Markiz de Sade

Drzewko
Od najstarszego
Od najnowszego

chelseaa Re: Markiz de Sade 22.10.05, 17:09

UMIERAJĄCY: Czy nie musi zapalić się proch, gdy przyłożyć doń ogień?

KSIĄDZ: Tak.

UMIERAJĄCY: Dostrzegasz w tym jaką mądrość?

KSIĄDZ: Żadnej.

UMIERAJĄCY: Zatem mogą

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''
chyba coś pominąłeś podczas kopiowania, bo ten ostatni fragment jakoś tak
wyrwany z kontekstu:
" UMIERAJĄCY: Zatem mogą "

co mogą i kto ?
- ghost25 Re: Markiz de Sade 22.10.05, 17:24
  
  Może teraz wejdzie całość.Jeżeli nie to skopiuję w 2 częściach.
  
  Markiz de Sade - "Dialog między Księdzem a Umierającym"
  KSIĄDZ: W obliczu tej ostatniej godziny, kiedy maska ułudy pęka po to jedynie,
  aby ukazać sprowadzonemu na złą drogę człowiekowi okrutny obraz jego błędów i
  występków, czy żałujesz, mój synu, że wiedziony ludzką słabością i ułomnością
  dałeś się wielekroć ponieść rozwiązłości?
  
  UMIERAJĄCY: Tak, przyjacielu, żałuję.
  
  KSIĄDZ: Skorzystaj więc w tym krótkim czasie, jaki ci pozostał, z tej
  szczęśliwej okazji do skruchy, by dostąpić od nieba absolucji zupełnej za twe
  grzechy i pamiętaj, że tylko przez rozpamiętywanie przenajświętszego sakramentu
  pokuty dane ci będzie otrzymać ją od Wiekuistego.
  
  UMIERAJĄCY: Nie rozumiem cię, tak jak i ty mnie nie zrozumiałeś.
  
  KSIĄDZ: Jakże to?
  
  UMIERAJĄCY: Powiedziałem ci, że żałuję.
  
  KSIĄDZ: Słyszałem.
  
  UMIERAJĄCY: Tak, lecz nie zrozumiałeś.
  
  KSIĄDZ: A to jak wytłumaczyć?...
  
  UMIERAJĄCY: Tak oto... Natura obdarzyła mnie nader porywczymi upodobaniami i
  gwałtownymi namiętnościami; znalazłem się na tym świecie wyłącznie po to, by im
  się poddać i zaspokoić je. A ponieważ ów skutek stworzenia mnie jest tylko
  koniecznością tyczącą pierwotnych zamysłów natury, lub, jeśli wolisz, pochodną
  niezbędną do jej planów wobec mnie, które wszystkie biorą początek z jej praw -
  tego tylko żałuję, że nie dość przejrzałem jej wszechmoc i me jedyne wyrzuty
  sumienia skupiają się na miernym użytku, jaki uczyniłem z sił (zbrodniczych,
  według ciebie, według mnie zaś całkiem zwyczajnych), którymi obdarzyła mnie ona,
  bym jej służył. Niekiedy opierałem się jej i żałuję tego; zaślepiony twymi
  niedorzecznymi systemami, zwalczałem w ich imię całą gwałtowność żądz, danych mi
  przez o wiele bardziej boskie natchnienie
  - ghost25 Re: Markiz de Sade 22.10.05, 17:27
    
    Niestety nie weszła całość - oto dalszy fragment:
    KSIĄDZ: Żadnej.
    
    UMIERAJĄCY: Zatem mogą istnieć rzeczy konieczne bez mądrości, a przeto możliwe,
    że wszystko pochodzi od pierwszej przyczyny, w której nie ma ani rozumu, ani
    mądrości.
    
    KSIĄDZ: Dokąd zmierzasz?
    
    UMIERAJĄCY: Chcę ci udowodnić, że wszystko może być tym, czym jest i takim,
    jakim je widzisz, i nie stoi za tym żadna mądra ani rozumna przyczyna; że
    naturalne skutki mają swoje naturalne przyczyny, bez potrzeby zakładania dla
    nich przyczyn naturze przeciwnych, takich jak twój bóg, który - jak już ci
    mówiłem - miast dostarczyć wyjaśnień, sam ich potrzebuje; że skoro nic mi po
    twoim bogu, jest on przeto absolutnie zbędny; i wreszcie, że istnieje wielkie
    prawdopodobieństwo, że to, co jest zbędne, jest niczym, a to, co jest niczym,
    nie jest bytem. Toteż aby przekonać się, że twój bóg jest urojeniem, nie trzeba
    mi żadnego innego rozumowania jak takie, które dostarcza mi pewności, że jest on
    zbędny.
    
    KSIĄDZ: Skoro sprawy tak się mają, nie sądzę, bym musiał ci jeszcze mówić o
    religii.
    
    UMIERAJĄCY: Dlaczegóżby nie? To bardzo zabawne, do czego doprowadzili ludzie
    fanatyzm i głupotę w kwestii religii. Według mnie, to owe niebywałe wybryki
    sprawiają, że obraz ten, choć okropny, jest ciągle zajmujący. Odpowiedz
    szczerze, a nade wszystko wyzbądź się egoizmu: gdybym był na tyle słaby, by dać
    się nabrać na twe śmieszne systemy o istnieniu baśniowej istoty, która wymaga
    religii, to w jakiej formie miałbym, według ciebie, oddawać jej cześć?
    Chciałbyś, abym przyjął majaczenia Konfucjusza czy też niedorzeczności Brahmy?
    Mam wielbić wielkiego węża Murzynów, słońce Inków czy boga zastępów Mojżesza? Do
    której z sekt Mahometa mam się zwrócić? Albo która z chrześcijańskich herezji
    byłaby, twoim zdaniem, odpowiednia? Zważ dobrze swą odpowiedź.
    
    KSIĄDZ: Czyż można o niej wątpić?
    
    UMIERAJĄCY: A więc to odpowiedź egoisty.
    
    KSIĄDZ: Nie, dlatego polecam ci moją wiarę, bo kocham ciebie jak siebie samego.
    
    UMIERAJĄCY: I dlatego słucham podobnych bredni, bo kochamy się wzajem bardzo słabo.
    
    KSIĄDZ: Och, któż może zamykać oczy na cuda naszego boskiego odkupiciela!
    
    UMIERAJĄCY: Ten, kto widzi w nim jedynie najzwyklejszego szelmę i pospolitego
    oszusta.
    
    KSIĄDZ: Boże, ty słyszysz i nie grzmisz!
    
    UMIERAJĄCY: Nie, mój przyjacielu, nic się nie stanie, ponieważ twój bóg, istota
    bezsilna albo rozumna, albo jaka tam jeszcze chcesz, którą uznaję chwilowo
    jedynie z pobłażliwości dla ciebie lub, jeśli wolisz, by zrozumieć twe poglądy -
    twój bóg więc, powiadam, jeśli istnieje, tak jak wierzysz w to obłąkańczo, nie
    mógł starać się nas przekonać środkami równie śmiesznymi jak wyobraża to sobie
    twój Jezus.
    
    KSIĄDZ: Coś podobnego! Proroctwa, cuda, męczennicy - to wszystko nie dowody?
    
    UMIERAJĄCY: Jakże chcesz, w zgodzie z logiką, bym mógł przyjąć za dowód coś, co
    samo w sobie potrzebuje dowodu? Aby proroctwo stało się dowodem, trzeba by mi
    najpierw upewnić się całkowicie co do jego zaistnienia. Otóż fakt taki został
    zapisany na kartach historii i dlatego nie może mieć on dla mnie większej
    wartości niż wszystkie inne fakty historyczne, z których trzy ćwierci jest mocno
    wątpliwych. Jeśli jeszcze dodam do tego bardziej niż prawdopodobne oznaki, że
    przekazali mi je jedynie interesowni historycy, to, jak widzisz, mam więcej niż
    pełne prawo wątpić. A poza tym, któż mi udowodni, że owo proroctwo nie nastąpiło
    post factum? Że nie było ono rezultatem praktyk najzwyklejszej pod słońcem
    polityki, takiej, co to szczęśliwe panowanie widzi w rządach sprawiedliwego
    króla, tak jak mróz dostrzega zimą? A jeśli tak, to jakże chcesz, by tak bardzo
    potrzebujące udowodnienia proroctwo mogło samo stać się dowodem? Co do twych
    cudów, to im także nie dam się zwieść. Czynił je każdy szelma, a każdy głupiec w
    nie wierzył. Aby przekonać się o prawdziwości jakiegoś cudu, musiałbym być
    pewny, że wydarzenie, które w ten sposób nazywasz, jest absolutnie przeciwnie
    prawom natury, bo to jedynie może uchodzić za cud, co jest sprzeczne z naturą: a
    któż zna ją na tyle, by ośmielał się twierdzić, iż w tym dokładnie punkcie
    kończy się ona i dokładnie w tamtym punkcie coś wykracza poza nią? Dwie tylko
    rzeczy starczą do uwierzytelnienia rzekomego cudu: kuglarz i baby. To wszystko,
    nie szukaj dla nich innych źródeł; postępowali tak wszyscy neofici i co
    dziwniejsze, wszyscy znaleźli głupców, którzy im uwierzyli. Twój Jezus nie
    dokonał niczego bardziej niezwykłego od Apoloniusza z Tyany, jednakże nikomu nie
    przyszło do głowy brać tego ostatniego za boga. Co się tyczy twoich męczenników,
    to są to z całą pewnością najsłabsze spośród wszystkich twoich argumentów. By
    stać się męczennikiem, trzeba tylko zapału i odporności. A jeśli nawet znajdzie
    się tyluż męczenników innej sprawy, nie upoważni mnie to nigdy, aby uważać jedną
    za lepszą od drugiej, przeciwnie
    - ghost25 Re: Markiz de Sade 22.10.05, 18:50
      
      częśc III ostatnia
      
      W świecie nic nie idzie na marne, przyjacielu, nic nie ginie; dziś człowiek,
      jutro robak, pojutrze mucha - czyż nie oznacza to ciągłego istnienia? Dlaczego
      więc mam zostać nagrodzony za cnoty, w których nie ma żadnej zasługi albo
      ukarany za zbrodnie, którym nie mogłem się oprzeć? Zdołasz pogodzić dobroć twego
      rzekomego boga z takim systemem? Miał mnie stwarzać po to tylko, by doznać
      przyjemności ukarania mnie jedynie za wybór, którego nie uczynił mnie panem?
      
      KSIĄDZ: Jesteś panem swojego losu.
      
      UMIERAJĄCY: Tak, zgodnie z twoimi przesądami, ale obala je rozum. System
      wolności człowieka wymyślono jedynie po to, aby stworzyć system łaski, tak
      dobrze pasujący do waszych majaczeń. Pokaż mi na świecie jednego człowieka,
      który, jeśli nie musi popełnić zbrodni, dokona jej, widząc obok siebie zbrodnię
      i szafot? Pociąga nas jakaś przemożna siła, nigdy nie jesteśmy w mocy skierować
      się ani na chwilę w inną stronę, jak ku naszym skłonnościom. Wszystkie cnoty są
      niezbędne dla natury i odwrotnie, nie masz ani jednej zbrodni, której by ona nie
      potrzebowała; cała jej sztuka polega właśnie na doskonałej równowadze, w której
      utrzymuje jedne i drugie. Lecz czyż możemy być winni tego, że pchnęła nas akurat
      w tę, a nie w inną stronę? Nie bardziej niż osa, zapuszczająca żądło w twoją skórę.
      
      KSIĄDZ: Zatem największa ze wszystkich zbrodnia nie powinna w nas budzić żadnej
      trwogi?
      
      UMIERAJĄCY: Tego nie powiedziałem. By wzbudziła trwogę i odrazę, wystarczy, że
      potępia ją prawo i każe miecz sprawiedliwości; lecz skoro została już na
      nieszczęście popełniona, trzeba umieć się z tym pogodzić, miast poddawać się
      próżnym wyrzutom sumienia. Ich skutek będzie żaden, tak jak nie uchroniły nas od
      zbrodni, tak nie naprawią jej. Poddawać się więc im jest niedorzecznością, a
      jeszcze większą spodziewać się kary na tamtym świecie, jeśli tutaj szczęśliwie
      jej uniknęliśmy. Boże broń, żebym zachęcał tym samym do zbrodni! Trzeba ich
      oczywiście unikać jak tylko można, lecz należy kierować się przy tym rozumem, a
      nie fałszywymi obawami, które prowadzą donikąd, a w co nieugiętszej duszy ich
      skutek szybko zostaje unicestwiony. Rozum, mój przyjacielu, tak właśnie, sam
      rozum musi przekonać nas o tym, że szkodząc bliźnim nigdy nie staniemy się
      szczęśliwsi; samo nasze serce musi nas przekonać, że przyczynianie się do
      szczęścia bliźnich jest najbardziej wzniosła rzeczą, jaką otrzymaliśmy od natury
      na tej ziemi. W tym jednym słowie zamyka się cała ludzka moralność: uczynić
      innych równie szczęśliwymi, jakbyśmy sami tego pragnęli i nie wyrządzać im nigdy
      zła większego niż takie, którego sami gotowi bylibyśmy doznać. Oto, mój
      przyjacielu, jedyne zasady, wedle których powinniśmy postępować i nie trzeba ani
      boga, ani religii, by zakosztować ich i je uznać: trzeba tylko dobrego serca.
      Lecz czuję, klecho, że słabnę. Porzuć swe przesądy, bądź prawdziwym człowiekiem,
      bez obaw i nadziei. Zostaw swych bogów i religie; to wszystko jest dobre po to
      jedynie, aby włożyć miecz w ludzkie ręce i już samo imię tych wszystkich
      okropieństw sprawiło, że na ziemi przelano więcej krwi niż przez wszystkie
      pozostałe wojny i plagi razem wzięte. Wyrzeknij się mrzonek o tamtym świecie,
      nie ma go wcale; nie wyrzekaj się tylko rozkoszy życia szczęśliwego. Oto jedyny
      sposób, w jaki natura pozwala ci przedłużyć twe istnienie... Rozkosz, mój
      przyjacielu, była zawsze mym najcenniejszym dobrem. Całe życie paliłem jej
      kadzidła i w jej ramionach pragnę je zakończyć. Mój koniec jest bliski, a czeka
      tu w sąsiednim gabinecie sześć kobiet piękniejszych niż poranek, które
      zatrzymałem na tę chwilę; weź i ty swoją część, za moim przykładem postaraj się
      zapomnieć w ich ramionach o wszystkich pustych sofizmatach twojego zabobonu i
      głupich błędach hipokryzji.
      Przełożył: Marek Baster
0golone_jajka Re: Markiz de Sade 22.10.05, 20:50

Właśnie ściągam z netu film o markizie de Sade. Może być fajny

Najnowsze z forum Kościół, religia

Zaloguj się