Asertywny, agresywny - wszystko jedno?

[sir.vimes]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=566&w=67252261&a=67258841
"Nie trafił na silniejszego."
Mam wrażenie, że wielu rodziców myli pewność siebie z chamstwem, uległość z
brakiem elementarnej wrażliwośći itp. Czy to reakcja na nadmierna tresurę
jakiej sami byli poddawani? Czy jeszcze coś innego?
Ze zdziwieniem zauważam, że rodzice potrafią akceptować kompletnie niesłychane
zachowania dzieci w grupie tłumacząc to "asertywnością", "potrzebą bycia
liderem". Też to widzicie czy to jakieś przypadkowe jednostki?

[malila]

sir.vimes napisała:
> Ze zdziwieniem zauważam, że rodzice potrafią akceptować kompletnie
niesłychane
> zachowania dzieci w grupie tłumacząc to "asertywnością", "potrzebą
bycia
> liderem". Też to widzicie czy to jakieś przypadkowe jednostki?

Osobiście nie spotkałam się. Znam jedynie z relacji na forach czy
grupach dyskusyjnych. Ale przypuszczam, że to tak, jak w przypadku
osób, które żyją w świecie niezdrowej rywalizacji, wynika to z
przekonania, że "albo ja ich, albo oni mnie". To nieumiejętność
dostrzegania rozwiązań mogących przynieść zysk obu stronom,
nieumiejętność znalezienia sobie miejsca w świecie i życia w braku
zagrożenia.

[verdana]

Dziewczyny, czy któras z Was ma syna?
Chłopcy się bija. Kropka. Prba wychowania chłopca, ktory się nie
bije (poczytajcie sobie przedostatnią Politykę) prowadzi do
wychowania dzieci o znacznie wyższym stopniu agresji.
To, co kobietom wyadaje się niepojęte, w swiecie mlodych chłopakow
jest normalne - chłopcy bija się dla rozrywki... Często pierwotną
przyczyna nie jest agresja, tylko rywalizacja - kto jest silniejszy,
ustawianie porządku w stadzie. Zabronienie takich normalnych
zachowań, zamiast próby ucywilizowania ich (jak było przez
poprzednie kilka tysiacleci edukacji) - nie bijemy slabszych, tych
co się poddaja, nigdy dwoch na jednego - doprowaziło do wzrostu
agresji, a nie spadku...
Może warto się zastanowić, co jest przyczyna tego, ze w szkolach
mowi sie o wzroscie agresywnosci - i czy nie jest to własnie
przypadkiem tumienie pewnych naturalnych zachowań, ktore
przekształcaja się w nienaturalne.

Wiesz, bicie w sensie zabawowego szturchania

[sir.vimes]

wydaje mi się średnio szkodliwe. Ale bicie złośliwe, tak jak i złośliwe
intrygowanie, złośliwe zabieranie zabawek, czy np. anektowanie "wspólnej" czy
"placowej" zabawki już mnie jakoś mierzi. Jasne - to mali ludzie, uczą się
dopiero. Ale ktoś ich musi poprowadzić.

[malila]

Verdana, a czy Ty masz córkę? Bo dziewczynki też się biją. Co widać
szczególnie wśród dwulatków i trzylatków, kiedy dziewczynki jeszcze
nie wiedzą, że tylko chłopcy mogą bić. Czy to nie na tym forum
czytałam o tym, że jeśli taką grupę wiekową ubierze się i uczesze
podobnie, to nie sposób rozpoznać, które to dziewczynka, a które
chłopiec? Owszem w starszym wieku, pojawiają się różnice w
kierunkowaniu energii i w sposobie jej wykorzystania: chłopcy więcej
energii kierują w stronę przepychanek, mocowania, przewracania się
niczym młode psiaki. Chłopcy rywalizują głównie na polu swojej
fizyczności. Taką mają potrzebę. Ale w wątku, do którego odnosi się
Sir.vimes, nie jest krytykowana potrzeba rywalizacji i mierzenia
swoich sił, tylko zwyczajna chamówa - i nie mam tu na myśli dzieci,
tylko rodziców uczących swoje dzieci bandytyzmu i wychowujących
dzieci w przekonaniu, że silniejszy ma prawo wtłuc słabszemu i
zabrać mu to, co mu się podoba. Nie chodzi o całkowite stłumienie
wszelkich przejawów agresji, a jedynie o niewykorzystywanie przemocy
w zdobywaniu i osiąganiu celów, jeśli nie wymaga tego własne lub
cudze bezpieczeństwo.
Nie znalazłam w przedostatniej Polityce nic na temat prób
wychowywania chłopca, który się nie bije. Jest za to o kastracji
emocjonalnej, która prowadzi do trudności w przeżywaniu uczuć i
nawiązywaniu relacji, o braku inicjacji w życiu mężczyzny, który to
brak nie pozwala chłopcom dojrzeć, i o braku szamanów. Może chodzi o
inny artykuł? Bo ja też pamiętam, że było coś swego czasu o
konsekwencjach robienia z chłopców grzecznych dziewczynek i
zabraniania im wszelkich tzw. męskich zabaw. I wcale mnie te
konsekwencje nie dziwią - wystarczy spojrzeć na to, co się dzieje z
ugrzecznionymi na siłę dziewczynkami. Bo dziewczynki też mają w
sobie agresję i też mają potrzebę rywalizacji. Gdzieś ta zaciśnięta
agresja musi znaleźć ujście. Pamiętam przecież podstawówkę i
przedszkole doskonale. Dziewczyny też ustalały swoje miejsce w
stadzie. Ale się nie tłukły, bo ... straciłyby swoją pozycję w
grupie.
Jednak tłuczenie kolegi - tak samo jak niszczenie życia koleżance,
żeby wykluczyć ich z biegu po upragnioną zabawkę, nie jest ani
naturalną potrzebą sprawdzenia swoich sił, ani potrzebą
wykorzystania nadmiaru energii, ani samoobroną. Jest zwyczajnym
bandytyzmem.

No tak, obrona przez atak

[sir.vimes]

Ale trochę szkoda tych dzieci. Mogą mieć ciężko w życiu.

[falafala]

Verdena, nie wszyscy chlopcy sie bija, ba ze swojego doswiadczenia stwierdzam,
ze tylko nieliczna grupa chlpcow sie bije, wlasnie tych najsilniejszych i
dazacych do dominacji. A oni tez sie bija poki tej hierarchi nie ustala, pozniej
bicie ma tylko na celu ponizanie innych i nie moze byc dla niego przyzwolenia.
Reszta uznaje wyzszosc i oddaje sprawe walkowerem. Nauczanie ze nie bijemy
slabszych nie prowadzi do zwiekszenia agresywnosci, jest to elementrna zasada,
po co bic slabszych, skoro wiadomo, ze slabszymi sa??? Ktos kto atakuje
slabszych ma klopoty ze soba, mlodziez znecajaca sie nad slabszymi najczesciej
pochodzi z domow, w ktorych nie panuje "mila" atmosfera. Stopien agresywnosci
jest odwrotnie proporcjonalny do stopinia pewnosci siebie. Czlowiek pewny siebie
nie musi wszystkim udowadniac swojej wyzszosci. Agresja ukierunkowana na
ponizanie innych to patologia moim zdaniem.

Zgadzam się

[sir.vimes]

"Agresja ukierunkowana na
> ponizanie innych to patologia moim zdaniem."

[verdana]

Ponizanie i agresja to to samo wsród doroslych. Jesli chodzi o
dzieci, to mam jednak takie wrażenie, ze bojki chłopcow maja
znacznie mniej wspólnego z poniżaniem niz akceptowane przez
doroslych plotki i intrygi dziewczynek.

A bójki dziewczynek?

[sir.vimes]

Najmniej akceptowana jest agresja wprost wyrażana przez dziewczynki. Widać to
czasem nawet w rodzinach - intrygująca siostra ma większe szanse na bycie "taką
malą" i pokrzywdzoną, nawet jeżeli bardziej bruździ i upokarza.

[falafala]

Ale trzeba rozroznic bojki jako element zabawy towarzyskiej gdzie dwoch chlopcow
(a moze wiecej) ponaparza sie dla rozrywki od bicia slbszych. To sie najczesciej
widzialo, owszem w podstawowce czasami chlopcy spotykali sie na "ubitej ziemii",
ale nie szkodzilo to reputacji zadnej ze stron i najczesciej konczylo sie
podaniem sobie rak. Ale niezadko mialam stycznosc z biciem jako ponizeniem tej
fajtulapy szkolnej przez "samcow dominujacych" Generalnie to jest najgorsze i
moze ilosciowo zadziej spotykane niz inne (bo tych fajtulap szkolnych jest
mniej) to jednak najbardziej zapadajace w pamiec.
Dziewczynki to osobna sprawa, tu agresja najczesciej jest wyrazana slownie lub
intrygami. Nie wiem kto akceptuje intrygi ja nie i najwyrazniej przedszkolanki w
przedszkolu syna kolezanki tez nie bo nie tylko zwracaly uwage na bijacych sie
chlopcow, ale rowniez na agresje dziewczynek w postaci odrzucania "nie tak
ubranych rowiesniczek" Z tym, ze z agresja czynna mozna sobie jeakos probowac
radzic, to na agresje typu "kobiecego" trudno znlezc sensowne lekarstwo.
A i dziewczynki potrafia sie bic, nie wiem czy dobrze pamietam, ale czytalam
kiedys artykul o agresji dziewczynek wyrazanej w bojkch. Chodzilo o to, ze w
USA, Meksyku i innych krajach ameryki rosnie liczba band dziewczecych, ktore sa
o wiele agresywniejsze niz meskie, to tak jakby dziewczyny przechodzac ta
granice nietykalnosci cielesnej mialy mniej hamulcow moralnych niz ich podobni
koledzy. Ale i w przedszkolach dziewczynki sie mocuja, nie stana do bojki, ale
potrafia sobie dac ostrego kopniaka, uczylismy kiedys corke znajomych jak ma sie
obronic przed dokuczajaca jej fizycznie kolezanka, jak sie odwazyla i raz jej
oddala tamta przestala jej dokuczac.

[skrzydlate]

Tak, chlopcy maja potrzebe budowania pewnej hierarchi, w ktorej
wynajduja sobie ofiare i jej dowalają zespołowo, mają tez przywodce,
na ogół najsilniejszego, najbystrzejszego i najsprawniejszego
fizycznie... (walory ducha niewiele maja tu do powiedzenia)
Przypomina to troche stada szympansów, i nic nie poradzisz. Pytałam
mojego syna kiedys, jak to jest. Wywnioskowalam, ze na to dorośli
nie mają wpływu. Jesli ingerują i staraja sie stłumic takie
zahowania, dzieciaki wędruja z tym do podziemia, dosłownie. W szkole
mojego syna załatwiali takie rzeczy za szkołą lub w szatni. Zlamane
nosy - bo sie wywrocil na schodach... slynne... oni sa lojalni wobec
siebie, wszyscy na ogół... Nieuchronne plemienne obyczaje.

Dziewczyny tworzyły w szkole stada kółek wzajemnej adoracji ktore
sie nawzajem zwalczały, kołka i obecnosc w nich byly ruchome. Mozna
sie bylo brazic lub klocic z B przeciwko A, zeby za tydzien bylo
odwrotnie... heh
(dlatego jako dziecko byłam wyalienowana - jak to ladnie nazwala
wychowawczyni)

Tajemnice dziecięcego pokoiku to juz symbol... zapomnij o grzecznej
i bratorsko-siostrzanej zabawie.. zapomnij ;)
To jst trening, uczą się walki i załatwiania pewnych rzeczy bez gry
pozorów, przerabiaja swoje pierwotne ciągoty tak na surowo, jak
tylko dzieci potrafią.. a my ich cywilizujemy, a przynajmniej sie
nam wydaej, uczac bardziej lub mnie hipokryzji i kindersztuby, co
nei znaczy ze to likwidujemy, formy sie jedynie zmieniają.

Osobiscie patrzylam na to jak na szarpanine miedzy szczeniakami czy
kociętami, dopoki ewidentnie nie zagrazalo to zdrowiu i zyciu oraz
nie niszczylo mi mebli - nie reagowalam.

Nie musimy miec takiego samego zdania. :-)

[triss_merigold6]

No więc ja kompletnie nie widzę potrzeby tłumienia takich zachowań
(poza znęcaniem się oczywiście). Warto tylko, jak napisała Verdana,
ujmować je w cywilizowane ramy i reguły. Najwyraźniej dzieci
potrzebują hierarchii w stadzie, organizują ją sobie i ingerencje
dorosłych są często zbędne.
M.in. dlatego jestem absolutną przeciwniczką jednopłciowych klas i
szkół, wysłuchałam paru opowieści o tym co działo się w typowo
męskich zawodówkach jak chłopaków roznosił testosteron i wyżywali
się na rówieśnikach.

[jagandra]

> Tak, chlopcy maja potrzebe budowania pewnej hierarchi, w ktorej
> wynajduja sobie ofiare i jej dowalają zespołowo, mają tez
przywodce,
> na ogół najsilniejszego, najbystrzejszego i najsprawniejszego
> fizycznie... (walory ducha niewiele maja tu do powiedzenia)
> Przypomina to troche stada szympansów, i nic nie poradzisz. (...)
Nieuchronne plemienne obyczaje.

No cóż, historię piszą zwycięzcy.
Nie umiem ocenić, czy te zwyczaje są nieuchronne i naturalne, czy
może są wytworem kultury.
Niezależnie od tego - mówię nie. Nie akceptuję, nie chcę
uczestniczyć. Być może nie jestem naturalna.

[triss_merigold6]

Pod warunkiem, że to bójka typu "solówa" albo tradycyjna ustawka a
nie fala.
Ja mam syna i niepoprawnie politycznie napiszę, że IMO chłopak
powinien umieć się bić a przynajmniej agresywnie fizycznie
zareagować w samoobronie. Inaczej spada do kategorii samców omega
czyli tych na dnie męskiej hierarchii. Dla młodszych, naładowanych
testosteronem nastolatków, sprawność fizyczna a w tym umiejętność
poradzenia sobie w bezpośredniej konfrontacji MA znaczenie.
Oczywiście można chłopakowi stworzyć enklawę, w której fizyczne
udowadnianie swoich racji mu nie grozi ale to wychowywanie
niepełnosprawnego społecznie osobnika.

[verdana]

Wbrew pozorom, wg. doswiadczeń z moimi dwoma osobnikami płci
męskiej, młodszy nastolatek moze spokojnie już się nie bić, jak nie
lubi, w hierarchii szkolnej nie spada (często przeciwnie). Natomiast
wiek przeszkolny i wczesnoszkolny to rzeczywiscie okres, gdy chlopak
nie musi sie bić, ale powinien moc, jesli ma ochotę - czyli nie miec
oporow przed oddaniem koledze, albo przed rzepychankami, jezeli to
lubi.
Zareagowac w samoobronie (lub w obronie innej osoby) powinna umieć
młodzież płci obojga.

[falafala]

niestety w przedszkolu tez sie juz bija do ktorego chodzi syn znajomych jest 3!
gresywnych chlopcow. Jak sa w przedszkolu to ciagle wszczynaja bojki, jak ich
nie ma to jest spokoj. To jest zgrupowanie ktorego nie mialy nauczycielki
dotychczas i zrobily zebranie by zapytac sie rodzicow co moga zrobic i jak
reagowac i co? Na zebranie przyszla tylko matka jednego z tych chlopcow rodzice
pozostalych dwoje nie raczyli sie stawic. Nauczycielki maja zwiazane rece, w
rezultacie zwykle kary stosowane w przedszkolu sprawiaja przykrosc tylko innym
uczestnikom bojek, (w koncu inni chlopcy tez staja w swojej obronie) a po tej
trojce splywaja jak woda.

[zlota_jagodka]

Też się zgadzam, że bicie się z kimś to zupełnie inna sprawa niż bicie kogoś.
Sprawa jest bardzo prosta, bicie się z kimś polega na tym że obie strony mają na
to ochotę, bo np. chcą się sprawdzić. Sama pamiętam, że w pierwszej klasie biłam
się z chłopakami, ale nic się nikomu nie stała złego, to były raczej wygłupy. Z
kolei bicie kogoś jest dla mnie niedopuszczalne. I odnosi się to zarówno do
dzieci, dorosłych, a nawet zwierząt.
Co do braku interwencji rodziców to sprawa jest moim zdaniem bardzo smutna.
Dzieci agresywne mają przeważnie agresywnych rodziców (przynajmniej tak jest w
przypadkach, które ja widziałam, dziecko z bicie karane jest biciem), czasem po
prostu rodziców którzy je olewają (i tu znów moje oburzenie na opiekunów, którzy
siedzą na ławce czytając gazetę zamiast ruszyć dupę i zająć się dzieciakiem).
Niestety panie w przedszkolu nie są w stanie oduczyć przemocy, ale powinny
wysłać dzieci do psychologa pod rygorem wyrzucenia z przedszkola. Ogólnie
powinny mieć te przedszkolanki jakieś specjalne szkolenia, jak traktować takie
dzieci.
Zastanawiam się też dlaczego chłopcy. Na ile to kwestia wrodzona a na ile
nabyta. Bo u 2-3 latków widzę kolosalne różnice w zachowaniu dziewczynek i
chłopców. Dziewczynki bawią się razem, rozmawiają, śmieją się, a chłopcy stoją
napuszeni, uważają że wszystko należy im się odrazu, nie potrafią np. czekać w
kolejce do zjeżdżalni i starają się siłą dochodzić tych praw. Można mówić, że to
wrodzone ale często słyszę jak opiekunka dziewczynki każe jej ustąpić miejsca
chłopcu, w drugą stronę nigdy.

Luke Jackson "Świry, dziwadła i Zespół Asperger"

[jagandra]

To książka napisana przez 13-letniego chłopca ze Zespołem Aspergera.
Ludzie tacy m.in. mają duże trudności z rozumieniem konwencji
społecznych i komunikatów niewerbalnych, dlatego jako dzieci często
zostają kozłami ofiarnymi, właśnie jako świry i dziwadła.
Akurat wczoraj przeczytałam fragment, który pasuje do wątku, więc go
przepiszę. A książke polecam :)

Nie jestem pewniem, dlaczego dręczyciele w moim życiu tak bardzo się
nade mną znęcali. Przypuszczam, że dlatego, że byłem inny i
stanowiłem łatwy cel, bo zwykle byłem sam. Nigdy nie byłem pewny,
dlaczego tak się działo, ale patrząc wstecz myślę, że zostałem
oceniony jako "mięczak" w przeciwieństwie do "twardzieli". Widocznie
twardziel z definicji to ktoś taki, kto chce walczyć ze wszystkimi i
bić ich. Ja byłem "mięczakiem", bo nigdy nie widziałem w tym sensu.
W dalszym ciągu nie widzę. Przecież oni nawet nie mieli powodu, żeby
się bić!
Wydaje się, że dla chłopców w szkole istnieje jakiś system. Nie ma
możliwości, by dzieci z Z.A. w taki absurdalny system się włączyły.
To oczywiście dobrze, ale to powoduje, że odstajemy od reszty.
System wygląda mniej więcej tak: "Czego się na mnie gapisz?", "Bo mi
się tak podoba, i co mi zrobisz?" Potem następuje zabawne
przedstawienie, przypominające zwierzęcy rytuał godowy. Obydwaj
chłopcy wypinają pierś i paradują przez chwilę niczym pawie z
demencją, a następnie zgadzają się, że spotkają się później i będą
się bić do nieprzytomności, a cała szkoła będzie obserwować. Jeżeli
pobity zostanie ktoś, kto był uważany za "twardziela", to zwycięzca
zyskuje miano "twardziela". Zauważyłem, że nawet jeżeli zostanie
pobity ktoś metr niższy i dwa lata nłodszy, to i tak ten, kto pobił
jest "twardzielem". Ten typ dzieciaków wydaje się myśleć (myślenie
musi być dla trudne - IQ większości z nich nie przekracza 12), że
tak jest w porządku. To przekracza moje zdolności pojmowania. Jedna
z rzeczy, którą w tym życiu zauważyłem, to że świat jest pełen
idiotów.
Myślę, że te rzeczy wyglądają podobnie w odniesienu do chłopaków i
do dziewczyn, ale zauważyłem, że dziewczyny są znacznie bardziej
złośliwe niż chłopcy jeśli chodzi o wygląd i ubranie. Ogólnie myślę,
że dorosłym wydaje się, iż jest znacznie więcej różnic w zachowaniu
dziewczyn i chłopaków niż rzeczywiście jest. Dziewczyny też walczą i
potrafią być takimi samymi dręczycielkami jak chłopcy.

[triss_merigold6]

Shit happens. To JEST rytuał godowy. To znaczy ustalanie hierarchii
w stadzie jest jakimś punktem wyjścia do późniejszych
zalotów. "Twardziele" mają większe powodzenie u dziewczynek niż
zahukane, wystraszone ale bystre grubaski (z czasem to się nieco
zmienia ale nie szaleńczo).

[jagandra]

"Twardziele" mają większe powodzenie u dziewczynek niż
> zahukane, wystraszone ale bystre grubaski (z czasem to się nieco
> zmienia ale nie szaleńczo).

Ale właśnie chodzi o to, że istnieje więcej kategorii niż tylko te
dwie. I o to, że asertywność nie jest równa agresji.
Mi się rzeczywiście podobają (podobali?) twardziele, ale z biegiem
lat coraz mocniej uważam to za swój problem. Z twardzielami ciężko
się żyje... Powoli zauważam, że istnieją faceci, którzy nie są ani
twardzielami, ani zahukanymi grubaskami, ale otwartymi i wrażliwymi
ludźmi mającymi swoje zdanie.

[falafala]

> się żyje... Powoli zauważam, że istnieją faceci, którzy nie są ani
> twardzielami, ani zahukanymi grubaskami, ale otwartymi i wrażliwymi
> ludźmi mającymi swoje zdanie.
Racja najfajniejsi faceci to na pewno nie sa "twardziele" ci to sie najwyzej
nadaja na bawidamkow lub gorzej na damskich bokserow. Sa wsrod nich dobrze
zbudowani i chuderlaki, ale z otwarta glowa, potrafiacy sie odezwac, mili itd :)
I jedno ich laczy na pewno nie uczestnicza w bojkach i trzymaja sie z daleka od
agresywnych samcow.

[triss_merigold6]

Poza kręgiem osób intensywnie uprawiających sztuki walki nie kojarzę
dorosłych mężczyzn lubujących się w bójkach. No, jeszcze
patologiczni są ale to podkategoria ludzi. Znam natomiast wielu
panów, którzy - dziś spokojni - kiedyś tłukli się z upodobaniem, bo
lubili adrenalinę. Kwestia wieku.

[falafala]

Z osobistych doswiadczen to: tych uprawiajacych sztuki walki nie kojarze takich
co sie intensywinie bija. Tak jak zadnego powaznie uprawiajacego jakas dziedzine
sportu, najwyrazniej agresja byla spozytkowywana inaczej. Za to znam paru
cwiczacych na silowni co ciagle chodzilo z limami jak male dzieci mimo
przekroczonej dobrze 20. W koncu wyladowali w kryminale. A fajne chlopy z nich
na codzien byly ;)
Ze znajomych podstawowkowych "tlukacych sie" ci co poszli wyzej sa "normalni",
ci co zostali na poziomie zawodowym niestety nie. Licealni tlukacy sie, a raczej
tlukacy kogos, sa w wiekszosci "zlamane h..." jako dorosli, choc niby normalni.

[triss_merigold6]

Asertywność rozumiana jako stanowczość, umiejętność obrony swojego
zdania, swojego terytorium i własności musi być czymś poparta tzn.
musi wynikać z przekonania o własnej sile, niekoniecznie fizycznej.
Niemniej siła spokoju nie działa zawsze i na wszystkie osobniki,
niekiedy lepiej trafia prosty przekaz fizyczny. No sorry, taki life,
że są sytuacje kiedy jedynym skutecznym argumentem jest argument
pięści. Dla chłopca zawsze unikającego konfontacji fizycznych
etykieta "tchórza" to dramat.
Dzieci w grupie błyskawicznie przydzielają sobie role: przywódcy,
błazna, ofiary, klakierów, klasowej piękności etc. Można oczywiście
dokładać starań i tłumaczyć, że to niefajne, niesprawiedliwe ale tak
jest.
Mylicie używanie siły fizycznej z atakującą agresją. Chłopak może
być zrównoważony, nie zaczynać bójek pierwszy ale lepiej dla niego,
żeby zaczepiany notorycznie potrafił sobie poradzić krótko i na
temat.
Mnie się podobają mężczyźni z maksimum testosteronu ale zgodnie z
zasadą "widziały gały co brały" wiem jakie są ich mankamenty
codzienne.;)
Taki life, że przystojny, wysportowany, pewny siebie i niegłupi
chłopak będzie miał większy wybór partnerek niz tak samo niegłupi
ale fizycznie mniej obdarzony i bardziej nieśmiały.

[jagandra]

> Mylicie używanie siły fizycznej z atakującą agresją. Chłopak może
> być zrównoważony, nie zaczynać bójek pierwszy ale lepiej dla
niego,
> żeby zaczepiany notorycznie potrafił sobie poradzić krótko i na
> temat.

Jasne, to samo dotyczy dziewczyny. Trzeba umieć się bronić, trzeba
się uczyć używać do tego swojego ciała. Dla mnie to inna sprawa niż
ustalanie hierarchii przy pomocy pięści.

> Taki life, że przystojny, wysportowany, pewny siebie i niegłupi
> chłopak będzie miał większy wybór partnerek niz tak samo niegłupi
> ale fizycznie mniej obdarzony i bardziej nieśmiały.

Dla mnie jest ważne, by facet był wysportowany. Ale nie łączę tego z
agresywnością. A kwestia wyboru partnerek - czy to takie ważne, żeby
być z facetem, który ma (miał) duży wybór partnerek? E tam.

Też zdziwiło mnie

[sir.vimes]

A kwestia wyboru partnerek - czy to takie ważne, żeby
> być z facetem, który ma (miał) duży wybór partnerek? E tam.

Cóż w tym takiego pozytywnego, męskiego, atrakcyjnego? "Fajny", agresywny
"sportowiec" z bandą groupies-zabaweczek?

[verdana]

Z czasem to się bardzo zmienia! Przynajmniej sądzac z tego, w jakiej
kolejności moi znajomi się żenili.

[jagandra]

> Mam wrażenie, że wielu rodziców myli pewność siebie z chamstwem,
uległość z
> brakiem elementarnej wrażliwośći itp.

Też to tak widzę. Tak jakby w ogóle były tylko dwie opcje - albo
ktoś jest pewnym siebie chamem, albo uległym wrażliwcem. Z
całkowitym pominięciem asertywności.

Bicie w przedszkolu

[jagandra]

U mojej córki w grupie jest taki "Krystian który bije dzieci". No i
ten Krystian przy każdej okazji, co najmniej raz dziennie, stoi w
kącie za karę. Z tego co zeznaje moje dziecko, nie jest wcale
ogólnie szanowanym "samcem alfa". Raz widziałam, jak niejaka Amelka
rozlała kompot, po czym zwaliła to na Krystiana, którego pani
skrzyczała. Pewnie w ogóle jest tym złym.
Jest też "Szymon który bije dzieci, ale mnie polubił". Nie wiem o
nim nic więcej.
Aniela lubi innego chłopca - Kacpra, który jest żywy i wesoły, ale
niestety przyjaźni się z Szymonem prawie wyłącznie ;) I Łukasza
lubi, który czasem przysuwa jej krzesło po jedzeniu ;)

Dzieci szturchają się dla zabawy, czasem biją się w złości i myślę,
że wszystko jest w porządku, dopóki najbardziej agresywny nie staje
się idolem. Tak się czasem dzieje w gimnazjum, raz że to trudny
wiek, dwa - autorytet dorosłych spada, trzy - przetasowania w
klasach, zmiany, cztery - program gimnazjum jest za trudny dla osób
z zaległościami lub/i małymi możliwościami intelektualnymi, więc
jeśli mogą, to nadrabiają pięściami. Ale to już nie jest w porządku.

[skrzydlate]

czasem mam wrażenie, ze rodzice wszystko sobie wytłumaczą, żeby
tylko tyłka nie ruszać i nie obciążać się dodatkowymi problemami.
Bezstresowe odejście zaś bardziej dotyczy ich lęku przed obciążaniem
się stresem niz ochroną dzieci ;)