Emocjonalnie niedostępny, a fizycznie otwarty...

[sto_krot_nie]

Czy spotkaliście się może z przypadkiem człowieka jak w opisie? Nie
lubi rozmawiać o uczuciach (właściwie z natury nie jest gadatliwy,
ew 'rozkręca' się mówiąc o własnych pasjach, zainteresowaniach),
ciężko wydobyć z niego jakiekolwiek deklaracje, słowa o uczuciach,
emocjach, stanach wewnętrznych, o tym, co czuje i przeżywa, jaki
wpływ wywierają na nim pewnie zachowania, słowa do niego kierowane.
Jednocześnie jest (cieleśnie) niesamowicie ciepły, czuły - często
przytula, całuje, bezsprzecznie potrzebuje i szuka fizycznego ciepła
drugiej osoby.
Jak dotrzeć do takiego człowieka? Jestem osobą wielu słów, on -
niewątpliwie czynów. Jednak nie wszystko przecież można pokazać, czy
udowodnić poprzez zachowanie, czasami trzeba powiedzieć, opisać...
Mi tego brakuje, czuje sie niepewnie, mam wiele wątpliwości.
Bezpośrednia konfrontacja niewiele wnosi. Zaakceptować, czy szukać
innego 'klucza' do takiej osobowości? Czy tacy ludzie kiedykowiek
się emocjonalnie odkrywają, czy taka ich niezmienna natura?

[kajpirinja27]

:-) Moj chlopak taki jest...

Przyznaje sie do tego, ze nie jest czlowiekiem stworzonym do gadania
o uczuciach. Wiele chowa w sobie, tlamsi, cierpi na swoj sposob i
czesto ucieka od uczuc. Mozna z nim porozmawiac o wszystkim, ale nie
o tych rzeczach.
Z drogiej strony jest kochany. Daje mi duzo ciepla i okazuje
uczucia.
Niestety - czasami napadaja go stany ekstremalnego zamkniecia sie w
sobie. Wtedy nikt nie jest w stanie do niego dojsc. A on ucieka
gdzies tam daleko.

Musialam sie zasmiac przeczytajac Twoj post. Na poczatku miewalam
identyczne mysli, jak Ty. Probowalam sprawic aby sie otworzyl,
probowalam duzo rozmawiac, duzo pytac. I o maly wlos bym go nie
stracila, bo oczywiscie bylam niezadowolona z efektow. Dam Ci
naprawde dobra rade - zaakceptuj go takim jakim jest i daj mu
spokoj. NIe wierc, nie wypytywaj, nie domyslaj sie - po prostu
zaufaj i ciesz sie z tego, co z nim masz. Zobaczysz - on to doceni,
bo dla niego to najwoekszy dowod milosci - dac mu byc takim, jakim
jest. Nadejda momenty kiedy on sam raz mniej, a raz wiecej zechce
sie przed Toba otorzyc. On najpierw musi zbudowac zaufanie do
Ciebie, a te dostaniesz tylko, jezeli okazesz mu calkowita
akceptacje. To dotyczy zreszta chyba wszystkich facetow... :-)
Nie mysl za duzo. A jak Ci sie chce pogadac o glebokich tematach -
od czego sa kolezanki? On jest facetem, nie kobieta z penisem.
Wlasnie to nas w facetach kreci, wiec nie powinnismy zmieniac ich na
sile.
Dodam cos jeszcze pozytywnego - ja takze bylam osoba ielu slow. Zbyt
wielu. Przy nm nauczylam sie rozmawiac efektownie, wazyc slowa i
doprawdy zyskalam klasy przy moim partnerze. Daj wam czasu.
Wiem, ze nielatwo jest gdy spotykaja sie takie dwie przeciwne
natury. ( Jezeli wierzyc horoskopom - ja jestem skorpionem
szukajacym gleboko, a moj chlopak jest strzelcem patrzacym szeroko w
dal... ;-) )

A wiec krotko mowiac kluczem do jego osobowosci bedzie Twoja
akceptacja.

Zycze powodzenia :-)

[sto_krot_nie]

Dzięki, fakt - to krzepiące :)
Tylko nie wiem, czy moja frustracja nie jest czasami spotęgowana
innymi różnicami pomiędzy nami. Owszem, jego zarzuty o braku
akceptacji padały. Może za bardzo koncentruję się spełnianiu
własnych potrzeb, niż dawaniu komuś przestrzeni na 'bycie sobą' -
tylko ciężko być z kimś prawie 2lata i nadal nie wiedzieć, co się
dla niego znaczy...
Może po prostu wypełniam jakąś pustkę w jego życiu, jest dobrym
człowiekiem, więc mi pomaga, potrzebuje drugiego człowieka - daje mi
się zatem wygadać, przytula, daje fizyczny komfort. Jak się mam
dowiedzieć, że mnie kocha, a nie tylko lubi - skoro sam tego nie
powie wprost. Wiem, że mu z ze mną dobrze, sam to mówi - dla mnie to
jednak za mało.

[kajpirinja27]

Dlaczego my kobiety tak duzo myslimy...? Katastrofalnie...

W czym szukasz problemu ? Daje Ci sie wygadac, przytula, daje
fizyczny komfort, mowi, ze mu z Toba dobrze - gdybys byla mu
obojetna - watpie czy by to wszystko dla Ciebie robil... To jest
jego sposob na okazanie Ci milosci.
My zawsze chcemy wszystko szybko, szybko i na sile. Wyluzuj. Pokaz
mu, ze jestes fajna kobieta, a nie taka - pewna niepewnosci,
watpliwosci, dziwnych domyslen... Lepiej badz zmyslowa - nie
zamartwiajac sie, bo nie ma nic bardziej soszecajacego.
Zrelaksowana, wyluzowana kobieta to skarb kazdego mezczyzny. Zajmij
sie soba, sama siebie rozpieszczaj i ksztaltuj i nie marnuj czasu i
zycia na takie mysli i zachowania. Badz bardziej szczodra w sprawach
tolerancji i nie oczekuj nigdy, ze Twoj partner bedzie taki sam jak
Ty... Piszesz o Twojej frustracji spotegowanejroznicami pomiedzy
wami - chyba zapominasz, ze przez te roznice go pokochalas...

[sto_krot_nie]

Hmm, zawsze zastanawia mnie, jak przy tak różnych osobowościach
pogodzić rozmijające się potrzeby - jego prawo do niemówienia o
uczuciach, a okazowaniu ich oraz moją potrzebę usłyszenia i wiedzy
na czym stoję (wyartykuowania uczuć). Owszem, zgadzam się, że nie
powinno się zmieniać innych - ale wtedy to ja powinnam się zmienić i
pozbyć własnych potrzeb, tak?
Rozumiem więc, że nie da się osiągnąć tu kompromisu i zawsze któreś
z nas będzie sfrustrowane.
Reasumując: po co tak dużo myślimy? Widocznie mamy do czynienia ze
zbyt dużą ilością niedomówień i niepewności.

[kajpirinja27]

Skoro tak Ci uwiera wasza "roznorodnosc" i najwazniejsze, czego
pragniesz w zwiazku to bliskosc mentalna i identyczny lub zblizony
do siebie sposob myslenia& wyrazania uczuc - masz ciezko i musisz
zdecydowac. Ale jezeli definiujesz milosc inaczej - na miare
zaufania, tolerancji, spokoju i pewnosci wlasnych uczuc do partnera -
nie widze zadnego problemu. On Cie akceptuje taka jaka jestes. A Ty
probujesz go zmienic. Dlaczego? Kochasz go tylko, kiedy okazuje Ci
milosc,a a jak nie to masz watpliwosci? Zastanow sie nad tym, czy to
nie w Tobie brk pewnosci siebie. I uwierz mi - my kobiety jestesmy
takie dziwne, ze kiedy by zbyt czesto Ci opowiadal o uczcuciach -
napisalabys post a ala - pomocy, moj facet to mazgaj. brakuje mi w
nim meskosci.... :-) Jestem pewna. My malo kiedy potrafimy ocenic
sytuacje trafnie. Nie jestes 100 % zadowolona, bo brakuje Ci 20 % w
ksztalcie czegostam....Ok. Facet by sie zadowolil tymi 80% i
wszystko byloby cacy.
Nie mysl ta romantyczna miloscia i nie opieraj sie na jakichs tam
stereotypach, ze jezeli facet lub kobieta nie robia czegos tam, to
juz znaczy to ze to nie milosc.... Milosc jest bardzo indywidualna i
nie kazdy, nawet jak ja ma jest na nia gotowy.
Gdybym mogla - stworzyalabym pigulke pomagajaca kobiecie pozbyc sie
wszystkich okropnych stereotypow i otworzyc oczy na prawdziwe
uczcucie.

Pozdrawiam & powodzenia....

[coco-flanell]

A moze czas nauczyc sie tolerancji. Co to znaczy, ze chcesz go
zmienic? A dlaczego sama sie nie zmienisz, tylko szukasz mozliwosci
zmiany jego cech osobowosci? To zywy czlowiek i albo szanuje sie to
jakim, jest albo zostawia i szuka idealu.

[sto_krot_nie]

Dlatego też napisałam, że kompromis raczej nie jest możliwy. Ja też
jestem żywym człowiek, posiadam swoje potrzeby, które się rozmijają
z Jego potrzebami i naturą.
Zgadzam się, że nie powinno się zmieniać ludzi, ale dotyczy to też
mnie :) Jeżeli potrzebuję słów i artykulacji uczuć, daje mi to jakiś
komfort i bezpieczeństwo (a przynajmniej niweluje niepewność) to
ciężko mi poszukiwać zamienników, szukać tego gdzieś indziej (nie
potrafię czytać czyichś czynów - są dla mnie wieloznaczne).

[coco-flanell]

To moze zostaw tego mezczyzne, niech mu sie poszczesci z kobieta o
bardziej wszestronnych horyzontach.

[sto_krot_nie]

Lubię forumowe 'bicie piany'. A po czym wnosisz, że moje 'horyzonty'
nie są 'wszechstronne'? Po tym, że nie chcę się zmienić?
Najważniejsze to chyba lubić i szanować siebie, pielęgnować własną
naturę, a nie zmieniać zgodnie z kierunkiem wiania wiatru.

W każdym razie dzięki za wnikliwość w temacie i nieskrępowane
wyrażanie własnego zdania.

[coco-flanell]

Sorry, mocno bylo napisane. Jednak! sa rozne sposoby wyrazania
uczuc. W sumie tak moze zostal wychowany z domu, moze taki byl jego
ojciec?
Jednak wiedz, ze wielu mezczyzn jest takich, otwieraja sie powoli i
tylko wtedy, gdy komus bardzo ufaja.

[leda16]

Mądre słowa Twoje poprzedniczki napisały a Ty dalej swoje - lubisz mielić ozorem po próżnicy i tego samego oczekujesz od faceta. Jego potrzeb i indywidualności zaakceptować nie chcesz, tylko ma skakać jak Tobie pasuje. Można by wprost napisać, iż Twoje "horyzonty" nie wykraczają poza czubek Twojego nosa. Żenujące :(.


Najważniejsze to chyba lubić i szanować siebie, pielęgnować własną
> naturę,


Nie egocentryczna pannico! Najważniejsze to lubić i szanować INNYCH LUDZI, oczywiście tych, którzy na to zasługują. Lubić i szanować siebie, czynić z siebie pępek świata, to po prostu zwykłe sobkostwo i egoizm.


a nie zmieniać zgodnie z kierunkiem wiania wiatru


Ach, kompromis i szacunek dla sposobu okazywania uczuć przez tego faceta to po prostu bździny niesione wiatrem, ktore mierzi Twoje wysublimowane powonienie...To a propo's tych wszechstronnych horyzontów, które bezkrytycznie sobie przypisujesz ;).

[sto_krot_nie]

Tyle samo w Twojej odpowiedzi jadu co miłości bliźniego - chyba
nadajesz z Radia Maryja :))
Szkoda, że ja żyć nie mogę jak chcę i być jaka jestem... Tolerancja
jednostronna w Twoim wykonaniu jest mistrzostwem!

[paelex]

kazdy czlowiek na pierwszym miejscu stawia swoje potrzeby - a jesli ty
twierdzisz, ze potrzeby blizniego sa dla ciebie wazniejsze, niz wlasne - to
znaczy, ze jestes zwyczajnie zaklamana.

[kaa.lka]

to znaczy,
ze jego czyny mogly by byc skierowane tak do Ciebie jak i kogos
innego?
nie nosza cech Twojej osobowosci?zas slowa
......Cie stokrotnie....Ciebie stokrotnie, nie
potrafie nic:)[/i]
sa dokladne, precyzyjnie odczytywane?
jesli tak, to mysle ze piszac do niego. piszac intymnie, wprost i
imiennie pokazesz mu ze potrzebujesz wlasnie jego, jakim jest!) ale
tak, zebys zrozumiala ,ze jest taki czuly i intymny tylko dla
Ciebie:)
takie podanie z proba o uczucie to takze wykazanie sie inspiracja w
poszukiwaniach najwlasciwszej, najprecyzyjniej wyrazajacej Cie
frazy.to takze sposob na wywazona, nie podyktowana emocjami
odpowiedz sobie; kogo i czego wlasciwie szukasz.

[sto_krot_nie]

Nie wiem, czy dobrze Cię rozumiem - mam sama do siebie napisać
rozprawkę o własnych uczuciach, czy do Niego 'podanie' o wyznanie?
Piszę bez ironii ;)

[kaa.lka]

dokladnie,
dwa w jednym.
bo formulujac wlasne mysli; zapisujac je , z mozliwoscia ,
zastapienia innymi slowami, precyzyjniej wyrazajacymi to co
czujesz;uczysz sie sama wyrazac to co chcialabys uslyszec:) to
tresc.
a forma podania to niezwyczajowa przeciez prosba o milosc.i jej
ujecie.
moze wlasnie na poczatek oglednie, jak w urzedowym podaniu, pokazesz
zes dowcipna,ale zwracajaca uwage na jego potrzebe lakonicznosci i
intymnosci gestow:)takie bowiem podania sa, prawda?
zycze z caalego serca
ka

[sto_krot_nie]

Hmm, doceniam świeżość i kreatywność myślenia, serio! Powiedz,
zastosowałaś to sama kiedyś w praktyce? Jakieś efekty?
Przynam, że dla mnie to dość rewolucyjny pomysł - może nie spisanie
własnych myśli, ale podanie na pewno. Nie wiem, czy bym się zdobyła
na taki krok...

[kaa.lka]

tak,
zastosowalam i stosuje.zawsze wszystko sprawdzam na sobie:)
efekty?
wiedza:kim jestem.
jesli w odpowiedzi na siebie, na moje poczynania jest milczenie,
probuje dalej. jesli jest zlosc,przepraszam i naprawiam wlasny blad.
jesli zas jest usmiech; to to jestem najszczesliwszym czlowiekiem na
ziemi.
nie wiem czy moje przyklady sa wystarczajace dla Ciebie,bo
ja stosujac je, chcialam zrozumiec siebie. zaspokoic glod
samopotwierdzenia.
hmm, po latach zycie zweryfikowalo niejedna moja "pomylke" i
pokazalo takze iz wybralam wlasciwa droge.
nagrodzilo mnie; choc nie traktuje niczego w kategoriach nagrody i
kary, mozliwosciami-
spotykania takich ludzi jacy mi sie wymarzyli i kreowania wspolnych
okolicznosci.
i to by bylo na tyle:)
ka

[tojatojatoja]

to_krot_nie napisała:

> Dlatego też napisałam, że kompromis raczej nie jest możliwy. Ja też
> jestem żywym człowiek, posiadam swoje potrzeby, które się rozmijają
> z Jego potrzebami i naturą.
> Zgadzam się, że nie powinno się zmieniać ludzi, ale dotyczy to też
> mnie :)

No i tu się IMHO głęboko mylisz: można zmieniać, ale tylko i wyłącznie siebie, a w Twoim przypadku Twoje nastawienie i potrzeby. Jeśli nie zmieniać, to zmodyfikować.

Dlaczego to on ma być inny? Nie masz na to wpływu. Możesz zmienić tylko siebie. Naprawdę.

Mój facet jest trochę podobny do Twojego - bardzo ciepły, lubi się przytulać, okazywać uczucia, choć różni się tym, że często powtarza mi, że mnie bardzo kocha. Jak dla mnie czasem za często. W naszym związku to ja jestem tą chłodniejszą osobą, ale to, że co chwilę nie składam mu deklaracji i nie powtarzam, że go kocham - nie oznacza, że go nie kocham.

[tojatojatoja]

Myślałam o Twoim problemie i wpadł mi do głowy jeden pomysł - skoro jesteś tą bardziej emocjonalnie dostępną osobą i lubisz mówić o uczuciach, to może powiedz mu o nich wprost, jak również o swoich potrzebach, korzystając z tak mądrego narzędzia jakim jest KOMUNIKAT "JA". Jeśli nie znasz tej techniki komunikowania się, jest opisana tutaj:

www.pozaschematy.pl/2008/11/23/komunikaty-ja-i-rozwazania-o-pokojowej-komunikacji/
Czyli ogólnie rzecz ujmując, nie mówisz mu, co jest z nim nie tak i jak powinien się zmienić (takich rzeczy nikt, nawet Ty, co już widać, nie lubi słuchać), tylko mówisz w odpowiednim momencie, kiedy jest miła atmosfera między Wami, ze chciałabyś mu powiedzieć coś bardzo ważnego i mówisz np.:

Michał, Maciek, Antek, (czy jak tam Twój facet ma na imię), a może nawet Kochanie, chciałam Ci powiedzieć, że jestem osobą, która lubi wiedzieć na czym stoi i której bardzo zależy na tym, by wiedzieć, jakie uczucia żywią do niej najbliższe osoby. Czuję się niepewnie, bo nie znam Twoich uczuć, gdyż o nich nie mówisz. Domyślam się, że jestem dla Ciebie ważną osobą, bo widzę jak się do mnie odnosisz, że o mnie dbasz, szanujesz mnie, przytulasz mnie itp. Chciałabym jeszcze usłyszeć, co do mnie czujesz, gdyż jest to dla mnie bardzo ważne i byłabym szczęśliwsza, spokojniejsza, gdybyś mówił mi o swoich uczuciach do mnie. Bardzo tego potrzebuję..... itp., itd."

Jeśli, jak twierdzisz, jesteś osobą otwartą na komunikację werbalną, nie powinnaś mieć problemu z zastosowaniem takiego rodzaju komunikatu. Myślę, że jeśli Twojemu mężczyźnie naprawdę na Tobie zależy, nie pozostanie obojętny na takie wyrażenie Twoich potrzeb. A jeśli na to nie zareaguje w żaden sposób, no to już wtedy można się dalej zastanawiać, co z tym "fantem" zrobić"...

[sto_krot_nie]

Na taki pomysł już wpadłam - nie wiem, na ile dobrze, a na ile
nieudolnie takie rozmowy przeprowadzałam, ale zawsze kończyły się
podobnie :(
Może było mi brak cierpliwości, może zbyt agresywnie w pewnym
momencie 'wyciągałam' informacje, ale mam nieprzeparte wrażenie, że
przy jak najlepszym przeprowadzeniu TAKIEJ rozmowy on i tak by
wyczuł, co się święci i nadal bym niczego się nie dowiedziała.
Od innej strony - co taką rozmową osiągamy? Skoro nie lubi mówić o
uczuciach, to nie lubi i nic o nich nie powie, czy miłą fabułą mam
uśpić jego świadomość, czy po prostu dotrzeć do niego i sprawić,
żeby zrozumiał, jak dla mnie to ważne? Bo myślę, że on wie, że to
dla mnie ważne, ale tego nie rozumie i nie ma zamiaru spełniać moich
potrzeb w tej kwestii.

[tojatojatoja]

sto_krot_nie napisała:

> Bo myślę, że on wie, że to
> dla mnie ważne, ale tego nie rozumie i nie ma zamiaru spełniać moich
> potrzeb w tej kwestii.

Jeśli faktycznie wie, że jest to dla Ciebie takie ważne i nie jest w stanie się przełamać, żeby Ci powiedzieć, jakie ma uczucia do Ciebie, to chyba nie jesteś dla niego aż tak ważna i raczej Cię nie kocha. Wiem, że to, co piszę jest bardzo przykre, ale ja tak właśnie odczytałabym takie zachowanie faceta w stosunku do mnie.

Ja rozumiem, że facet może być poraniony poprzednim związkiem, ale to nie powód, by teraz ranić Ciebie. Nie jesteś przecież jego żoną i nie powinnaś ponosić emocjonalnych konsekwencji tego, że z nią mu się nie udało.

Zrozumiałabym go bardziej, gdyby szczerze Ci to powiedział, że np. jeszcze nie wie czy Cię kocha, że nie wie jeszcze czy chce być z Tobą "na zawsze" (to w sumie chyba trudno wiedzieć), ale jest z Tobą szczęśliwy i potrzebuje czasu, żeby sobie wszystko poukładać w głowie i sercu. To byłoby, IMHO, uczciwsze.

A tak, jak jest, czyli jeśli on wzbrania się przed udzieleniem Tobie, swojej partnerce, jakichkolwiek informacji zwrotnych nt. swoich uczuć, to obawiałabym się, że oznacza to, że nie chce Ci wprost powiedzieć, że Cię nie kocha, bo może wtedy znalazłabyś siłę, by z nim zerwać, a jemu jest z Tobą wygodnie i nie chce być sam.

A może on cały czas w głębi serca kocha swoją byłą i boi się, nawet przed sobą, a co dopiero przed Tobą, do tego przyznać? Nie wiem, strzelam...

Ja bym mu już jednak nie zaufała... Ale ja jestem osobą, która jak ktoś się ewidentnie nie określi, że jestem dla niego najważniejsza i najcudowniejsza ;-), w ogóle nie biorę pod uwagę wchodzenia z nim w bliższą (o seksualnej w ogóle nie mówiąc!) relację.

[tojatojatoja]

sto_krot_nie napisała:

> Bo myślę, że on wie, że to dla mnie ważne, ale tego nie rozumie
> i nie ma zamiaru spełniać moich potrzeb w tej kwestii.

Powracam do tego zdania, bo myślę, że jest dosyć istotne.

W życiu tak czasem jest, że wiemy o uczuciach drugiej osoby, ale trudno nam je zrozumieć, bo mamy inny charakter, inaczej reagujemy emocjonalnie, mamy inne poglądy.

Jeśli jednak, ktoś ważny i to nawet nie partner, ale nawet koleżanka w pracy, mówi, że czegoś od nas potrzebuje, to nawet jeśli tego nie rozumiemy do końca, to czasem się przełamujemy i w imię dbałości o relację robimy to, czego oczekuje dana osoba.

Przykładowa sytuacja: moja znajoma była urażona zachowaniem mojego kolegi, a on jej nie rozumiał, bo według siebie zachowywał się normalnie i nie było o co się obrażać. Ona miała w sobie tyle złości na niego, że była gotowa zakończyć znajomość. On kompletnie tego nie rozumiał. Namówiłam ją, by mu szczerze, pomimo swojej niechęci, powiedziała, co ją zabolało, co jej przeszkadzało. On nadal nie uważał, że zrobił coś źle, ale wiedząc, że jest dla niego ważną osobą powiedział: Nie rozumiem Twoich emocji, nie rozumiem, dlaczego moje zachowanie tak bardzo Ciebie zabolało, ale Cię przepraszam. Nigdy nie chciałem sprawić Ci przykrości. I te słowa zadziałały jak magia. Jej złość przeszła i nadal są dobrymi znajomymi (z czego i ja się cieszę, bo uwielbiam spotykać się z nimi jednocześnie :-).

Rozumiesz, o co mi chodziło w tym przydługim wywodzie?

Jeśli komuś naprawdę zależy na drugiej osobie, to jest w stanie wiele dla niej zrobić, nawet jeśli emocjonalne potrzeby tej drugiej osoby są dla niego niezrozumiałe...

[sto_krot_nie]

Dokładnie tak myślę, czasami też mu to mówię... Kąśliwie słyszę
jedynie wówczas, że jest widocznie mało empatyczny.
O tym, że nie wie (rozmowa rok temu), co czuje, że sam siebie szuka
i stara się dowiedzieć, jaka droga w życiu będzie dla niego samego
najlepsza mówił (z mówieniem o sobie samym problemów nie ma).
Natomiast moim zdaniem, po 2 latach TO się wie. To, że mu ze mną
dobrze mi nie wystarcza (co to właściwie znaczy? że wygodnie? że
bezproblemowo?). Chcę wiedzieć, czy TAK - wtedy oboje staramy się na
100%, czy NIE - wtedy ja odpuszczam i szukam miłości gdzieś
indziej. 'Nie wiem' to nie odpowiedź, to zbycie kogoś.

[monikinha]

Tojatoja, fajny przykład opisałaś. W takich sytuacjach jednak zazwyczaj trudno
jest zakładać, że jesteśmy dla kogoś ważną osobą - no bo jednak raczej nie
jesteśmy. Więc łatwiej jest zerwać kontakt, niż się przekonać jak bardzo drugiej
osobie NIE ZALEŻY na tym, żeby nas nie ranić.
BYć może takie podejście wynosimy z domu, gdzie nie szanowano naszych uczuć (u
mnie np. słowo 'przepraszam' w stosunku do mnie nie istniało, tylko ja musiałam
wciąż przepraszać), a może z otoczenia, które nas ukształtowało.

Nie każdy byłby w stanie się w ten sposób konfontować, za dużo negatywnych
doświadczeń z przeszłości i już raczej wolisz odejść, niż znowu się rozczarowywać.

[jukalive]

Popieram stokrotnie ;). Dla mnie jego wyjaśnienia brzmią jak wymówki.

[kajpirinja27]

Ale po co sie zmieniac...? Wystarczy byc tolernacyjnym, pewnym
siebie & swoich uczuc i przedewszystkim zrownowazonym...
Ona musi nauczyc sie obchodzic przedewszystkim z wlasnymi uczuciami
i uczuciami innych osob - np. wlasnego chlopaka.... To bardzo
niedojrzale i plytkie oczekiwac od innych tej samej "polityki
mysleniowej"

[sto_krot_nie]

OK, ale ja własnych uczuć jestem pewna - tylko jego nie. Obchodzić
się z uczuciami też raczej potrafię (co najwyżej z emocjami nie
zawsze, ale to inna historia ;)
Inną 'politykę myśleniową' jestem w stanie zrozumieć, ale ciężko mi
nie oczekiwać tego, czego po prostu potrzebuję.

[kajpirinja27]

Czy naprawde jest az tak zle....?

Ja rozstalam sie z moim chlopakiem, bo uwazalam, ze za malo mi
okazuje uczuc, stwierdzialam, ze jestem nieszczesliwa, a jemu
wszystko inne wazniejsze i wiesz co ? On byl zalamany.... Pomyslal,
ze nie potrafi uczynic mnie szczesliwej i tak sie ponizyl ( jak na
faceta przystalo ) ze z placzem ode mnie odszedl... To najlepsze co
sie nam moglo przydazyc, bo ja sie obudzilam ze swiata ksiezniczki
na iarnku grochu i docenilam wszystko, co on mi daje - oczywiscie na
swoij sposob... Pomysl tak dokladnie, czy naprawde jest a tak zle...
Wyzuca Cie za drzwi po seksie? Nie dzwoni po pare dni ? Nie smieje
sie z Toba razem? Nie wiem, jak wasza sytuacja wyglada w
szczegolach - to juz zreszta wasza sprawa i Ty musisz sama wiedziec
czego chcesz... Uwagi ? Poswiec ja sama dla siebie i nie oczekuj, ze
inni swoja uwaga beda Cie dowartosciowywac...

Jezeli zas Twoj chlopak jest naprawde zimny i okutny - po co sie
meczysz...?

[sto_krot_nie]

Oj, nie popadajmy w extrema. Pisałam: jest czuły, ciepły, pomocny...
Nie jest ani źle, ani się aż tak bardzo nie męczę. Owszem, nie wiem,
co On do mnie czuje, nie wiem, na czym stoję. Nie wiem, jak
zachowywałby się w stosunku do innych - nie ma przyjaciół, jest
samotnikiem - ale czy to miłość, czy tylko sympatia, czy związek ze
mną to dla Niego właśnie TO, a nie tylko ciepła relacja z w miarę
bliską osobą to chcę usłyszeć.
O ile siebie znam, wiem, jak potrafię rozkwitać i o ile więcej z
siebie dać, gdy wiem, że to uczucie odwzajemnione i oboje idziemy w
tym samym kierunku. To ludzkie, że niepewność ogranicza.

[kajpirinja27]

I tu masz dowod na to, ze znaczysz mu BARDZO DUZO... Dziewczyno -
otworz oczy...Nie ma przyjaciol, jest samotnikiem....ale Ciebie ma
za osobe sobie bliska, skoro od dwoch lat jest orzy Tobie... Czy
zawsze wszystko trzeba nazywac po imieniu... Jakie to banalne. Ja
osobiscie uwielbiam sie domyslac, a reszta o ktora sie martwisz ?
Wez ja sobie po prostu i nie mysl za duzo...

Powodzenia

[sto_krot_nie]

Ech, nie wiem, czy to dowód, czy zaprzeczenie. Brakuje Ci do 'pełnej
diagnozy' jeszcze kilku elementów tej układanki.
To, że ktoś jest dobrym człowiekiem i sprawia mu przyjemność
przebywanie z kimś jeszcze chyba nie oznacza, że kocha. Może po
prostu tak dużo kosztuje go zbliżanie się do kogoś, wychodzenie z
własnej skorupy, że z wygody tkwi przy mnie. Nasz związek wygląda
niezmiennie od 2lat, nie widzę, aby się rozwijał, brak snucia planów
na przyszłość... Wiele w powietrzu znaków zapytania i niepewności :(

[kajpirinja27]

No to wiec moze dla odmiany, aby poczuc co dla Ciebie lepsze -
pospotykaj sie z kims innym / innymi...?
Pod woch latach chcialabys juz miec pierscionek zareczynowy na palcu
i brzuch okragly na miare 8 miesiecy....? Za nastepne dwa lata to
bys miala problem z rozwijaniem zwiazku wsrod pieluch i garow...

[sto_krot_nie]

Hehe, widziałam, że takie uwagi to tylko kwestia czasu... Nie, nie
myślę na tą chwilę o małżeństwie, dzieci też nie planuję w
najbliższym czasie. Wiesz, czego mi potrzeba?
Świadomości, że to właśnie To, że jestem kochana, że powinnam z
siebie dawać 100%, bo to relacja na całe życie. Bez tej świadomości
nie potrafię, boję się odrzucenia i ośmieszenia.

[kajpirinja27]

Generalnie zbyt duzo sie boisz.
Czym sie osmieszysz? Mysle wrecz przeciwnie - on doeceni to, ze go
kochasz takim jakim jest. A odrzuci, kiedy zauwazy ze tak wlasnie
nie jest.
A ta swiadomosc jest w Tobie. Ty ja musisz wykreowac. A dlaczego nie
powinnas dawac z siebie zawsze 100%, a tylko wtedy kiedy sie
oplaca...?
Skoro nie planujesz, skoro jestes taka beztroska i spontaniczna to
baw sie dalej.

Radze Ci jedno - zastanow sie o co w milosci naprawde chodzi.
Powodzenia.

[sto_krot_nie]

A może po prostu usłyszę, że nie jest na to gotowy, że jest na innym
etapie, że nie chce planować przyszłości - ze mną, czy beze mnie.
Widzisz, jest różnica między wiarą w miłość, a naiwnością i
zakładaniem, że jest coś między dwojgiem ludzi, czego właściwie nie
ma.

[kaa.lka]

zawod poeta,
zawodze zes ta,ta,ta,
ta ta ta
tarata
....


zes tylko dla mnie
nawet gdys na dnie
ze reke podam
w zalu i zlosci
bo zlosc ta tylko
z winy milosci
ze Cie stukrotnie
obrzuce kwieciem
bo nikogo wiecej
nie mam na siwecie

Dailzy
czy tez szlochy
jam Twoj na wieki
Twoj a nie Gochy
Zochy czy tez
tej Kaji
jam Twoj
tu podpis
( ten Ow co nie czai)

[clarissa3]

wiesz, znalam taki przypadek gdzie po 5 latach okazalo sie ze sex to
tak ale reszta to juz zorganizowana.
Ja jednak jestem za ustaleniem planow!

[sto_krot_nie]

Właśnie podobny scenariusz przemyka mi przez głowę, gdy mam gorsze
dni...

[clarissa3]

no to zapytaj tego pana czy wie w jakim kierunku podaza? I, jakie ma
plany? Masz prawo to wiedziec, prawda?

[monikinha]

Spotkaliśmy takich ludzi. Nie wiemy, jak dotrzeć, bo nie próbowaliśmy. Jeśli
ktoś nie szuka relacji, to jaki jest sens próbować ją budować?

Ale może czujesz, że u niego jednak jest potencjał do związku, w takim razie
powodzenia.

[stokrootka40]

Właśnie podjęłam decyzję, żeby rozwieść się z takim zamkniętym w sobie facetem.
Po 20 latach łudzenia się, że zacznie ze mną rozmawiać uciekam od człowieka,
który zgotował mi emocjonalną samotność.
Zastanów się, proszę...

[clarissa3]

a, ciekawa jestem, czy tez tak ma ze jedynie reaguje na pochwaly
dotyczace jego a cala reszte ignoruje?

[gadagad]

Nie ma takiego problemu, jest zawsze problem, mam faceta a jak go bardziej
dotknę to mi nie daj bóg ucieknie.

[jukalive]

Napisałaś: "brakuje Ci do pełnej diagnozy jeszcze kilku elementów tej
układanki". Uważam, że te kilka elementów może istotnie zmieniać postać rzeczy i
trudno w takim razie coś radzić...
Ja osobiście rozstałam się z takim typem. To była trudna i bolesna decyzja, bo
wiele mu zawdzięczałam, był dla mnie "dobry". A jednak im więcej czasu upływało,
tym bardziej czułam się w tym związku samotna, prawdę mówiąc jego niedostępność
zaczęła doprowadzać mnie do szału. Rozumiem Ciebie, uważam, że kwestia
zaspokojenia potrzeby bliskości w związku rozumianej jako kontakt emocjonalny i
dialog z drugą osobą a nie monolog jest bardzo ważna.
Jednak zgadzam się też z opiniami, że nie wszystkie nasze potrzeby w związku
mogą być zaspokojone. Musisz coś wybrać. Zrób sobie hierarchię swoich potrzeb i
zobacz, które z nich zaspokaja Twój facet, a które możesz zaspokoić w innych
relacjach.
I jeszcze jedno: jeśli Ci na nim zależy, akceptacja to podstawa. Twój facet
prawdopodobnie należy do tych, których nie wolno naciskać, bo wtedy chowa się
jeszcze głębiej w sobie. A wtedy masz masz patową sytuację - im bardziej się
starasz do niego zbliżyć, tym on się bardziej oddala :(

[clarissa3]

> I jeszcze jedno: jeśli Ci na nim zależy, akceptacja to podstawa.
Twój facet
> prawdopodobnie należy do tych, których nie wolno naciskać, bo
wtedy chowa się
> jeszcze głębiej w sobie. A wtedy masz masz patową sytuację - im
bardziej się
> starasz do niego zbliżyć, tym on się bardziej oddala :(

Chyba wiecej radosci byloby gdyby psa ze schroniska wziac zamiast!:(

[jukalive]

chyba tak :( ale dziewczyna napisała, że facet jest dla niej dobry, a ponadto są
pewne okoliczności, o których nie pisze.. Wnioskuję, że ma mieszane uczucia
wobec niego i tego związku, coś jej on daje, a czegoś nie

[clarissa3]

mieszane uczucia moga sie brac z seksu - ten jej wyraznie odpowiada
ale moze przywiazywac do osoby nieodpowiedniej dla niej.

[haalszka]

wszystko w zwiazkach opiera sie na naszych odczuciach.
Moja przyjaciolka zawsze powtarza: nie ma idealow, sa wady i zalety jesli
potrafisz je zaakceptowac to akceptuj jesli nie to odejdz.
moja mama zyje z takim czlowiekiem juz 33 lata/moim tata:))/, moja przyjaciolka
tez, ja nie bylam w stanie zaakceptowac tej emocjonalnej posuchy i odeszlam po
roku...

Sama musisz sobie odpowiedziec czy jestes w stanie zyc z takim czlowiekiem.
Pozdrawiam

[monikam1831]

Hej - właśnie rozwodzę się z podobną osobą. Kiedyś uważałam, że jest
tyle zalet, że z emocjonalnym chłodem sobie poradzę. Niestety, z
czasem nie dawałam już rady. Zwłaszcza gdy doszły jeszcze inne
problemy. Mój mąż nie potrafił pokazywać emocji pozytywnych, za to
stał się strasznie wylewny jeśli chodzi o emocje negatywne. Trudno
było żyć z człowiekiem, który zadaje słowne ciosy, a potem nie
potrafi nic z siebie wykrzesać, by sytuację załagodzić. Myślę, że u
mnie było gorzej niż u Ciebie, aczkolwiek na początku nie było aż tak
źle. Długo myślałam o tym co napisałaś. Nie chciałabym zniechęcać Cię
do związku, bo każdy jest inny. W moim małżeństwie doszło do tego, że
mój mąż nie odczuwał potrzeby dzielenia się ze mną jakimikolwiek
myślami. Zaczęłam otrzymywać komunikaty. Nie zadawał mi też żadnych
pytań o moje sprawy. Oczywiście to pojawiło się z czasem. Niby jego
świat kręcił się wokół rodziny, ale stawało się to nie do
wytrzymania. Mnie irytowała bliskość jaką okazywali sobie inni
ludzie, bo najzwyczajniej im zazdrościłam. Przykro było mi wtedy, gdy
okazało się, że potrafił emocjonalnie otworzyć się w stosunku do
córki - okazało się, że jest to możliwe. Wobec mnie jednak nigdy tego
nie zrobił - przeciwnie zamykał się coraz bardziej. Wiele razy
prosiłam, wręcz błagałam, by cos z tym zrobił, ale nie podjął
najmniejszego wysiłku. Prosiłam, byśmy poszli do psychologa, ale
odpowiedź była zawsze: Jestem mało wylewny, jak ci się nie podoba, to
się ze mną rozwiedź. (jak jednak pisałam, mąż był za to strasznie
wylewny jeśli chodzi o negatywne emocje, codzienne pretensje, kąśliwe
uwagi, komentarze - strasznie zaczęło się to nasilać z czasem)
Mąż teraz twierdzi, że strasznie mnie kochał, a wyrazem miłości było,
że budował dla nas dom, jeździł na wakacje z rodziną, kupował
prezenty na różne uroczystości. Widocznie nasze oczekiwania były
inne. Moim zdaniem życie z emocjonalnie chłodną osobą jest do
wytrzymania, dopóki nie pojawią się inne problemy. Jak Ci pisałam,
moje zaczęły się wtedy, gdy mąż zaczął wyładowywać na mnie swoje złe
emocje (było b. źle - zaznaczam, bo na pewno miało to duży wpływ na
moją decyzję). Jak się usprawiedliwa, ma stresującą pracę ("moim
błędem było, że przenosiłem na ciebie moje zdenerwowanie" - jak sam
przyznał). Niestety - na wakacjach było jeszcze gorzej. Decyzję o
rozwodzie podjęłam właśnie na egzotycznych wakacjach. Prawie nie
rozmawialiśmy, czasem dostałam jakiś krótki komunikat, czasem kąśliwą
uwagę, czasem mnie za coś ochrzanił, a wokół mnie dziesiątki ludzi po
sześćdziesiątce trzymających się czule za ręce, uśmiechniętych i
zadowolonych z życia. Stwierdziłam, że muszę dać sobie szansę
zbudować życie, z którego będę zadowolona. Mąż teraz żałuje, że nie
był czuły i że nie okazywał mi uczuć, ale ... nie umiałabym chyba
rozpocząć z nim życia na nowo (aczkolwiek nie potrafię powiedzieć, ze
go nie kocham - może jest to jednak uczucie bardziej podobne do
przyjaźnie, czy miłości chrześcijańskiej - zależy mi na jego
szczęściu) - po tylu latach po prostu ja się na niego emocjonalnie
zamknęłam. Rozpoczynam terapię u psychologa, bo jestem po tym związku
psychicznie zmaltretowana. Proszę - jeśli zależy Ci na nim,
spróbujcie udać się po pomoc, zanim zabrniesz tam gdzie ja.

[sto_krot_nie]

Dzięki za podzielenie się własnymi przeżyciami. Nie wiem, na ile
nasze 'przypadki' są do siebie podobne, na pewno widzę jakieś
podobne elementy...
Widzisz, mnie najbardziej zadziwia ogromny rozdźwięk między Jego
fizycznością a umiejętnościami wysławiania się w temacie emocji -
jest niesamowicie ciepłym, czułym człowiekiem - w dziedzinie
przytulania się, dawania sobie fizycznego ciepła nie ma sobie
równych, ba, nigdy nie spotkałam kogoś, kto zawsze wie, co zrobić,
jak dotknąć... Problem się pojawia, gdy ja próbuję dopisać temu
jakieś znaczenie, sens, nazwać to. Wtedy On "nieruchomieje"
(fizycznie i słownie), przyparty do muru wyraża się bezwzględnie,
nazywa wszystko wymijająco i ..."ucieka", zacina się.

On już jest po rozwodzie (młode, krótkie, bezdzietne małżeństwo) -
podobno z innych przyczyn niż Ty wymieniasz (silny charakter,
dominująca osobowość) - przynajmnniej taka jest jego wersja, innej
nie znam, to akurat mi nie przeszkadza, sama taka jestem i właśnie
takiej osoby potrzebuje.

Jednak potrzebuję też słów, świadomości, że to uczucie, a nie
przyzwyczajenie, wygoda czy komfort. Ech...
W jednym masz racje - można z tym żyć, gdy wszystko inne jest ok,
wtedy schodzi to na dalszy plan, ale jakikolwiek inny problem znów
podnosi sprawę na powierzchnię.

[jukalive]

"przyparty do muru wyraża się bezwzględnie, nazywa wszystko wymijająco" - tzn co
mówi? - jeśli mogę zapytać...
"to akurat mi nie przeszkadza, sama taka jestem i właśnie
takiej osoby potrzebuję" - nie rozumiem, masz też silny charakter i dominującą
osobowość?

[sto_krot_nie]

Tak, mam charakterek i nie jestem najłatwiejszą osobą we współżyciu.
Mam tendencję do dominacji i bezskrępowanego wyrażania własnego
zdania.

Co mówi? Zależy - czasami po prostu pyta, po co mi to, czy mi nie
wystarcza, że jest jak jest, że słowa nic nie są warte (tu myślę ma
na myśli swoje małżeństwo i wypaczone znaczenie słów 'kocham'),
czasami, że sam nie wie, czego chce od życia, że nie robi tego, co
chce, a to determinuje inne dziedziny (póki sam sie nie poukłada,
nie chce fixować sobie z kimś, bo niewiele ma tej osobie do
zaoferowania).
Nie wiem, czy czasami on nie myśli, że ja chcę oświadczyn, czy
planowania dziecka - podczas gdy mi chodzi tylko o świadomość, że On
chce dać z siebie wszystko w budowaniu naszego związku i że mnie
kocha. Owszem, mówię mu to, ale nie sądzę, żeby nawet to usłyszał -
tak się zacina i 'nieruchomieje' po jakimkolwiek początku takiej
rozmowy...

[jukalive]

Sto_krot_nie, to zabawne, ale twój man przypomina mi strasznie mojego ex! :)
Rozstaliśmy się dlatego, że nie potrafił określić czego chce i czy mnie kocha.
Każda rozmowa z nim kończyła się praktycznie właśnie takim zacinaniem się w
sobie jak opisujesz, co najwyżej odbijał piłeczkę i pytał czy ja chcę z nim być.
Wiesz, jak masz niewiele informacji, to jasne, że możesz czuć niepokój, bo nie
wiesz na czym stoisz. Przynajmniej ja czułam niepokój. Jak brakuje tylu
informacji to naturalne, że człowiek próbuje snuć jakieś domysły i robi
interpretacje. Ja wpadłam w taką pułapkę domyślania się i powiem szczerze, że
rozstroiło mnie to psychicznie. Raz usprawiedliwiałam go, innym razem wkurzałam
się na niego. Mój facet pomagał mi i był dla mnie "dobry", czuły, lubił się
przytulać do mnie (to działało jak przysłowiowa marchewka) a JEDNOCZEŚNIE nie
traktował mnie jak kobietę i odsuwał ważne decyzje co do nas jako pary na bliżej
nieokreśloną przyszłość (to było jak kijek). Teraz z perspektywy myślę, że jego
zachowanie było strasznie okrutne, choć prawdopodobnie nie był tego świadomy.
Hmm, Twój man mówi Ci, że "sam nie wie czego chce" i "nie chce fixować sobie z
kimś". Sądzę, że jego zdawkowe odpowiedzi mówią literalnie same za siebie.
Możliwe też, że nie wie czy Cię kocha. Prawdopodobnie cholernie boi się
bliskości emocjonalnej i związku z drugim człowiekiem, kto wie czy jest w stanie
w ogóle taki zbudować. Ale to tylko domysły. Powiem Ci coś na co ja wpadłam o
wiele za późno: NIEWAŻNE JAKI ON JEST, WAŻNE CZY TY JESTES W STANIE TO
ZAAKCEPTOWAC I BYC W TAKIM ZWIAZKU SZCZESLIWA. Możesz napisać do niego
żartobliwie podanie tak jak ktoś wcześniej tu radził, możesz napisać list.. ale
jeśli nie będzie z tego rezultatu, który Cię zadawala, to zastanów się dobrze
czy chcesz związku z TAKIM człowiekiem, bo on się nie zmieni.
Wiesz, rozmowa z Tobą jest dla mnie taką autoterapią, utwierdza mnie w
słuszności mojej decyzji. Bo ja nie byłam wcale taka pewna czy dobrze robię, że
się z nim rozstaję, był przecież dla mnie taki "dobry". Brak informacji o nim
interpretowałam na jego korzyść. Kochałam go. A może byłam mu tylko bardzo
wdzięczna, że mi pomagał? Byliśmy nieźle zafixowani ;) Tak czy siak ponieważ on
się nigdy nie określił jednoznacznie słowami, pozostało we mnie pole do snucia
złudzeń: "A może gdyby.." " A może mnie kochał" itp Nie rozumiałam go, nie
rozumiałam co jest grane w naszym związku i dalej niewiele rozumiem, ale już się
tym po prostu nie zajmuję. Czuję duży żal, ale odkładam go na półkę. Jakąś
częścią serca czuję nawet miłość do niego, przecież był dla mnie taki "dobry" ..
Czuję miłość i pytam siebie, kogo ja tak kocham, przecież tak niewiele o nim
wiedziałam!
A teraz jestem w innym związku, jestem szczęśliwa, i nie mam takich dylematów.
Mamy dziecko i wiele planów na przyszłość. Nie ma jakiejś dziwnej rozbieżności
pomiędzy jednym a drugim zachowaniem mojego męża.
I jeszcze jedno: chyba każdy rozumie miłość nieco inaczej? Jak rozumiesz ją Ty?
A jak rozumie ją Twój facet? I czy to jest zbieżne?
Pozdrawiam! :)

[sto_krot_nie]

A powiedz, jak Twoj ex zareagował na Twoje odejście? Nie próbował
wracać, rozmawiać? Ja próbowałam odejść raz, wyszedł z inicjatywą,
nie mogłam się oprzeć ciągowi dalszemu naszej relacji, ale...
niedomówienia zostały. Owszem, załatwiliśmy jedynie jedną sprawę z
tych, która na 'brak uczuciowej artykulacji' się nałożyła.

Czy Twój ex zawsze taki był (w poprzednich związkach)? Mój twierdzi,
że nie - kiedyś mówił, tylko, że już teraz słowa dla niego nic nie
znaczą, liczą się tylko czyny i zachowanie...
Skąd się u Twojego ex to brało? Rodzina? Zawód miłosny z
przeszłości? Coś innego? U mojego: fakt, trochę dziwni rodzice,
podobno nigdy nie rozmawiali z nim wprost o uczuciach, nigdy nie
usłyszał od nich, że jest kochany; później: jego własny rozwód, dla
niego zupełne zaskoczenie i stąd dewaluacja znaczenia słów.

[jukalive]

Dla mnie to ten Twój się po prostu nie chce deklarować i tyle, bo deklaracja to
wzięcie odpowiedzialności. Poza tym jak rozwód może być dla kogoś zaskoczeniem!?
Zastanawiałaś się nad tym? Chyba był w takim razie nie w kontakcie z
rzeczywistością, skoro nie widział co się dzieje! Przecież zanim ludzie się
rozwodzą, to im się nie układa, a to widać, słychać i czuć! ;)
Mój owszem, próbował namówić mnie, żebym wróciła, nawet płakał :(. Jak sobie
przypomnę tę scenę, to do tej pory serce mi się kraje. Ale byłam tak
emocjonalnie wyczerpana relacją z nim, emocje sięgnęły takiego zenitu, że
musiałam się wyprowadzić, żeby dojść do siebie. Poza tym podejrzewałam, że on po
prostu lęka się rozstania jako takiego, że nie chodzi mu wcale o mnie, tylko o
lęk przed samotnością, a także co powie rodzinie itp. Mówiłam mu, żeby ochłonął,
ja też ochłonę, z dystansu przemyślimy sobie to wszystko i potem porozmawiamy.
Zostawiłam nam jeszcze otwartą furtkę, właściwie miałam dużą nadzieję, że to go
ocuci, że pogadamy jak człowiek z człowiekiem i wszystko się ułoży (ach te
złudzenia!). Te emocje, które wtedy pokazał, to były chyba jedyne żywe emocje
jakie od od dawna w nim widziałam. Ale on tylko obsesyjnie wróć i wróć, a
rozmawiać nie chciał. Pewnie nie umiał. Wszystko jedno. Jak już ochłonął, to
znów zatrzasnął się w sobie. I koniec :(
Ja tego nie rozumiem... Nie wiem naprawdę skąd mu się to wzięło. Zawsze taki
był, bo poznałam później jego znajomych z liceum i mówili, że bardziej sztywnego
człowieka w życiu nie widzieli. Rodzinę miał w miarę normalną, choć chyba
faktycznie o uczuciach się tam nie rozmawiało. Jego matka miała trudny charakter
i z tego co wiem, to miał z nią zawsze taką relację, że nic jej o sobie nie
mówił, nad czym ona ubolewała (narzekała mi na to osobiście).
Hmm, a jeśli chodzi o Twojego, to przyszło mi coś jeszcze do głowy: jeśli jego
ex była dominująca i miała silny charakter i on Ci mówi, się z nią z tego powodu
rozwiódł, to jakie są perspektywy na Waszą relację skoro Ty też taka jesteś?!
W takich wypadkach czasem warto skorzystać może z pomocy psychologicznej. Skąd
jesteś, może mogłabym kogoś polecić?

[sto_krot_nie]

Nie, odwrotnie :) To on był tą silną i dominującą stroną, czego jego
ex nie mogła znieść. Generalnie było to małżeństwo na odległość,
wtedy wiele spraw umyka i zaciera się, nie wnikam. On niechętnie o
tym mówi, w zasadzie to zamknięty rozdział i nie ma powodu, dla
którego miałabym to roztrząsać. Pewną rozmowę z nim na ten temat
pamiętam - powiedział, że żonę kochał i jej o tym mówił. Kiedy w
innej rozmowie padło przypadkiem, że on już raz się związkowi cały
poświęcił, oddał i nie zostało to docenione, został zostawiony -
może dlatego teraz aż tak broni się przede mną. Tylko co to za
obrona, gdy jest się z kimś 2lata, samo niemówienie i nieplanowanie
daje aż tak dużo dobrego samopoczucia?
Mam przeświadczenie, że on mnie w miarę akceptuje. Jedyne jego
zarzuty pod moim adresem to fakt, że go krytykuję i próbuję zmienić,
co moim zdaniem wynika z jego niezrozumienia mojej natury i
niewłaściwego podejścia do tego, co i jak mówię. Ale to juz inna
para kaloszy.

[jukalive]

Tak z ciekawości, jak Twój facet ma na imię?

[sto_krot_nie]

Hehe, teraz ja się zatnę ;-)
Imię jak imię, wiele nie wnosi do problemu.

[jukalive]

No nie wnosi :) Jak chcesz.

[sto_krot_nie]

No chyba, że chcemy założyć 'listę niewyartykuowanych emocjonalnie',
chcemy? To Ty zaczynasz;)

[jukalive]

A co mi tam: Bartek, a Twój?

[sto_krot_nie]

Uff, świat mały, ale jednak nie aż tak. Piotr.
To już 2 sztuki, ktoś da więcej?;)

[jukalive]

Zdarzyło mi się w życiu kilka takich niespodzianek, że hej! :)
Prawda jest taka, że nawet jakby mieli takie same imiona, to o niczym to jeszcze
nie świadczy. No to idę kąpać małą. Narazie!

[sto_krot_nie]

Prawda! Pozdr. :)

[haalszka]

Dobre, ja dozuce tez Piotr:)))
ale nie ten sam, moj byl kawalerem;)

[paco_lopez]

prosze cię nie rób wiwisekcji i analizy, bo to boli na dłuzszą metę.
nie zadawaj pytań w stylu : o czym myslisz ? albo co jestes taki
smutny ?

[sto_krot_nie]

Jak zainteresowanie stanem duszy / ciała bliskiej osoby może boleć?

[kaa.lka]

no dobrze:)
to zwyczajnie inny poziom swiadomosci, sto_krot_nie
naprawde chodzi tylko o to zeby sobie zdac sprawe z tego czego sie
oczekuje jesli sie oczekuje. a jesli sie czegos chce napewno to sie
to robi.jesli na pytania ktore zadajesz nie otrzymujesz
zadowalajacej odpowiedzi, lub taka jaka opisalas, to widac ze nie
rozumiecie sie nawzajem. napisalas ze nie jest gotowym. napisalas to
co powiedzial.ot mimo spedzonych dwu lat, wciaz nie jest gotowy.
wyglada wiec na to ze moze nie byc gotowym nigdy. od Ciebie zalezy
jak rozwazysz to co uslyszalas. jak widac takze masz mieszane
uczucia.
wielosc odpowiedzi na Twoj post wyraznie pokazuje jak wazna jest
precyzja w wyrazaniu siebie.
wiekszosc odpowiedzi pokazala, ze kazdy odbiera tak jak
doswiadczal. wiec mozesz z nich skorzystac tylko w jeden sposob,
jesli odbierzesz je, nie jak proba pouczenia, ale podsuniecie
mozliwosci. pozytyw ze strony anonimowych ale zwyczajnie zyczliwych
ludzi.ze wykorzystasz te najblizsze Twojemu postrzeganiu.
trudno to wytlumaczyc: ale kolejnosc uczuc to
wiara-mysl; nadzieja-slowa; milosc-czyn
pozdrawiam
ka

[sto_krot_nie]

Widzisz, ale ja te wszytskie 'opcje' i 'możliwe scenariusze' mam w
głowie - możemy sobie tu wszyscy tylko gdybać, bo na gdybaniu się
skończy, ew na statystycznym wysunięciu średniej, kiedy to podobni
Jemu 'kochali' albo nie, ale to i tak niewiele wniesie, każdy
przypadek jest inny.
Mi raczej chodzi o to, jak takiego człowieka ośmielić, otworzyć,
sprawić, by powiedział, nie bał się (wiesz, czasami mam wrażenie, że
on nie mówi, bo sam nie wie - spycha wszelkie emocjonalne kwestie na
samo dno własnej świadomości).
Ja tego zrobić nie potrafię, łatwo przychodzi mi mówienie,
nazywanie, opisywanie - nie rozumiem jego barier ani natury, ale
szanuje. Nie chcę zmieniać, a jedynie dowiedzieć się, na czym stoję.
Może się po prostu nie da, nie upieram się :)

[kaa.lka]

hmm,
no wlasnie. na gdybaniu. czyli na slowach:)w tym wypadku na
wielopostowosci.
zas jedyne co napewno wiesz (o swoim zwiazku) to ze sposob
bezslownego jego zachowania to zafiksowanie sie, staniecie wciaz
w dawnym ukladzie i "wypaczonym" kocham.i ze to nie jest dla Ciebie
wystarczajace, ze chcialabys aby kochal Cie inaczej. slowniej:)
coz, widac ze Ty inaczej to rozumiesz. od niego zas nijak nie
mozesz wydobyc tego "nowego"znaczenia, jak mniemam.
hmmm,ale jak rozumiec slowo, kocham? bez pokazania?
albo, jak nauczyc kogos kochac tak, zeby wypelnial nasze tego slowa
znaczenie.
hmmm,
jesli zalezy ci rzeczywiscie, to wystarczy byc tylko doslownie
slownym. tak jak w sposobie tojatoja.
albo w ograniczeniu slow do jednego: Odpowiedzialnosci.
konsekwencji za danie slowa

mam nadzieje ze przysluze:)
ka

[sto_krot_nie]

Nie, nie o to chodzi, żeby on mnie kochał, jak ja tego chcę.
Jesteśmy o jeden fakt wcześniej: ja nie wiem, czy On mnie kocha. Na
tę chwilę wystarczyłoby mi po prostu stwierdzenie, ze tak, kocha,
nie musi być powtarzane, ponawiane.

Czym dla mnie jest miłość i jak ją rozumieć? Myślę, że i czyny, i
słowa powinny iść w parze. Równie wiele znaczą dla mnie deklaracje,
szczere opowiedzenie o uczuciach, co czyny je potwierdzające. Nie
wiem, czy w moim pojmowaniu tego słowa jestem w stanie wykluczyć
jeden z tych elementów.

[kaa.lka]

aha,
eby nie bylo watpliwosci.
jak tak zrobilam:)

Nie masz pojecia

[kajpirinja27]

Nie masz zielonego pojecia - czym jest milosc.

Radzilabym Ci pozadnie zastanowic sie nad odejsciem od niego - gdyby
byl niedobry. Gdyby Cie bil, zdradzal, oklamywal, ponizal. Ale on po
prostu JEST SOBA... I podejrzewam nawet, ze jest z niego fajny
facet. Osobiscie nie lubie wylewnych mazgajow planujacych ze mna
sobotnie zakupy... Okropne... Uwielbiam swojego faceta za jego
hobby, jego zajecia, zainteresowania - nawet jezeli odbija sie to na
wspolnie spedzonym czasie, ktorego automatyczni ejest mniej. Nie
nawidze naduzywac slowa "kocham" - jest to zbyt wazne i emocjonalne
slowo i zdecydowalam sie na osobe wystarczajaco inteligetna, aby
zaufac i zrozumiec nas na tyle, ze zbedne slowa sa niepotrzebne. Moj
facet i ja wiemy, ze skoro zdecydowalismy sie na siebie - jest to
jednym z najwiekszych dowodow milosci. Po co 100 x "kocham" , skoro
widze jego zadowolenie z mojego towarzystwa, jego satysfakcje z
mojego szczescia spowodowanego przez jego soobe...? Twoj facet
najwidoczniej zrozumial, ze zapewnienia i plany to nic... Bo
wszystkiego mozna sie spodziewac. Wyniosl to z poprzedniego
malzenstwa. On ma zranione serce, a ty meczysz go doatkowo... On
musi Cie naprawde darzyc glebokim uczuciem, skoro pozwala sobie na
Twoja krytyke wobec niego, na cierpliwe wysluchiwanie Twoich
watpliwosci, Twojego niezadowolenia z jego osoby... Az mi go zal.
I nie zapomnij wyzucenia z siebie wszelkich stereotypow... Dlaczego
facet musi o wszystko sie starac... Pokaz, ze jestes silna i odwazna
kobieta stojaca murem za swoja miloscia. Za kazdym dlugim zwiazkiem
stoi madra kobieta.
Zycze Ci abys zrozumiala o co w milosci wlasciwie chodzi, na czym
ona polega. Jemu zycze aby zaznal szczescia z kobieta ktora go
zrozumie. To - czego Ty pragniesz to nie milosc. To zaspokojenie
wlasnego ego.

[haalszka]

nie zgodze sie z toba...

Pewnie ze nikt normalny nie oczekuje aby kazdego dnia 100x uslyszec kocham -
robi sie mdlo...
Niestety nie wiesz chyba tez zbyt duzo o zwiazku z takim czlowiekiem.
Bo czy twoj partner ma opory przed objeciem cie, wzieciem za reke na ulicy, przy
znajomych, rodzinie?
Z drugiej strony fizyczny kontakt super ale tylko gdy bylismy we dwoje...
Nie chce tu mnozyc przykladow, bo jest ich setki.
Tylko przeloz to teraz na emocje uczucia.. czlowiek ktory nie wezmie cie za reke
nigdy nie mowi ci ze jestes dla niego wazna, ze jest mu dobrze, ze cie kocha.
Nie chodzi o oblepiajace, zbyt wylewne mazganie ale o normalnosc...
I odpowiedz sobie na pytanie czy zaakceptowalabys czlowieka, ktory nigdy nie
powiedzial by co do ciebie czuje???
a to ze czuje jest pewne bo jak podjelam decyzje o rozstaniu to poplakal sie,
byl w szoku niestety nawet taki grom nie pozwolil mu przezwyciezyc swoich
ograniczen....
A moze to tylko percepcja, kazdy ma inna, dla mnie ten zwiazek stal sie zbyt
trudny emocjonalnie.

[kajpirinja27]

To o czym Ty piszesz jest wrecz okrutne. Za duzo w tym chlodu. Ale
ona pisze ze on jest do niej dobry i czuly. Jedynie nie rozmawia o
przyszlosci. Twoja sytuacja byla ekstremalna.
Pozatym - istnieja fazy. Raz bardziej gorace a raz bardziej chlodne.
Mezczyzna inaczej odbiera swiat. Czasami potrzebuje po
prostu "swietego spokoju"... Kobieta powinna to zaakceptowac. Mysle
ze on nie jest zimny. On po prostu potrzebuje czasu.

[haalszka]

Nawet nie wiesz jaki on potrafil byc czuly, jaki opiekunczy... ale tylko jak
bylismy we dwoje. Dlatego motalam sie z tym caly rok, trudno mi bylo podjac
decyzje o rozstaniu, probowalam z nim rozmawic ale o tylko bardziej sie zacinal,
uciekal. To byla jego jedyna wada, ale przytlaczajaca i podkreslam dla mie, moze
inna kobieta nie bedzie miala problemu ab to zaakceptowac.
rozmowy, dyskusje, teraz wiem ze robilam blad, bo on inny niepotrafil byc,
proponowal mi tai zwiazek niestety ja nie potrafilam tak zyc.
Mowisz o fazach, masz pewnie racje, tylko ze ja czulam sie od poczatku
publicznie separowana od niego... do tego dochodzila ta niepewnosc jego uczuc...
ech nie da sie tego opisac, to jak dwie rozne osoby...

[sto_krot_nie]

Takich problemów na szczęście nie mam - jest czuły i dotykalski w
każdych okolicznościach przyrody :) Nie wstydzi się.
Nie sądzę jednak, żebym kiedykolwiek wycisnęła z niego łzy...

[jukalive]

Chyba wszystko na ten temat zostało już Ci powiedziane. Teraz możemy najwyżej
porozbijać sprawę na szczegóły, ale czy to coś wniesie? Masz różne info od wielu
osób, przemyśl sprawę i decyduj co robić.

[kajpirinja27]

Jego jedyna wada bylo to, ze nie chcial podjac sie rozmow
dotyczacych waszego rozstania...? Musial Cie bardzo kochac....
Najwidoczniej sam nie potrafil poradzic sobi ze swoimi cechami. Moze
nie znal niczego innego? Moze trzeba bylo mu pokazac, zamiast gadac.
Czuly, opiekunczy - fajne cechy. Tylko jak byliscie we dwoje?
Osobiscie nie lubie obnosic sie ze swoim szczesciem i
demonstracyjnie je okazywac w formie jakichkolwiek czulosci.

Ale oczywiscie - tu sie zgadzamy - kazdy czlowiek posiada wady.
Punkt najwazniejszy to ten, czy ta droga osoba jest w stanie sie z
nimi obchodzic. Jezeli nie - to nie. To bardzo proste. Ale ja jestem
przekonana, ze ten schemat powtarza sie ciagle & ciagle... Z
nastepnym partnerem bedzie to samo. Jezeli kocham swojego faceta -
to kocham go takim jakim jest. Ale to juz kazdy musi zdecydowac sam
dla siebie.


Powodzenia zycze !

Do Haalszki

[jukalive]

Mój mówił mi na początku znajomości, potem już nie.. no i potem przez krótki
czas w smsach jak się wyprowadziłam. Też płakał - do dziś to pamiętam i do dziś
jest mi przykro. Ale dla mnie ten związek też był zbyt trudny emocjonalnie
wtedy, a moj ex inny po prostu nie umiał być. Tylko my mieliśmy jeszcze inny
problem. Teraz.. dojrzałam, ten inny problem też się rozwiązał.. Może teraz
łatwiej byłoby mi go zaakceptować, ale czy byłabym w takim związku szczęśliwa? Z
człowiekiem, któremu trudno wyartykuować siebie? To przecież takie ważne,
zwłaszcza kiedy przychodzą różne życiowe, losowe problemy i związek jest wtedy
wystawiony na próbę!
Czy Ty też zostałaś z takimi dylematami i bądź co bądź żalem w sercu?
Staram się do tego nie wracać, życie potoczyło się dalej i jestem już w innym
miejscu, ale w sumie szkoda mi tamtego straconego związku, czy może szans na to,
co mogliśmy zbudować, a co się nie udało.. Czyli melancholia ;) Też tak masz?

[haalszka]

Od naszego rozstania minelo ok pol roku.
Spotykalismy sie jeszcze w kwietniu, co pozwolilo mi sie utwierdzic ze podjelam
dobra aczkolwiek cholernie bolesna decyzje...
Wszyscy dookola nie rozumieja o co mi chodzilo? jaki ja mialam problem z tym
czlowiekiem. Mialo ano duzy...
Wczesniej kolezanka napisala ze on nie chcial rozmawiac o rozstaniu ze mna i ze
pewnie mnie bardzo kochal... moze i tak, ale ja nie rozmawialam o rozstaniu, ja
probowalam go przekonac do siebie, pokazac mu w tych rozmowach ze mamy jeden cel
- nasz zwiazek. Dzis wiem ze niepotrzebnie bo jego to tylko zamykalo w sobie.
Nie chce zeby ktos mnie zle zrozumial, mi nie zalezalo na manifestowaniu uczuc
przy znajomych, na ulicy. W wiekszym gronie ludzi on byl ze mna ale z przodu lub
z tylu. Nigdy nie szedl ze mna chociazby obok... Ja czulam sie okropnie, mowilam
mu ze to wyglada jakby sie mnie wstydzil... on spuszczal glowe i nic nie
odpowiadal.
Pod koniec zwiazku po moich probach spokojnych rozmow, zacinal sie na mnie np
przez kilka dni potrafil sie do mnie nie odzywac... sluzbowe czesc, czesc i nic
poza tym...
Jukalive bardzo mi szkoda, do dzis tego nie rozumiem choc od rozstania
regularnie chodze do psychologa, bo tak mnie to wykonczylo psychicznie... zal mi
ogromnie i choc wiem ze wina nie lezy tylko po jego stronie to nigdy juz nie
chce wracac do tego czlowieka. I w tym jednym przypadku pragne aby przyslowie
"nigdy nie mow nigdy" sie nie sprawdzilo.

[sto_krot_nie]

Haalszka, rozumiem, że nadal nie wiesz, czemu nie był w stanie po
ludzku (specjalnie tak piszę, unikanie dziewczyny w miejscach
publicznych nie jest dla mnie naturalne i nie piszę tu o obłapianiu
czy szczeniackich wylewnościach) traktować Cię poza domem? Ani czemu
Twoje okazywanie mu swoich uczuć, tego, jak Ci zależy zniechęcało
go? Co na to Twój psycholog?

Zastanawia mnie, po co tacy ludzie jak ON wchodzą związki. Czy oni
naprawdę myślą, że kogokolwiek uszczęśliwią swoim zachowaniem? Bo
chyba po to właśnie wiązemy się z innymi: żeby było lepiej we dwoje
niż samemu, inaczej to nie ma sensu.

[haalszka]

Psycholog "kazala" mi spierniczac ile mam sil w nogach ;)))
Powiedziala mi ze takie przypadki sa trudne w leczeniu i nie kazdy psycholog
nawet podejmuje sie takich przypadkow.

Z moich wlasnych przemyslen to chyba u niego byl zastosowany tzw "zimny chow" i
stad te problemy w relacjach..

[jukalive]

Ja też w jakiś czas po rozstaniu spotkałam się z nim i rozmowa z nim utwierdziła
mnie w tym, że dobrze zrobiłam, choć było to dla mnie bardzo bolesne. Jestem już
w innym związku, w którym jestem szczęśliwa! A JEDNAK żal dalej we mnie jest...
ile to już? Kilka lat! Boże! Wiesz, przychodzi mi do głowy, że może ten żal, te
uczucia tak naprawdę dotyczą jakiejś innej relacji - z dzieciństwa, a ta relacja
z moim ex jest tylko pretekstem, aby przeżywać je ponownie? Ale pojechałam
psychologicznie :)

[haalszka]

A ja tlumacze sobie to troche inaczej...:)))
Ja czuje sie odrzucona przez niego pomimo moich naprawde silnych uczuc wobec
niego. To troche porownanie z odrzuceniem, moge to przelozyc na relacje matka
dziecko... czuje sie jak odtracone dziecko, ktore matka porzucila bo sie go
wstydzila...
nie wiem czy dobrze to opisalam ale tak mniej wiecej to czuje.

A odrzucenie zwlaszcza takie emocjonalne i walka z tym to ogromny wysilek,
odpoczynek po takiej walce czasami wymaga kawal czasu.

Z drugiej strony szkoda mi jego, wiem ze nie jest mu latwo, bo on zostal sam jak
palec ja mam dziecko /nie jego/.

[jukalive]

Ja przez mojego też czułam się odtrącana, odrzucona. Był chłodny, niedostępny,
zupełnie jak moja matka wobec mnie. Pokazywał też inne twarze, o których
pisałam wcześniej. Jedna z nich: potrzebował czułości ode mnie, widziałam w nim
małe dziecko. Jak rozstawaliśmy się, czułam się podle, bo miałam świadomość, że
zostawiam jakby małe dziecko. Tak się czułam. Został sam jak palec, ale widać
nie doceniałam go. :) Dowiedziałam się ostatnio, że ma kogoś. Także ten Twój też
sobie pewnie w końcu kogoś znajdzie.. No i dobrze! :)
A jak Ci idzie "walka z emocjonalnym odrzuceniem"? - jeśli mogę zapytać..

[sto_krot_nie]

Nie czuję się odrzucona, bardziej niedoceniona. Jeżeli ktoś odrzuca,
znaczy, że wcześniej Cię do siebie dopuścił, zmieniły się
okoliczności i odrzucił.
Czasami - w najczarniejszej godzinie ;) - czuję się po prostu...
niewarta miłości, gorsza od mojej poprzedniczki, niedostatecznie
dobra. Jestem ok na tu i teraz, na dłuższy dystans już nie. Ot,
takiej moje odczucia :(

[jukalive]

sto_krot_nie napisała:

Jeżeli ktoś odrzuca,
> znaczy, że wcześniej Cię do siebie dopuścił,

- niekoniecznie

[haalszka]

odpisalam ci na priv adres gazety.

[jukalive]

Dzięki bardzo, ale ja może jakaś niezorientowana.. :) Na priv tzn gdzie? Bo na
[e-mail] nic nie dostałam..

[jukalive]

oki, dostałam :)

[sto_krot_nie]

Wiesz, rozmawiamy na zupełnie innych poziomach abstrakcji - Ty o
wielkim uczuciu (btw, piękny elaborat - zgadzam się z większością
tez), ja o zwykłym szarym życiu i potrzebach człowieka (nie mówię,
że idealnego, ze swoimi lękami i słabościami - bo to wszystko
ludzkie...).

Też nie lubię miękkich gaduł (tam też już byłam), a jasnym
określeniu reguł. To, że chcę wiedzieć, na czym stoję, czy to
uczucie, czy przyzwyczajenie go przy mnie trzyma to chyba nie aż tak
wiele.

On potrzebuje czasu? Czas to sprawa względna, myślę jednak, że 2lata
to baaaardzo długo, dłużej się chyba nie da.

PS. To, że ktoś jest dobrym, uczciwym człowiekiem i ok kogoś
traktuje (spędzając z nim sporo czasu) NAPRAWDĘ nie znaczy, że go od
razu kocha. Zbyt prosto to przekładasz.

[kajpirinja27]

Ojej jaka Ty jestes skomplikowana....

Gdyby Cie nie kochal - nie okazywalby Ci tyle uczcucia i ciepla,
jakie Ci daje. On jedynie potrzebuje czasu... Taki juz jest i koniec.
I jak Ci na nim zalezy bardziej niz na slowach, a te zreszta
gwarancji nie daja - wez sie dziewczynow garsc zanim go stracisz na
dobre.

[sto_krot_nie]

Lubię te Twoje posty, robi mi się po nich cieplej na sercu :-)
Widzisz, ja właśnie zwykle też tak myślę, gdy mam super humor i
wszystko inne między nami gra - też powtarzam sobie, że na pewno nie
byłby taki, jaki jest, gdyby nie kochał...

Jednak - grając też tu trochę adwokata diabła - realistycznie
podchodząc do tematu, nie jest to jednak żadną odpowiedzią na moje
pytania i wątpliwości, ani tym bardziej potwierdzeniem uczuć.
Jeszcze raz powiem: fajny facet to niekoniecznie kochający facet.
Wydaje mi się, że gdyby mu naprawdę zależało, nie bał by się wyznań,
planów ani deklaracji. Tym bardziej, że zdaje sobie sprawę, jak dla
mnie to ważne.

[jukalive]

Teraz ja zagram adwokata diabła:
Wydaje Ci się tak, bo Ty taka jesteś i to jest Twoje pojmowanie świata i na czym
miłość polega. A on jest INNY.

[kajpirinja27]

Aha - kochasz go kiedy masz dobry humor i wszystko miedzy wami sie
zgadza ( w Twoich wyobrazeniach )....


Po co bawisz sie w granie adwokata diabla... To nie przedszkole ani
teatr. Tu chodzi o milosc. Jezeli jest prawdziwa nie potrzebne sa
zabawy.

Hm. A kochajacy. ale niefajny to lepsza wersja...?

On pokazuje ze mu na Tobie zalezy na swoj sposob. To dziecinne i
nieosiagalne oczekiwac od kogos tego samego stylu jak wlasny...

Moze on nie chce byc do tego zmuszany, a ma akurat akie uczucie? Daj
mu spokoj, daj mu czas, pokaz ze ufasz mu i go akceptujesz - niech
to potrwa kilka miesiecy. On sam do Ciebe podejdzie ze slowami na
ktore czekasz.



Ps. W jakim jestes wieku?

[sto_krot_nie]

Nie, nie to napisałam - mam wrażenie, że bardzo mocno wyrobiłaś już
sobie zdanie na mój temat i całej sytuacji. Powtarzasz ciągle, że to
ja nie dorosłam, czy próbuję kogoś zmienić, kto mnie kocha...

Problem nie polega na tym, żebym komuś pozwoliła mnie kochać na swój
sposób, ale żebym się dowiedziała, CZY w ogóle mnie kocha. Naprawdę
uważasz, że wszyscy, którzy są dla Ciebie mili kochają Cię?
Pozazdrościć, domyślam się, że uważasz, że żyjesz w niekończącym się
morzu miłości. Szkoda, że to pozorne i jest jedynie Twoją osobistą
projekcją, a nie stanem faktycznym.

[kajpirinja27]

Czy Ty nie za wiele myslisz... Mam wrazenie ze jestes strasznie
niepewna ludzkich mysli i dlatego szukasz jakiegos potwierdzenia. Ja
wcale sobie nie wyrobilam zdania na Twoj temat. Jedyne co o Tobie
mysle - jet to, ze sie dla Ciebie ciesze, ze jestes zakochana w
swoim chlopaku i szkoda by bylo abys to zakonczyla tylko dlatego, ze
on nie potrafi, badz nie chce rozmawiac o przyszlosci.

Po co Ci sie to dowiedziec czy i jak on Cie kocha...? Co to zmieni,
kiedy uslyszysz pare slow...? Oczywiscie ze Cie kocha... Moglabys Ty
przytulac sie do kogos i spac z kims kogo nie kochasz? Dlaczego on
mialby czuc inaczej. Teraz jeszcze pokaz mu ze Ty go naprawde
kochasz a nie ze oczekujesz aby spelnial Twoje zachcianki. Ty
podswiadomie nawet tego nie chcesz, bo facet majacy swoje zasady w
sumie jest tym, czego my kobiety pragniemy. Nie rob z niego
kolezanki z penisem. Daj mu zostac facetem.

Czy naprawde uwazam, ze wszyscy ktorzy sa do mnie mili mnie kochaja?
Ja nie oczekuje czegos takiego i nawet sie nad tym nie zastanawiam.
Wrecz nie chce aby mnie wszyscy kochali. Wystarczy mi sympatia osob
dla mnie waznych., A czy oni mnie kochaja czy nie. Doprawdy nie
zastanawiam sie nad takimi rzeczami. Nie oczekuje czegos takiego.
Nie zapominaj - ze po pierwsze trzeba kochac samego siebie i byc z
siebe i wlasnego zycia zadowolonym.... A co dotyczy mojego chlopaka -
wiem ze mnie kocha - inaczej by mnie oposcil. Nie maialabym checi
byc z kims kto ciagle mnie krytykuje i probuje zmienic na jego
wlasny gust. Wolalabym aby ode mnie odszedl. Twoj chlopak mysli to
samo. Jemu do szczescia niczego nie brakuje - on pragnie tylko
Ciebie.

[sto_krot_nie]

Nie szukam potwierdzenia, a zrozumienia. Jak ktoś coś do mnie mówi,
odpowiada, a ja widzę, że nie zrozumiał mojego pytania, czy moich
intencji, to mielę temat, aż wyjaśnię, co mi po głowie chodzi. Jak
się nie da, to trudno.

Mam się cieszyć z własnego zakochania? Hmm, przyznam, że nie
przekonuje mnie takie podejście - równie wiele wtedy radości powinna
mi sprawiać platoniczna miłość do znanego aktora, czy sportowca:
bo 'mam się cieszyć swoją miłością do niego, a nie tym, że on mnie
nie kocha'. Chcę się cieszyć fajnym, rozwijającym się związkiem i
poczuciem, że moje uczucia nie idą na marne, a są odwzajemniane.
Chciałabym wiedzieć, że nie walę głową w mur, tylko moje działania
trafiają na żyzny grunt i coś z tego urośnie.

Piszesz nie raz, że mam kogoś nie zmieniać i pozwalać mu być sobą -
nie musi postępować tak, jak ja bym chciała, bo on jest inny. OK,
zgoda. ALE dlaczego zaraz piszesz, że skoro ja się do niego zwracam
z czułością (bo kocham) to on taki jest dla mnie dobry też, bo
kocha. Dlaczego zakładasz, że ktos postępuje z tych samych pobudek
jak ja? Naprawdę uważam, że to ja szerzej podchodzę do Niego i
słuszne są moje wątpliwości co do źródła jego zachowania. To nie
musi być miłość, może zwyczajna sympatia i przyzwyczajenie.

PS. I nie pisz już więcej, jaki to on biedny i jakie ja mam
szczęście, że on ze mną wytrzymuje. To, że dzielę się tu własnymi
wątpliwościami naprawdę nie znaczy, że jego nimi też notorycznie
zadręczam. Jak już napisałaś - skoro ze mną jest, to znaczy, że
jednak taka zła nie jestem. Tyle w temacie mnie samej.

[kajpirinja27]

Moge sobie wyobrazic,ze takie mielenie tematu moze byc bardzo
meczace. Szczegolnie dla mezczyzny. Ale prosisz aby juz tego nie
komentowac :-)

Oczywiscie ze masz sie cieszyc z wlasnego zakochania. Myslisz ze
bylabys szczesliwsza gdybys go dzis zostawila? Nie porownuj
platonicznej milosci do tego, co czujesz wobec niego. Bo przeciez
kochasz go szczerze...? Ale z drogiej strony - tak szczerze, ze za
ego plecami bijesz sie z myslami o odejsciu, bo on nie potrafi lub
nie chce planowac...? On juz stracil naiwnosc i wiare w wszczerosc.
Najprawdopodobniej po pierwszym zwiazku. On juz nie wierzy ze
istnieje kobieta kochajaca go takim jakim jest i boi sie ze ciagle
bedzie probowac go zmieniac. Musi Cie po prostu dazyc glebokim
uczuciem, skoro z Toba jest. Ale dlaczego mialby planowac przyszlosc
z kims kto nie jest z jego osoby zadowolony....

Sto krot nie - wyluzuj na jakis czas i po prostu ciesz sie ze
wspolnie spedzonych chwil... Sprobuj niczego nie krytykowac, o
niczym nie dyskutowac. Zobaczysz ze sam sacznie... Mezczyzni lubia
przejmpwac inicjatywe.

A poznalas jego znajomych, rodzine, masz klucz do jego miszkania,
odwiedzacie sie bez uprzedzen ? To tez sa dosc wazne sprawy wiele
znaczace. Jak by nie bylo - ja Ci naprawde zycze powodzenia.

Tez zawsze pragnelam idealnej milosci - faceta na dobre i na zle, z
ktorym moge robic i przezywac wszystko.... Nie ma czegos takiego.
Facet ma swoj swiat. Ja mam swoj. Respektujemy to wzajemnie.
Pomiedzy istnieje nasz wspolny i nie bede go burzyc przez jakies
bezpodstawne watpliwosci. Wole w niego zainwestowac sam fajne
rzeczy, jak zaufanie, dobry seks, wiara - wszystko razem zmieszane
po trochu :-)

[sto_krot_nie]

Właśnie to zrobiłam, wyluzowałam na rok, moja cierpliwość się
skończyła, jest teraz dużo goryczy i frustracji.
Ze swojej perspektywy: ja też nie czuję się w pełni akceptowana,
skoro nie warta jestem słów, deklaracji ani wyznań uczuć.

[clarissa3]

slowa, nie slowa, nie o to zdaje mi sie chodzi - a o to czy jest to
czlowiek na ktorym mozesz polegac? Czy cie wesprze gdyby co? Gdy,
dajmy na to, wpadniesz w jakies tarapaty, cos sie zdazy, jakas
choroba, dol - poda Ci reke? Czy bedzie zajety? Czy bedzie milczal,
bo nie potrafi?

[haalszka]

Super to ujelas...
I choc czasami nieznany grunt jest fasynujacy, dodaje adrenaliny tak chyba w
zwiazku powinno sie mniec pewnosc tego gruntu.

..bardzo mądrze powiedziane, ok ;) napisane, Kajpi

[chlodne_dlonie]

rinja ..

( i mówię, ok, p i s z ę to nie ze względu na Twój nick
choć mam słabość do owej ;))

I chyba nic nie dodam
oprócz tego,że mnie też się przejadły SŁOWA
wolę czyny, zdecydowanie

A czułe słówka?
Ktoś daaawno temu zauważył
(a było to jeszcze zanim można by powiedzieć,że to tzw harsh realities mnie spaczyły, heheheh)
że ja to 'taka bardziej reumatyczna' ;)) niż romantyczna jestem

I to fakt!
NB wciąż aktualny wie,że mnie wq...ł jak mu per 'kochanie'
zaczynam mówić
:P




kajpirinja27 napisała:

> Nie masz zielonego pojecia - czym jest milosc.
>
> Radzilabym Ci pozadnie zastanowic sie nad odejsciem od niego - gdyby
> byl niedobry. Gdyby Cie bil, zdradzal, oklamywal, ponizal. Ale on po
> prostu JEST SOBA... I podejrzewam nawet, ze jest z niego fajny
> facet. Osobiscie nie lubie wylewnych mazgajow planujacych ze mna
> sobotnie zakupy... Okropne... Uwielbiam swojego faceta za jego
> hobby, jego zajecia, zainteresowania - nawet jezeli odbija sie to na
> wspolnie spedzonym czasie, ktorego automatyczni ejest mniej. Nie
> nawidze naduzywac slowa "kocham" - jest to zbyt wazne i emocjonalne
> slowo i zdecydowalam sie na osobe wystarczajaco inteligetna, aby
> zaufac i zrozumiec nas na tyle, ze zbedne slowa sa niepotrzebne. Moj
> facet i ja wiemy, ze skoro zdecydowalismy sie na siebie - jest to
> jednym z najwiekszych dowodow milosci. Po co 100 x "kocham" , skoro
> widze jego zadowolenie z mojego towarzystwa, jego satysfakcje z
> mojego szczescia spowodowanego przez jego soobe...? Twoj facet
> najwidoczniej zrozumial, ze zapewnienia i plany to nic... Bo
> wszystkiego mozna sie spodziewac. Wyniosl to z poprzedniego
> malzenstwa. On ma zranione serce, a ty meczysz go doatkowo... On
> musi Cie naprawde darzyc glebokim uczuciem, skoro pozwala sobie na
> Twoja krytyke wobec niego, na cierpliwe wysluchiwanie Twoich
> watpliwosci, Twojego niezadowolenia z jego osoby... Az mi go zal.
> I nie zapomnij wyzucenia z siebie wszelkich stereotypow... Dlaczego
> facet musi o wszystko sie starac... Pokaz, ze jestes silna i odwazna
> kobieta stojaca murem za swoja miloscia. Za kazdym dlugim zwiazkiem
> stoi madra kobieta.
> Zycze Ci abys zrozumiala o co w milosci wlasciwie chodzi, na czym
> ona polega. Jemu zycze aby zaznal szczescia z kobieta ktora go
> zrozumie. To - czego Ty pragniesz to nie milosc. To zaspokojenie
> wlasnego ego.

[mathias_sammer]

skoro fizycznie otwarty to po kiego szukac klucza?
m.s.

Spytaj...

[teoriawszystkiegoiniczego]

Spytaj go o to jaki wiersz by Ci zadedykował

[whateverrr]

i po co ci słowa? przecież "kocham" może się w ciągu sekund zamienić w coś
zupełnie innego. może doświadczenia z przyszłości nauczyły go, że lepiej z tymi
deklaracjami nie przesadzać, bo to i tak rzucanie słów na wiatr.

sto_krot_nie - tylko dla Ciebie... :_)

[kajpirinja27]

Moze pomoze Ci to zrozumiec pare rzeczy :-)

www.wyspa-kobiet.pl/sekrety_szczescia/zwiazki/98.html

sto_krot_nie - tylko dla Ciebie part II :-)

[kajpirinja27]

I dozucam cos jeszcze.... :-)

www.wyspa-kobiet.pl/sekrety_szczescia/zwiazki/99.html

ato_krot_nie - nie moglam sie powstrzymac :-)

[kajpirinja27]

Przeczytaj to sobie uwaznie :-)

www.wyspa-kobiet.pl/sekrety_szczescia/zwiazki/869.html