodzi. Dwa lata zajęło mi wykształcenie w sobie przekonania,
że ciche siedzenie w kątku, martwienie się "co ludzie powiedzą?" doprowadzi mnie
do wszystkiego, ale nie do tego, do czego JA chcę. Skupiłam się więc NA MNIE.

Nie, nie chodzi o to, żeby nagle stać się egoistą. Chodzi o to, żeby przestać
bać się ludzi. Ci, którzy mówili, że to od autorki postu wszystko zależy, rację
mieli tylko do pewnego momentu. To rodzice dają podwaliny do tego, co
ukształtuje się później. Jeśli rodzice Kazia podróżują, mają zainteresowania,
dużo znajomych, to dla Kazia podróże, zainteresowanie, poznawanie nowych ludzi
będzie czymś oczywistym, automatycznym niemalże i Kazio nie będzie miał z tym
problemów. Na Kazia z zazdrością spojrzy Zosia, której mama powtarzała "bądź
grzeczna, miej zawsze czyste uszy, nie bij koleżanek, nie odzywaj się nie
pytana", na pokościelny obiad w niedzielę zawsze było to samo. Zosia będzie
umiała zawalczyć o swoje i kopnąć w dupę kogoś, kto jej w tym przeszkodzi, chyba
że spotka Kazia albo kogoś jego pokroju, kto jej uświadomi, że grzeczność,
przejmowanie się opinią innych (kij w oko starszym paniom) popłaca tylko do
pewnego momentu.

Z pozdrowieniami
Stara zołza, która musiała się nieźle napracować, żeby nie być własną mamunią.

[koala_tralalala]

Widzisz, Gabrielle, wlasnie dzieki twojej osbowosci NIE DALAS sie
wychowac. Jest ona silniejsze niz wizja rodzicow. Dzis nie mowisz,
ze rodzicie zrobili z ciebie nudziare, po prostu jestes soba. To
jest wlasnie osobowosc, twoje cechy, ktorych zadne wychowanie nie
zmieni :)

[malakas]

Wysoka samoocena jest ważna. Gorzej, gdy zaczyna brakować pokrycia.
Nie przesadzałbym zatem z tym kultywowaniem, efekty sa zwykle
żałosne.

[obserwatorka_87]

Takie wątpliwości w wieku 20 lat nazywają się chyba poszukiwaniem drogi w życiu, bo kiedy nadchodzi "upragniona" dorosłość trzeba się wreszcie zastanowić czego się chce. A wybory jak wiemy rzadko bywają łatwe. Dlatego droga autorko to chyba nie nudna osobowość, a zastanawianie się nad sobą i powolne dojrzewanie do decyzji, czego tak naprawdę chcesz w życiu. Pozdrawiam i życzę powodzenia i odwagi.

[10iwonka10]

Ale glupoty wypisujes- rodzicow wina ze jestes nudna?

[martaa_kk]

A ja Cię rozumiem w 100%. Jeśli ktoś wychował się w powiedzmy dysfunkcyjnej
rodzinie, gdzie jego potrzeby były ignorowane, gdzie nikt nie wskazywał mu
ciekawych ścieżek i nie dbał o rozwój duchowy, nie pozwalał błądzić i "brudzić
sukienek" to nie ma co oczekiwać, ze sie będzie super osobowością. Rozumiem, ze
Twoja rodzina nie jest dysfunkcyjna, ale to zawsze łatwiej pójść na skoty i
wychowywać dziecko według surowych zasad, żeby nam czasem nie popsuło opinii niż
pozwolić mu na odrobinę zdrowego szalenstwa. Zawsze wkurzało mnie, ze dorośli
pokazują dziecku gotowe rozwiązania, nie pozwalają mu myśleć samodzielnie i sie
rozwijać. Na pocieszenie mogę powiedzieć, ze kilka lat temu czułam sie podobnie.
Czułam sie nudna i pewnie taka byłam:)Koleżanki poznawały świat(szczególnie
męski) a ja siedząc w domu realizowałam zasady rodziców, aby być wzorem
cnót(choć, oczywiście, wybujałych ambicji rodziców i tak nie zaspokoiłam). Jeśli
dodasz do tego mieszkanie w małym miasteczku i geny rodziców(tatuś jest szalenie
aspołeczny) to katastrofa gotowa. Wychowanie ma znaczenie. Ja zawsze słyszałam
jaka to jestem do niczego. Moje poczucie wartości było bliskie zera aż do
momentu, gdy inni zaczęli mnie doceniać( nauczyciele za ambicje a koledzy za
gotowość do pomocy) i gdy wreszcie do mnie dotarło, ze inni to nie chodzące
ideały, wiec nie muszę całe życie pokutować za to, ze w ogolę śmiem stąpać po
tej ziemi. Teraz mam 25 lat i już nie czuje sie nudna:)Mam swoje pasje,
prawdziwych przyjaciół i ciągle pracuje nad sobą. Czasem myślę, jaka to szkoda,
ze nie mam kochających, wspierających mnie rodziców, którzy doceniliby to, jaka
jestem i co osiągnęłam...Zdarzają sie chwile zwątpienia, ale staram sie być jak
najdalej od domu, aby znów ciągle nie słyszeć jaka jestem beznadziejna. To
najlepsza z mozliwych terapii:)Staraj sie dostrzegać w sobie pozytywy, nawet te
najmniejsze . Weź sprawy w swoje ręce. I nie czekaj na księcia z bajki, który
pojawi sie na białym koniu i odmieni Twoje życie. To Ty jesteś swoja dobra wróżką:)

[aiczka]

> jestem nudna, bezbarwna, bez wyrazu, nijaka. Taka grzeczna ze chce
> mi sie żygać.

No to moze pora na nieco spozniony nastoletni bunt? Skoro masz dopiero 20 lat to
spokojnie mozesz sobie pozwolic na ekscentryczny wyglad, zachowanie, hobby
(oczywiscie w starszym wieku rowniez, ale w tym NA PEWNO nikomu nie wydasz sie
smieszna). Pomaluj sobie raz paznokcie na czarno, zacznij pisac bloga, zapisz na
kung-fu czy generalnie odwaz zrobic cos, co uwazasz za fajne u innych. Inni to
tez normalni ludzie.

[malakas]

Niepotrzebnie sie przemęczacie. Autorka nie wydaje sie być
zainteresowana odpowiedziami.
Hej, Kolezanko czarnym ubranku, pobudka!!!

[gladiejtor1]

Potrzebnie. Innych też to interesuje.

[aiczka]

Nie kazdy ma zwyczaj/mozliwosc siedziec w internecie non-stop. Pewnie zakladajac
watek nie wziela pod uwage, ze znajdzie sie na pierwszej stronie portalu i
sciagnie wieksza niz zwykle na forum Psychologia liczbe chetnych do odpowiedzi.

[nofiuciaa]

Wiem dokładnie, o co Ci chodzi. Ja zawsze miałam być _przede wszystkim_
grzeczna, skromna (pokora - ulubione słowo mojej mamy), nie wychylać się.
Przykład? Nauczycielka niesłusznie oskarża kolegę z klasy. Rada mamusi: ale ty
tylko nic nie mów, bo jeszcze Cię ta pani nie będzie lubić. W takim tonie byłam
wychowywana i nie czułam, że nie mogę się sprzeciwić. To raczej chodzi o to, że
nie wiedziałam o tym, że mogę. Nie chciałam. Na studiach na szczęście
zamieszkałam w innym mieście, nie tłumaczyłam się nigdy z imprez na które
chodziłam, o wyjazdach powiadamiałam, a nie pytałam o pozwolenie. To w kwestii
grzeczności, ale fakt, że jestem nudna i bezbarwna dla otoczenia zrozumiałam
dopiero w pierwszej poważnej pracy. Trafiła mi się praca w dużej firmie (ok. 200
osób), atmosfera była bardzo luźna i przyjacielska i bardzo ceniło się tam osoby
"nie-anonimowe". Koledzy często na samym początku zarzucali mi, że za mało się
odzywam, że nigdy się nie sprzeciwiam. Szef śmiał się, że jestem spięta, kiedy z
nim rozmawiam. No i nauczyłam się: głośno mówić o swoich zainteresowaniach (bo
posiadam, tylko dotychczas trzymałam je dla siebie), wyrażać swoją opinię
szczerze i na każdy temat, prosić bez skrępowania o pomoc, gdy czegoś nie wiem.
Wystarczyło 2 miesiące na przełamanie się i odkrycie siebie. Może nie jestem
duszą towarzystwa, ale wszyscy już zauważają, gdy mnie nie ma, pytają co słychać
i zapraszają na wspólne wyjścia po pracy. Trochę się rozpisałam, leżał mi ten
temat na sercu. Życzę Tobie, abyś też spotkała cudownych ludzi, którzy znajdą
Twoją ukrytą osobowość i okaże się, że nie jesteś dla nich nudna :)

IMO

[kodem_pl]

Witaj!

Nie czytalem pozostalych odpowiedzi, ale pewnie bede sie troche powtarzal.

Nie bede pisal, ze nie jestes nudna, bez wyrazu czy nijaka, bo moze jestes. To
bez znaczenia... Jezeli Ci sie to nie podoba, to znaczy, ze w takim 'upierzeniu'
nie jestes soba. Jezeli oprocz osoby nudnej, bez wyrazu i nijakiej nie chcesz
byc osoba slaba, glupia i marnujaca okazje, to nie staraj sie tego zmienic i
dalej obwiniaj o to rodzicow, dziadkow, kler, kosmitow, politykow, Zydow,
cyklistow... winnych zawsze znajdziesz.

Ale widac, ze masz potencjal, zeby sie zmienic... No to zrob to.

Tylko nie popadnij w skrajnosc! Nie ma nic gorszego, niz kobieta dajaca kazdemu,
upijajaca sie do upadlego itp. One maja pozory luzu i popularnosci, ale to tylko
pozory.

Znajdz sobie jakies hobby, pasje i rozwijaj je. Przekrocz swoje granice. Masz
lek wysokosci? To sproboj paraglidingu. Boisz sie plywac? Ponurkuj odrobine.
Boisz sie predkosci? Popros kogos, zeby Cie przewiozl po jakims OSie.

Ah i jak jestem przytloczony podobnie jak Ty, odrobina czekolady i 10 min na
solarium i 20 w saunie potrafia zdzialac cuda! Zaufaj mi.

Masz 20 lat, ja o 2 wiecej i przechodzilem podobne chwile.

Polecam jeszcze zapisanie sie na jakis kurs, moze byc jezyka obcego.

No i poczekaj, az znajdziesz sobie jakiegos chlopaka. Seks z osoba, ktora
kochamy daje NIEZIEMSKA FRAJDE I POCZUCIE SPELNIENIA. Z osoba ktora kochasz
pozbacz sie wszelkich granic, zahamowan... WSZELKICH:-)

[stevehogarth]

Nie przejmuj się. Ja mam ten sam problem.

[malakas]

Dośc marna to pociecha, ale zawsze coś :-)

[shangri.la]

Bo chyba nie leda? Brrrrrrrr
Kasa, malakas......dużą kasa dla malakasa!
Za wszystkie zniszczone kobiety, za rozpacz, za łzy, za stracone zdrowie,
rozbite rodziny, cierpienie!
Malakas, będziesz jak Midas.....podzielisz jego los.

[speer]

A probowalas juz narkotykow? Kwas, dropsy, kreski - jest ratunek ;-)
Idz na weekend do Luzzter, na pewno nie jestes taka straszna jak
myslisz ;-)

[shangri.la]

Właśnie takiej oczekiwałam:)
Lata mijają a rozumu ci nie przybywa, niestety....

[ryd]

Co uznała byś za ratunek dla siebie? Puść wodzę fantazji.
Co by się musiało stać?
Co byś musiał zrobić?
Jaka być?
Aby uznać siebie za osobę z osobowością, chociaż przeciętnie ciekawą?

Co najbardziej Ci przeszkadza w byciu bezosobową istotą? Wymień kilka.

[knip0]

Teksty koali_tralali mnie denerwują.

[328i]

mnie teksty tetliana :)