hołd dla geniusza

[tad9]

Oglądam sobie właśnie "Poskromienie złośnicy" w TV kultura (bez piwa - żeby
było jasne). Świetna sztuka. Szekspir - geniusz. Nawet reżyser tego nie
zniszczył. Mogłoby się to nazywać "Poskromienie feministki".

[zlotoslanos]

Ukraszczenie straptliwoj.
Ktoś nie śpi by spać mógł ktoś - co się odwlecze to nie uciecze.
Zrobisz tego wpisa.

Do tada

[evita_duarte]

A ta jak sie uparla. A do tada: wcale nie jestem leniwa podelcu!

[tad9]

evita_duarte napisała:

> A ta jak sie uparla. A do tada: wcale nie jestem leniwa podelcu!


A możesz powiedzieć to po francusku???

[zlotoslanos]

Ja jestem cierpliwa , doczekam się :-/
Polecam c a ł y wątek o weekendowym zadaniu .

[evita_duarte]

tad9 napisał:

> evita_duarte napisała:
>
> > A ta jak sie uparla. A do tada: wcale nie jestem leniwa podelcu!
>
>
> A możesz powiedzieć to po francusku???
>

Nie, ale jak babcie kocham zapragnelam sie go uczyc naprawde dopiero teraz. A
Nie mam za bardzo ani kasy ani czsu na takie hobby. Chodze i place za szkole,
pracuje w lab. jezykowym, jako opiekunka, a takze dajke prywatne lekcje
angielskiego dla Polakow co nie znaja jezyka. Mam troche do roboty, ale naucze
sie, kupilam sobie kurs na CD :)

[kochanica-francuza]

tad9 napisał:

> Oglądam sobie właśnie "Poskromienie złośnicy" w TV kultura (bez piwa - żeby
> było jasne). Świetna sztuka. Szekspir - geniusz. Nawet reżyser tego nie
> zniszczył. Mogłoby się to nazywać "Poskromienie feministki".
>
>
Bzdura, nic nie zrozumiałeś ze sztuki. Szekspir się śmieje w grobie. ;-)

[kocia_noga]

Popnieważ kochanica nie zareagowała, ja się odważę.Hm...wołacz od
rzeczownika "podlec" to "podlecu".

[kochanica-francuza]

kocia_noga napisała:

> Popnieważ kochanica nie zareagowała, ja się odważę.Hm...wołacz od
> rzeczownika "podlec" to "podlecu".
Literówek się nie czepiam . :-PPP

[forum101]

shit shit dlaczego ja tego nie widzialem

[kocia_noga]

forum101 napisał:

> shit shit dlaczego ja tego nie widzialem

No widzisz.Wszyscy już widzieli, to klasyka, a ty nie.Marsz do szkoły.

[lucky_bamboo]

Fakt faktem....Szekspir jest wielki! Nie znam wiekszego geniusza w zabawie
słowem

[tved]

Takic twórcow powinno sie doceniac,zauwazac dlatego ja klaszcze z radosci,ze
takie osoby sa byly i beda:)

[kochanica-francuza]

forum101 napisał:

> shit shit dlaczego ja tego nie widzialem
bo do teatru nie chodzisz?

[dynamika]

tad9 napisał:

> Oglądam sobie właśnie "Poskromienie złośnicy" w TV kultura (bez piwa - żeby
> było jasne). Świetna sztuka. Szekspir - geniusz. Nawet reżyser tego nie
> zniszczył. Mogłoby się to nazywać "Poskromienie feministki".

Oklaski za własna (dość kreatywna) interpretacje("poskromienie feministki") ;)))

[gotlama]

Tad - lubisz jak ktoś jest maltretowany i upokarzany?
Nie zauważyłeś co napisał Szekspir?

a ja znalazłam taką interpretację -
Nie daję linku, bo strona jest tylko jako kopia, mam nadzieję że
administratorzy tego tasiemca nie wytną




William Szekspir "Poskromienie złośnicy"

GDZIE i KIEDY: Teatr Dramatyczny, premiera 31 grudnia 1997 (Recenzja z
przedstawień kwiecień - maj 2004 )


RECENZJA: (nie moja, nie jestem aż taka utalentowana ;)


Szekspir wykastrowany czyli feministyczne credo Warlikowskiego

W teatrze życia poskromienie oznacza zniewolenie, upodlenie, zniszczenie.
Szekspir nakłada na ten teatr życia ramę przedstawienia teatralnego z aktorami
i widzem. "Poskromienie złośnicy" to tylko sztuka odgrywana na dworze Dziedzica
przez przyjezdną trupę, oglądana przez postacie występujące w prologu m. in.
przebranego za wielkiego pana - pijaka Krzysztofa Okpisza. Elżbietański widz
miał zachować dystans do tego teatru w teatrze. A przecież dystans potrzebny
jest również do odczucia katharsis, czyli oczyszczenia. Oglądając tragedię z
bezpiecznej odległości łatwiej otrząsnąć się z litości i trwogi. Łatwiej jest
pogodzić się z tym, co widzimy. Teatr w teatrze, szekspirowskie przebieranki,
życie jako sen, motyw dobrze znany z Calderona, czy chociażby z komedii Piotra
Baryki "Z chłopa król", służy stworzeniu takiego dystansu, który pozwoli nam
śmiać się z Kasi, a nie jej współczuć. "Poskromienie Złośnicy" to przecież
komedia, miała wywoływać śmiech - nie trwogę. Arystoteles w "Poetyce" pisał, że
komedia winna przedstawiać ludzi gorszych niż są w rzeczywistości, jednak nie
może ona wtedy prowadzić do oczyszczenia. Tragedia ukazuje tych, którzy są
lepsi, lub podobni do nas. Suma summarum, czy to nie właśnie komedia jest
okrutniejsza, bo pozostawia nas samych sobie z naszym śmiechem i nie umożliwia
oczyszczenia z litości i trwogi?

Warlikowski przemienia komedię w "białą tragedię", której istotą, jak to
powiedział Norwid, nie są zgony i wylewy krwi, ale słowo i gest. Warlikowski
zdecydował się np. na dosłowne potraktowanie tytułu (w tłumaczeniu Stanisława
Barańczaka), dlatego całe poskramianie odbywa się na arenie cyrkowej i oglądane
jest przez "wewnętrzną" widownię, czyli innych bohaterów. Co więcej walka
z "dzikim zwierzęciem" - Kasią, nudzi ich i od czasu do czasu, gdy mają dość,
schodzą na dół, by odegrać swoją rolę w poskramianiu. Bat trzyma Petruchio.
Ćwiczy swoją żonę, nie dając jej jeść ani spać, ośmieszając ją oraz torturując
na inne wyszukane sposoby np. każąc jej nosić za małe buty. Jednak na
fizycznych torturach się nie kończy. Kochany Petruchio gotuje swej małżonce
prawdziwe piekło, w którego program wchodzi zarówno pranie mózgu, jak i
upokarzanie. "The taming of the Skrew" w wykonaniu Warlikowskiego nie jest
ugłaskiwaniem, to gwałt, od którego reżyser zdaje się odżegnywać, przemoc, na
jaką się nie zgadza.

Jednocześnie twórca przedstawienia dba, by widz nie czuł się zbyt swobodnie.
Scenografia Małgorzaty Szcześniak stanowi lustrzane odbicie widowni - trzy
białe balkony zwieńczone czerwoną tkaniną. Jesteśmy wciągani w rytuał
poskramiania od pierwszych chwil po zgaszeniu świateł. Oto przez widownię
biegnie Adam Ferency, w ciemnościach trudno go rozpoznać, o tym, że nie może
być po prostu niecierpliwym, źle wychowanym widzem świadczy jedynie jego głos -
zbyt donośny jak na zwykłego przechodnia - ustawiony głos aktora. Za Ferencym
podąża z latarką Danuta Stenka: - Co pan robi, pan jest pijany! - wykrzykuje.

- Kobieto do garów, mężowi gacie prać, dzieci niańczyć! - odpowiada jej aktor?
Widz? Aktor grający widza? Konwencja zostaje złamana. Widzom, którzy stają się
aktorami wbrew woli, towarzyszy poczucie zdezorientowania zmieniające się w
zakłopotanie, gdy zdają sobie sprawę w czym biorą udział.

Od pierwszej sceny Szekspir jest uwspółcześniany. Adaptowany przez reżysera,
mówi więcej o Warlikowskim i jego czasach niż o sobie samym. Ferency znika za
kurtyną, by przemienić się w Krzysztofa Okpisza. Jest nim jednak jeszcze, zanim
trafia na deski sceny. Reżyser chce nam oznajmić, że ten nieokrzesany gbur to
nie postać z przedstawienia, ale jeden z nas. Inscenizator próbuje uporać się z
problem kłopotliwego dla "Poskromienia złośnicy" PRZYGOTOWANIA. Podejmuje się
przeobrażenia Okpisza w Petruchia. Wytwórca garnków upolowany w PRZYGOTOWANIU
przez Dziedzica, we właściwym spektaklu staje się panem i myśliwym. Ogląda
komedię, której częścią się staje. Rolami i strojami wymieniają się również
Lucencjo (Marcin Dorociński) z Traniem (Andrzej Szeremeta) . Pan jest sługą,
sługa - panem. Przewrotna przebieranka służyć ma przede wszystkim ośmieszeniu
relacji społecznych z ich ekonomicznymi podstawami. Bohaterowie biorą udział w
wielkim targu, handlują swoimi córkami i kobietami, sprzedają również siebie.
Miłość, małżeństwo, posłuszeństwo - chcą kupić wszystko.

Szaleństwu zakupów towarzyszy muzyka jazzowa, którą do inscenizacji Szekspira
wprowadził już w latach dwudziestych ubiegłego wieku Leon Shiller (1925. Teatr
im. Bogusławskiego: "Jak wam się podoba") Wówczas ten zabieg spotkał się z
niezrozumieniem zarówno widzów jak i krytyków, dziś muzyka Pawła Mykietyna
zespala fragmentaryczne przedstawienie, nastraja widownię do tańca. Wpadamy w
rodzaj rewiowego transu wywołanego przez obracającą się scenę, psychodeliczną
muzykę i obezwładniający, zaraźliwy śmiech. Jednak nawet ci najbardziej
wytrwali w swoim rozbawieniu, zmuszeni są zamilknąć w trakcie ostatniego
monologu Kasi. Nawet najmniej wyrafinowani widzowie zostają zmuszeni do
zastanowienia się - z czego tak naprawdę śmiali się przez ostatnie dwie
godziny.

Petruchio zabija w Kasi wszystko, co było w niej najlepsze, pozbawia ją
tożsamości. Widzimy tytułowa złośnicę na scenie w kilku wcieleniach. Od
prowokującej, wolnej kobiety po oszukaną i upokorzoną żonę. Już pierwsze
spotkanie z przyszłym mężem jest zamachem na jej wolność. Ubrana w
osiemnastowieczną suknię, z drucianym szkieletem i gorsetem krepującym jej
ruchy, w upudrowanej peruce wygląda jak ucieleśniona karykatura dworskich
konwenansów. Petruchio już w scenie "zalotów" wykorzystuje swą przewagę nad jej
kobiecą słabością - w tym wypadku strojem. Przewraca ją, ona ma trudności z
wstaniem, które utrudnia jej sztywna konstrukcja sukni. Pokazuje widzom swoją
bieliznę - białe, bawełniane majtki. Nie jest już tą samą seksowną Kasią z
pierwszej sceny, kiedy to zrzuca sukienkę, nie tylko by pokazać zwiewną czarną
halkę ale i to, na co ją stać. W następnej scenie zostaje obnażona wbrew swojej
woli. Trudno jej nawet uciec ze sceny - obszerna suknia nie mieści się bowiem w
drzwiach. W przeciwieństwie do niej Bianka ( Małgorzata Kożuchowska ) to
córeczka tatusia. W początkowych scenach ubrana jak zakonnica - nosi biały
czepek z obszernym kołnierzem. Nie pokazuje tego, co w niej drzemie, habit to
tylko pozór, a łagodne usposobienie stanowi sposób na osiągnięcie celu. Bianka -
bezgranicznie posłuszna, znająca swoje obowiązki względem starszych, wyzwala
się z ich kajdan właśnie w małżeństwie. Tam gdzie osobowość Kasi umiera, ona
znajduje upragnioną niezależność.

Od Kasi - żbika do kici - Kasi. Złośnica traci wiarę w swoje zjadliwe słowa już
w czasie ślubu. Oto pojawia się małżonek - w kobiecej sukni na motorze -
mówiąc, zakłopotanemu ojcu Kasi - Baptyście Minoli (Marcin Troński) - że jego
córka nie wychodzi za mąż za jego stroje, ale za niego samego. Mamy tutaj do
czynienia z jedną z licznych aluzji do preferencji seksualnych Petruchia, lubi
on przebieranki, a także zadaje się z transwestytami. Kasia nie wie, co o tym
wszystkim sądzić. Jej mąż nie chce nawet zostać na swoim własnym weselu. I
tutaj Kasia po raz pierwszy robi z siebie pośmiewisko. Błaga go, by został, a
gdy prośby nie odnoszą żadnego skutku, zaczyna płakać i mówi, sama już nie
wi