Kariera a dziecko

[verdana]

Wiele czytam w"wysokich obcasach' reportazy o wybitnych kobietach. I
kiedys zauwazylam, ze w przewazajacej części wspomnień czy rozmow z
tymi kobietami pojawia się motyw zaniedbywania dzieci - bo nie
starczało czasu, bo wlasna praca, a czesto nawet praca spoleczna, na
rzecz innych nie pozostawiała czasu dla dziecka.
i zawsze, nieodmiennie budzi to moje opory. Decyzja o posiadaniu
dziecka jest dobrowolna. Mozna nie rodzić, można poswiecać pracy
wiele czasu, nie siedzieć przy dziecku 24 godziny na dobę, ale
zostawiać dziecko samemu sobie , nie interesowac się nim, wyjeżdżac
na cale lata- nie. Znam panią, powszechnie ceniona, wielka
dzialaczke charytatywną, intelektualistke, ktorej syn był pierwszy
raz w teatrze (Warszawa!) ze szkołą, a ktorego powazny wypadek tak
zlekcewazomo, ze konsekwencje zdrowotne odczuwa do dziś.

[jagandra]

A gdzie był ojciec tego chłopca? Automatycznie uznajemy, że tylko
kobieta jest odpowiedzialna za zaniedbywanie dziecka. Uważam, że do
3 lat rzeczywiście matka jest ważniejsza, ale potem rola matki i
ojca się zrównuje.
Obawiam się, że większość wybitnych ludzi płci obojga osiągało
sukces kosztem rodziny. Ale mężczyźni mieli z reguły żony, które
zajmowały się nimi i rodziną.

[sir.vimes]

> Obawiam się, że większość wybitnych ludzi płci obojga osiągało
> sukces kosztem rodziny.

Też tak sądzę. Ale mężczyźnie nie powie się - można było dziecka nie płodzić.
Jasne - wyjazd na parę lat czy to o czym pisze Verdana to jakieś ekstrema, ale
dziecko, które ma OBOJE rodziców jakoś zniesie większe zaangażowanie jednego z
nich w karierę.

[verdana]

To była samotna matka - przy cym wina za rozwód była jej.

[jagandra]

> To była samotna matka - przy cym wina za rozwód była jej.

Jeżeli utrudniała lub uniemożliwiała ojcu utrzymywanie kontaktów z
dziećmi, to jestem rzeczywiście skłonna uznać, że to była jej wina.

[skrzydlate]

może coś w tym jest, nikt nie jest doskonały... a musi? w rezultacie gdy patrze
na różne dzieciaki, mam wrażenie że wczesna dorosłość czy samodzielność dobrze
im robi, wiadomo, że kij ma dwa końce, jeden z nich: wigilia, młode z
podstawówki robią w klasie spotkanie i okazuje sie że chleb umie pokroić w
plasterki tylko trzech chłopców, to była chyba III klasa, już nie pamiętam......
drugi - maja po 17 lat i odzwyczajają sie od dragów i papierochów... niby
dobrze, bo wcześnie, zanim wpadną w nałóg, tyle że nie wszystkie się odzwyczają

[verdana]

Kiedys też myślalam, że ojciec czy matka - to bez róznicy, teraz
nie jestem do konca pewna.
Ojciec wybierając karierę rzadko kiedy ma świadomość odrzucania
dziecka. On - zgodnie z tradycją - pracuje na rodzinę i może uwazać,
ze dobrze wypełnia swoje obowiązki, może tez nie zdawać sobie
sprawy, ze źle robi - bo nikt mu uwagi nie zwraca. Natomiast matka,
która decyduje się na pracę, przy ktorej traci kontakt z dzieckiem,
wie, że oczekuje się od niej, aby dzieckiem sie zajmowała.
I dlatego, mimo wszystko, musi być znacznie bardziej zdeterminowana,
musi podjąć świadoma decyzję, ze dziecko nie jest dla niej tak
istotne, jak inne zajęcia. I dlatego wydaje mi sie, ze o ile ojciec
może kochać dziecko, i robić karierę, o tyle matka - zdając sobie
sprawę z tego, co jej wybor znaczy dla dziecka, musi swiadomie
poswiecić dziecko dla wlasnego dobra.

[sir.vimes]

> Ojciec wybierając karierę rzadko kiedy ma świadomość odrzucania
> dziecka. On - zgodnie z tradycją

Hm, tylko dlaczego jest tak nawet w sytuacjach, gdy mąż zarabia zł 900 a żona 10
x razy tyle?
To kwestia kulturowa - nie da się zaprzeczyć , ze JEST tak jak piszesz, ale być
już tak nie powinno . Nawet w Hiszpanii powoli ludzie daja sobie z tym radę
(przy ogromnym wsparciu państwa - edukacji itp).
Myslę, że młodzi (chodzi mi o wiek, nie staż) ojcowie często mają podobne
odczucia co matki, wiedzą, że mogliby spędzać więcej czasu z dziećmi, czytają o
ojcach, którzy zdecydowali się zostać w domu, ich kariera tez coraz częściej
podszyta jest wyrzutami sumienia.
Nie wiem czy czytałaś książkę-poczytajkę pt."Niania w Londynie" - tam bardzo
ładnie opisana jest rodzina , w której matka zarabia dużo więcej ale jej praca
traktowana jest nie jako odpowiedzialność tylko kaprys, dodatek do macierzyństwa.
W poradniku Spocka był piękny tekst o tym, ze najpierw z domu wyszli ojcowie,
potem matki a teraz powoli wracają - bo wg. Spocka najlepszym modelem rodziny
byli rodzice pracujący w domu, rozwijajacy się ale w stałym kontakcie z dzieckiem.

[turbomini]

Problem dotyczy chyba mimo wszystko płci obojga. Znam kilka
przypadków rodzin, gdzie ojciec-karierowicz jest totalnie nieobecny
w domu. Może i to jest kulturowo zakorzenione, ale ja widzę, że to
się odbija i na małżonce i na dziecku i nikt mnie nie przekona, że
to mniejsze zło.
Są też sytuacje skrajne, których w ogóle nie jestem w stanie
zaakceptować: wyjazd jednego/dwójki rodziców do pracy za granicę,
ojciec-marynarz, który bywa w domu jako gość, rodzic na kontrakcie
poza domem, który również bywa w domu jako gość.

[jagandra]

Tak w ogóle to zgadzam się z Sir Vimes i Turbomini, ale chcę jeszcze
napisać, że poznałam 2 matki, które nie zdawały sobie sprawy z tego,
że dziecku jest potrzebna ich obecność. W jednym przypadku córka w
wieku 2,5 roku została oddana do dziadka i widywała rodziców w
weekendy albo i nie, a rodzice ciężko pracowali. Obecnie ma 5 lat i
oczywiście stwarza poważne problemy wychowawcze. W drugim przypadku
matka pracowała za granicą, syna od wieku 2 lat wychowywała babcia,
a matka przyjeżdżała raz na 2-3 miesiące. Ojciec wypisał się z
ojcostwa całkowicie. Obecnie chłopiec ma 9 lat i oczywiście stwarza
poważne problemy wychowawcze.
Pewnie osobom czytającym to forum wydaje się nie do pomyślenia, że
można nie wiedzieć, jak bardzo jest potrzebna zwykła obecność, ale
przypuszczam, że wielu rodziców jednak tego nie wie.

[beata2802]

> Pewnie osobom czytającym to forum wydaje się nie do pomyślenia, że
> można nie wiedzieć, jak bardzo jest potrzebna zwykła obecność, ale
> przypuszczam, że wielu rodziców jednak tego nie wie.

Niektórzy - niby po studiach i w ogóle, niby wszystko wiedzą, tak
jak moi rodzice, ale po prostu mają to kompletnie w dupie kiedy
przychodzi co do czego. Nie tylko wiele godzin dziennie ich nie ma w
domu, ale kiedy juz są, to zwyczajnie zamykają się przed sęsknionymi
dziećmi. I nie to, że nie wiedzą. Po prostu sie nad tym zupelnie nie
zastanawiają.

A ja mam zamiar wrócić na studia kiedy dziecko bedzie mialo pol roku
(mam nadzieje, ze bedzie nas stac na opiekunkę). To oznacza, ze nie
będzie mnie od poniedzialku do piatku w godzinach 9.00-18.00. Ale w
odróżnieniu od moich rodziców mam zamiar naprawdę być z moim
dzieckiem w czasie, kiedy juz bede po zajęciach w domu, i w week-
endy.
To jest mój plan na pogodzenia studiów i macierzyństwa.

[falafala]

beata wiele dzieci chodzi juz spac o 18. moje takie byly jak bym wracala o tej
porze do domu to przez caly tydzien bym ich nie widziala. To nie da sie zawsze
tak latwo jak plany :-)

[beata2802]

Trudno. Przecież nie zrezygnuję ze studiów z tego powodu. Najwyżej
będzie dla dziecka obowiązkowa drzemka w ciągu dnia.

[andziulindzia]

Beata! Półroczne dziecko w ciągu dnia ma nawet 3-4 drzemki a i tak
zasypia między 18 a 20. Nie zawsze da się dostosować rytm dnia
dziecka do naszych oczekiwań. Wielu przyszłym rodzicom wydaje się,
że po urodzeniu dziecka nic się w ich życiu nie zmieni oprócz tego,
że po prostu będą w posiadaniu małego bąbla w domu. Ale to
nieprawda. Zmienia się nasze życie bardziej niż się tego można
spodziewać. I zmienia się życie nie tylko mamuśkom zakochanym w
swych dzieciach, które rezygnują z życia własnego na rzecz dziwnie
pojmowanego MACIEŻYŃSTWA, dotyczy to także ludzi ze zdrowym
podejściem do bycia rodzicem. Nie oczekuj za wiele bo się poczujesz
rozczarowana.

[jagandra]

Moja chodziła spać o 22. I budziła się po kilka razy w nocy :P

[verdana]

A mok nie spał w wyznaczonych porach w dzień - a w nocy nie spał
wcale. Gdybym byla wowczas studentką - na pewno nie bylabym w stanie
sie uczyc, no chyba, ze dziecko ryczałoby same w łóżeczku, a ja
uznałabym, ze studia jednak od potrzeb dziecka sa waąniejsze.
Dobrze, ze na studiach doktoranckich prawie nie było zajęć.

[falafala]

Jak sobie o moich pomysle, to nie wiem jak szlo by mi studiowanie w takich
warunkach, brr... No wlasnie, a jak jeszcze jest akurat chore (katar czy co
innego)to wogole mozna sie isc uwiesic z "radosci" nieprzespanej doby ;-)

[beata2802]

Piszecie, jak gdybym nie miała męża, który też się będzie zajmował
tym dzieckiem. Poza tym, mam nadzieję, zatrudnimy też opiekunkę.

[jagandra]

Tak na serio powiem Ci, że znam dwie kobiety, które studiowały przy
małym dziecku. Jednej szło to bez problemu, a druga ledwo wyrabiała
czasowo, energetycznie i nerwowo. Dużo zależy od samego dziecka, czy
się trafi zdrowe, czy chorujące, spokojne czy wrażliwe itp. Trudno
to przewidzieć.

[sir.vimes]

No, ja studiowałam.

Chwilami było na luzie, chwilami miałam ochotę powiesić sie w toalecie.

[sir.vimes]

Oczywiście, mąz angażował się w opiekę nad dzieckiem bardzo.

Myślę, że da radę studiować , pracować i wychowywać jednocześnie (my jakos
daliśmy radę) ale łatwe to nie jest.

[beata2802]

Niestety, ale nie mam wyboru, muszę kontynuować studia. Urlop
dziekanski spowodowałby, że wybiłabym sie z rytmu, i jeszcze o rok
później skończyłabym te sześcioletnie studia, a najmłodszą studentką
to ja nie jestem. Mam 30 lat i jeszcze 4 lata studiów przede mną.
Chcę jak najszybciej skończyć studia, zeby wreszcie móc zacząć
pracować = zarabiać. Wlasna kasa to podstawa niezależności.

[sir.vimes]

jasne, nie rezygnuj w żadnym wypadku! Posiadanie dziecka to nie powód by
rezygnować ze studiów.

[e_r_i_n]

Ja tez studiowalam - urodzilam na drugim roku i po rocznej dziekance
wrocilam na dzienne. Mlody byl w zlobku, ja na zajeciach, skonczylam
dobre studia i w sumie patrzac z perspektywy czasu stwierdzam, ze
latwiej pogodzic dziecko ze studiami niz z praca. No i ilosc czasu,
ktora mialam dla mlodego byla za studenckich czasow bez porownania
wieksza.

[andziulindzia]

Wydaje mi się, że mozna pogodzić karierę zawodową i wychowywanie
dzieci. tylko trzeba się dokładnie zastanowić jak ma ta kariera
wyglądać. Moim skromnym zdaniem sukces zawodowy nie jest
równoznaczny pracoholizmowi. Jeśli celem rodzica będzie
satysfakcjonująca, interesująca i przyzwoicie płatna praca, to
zawsze przy odpowiedniej porcji wysiłku da się znaleźć taką, która
jednocześnie pozwoli nie zaniedbać własnych dzieci.

Jeśli ktoś decyduje się na dziecko z niewłaściwych powodów, bo:
koleżanki już mają, ten wiek no i wypadałoby, chciałaby poczuć jak
to jest być w ciąży, to dzieci będą przeszkodą nie tylko w zrobieniu
kariery zawodowej ale też w zabawie, odpoczynku, kontaktach z
partnerem itp, itd

[sir.vimes]

Zgadzam się. Kariera to nie to samo co pracoholizm.

Znam taki przypadek, ale...

[dagmama]

Nie umiem zaklasyfikować.
Kariera czy model wychowania?

W moim mieście jest jedna rodzina, bardzo dobrze sytuowana. Prawdę
mówiąc krąży o niej wiele plotek, ale ja wiem to, co wiem, od mamy
mojej przyjaciółki, która jest nianią dziecka.
Starali się o dziecko dośc długo i urodził się chłopiec. Mama była z
nim w domu około dwóch lat, dość długo karmiła go piersią, pełna
sielanka.
Potem stwierdziła, że dość tego i założyła dzialalność. Takie biuro.
W sumie ok, sama tak zrobiłam.
I nagle dziecko jakby się znudziło. Chodzi do przedszkola, a później
opiekują się nim niania i babcia. Niania jest świadkiem smutnych
scen, jak dziecko jest zapewniane, że mama wróci na noc, przy czym
jest już umowione, że niania zostaje na noc, potem chłopiec płacze
jeśli obudzi sie w nocy. Raz powiedział: Mamo, to ty? Ale ty nie
jesteś panią E.? (czyli nianią).
Rodzice pracują i imprezują. Imprezy mają związek z układami
pracowymi. Na wyjazdy wakacyjne i zimowe wyjeżdżają bez dziecka.
Pod względem zabawek, mały ma wszystko.
Niestety jest "nieznośny", trudny i stał sie bardzo zaborczy. Kiedy
są rodzice, nie odstępuje ich na krok i "męczy" ich.

Ponieważ to wszystko wiem jednak z drugiej ręki, od niani,
chciałabym przyjąć, że może to tak źle nie wyglada.

Czytałam gdzieś, że są dwa modele trzyosobowej rodziny: para z
królewskim dzieckiem i królewska para z dzieckiem.
Może rodzina, gdzie kariera matki jest ewidentnie przed dzieckiem to
takie ekstremum tego pierwszego modelu?

[dagmama]

To znaczy tego drugiego modelu.

[beata2802]

Żadne przegięcia nie są dobre, ale z tych dwóch modeli, to na moje
ucho "królewska para z dzieckiem" brzmi zdrowiej.

[dagmama]

beata2802 napisała:

> Żadne przegięcia nie są dobre, ale z tych dwóch modeli, to na moje
> ucho "królewska para z dzieckiem" brzmi zdrowiej.
>

Dla mnie zdrowe jest podejscie "para z królewskim dzieckiem", kiedy
dziecko jest małe. Ja nie ukrywam, że jesteśmy taką parą. Potrzeby
dziecka są najważniejsze.
Kiedy dziecko będzie starsze, możemy być "królewską parą":-)

[falafala]

No tak, male dziecko nie ma innych potrzeb, jedynymi to sa zainteresownie
rodzicow, poswiecenie mu czasu, badzmy realistakami tak jest. Dopiero kolo 7lat
dziecko "wyrasta" z rodzicow, wazniejszy staje sie swiat, wczesniej to dopiero
przymiarki do swiata. A wogole przed 3 rokiem zycia to ten swiat moze nie
istniec, wazne by byl ktos bliski na codzien.

[andziulindzia]

W zupełności zgadzam się z tym co napisała falafala. Ale nie
odpowiada mi żaden z modeli przedstawionych przez dagmamę. Uważam,
że potrzeby każdego członka rodziny są ważne i nie można w żadnym
wypadku "poświęcać się" dla dziecka. Ale nie wolno też własnej
wygody czy kariery przedkładać nad potrzeby swoich dzieci, a te
potrzeby to nie tylko najdroższe zabawki, miła niania i czysta
pielucha.

[beata2802]

Jeszcze dodam od siebie, że (z tego, co mówią koleżanki), jeśli od
początku się nie uczy dziecka, ze mama i tata potrzebuja tez czasu
dla siebie, to trudno to potem zmienić - czy to po roku, trzech, czy
sześciu latach. Dziecko wymaga, domaga się 100% obecności, uwagi i
kiedy nie jest najważniejsze to dostaje szału, bo wali mu sie świat.
A przecież to jest świat nierealny na dłuższą metę.

To prawda!

[sir.vimes]

"eśli od
początku się nie uczy dziecka, ze mama i tata potrzebuja tez czasu
dla siebie, to trudno to potem zmienić"

Widziałam takie sytuacje.

A ja myślę, że nieprawda :)

[jagandra]

Niemowlę nie ma jeszcze tak rozwiniętych procesów poznawczych, by zrozumieć, że mama i tata potrzebują czasu dla siebie. Na początku nie odróżnia siebie od innych ludzi. Nie umie też ocenić, ile czasu mija, jeśli jest mu źle i nikt nie przychodzi. Nie ma świadomości, że istnieje przyszłość. Moim zdaniem ten "początek", od kiedy można dziecko uczyć, to gdy ma ono około roku.

Wiesz, to chodzi raczej o przyzwyczajenie

[sir.vimes]

niemowlaka do faktu, że znikają a potem wracają.

Że tulić może nie tylko mama(tata) ale czasem dziadek czy ciocia. Że czasem
tata(mama) najpierw przytuli mamę(tatę) a dopiero potem maleństwo.

"Na początku nie odróżnia siebie od in
> nych ludzi."
Jakoś nigdy nie umiałam w to uwierzyć.

[malila]

> "Na początku nie odróżnia siebie od in
> > nych ludzi."
> Jakoś nigdy nie umiałam w to uwierzyć.

Ja to pamiętam. Serio:)

[jagandra]

> > "Na początku nie odróżnia siebie od in
> > > nych ludzi."
> > Jakoś nigdy nie umiałam w to uwierzyć.
>
> Ja to pamiętam. Serio:)

Pamiętasz coś z okresu niemowlęctwa??? Jeśli tak, to napisz koniecznie!!! Proszę, proszę :)
Ja nie pamiętam nic niestety, jak większość ludzi, ale na rozum to dla mnie oczywiste: noworodek nie wie nic, bo i skąd? Skąd ma wiedzieć, jak wygląda jego ręka i że to coś, to jego ręka? Na początku nie rozumie też (bo i jak?), że musi komunikować swoje potrzeby, dziecko płacze bo je coś boli, to się dzieje automatycznie, dopiero gdy jego potrzeby są zaspokajane, z czasem (ale to też dopiero gdy ma ponad pół roku) uczy się, że są zaspokajane dlatego, że ono je wyraża.

[malila]

jagandra napisała:
> Pamiętasz coś z okresu niemowlęctwa???

To jest bardziej pamięć emocjonalna i pamięć ciała niż urywki z
filmów. Jeśli chodzi bowiem o sceny, to pamiętam jedynie kadr z
przewijania, kiedy leżałam i ktoś w bieli nade mną stał. Zresztą
może wcale nie był w bieli, bo to "zdjęcie" jest w całości biało-
szaro-czarne. To, co pamiętam dotyczy głównie stanu świadomości (czy
raczej braku świadomości), że jestem tylko ja i moje uczucia. Inni
istnieją jedynie w takim sensie, że są elementami mojego świata.
Kiedy moja matka nie zrobiła tego, czego potrzebowałam (nie było
rozróżnienia na potrzeby i oczekiwania), czułam rozczarowanie i
zdziwienie, że ona tego nie robi. Myśl albo poczucie, że ona może
nie wiedzieć, że ja tego potrzebuję albo że ona nie wie czegoś, co
ja wiem, w ogóle nawet nie zaświtała w mojej głowie. Nie było takiej
opcji. Jedyną reakcją był lęk - tak silny, jak silne były potrzeby.
Bardziej wyraźnie pamiętam żłobek i napięcie, w jakim spędzałam w
żłobku cały dzień (podkreślam: cały czas pobytu w żłobku), które
ustępowało dopiero wtedy, gdy pojawiała się moja mama. To jest
powód, dla którego uznałam, że moje dzieci nigdy do żłobka nie pójdą.

[jagandra]

Niesamowite że masz takie wspomnienia :)))

[jagandra]

> niemowlaka do faktu, że znikają a potem wracają.

No właśnie się nie da. Moje potrzeby są zaspokajane = czuję się bezpiecznie, moje potrzeby nie są zaspokajane = nie czuję się bezpiecznie. Żeby zrozumieć, że rodzice znikają, a potem wracają, trzeba rozumieć, że rodzice są odrębnymi ludźmi i mieć poczucie czasu.

> Że tulić może nie tylko mama(tata) ale czasem dziadek czy ciocia.

A z tym akurat się zgadzam i uważam, że lepiej gdy oprócz tej jednej najbliższej osoby dziecko ma wokół siebie całe "plemię" :) Wtedy lepiej znosi rozstania z rodzicami.

Że czasem
> tata(mama) najpierw przytuli mamę(tatę) a dopiero potem maleństwo.

Tego też niemowlę nie zrozumie, na pewno nie poniżej pół roku.

[beata2802]

> Że czasem
> > tata(mama) najpierw przytuli mamę(tatę) a dopiero potem
maleństwo.
>
> Tego też niemowlę nie zrozumie, na pewno nie poniżej pół roku.

Nie musi rozumieć, ale [moje] będzie musiało tego doświadczać.
Uważam, że to ważne, żeby od początku wiedziało (doświadczało), że
mama i tata są ważniejsi w ogóle, oraz ważniejsi dla siebie
wzajemnie. (Od razu wyjaśniam, że nie mamy zamiaru spokojnie
uprawiać seksu, kiedy nasze trzymiesięczne dziecko ryczy głodne,
zmarznięte i nieprzewinięte. Chodzi o kolejność witania się i tak
dalej.)

[jagandra]

> Nie musi rozumieć, ale [moje] będzie musiało tego doświadczać.
> Uważam, że to ważne, żeby od początku wiedziało (doświadczało), że
> mama i tata są ważniejsi w ogóle, oraz ważniejsi dla siebie
> wzajemnie.

Myślę, że to będzie ważny komunikat dla Twojego męża i że to dobra podstawa, by nie zaniedbać Waszej relacji z powodu pojawienia się dziecka. A i tak każde zdrowe małe dziecko, gdy już zaczyna postrzegać siebie jako odrębną osobę, uważa się za pępek świata :)

Wiesz, ja w ogóle nie wierzę w to, że jak się dziecka nie nauczy czegoś w okresie, gdy ma kilka miesięcy czy rok, to już później się nie da go tego nauczyć. Dziecko na każdym etapie życia nauczy się tyle, ile jest w stanie. To że dziecko w wieku 2-3 lat przechodzi kryzys, awanturuje się, wrzeszczy, chce sobie wszystkich podporządkwoać i zachowuje się dokładnie tak, jakby mu się świat walił na głowę, gdy ludzie wokół nie robią tego, co ono chce, jest zupełnie normalne. Nie wynika z błędów wychowawczych (chociaż błędami można dodatkowo dziecko nakręcać) lecz z tego, że w tym wieku dziecko na ogół "spotyka się" z bolesną rzeczywistością, w której wcale nie jest wszechmocne (jak mu się wcześniej wydawało). Rodzice w takiej sytuacji powinni łagodzić emocje i nie ustępować, żeby nie podtrzymywać złudzeń, które muszą po prostu przeminąć.
Jeśli dziecko 7-letnie rzuca się na podłogę w sklepie wrzeszcząc, że mama koniecznie musi mu kupić batonik, możemy podejrzewać błędy wychowawcze. A 2-latki po prostu tak się zachowują :)

[dagmama]

Beata, sorry, ze to napiszę, bo zupełnie Cię nie znam i nie mogę
krytykować Twoich projektów.
Wiem z innego forum, że oczekujesz dziecka i gatuluję serdecznie:-)
Mianowicie razi mnie Twoje przekonanie o tym, ze dziecko "będzie
musiało", "to ważne, żeby od początku wiedziało"... Ten pęd do
edukacji dzicka, którego jeszcze nie ma, jakoś mnie odrzuca.
nie rozumiem, dlaczego masz najpierw witac sie z mężem, a male
dziecko spragnione mamy ma czekać.
Osobiście jestem zwolenniczką takiego suwaka: najpierw ważne sa
potrzeby dziecka ( nie tylko zmarznięcie i nieprzewinięcie, ale też
potrzeba kontaktu), a potem mąż - dorosła jednoska bądź co bądź.
Kiedy dziecko już kuma, w okolicach dwóch lat, można dawać do
zrozumienia, ze mama kocha tatę, mama i tata to jeden front, mama
najpierw wita tatę, bo to mąż, ok.
Nie widzę potrzeby, zeby dziecko mialo wiedzieć "od początku",
że "mama i tata są ważniejsi w ogóle".
Przykro mi, ale mam nadzieję, że zmienisz zdanie po porodzie:-(

[beata2802]

> nie rozumiem, dlaczego masz najpierw witac sie z mężem, a male
> dziecko spragnione mamy ma czekać.

Myślę, że temat jest za bardzo wałkowany i rozdrabniany. To, co
piszę, to moje przekonania, jakieś ogólne wytyczne. A jak będzie w
rzeczywistości? Nie wiem. Może się na te półtorej sekundy przytuli
do mojej nogi, a potem też dostanie buziaka. I jeszcze będzie mialo
poczucie bezpieczeństwa, że rodzice to mocna firma. A może jakoś
inaczej? Nie mam pojęcia, jaka będzie praktyka.

Chcę się uchronić przed niektórymi zjawiskami, ktore obserwuję wsrod
młodych małżeństw z malymi dziecmi i narazie ustawiam sobie pewne
rzeczy i przemyśliwuję. Stąd też moja twarda postawa, że wrócę na
studia, kiedy male bedzie mialo 6 miesiecy i mam w nosie
orędowniczki siedzenia z dzieckiem 24h/db do 3 r.ż., i stąd też moje
przekonanie, że mąż nie staje się na te trzy lata maszynką do
robienia pieniędzy (gdyby go nie było, to i dziecka by nie było).

[andziulindzia]

beata2802 napisała:

> Jeszcze dodam od siebie, że (z tego, co mówią koleżanki), jeśli od
> początku się nie uczy dziecka, ze mama i tata potrzebuja tez czasu
> dla siebie, to trudno to potem zmienić - czy to po roku, trzech,
czy
> sześciu latach. Dziecko wymaga, domaga się 100% obecności, uwagi i
> kiedy nie jest najważniejsze to dostaje szału, bo wali mu sie
świat.
> A przecież to jest świat nierealny na dłuższą metę.
>

Zgadzam się z tym twierdzeniem o ile nauka jest dostosowana do
rzeczywistych możliwości poznawczych dziecka i z uwzględnieniem jego
potrzeb emocjonalnych. No i mówiąc "od początku" nie możemy myśleć o
noworodku, no bo sory ale to nierealne. Potrzeby noworodka
ograniczają się do bycia blisko kochającej osoby, jedzenia, spania i
wypróżniania się.

Zainteresowałam się ostatnio metodą ruchu rozwijającego Weroniki
Sherborne i teorią integracji sensorycznej. Warto sobie poczytać, bo
to pomoże zrozumieć co jest naprawdę ważne w rozwoju dziecka i jak
wychować dziecko szczęśliwe. Więcej tutaj:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=572&w=68912532&v=2&s=0

[jagandra]

Warto sobie poczytać, bo
> to pomoże zrozumieć co jest naprawdę ważne w rozwoju dziecka i jak
> wychować dziecko szczęśliwe.

Szczęśliwe, ciekawe świata i dobrze rozwinięte umysłowo :)
Szkoda, że nie istnieje poradnik, który by to wszystko opisywał w prostych słowach.

[falafala]

Poradnik nie, ale istnieje uczucie, instynkt. Ten podpowiada, ze male dziecko
dziala emocjami, nie poznaje swiata inteligencja i analitycznie, ale poprzez
emocje przede wszystkim. Te jeszcze dlugo maja priorytet nad analiza. Kazde
pominiecie traktowane jest jak odrzucenie, wystarczy spojzec na rodzenstwa, jak
nielogicznie wyrazaja swoja zazdrosc. Beata nie wie co mowi, jezeli rzeczywiscie
bedzie pomijac male biegnace do niej dziecko by pierw przywitac sie z mezem to
daje mu sygnal, ze jest niewazne, niekochane, bo ono nie zrozumie, swiat relacji
rodzicow jest dla dzieci abstrakcja, dziecko zagarnia rodzicow dla siebie, corka
zagarnia ojca dla siebie, syn matke to zdrowe, rodzice musza pokazywac dziecku
ze jest dla nich najwazniejsze (pojecie "tak samo wazne" dla dzicka nic nie
znaczy). Ale to niemozliwe ;-) na przywitanie biegna pierwsze zwierzeta i male
dzieci szczesliwe rozesmiane, witajace przybysza calym swoim jestestwem, starsze
i dorosli siedza na swoich miejscach i wolaja z daleka :"Czeeeeesc!"

[verdana]

Odtrącić kogokolwiek biegnacego przywitać się, to okrucieństwo.
Odtrącic po to, zeby wiedziało, ze nie jest dla mamy najwazniejsze -
to poczatek dramatu.
Nie postępuję w ten sposób nawet z psem. U nas kolejność byla
nastepująca - pies (przybiegał pierwszy), małe dziecko (jakoś
przewage psa znosiło, przede wszystkim dlatego, ze było wolniejsze),
reszta rodziny, o ile w ogole chciało jej się przywitać.
Nie rozumiem, dlaczego mąż ma być z zasady ważniejszy - rozumiem
równorzędność , nie rozumiem przewagi. Żeby nauczyc dziecko, że nie
jest wazne - zeby je nauczyć, ze jego potrzeby są drugorzędne? Ze
dorosli są zawsze na pierwszym miejscu, a dziecko ma zadowolić sie
tym, co po nich zostanie? Żeby wiedziało, ze przez nikogo nie
jest "najbardziej w świecie" kochane?
Małe dziecko zrozumie z tego tylko jedno - ze ono sie nie liczy. A
bedąc starsze wyciagnie wnioski i poszuka kogos, dla kogo będzie
najwazniejsze.

[beata2802]

> A bedąc starsze wyciagnie wnioski i poszuka kogos, dla kogo będzie
> najwazniejsze.

No i bardzo dobrze. :)
Dałaś bardzo pozytywną prognozę. Bardzo bym nie chciała żeby moje
dziecko mieszkało ze mną do czterdziestki, pięćdziesiątki. Chcę,
żeby szczęśliwie znalazło tę osobę, wyszło z domu i założyło swoją
rodzine, która będzie dla niego najważniejsza.
Wg mnie żona i mąż powinni być dla siebie zawsze najwazniejszymi
osobami, a potem dopiero reszta świata: rodzice, dzieci,
autoryrytety... to tyle.

Co prawda źle zgadujecie moje intencje jeśli chodzi o tę kolejność
witania. Nie identyfikuję się z tymi sytuacjami, ktorych wizję
roztoczyłyście... ale też nie bede już tego tlumaczyc - zresztą nie
da się.
To wszystko jest kwestia poukładania pewnych spraw w głowie, a
przełożenie na praktykę przychodzi wtedy w sposob naturalny,
mimochodem możnaby rzec, jako efekt poukladania sobie w głowie.
To tak jak z szacunkiem: kiedy szanujesz samą siebie, to bez
specjalnego wysiłku i z zewnątrz będziesz otrzymywała więcej
szacunku, chociaż wydaje Ci sie, ze sama zachowujesz sie zupełnie
tak samo. A tak naprawdę w zachowaniu są pewne drobne, ale ważne
różnice, które dla męża, dla dziecka są istotnymi sygnałami i
wpływają na relacje. I nie jest to odtrącanie dziecka, ktore biegnie
sie przywitać. Ktoś kto to napisał kompletnie mnie nie rozumie.

[jagandra]

> To wszystko jest kwestia poukładania pewnych spraw w głowie, a
> przełożenie na praktykę przychodzi wtedy w sposob naturalny,
> mimochodem możnaby rzec, jako efekt poukladania sobie w głowie.

A czasami różne sprawy układają się w głowie zupełnie inaczej, gdy się dziecko pojawi :)

[verdana]

Nie wiem, czy bedziesz taka zadowolona, gdy znajdze tego kogos w
wieku 12-13 lat. A znam, znam takie wypadki - dziecko , ktore zawsze
bylo w domu na dalszym planie znalazło sobie faceta - dokladnie w
tym wieku, dla ktorego było najwazniejsze.
O takim przypadku mowie, a nie o szukaniu żony czy męża.
Ty sobie "poukladalas " w glowie - tylko dziecko w glowie uklada
sobie pewne rzeczy całkiem inaczej. I nie czuje dokladnie tego, co
mama chcialaby, aby czulo.

[jagandra]

> Ty sobie "poukladalas " w glowie - tylko dziecko w glowie uklada
> sobie pewne rzeczy całkiem inaczej. I nie czuje dokladnie tego, co
> mama chcialaby, aby czulo.

Ano właśnie. Jedyny sposób to mieć dystans do wszystkich teorii i patrzeć na dziecko. I brać pod uwagę, że pod wpływem tego, co zobaczymy, poukłada nam się w głowie całkiem inaczej.

[beata2802]

> Małe dziecko zrozumie z tego tylko jedno - ze ono sie nie liczy.

Jeśli nadal tak uważasz, to zupełnie nie wiesz, o co mi chodzi.
Ale już Ci tego lepiej nie wytłumaczę.

[beata2802]

> Zgadzam się z tym twierdzeniem o ile nauka jest dostosowana do
> rzeczywistych możliwości poznawczych dziecka i z uwzględnieniem
jego
> potrzeb emocjonalnych. No i mówiąc "od początku" nie możemy myśleć
o
> noworodku, no bo sory ale to nierealne. Potrzeby noworodka
> ograniczają się do bycia blisko kochającej osoby, jedzenia, spania
i
> wypróżniania się.
>
> Zainteresowałam się ostatnio metodą ruchu rozwijającego Weroniki
> Sherborne

Właśnie kupuję chustę do noszenia dziecka. :-)

[andziulindzia]

beata2802 napisała:

> Właśnie kupuję chustę do noszenia dziecka. :-)
>

Super!!!! Ja jestem fanką chustonoszenia :) Tylko dobrze przemyśl
kupno konkretnej chusty, chyba najwygodniejsza i najbardziej
funkcjonalna to chusta długa wiązana z tkaniny o splocie skośno-
krzyżowym. Nie martw się wiązaniami, bo to nie jest trudne,
najlepiej zapisać się na warsztaty.

Chusta do noszenia dziecka

[beata2802]

Po lekturze "kawalek szmaty, chusty i..." już wiem, że chcę długą
(4,60) wiązaną, może hoppediz - nie wiem, ale raczej kupię używaną.
Chusta to - tak mi sie wydaje - wyzwolenie kobiet ze sporej części
siedzenia w domu z dzieckiem. Myślę o chodzeniu z dzidzią na
wykłady, o ile będzie spokojna. Tylko nie wiem, jak rozwiązać sprawę
przewijania. Przecież tzeba będzie zmieniać czasem tę pieluchę....
gdzie? jak?

[andziulindzia]

Ja miałam zawsze ze sobą swój "zestaw podróżny" :) Składało się na
niego m.in. taka plastikowa matka do przewijania, którą można złożyć
do dość małych rozmiarów i zmieścić spokojnie w torbie, no i
woreczki foliowe, w które brudną pieluchę zawijasz żeby wszystkim
dookoła nie śmierdziało. Rozejrzyj się na swoim wydziale za w miarę
dużą toaletą i przy pomocy sprzątaczek wstaw tam sobie nieduży
stolik. Wtedy na stoliku rozłożysz matkę i będzie dobrze.

kariera z dzieckiem w chuście

[beata2802]

Dzięki, dobry pomysł!

Co prawda u mnie na wydziale sa smrody chemiczne i grzyby czasem
fruwają. Moje studia to konserwacja zabytków. Zabytki bywają
zagrzybione, a takie grzyby bywają bardzo niebezpieczne dla
ludzi ...ale czasem, np. na rysunek może się odważę zabrac swoje
małe. Ołówek i węgiel to w końcu nic złego.
Ciekawe, czy będzie na tyle spokojne, żebym mogła je zabierać na
wykłady, np. z historii sztuki. O nie!. A co jak zrobi kupę w
połowie wykładu? Raczej przewijać trzeba od razu, prawda?

[kocia_noga]

Jak będzie miało pampersa, to może ciut posiedzieć w kupie.Czasem
termin zrobienia kupy da się mniej więcej pzrewidzieć, a poza tym -
weź sobie do zestawu oliwkę jakąś łagodząca.

[andziulindzia]

Tylko, że oliwki mają brzydki zwyczaj oblepiać butelki na tłusto i
wszystko potem jest oliwkowo usmarowane. Już lepiej maść ochronną
(np bephanten). No i jeszcze chusteczki nawilżane - to oprócz
wycierania pupy dziecka przydaje się do wycierania rąk mamy.
Dodatkowo możesz sobie kupić taki płyn antybakteryjny do rąk w
aptece (to na wypadek tych fruwających z zabytków drobnoustrojów) i
rewelacyjnie do wszystkiego sprawdzają się pieluchy tetrowe: można
nimi wytrzeć obrzyganą buźkę, swoje ręce, podłożyć pod brodę podczas
jedzenia itp

[beata2802]

dzięki dziewczyny!