Odarci z męskości

[e_wok]

Jakiś czas temu była tu mowa o tym, jak to feminizm odziera mężczyzn z
ich "prawdziwej natury". Niedokładnie wiem, na czym polega ta "prawdziwa
natura", ale z różnych wypowiedzi wywnioskowałam, że chodzi o połącznie
macho z niedojrzałym emocjonalnie siedmiolatkiem, a konkretnie wybranie
sobie z tych dwóch, rózniących się nieco osobowości tego co najlepsze i co
umożliwi przejście przez życie nie zastanawiając się nad nim zbytnio, z
wyjątkiem rozpatrywania na rózne strony "aksjomatu", że feminizm jest be.
Jednakże sięgając w przeszłość, w której światy- męski i kobiecy - były
wyraźnie rozdzielone, można dość łatwo zauważyć ograniczenia, narzucane
przez mężczyzn samym sobie - rózne kodeksy honorowe, zasady savoir vivre'u,
kindersztuba - w odniesieniu do dzieci, wyraźne wartościowanie gentlemanów w
relacji do gorszych nie - gentlemanów. W jakim mianowicie punkcie znany nam
np.z literatury wizerunek mężczyzny - wzorca tzw. dobrych obyczajów rozmija
się z "feministycznym" modelem męskości? Bo ja nie widzę róznicy
usprawiedliwiającej tę dojmującą tęsknotę za utraconym rajem.

[Gość: man]

Prawdziwa natura mężczyzny to gotowość na przyjęcie ciosu, po którym już się
nie podniesie. Może to tylko mit, ale jakże piękny. Na tym opierają się
kodeksy honorowe. Czy kobieta jest w stanie to zrozumieć?
Pozdrawiam
man

[Gość: barbinator]

Gość portalu: man napisał(a):

> Prawdziwa natura mężczyzny to gotowość na przyjęcie ciosu, po którym już się
> nie podniesie. Może to tylko mit, ale jakże piękny. Na tym opierają się
> kodeksy honorowe. Czy kobieta jest w stanie to zrozumieć?
> Pozdrawiam
> man


Owszem, jest. Wyraża się to choćby decyzją o donoszeniu ciąży nawet jeśli
grozić by to miało poważnymi komplikacjami zdrowotnymi. Co najmniej tyle samo
kobiet jest zdolnych poświęcić się w ten sposób co mężczyzn reprezentujących
postawę "gotowości na przyjęcie ciosu, po którym już się nie podniesie" (ładnie
powiedziene swoją drogą, i całkiem trafnie)
Pozdr. B.

[tad9]

e_wok napisała:

> Jakiś czas temu była tu mowa o tym, jak to feminizm odziera mężczyzn z
> ich "prawdziwej natury".


Nie pamiętma takiej rozmowy. Możesz przypomnieć tytuł tamtego wątku?

[agrafek]

e_wok napisała:

> Jakiś czas temu była tu mowa o tym, jak to feminizm odziera mężczyzn z
> ich "prawdziwej natury". Niedokładnie wiem, na czym polega ta "prawdziwa
> natura", ale z różnych wypowiedzi wywnioskowałam, że chodzi o połącznie
> macho z niedojrzałym emocjonalnie siedmiolatkiem, a konkretnie wybranie
> sobie z tych dwóch, rózniących się nieco osobowości tego co najlepsze i co
> umożliwi przejście przez życie nie zastanawiając się nad nim zbytnio, z
> wyjątkiem rozpatrywania na rózne strony "aksjomatu", że feminizm jest be.
> Jednakże sięgając w przeszłość, w której światy- męski i kobiecy - były
> wyraźnie rozdzielone, można dość łatwo zauważyć ograniczenia, narzucane
> przez mężczyzn samym sobie - rózne kodeksy honorowe, zasady savoir vivre'u,
> kindersztuba - w odniesieniu do dzieci, wyraźne wartościowanie gentlemanów w
> relacji do gorszych nie - gentlemanów. W jakim mianowicie punkcie znany nam
> np.z literatury wizerunek mężczyzny - wzorca tzw. dobrych obyczajów rozmija
> się z "feministycznym" modelem męskości? Bo ja nie widzę róznicy
> usprawiedliwiającej tę dojmującą tęsknotę za utraconym rajem.
Nie tyle obdziera, co dąży do obdarcia. Niektóre przychodzące tu panie by
poprzeć swoje argumenty piszą czasem coś w stylu: "mój mąż, na szczęście, jest
normalny i też sie dziwi tutejszym antyfeministom". Ciekaw jestem kryteriów tej
normalności. Taki, który na wszelki wypadek ze wszystkim się zgadza? Czyżby
ideałem feministek (i sympatyczek>:)) był Felicjan Dulski? "połączenie macho z
niedojrzałym emocjonalnie siedmiolatkiem", ha ha. Bardzo mi się podoba:).
Sympatyczna karykaturka. Ale, czy to odpowiada komuś czy nie, mężczyznie
potrzebna jest nutka szorstkości, szczypta barbarzyństwa i agresji. Feministkom
marzy się kultura androgyniczna (ponieważ nie chce mi się grzebać w archiwach
feministycznych list dyskusyjnych, narażam się znów na porażający mnie siłą
krzyku argument "Ty kłamco, wszystko co piszesz to nieprawda", cierpliwszych i
mniej leniwych ode mnie zapraszam do owych prac archeologicznych) - mnie
osobiście odstręczająca.
Ten "przechodzący przez życie bez zastanawiania się" nieco mnie zadziwia.
Czyżbyś tak postrzegała, np. Tada lub BD?
Gentlemani natomiast mnie zaskoczyli. Skądżeś Ty ich wytrzasnęła? Czyżby
literatura dziewiętnastowieczna miała być wyznacznikiem dla całej historii? A
taki, np. Fileas Fogg mocniejszym wzorcem niż Sokole Oko? (niniejszym dowiodłem
swego infantylizmu bo powowałem się na bohaterów z dzieciństwa, ech,
pogrzebanym). Piszesz: "W jakim mianowicie punkcie znany nam
> np.z literatury wizerunek mężczyzny - wzorca tzw. dobrych obyczajów rozmija
> się z "feministycznym" modelem męskości?" - żartujesz? Po pierwsze zestaw
rolę mężczyzny w rodzinie wedle tych wzorców a wizje feministek, zachowanie
wobec kobiet przywoływanych przez Ciebie gentlemanów a potencjalne reakcje na
takie zachowanie feministek...
Z kodeksami honorowymi, jak to zwykle u mnie, to też nie jest taka prosta
sprawa. Wywodzą się one z dużo starszych norm kształtujących zachowania
społeczne - pierwotnie niezbędnych, potem coraz bardziej już tylko
tradycyjnych. Coś jak współcześnie obrzędy wigilijne.
pozdrawiam.

Cholera jasna !

[e_wok]

Taki dlugi post napisalam i mi zjadlo. Szlag by to... Jak sie pozbieram po
szoku to sprobuje go odtworzyc.

[Gość: mmm]

mam tylko uwagę odnośnie: "nutki szorstkości, szczypty barbarzyństwa i
agresji". ile to jest nutka i szczypta? czy temu określeniu odpowiada wzięcie
udzialu w klotni slownej zeby wywalczyc swoje racje? a moze uprawianie sportow
silowych - boks, zapasy itd? moze wulgarne wrzaski i zajezdzanie drogi
kierowcy jadacemu zbyt wolno? czy to okreslenie stosuje sie takze do
pobicia "psa" po meczu? a moze zlamanie reki zonie podczas klotni? wiec gdzie
jest ta szczypta? czy przypadkiem te same kryteria "nutki szorstkości,
szczypty barbarzyństwa i agresji" w naszych czasch ("cywilizowanych") nie
dotycza wszystkich ludzi porowno - i kobiet i mezczyzn?

[e_wok]

agrafek napisał:


> Nie tyle obdziera, co dąży do obdarcia.

Odziera, Agrafku, odziera. Obedrzeć to można ze skóry :-)


Niektóre przychodzące tu panie by
> poprzeć swoje argumenty piszą czasem coś w stylu: "mój mąż, na szczęście,
jest
> normalny i też sie dziwi tutejszym antyfeministom". Ciekaw jestem kryteriów
tej
>
> normalności. Taki, który na wszelki wypadek ze wszystkim się zgadza? Czyżby
> ideałem feministek (i sympatyczek>:)) był Felicjan Dulski?

Ciekawe, dlaczego akurat taki pomysł proponujesz. Według moich kryteriów
normalny mężczyzna to taki, który uważa kobiety za ludzi i tak je traktuje -
ani lepiej ani gorzej. Taki pogląd w zupełności wystarczy, żeby się dziwić
niektórym tu wyrażanym opiniom.


Ale, czy to odpowiada komuś czy nie, mężczyznie
> potrzebna jest nutka szorstkości, szczypta barbarzyństwa i agresji.

Chciałabym dookreślić te ilości - ponieważ jestem naprawdę fatalną kucharką,
staram się unikać przepisów, które wspominają o "szczypcie". Zanim to
dokładnie ustalimy, chciałabym nadmienić, że sądzę iż pan Darcy czułby się
niezbyt konfortowo w pobliżu prawdziwych mężczyzn z Młodzieży Wszechpolskiej
na władysławowskim nadbrzeżu.


> Ten "przechodzący przez życie bez zastanawiania się" nieco mnie zadziwia.
> Czyżbyś tak postrzegała, np. Tada lub BD?
Pytanie jest zbyt podchwytliwe, żeby na nie odpowiadać ;-))


> Gentlemani natomiast mnie zaskoczyli. Skądżeś Ty ich wytrzasnęła? Czyżby
> literatura dziewiętnastowieczna miała być wyznacznikiem dla całej historii?
A
> taki, np. Fileas Fogg mocniejszym wzorcem niż Sokole Oko?

Literatura dziewiętnastowieczna (myślę, że ze względu na nasze miejsce
zamieszkania dobrym pomysłem byłoby pozostać przy europejskiej, nie mieszając
w sprawę Karola Maya) jest najbliższa naszej współczesności, a przy
tym "nieskażona" myślą feministyczną. Dlatego ją tu przywołałam, ignorując
haniebnie Legendę o Św. Aleksym oraz Pieśń o Rolandzie, a nawet fraszki
Kochanowskiego.



Po pierwsze zestaw
> rolę mężczyzny w rodzinie wedle tych wzorców a wizje feministek, zachowanie
> wobec kobiet przywoływanych przez Ciebie gentlemanów a potencjalne reakcje
na
> takie zachowanie feministek...

Może nie mylmy cech z rolami, bo to wprowadzi niepotrzebny zamęt - równie
dobrze mogłabym twierdzić, że kobiety nie potrafią zajmować się dziećmi,
ponieważ żony wspomnianych przeze mnie gentlemenów się nimi nie zajmowały,
dysponując zastępem niań i guwernantek; również nie gotowały ani nie
froterowały podłóg. Pisałam o cechach i nie rozumiem, szczerze mówiąc dlaczego
zawężasz pojęcia bycia gentlemanem do całowania kobiet w rękę, którego
faktycznie feministki nie lubią. Ma to tyleż sensu, co twierdzenie, że
gentleman to facet, który jada na śniadanie jajka na bekonie.

[nadszyszkownik.kilkujadek]

> Literatura dziewiętnastowieczna (myślę, że ze względu na nasze miejsce
> zamieszkania dobrym pomysłem byłoby pozostać przy europejskiej, nie
mieszając
> w sprawę Karola Maya) jest najbliższa naszej współczesności, a przy
> tym "nieskażona" myślą feministyczną.

Ty, Ewok, po prostu lubisz XIX wieczne kawałki - stąd też i zestawienie.
Wypadkową męskiej klasy, sztywnych norm i miłościwie panującej nam
rzeczywistości częściej byłby Mr. Bennet, niż Mr. Darcy. Kto wie, może
powinienem sobie zarezerwować tego nicka (mr.bennet), na wypadek, gdyby mi sie
Kilkujadek przejadł?

[Gość: EWOK]

No nie wiem, czy jest to dobry przykład - starym Bennetem żona manipulowała jak
chciała. Ale jego odpowiednikiem - z tego samego pokolenia byłby papcio Emmy -
a jaki to był milutki roztargniony starszy pan :-) Oczywiście, rola pater
faminlias w owych czasach wyglądała na władzę absolutną - nie pamiętam nazwiska
dziedzica Mansfield Park, ale pamiętam, że skoro nie akceptował amatorskiego
teatru - to nie ma przebacz - teatru być nie mogło i jego nagłe pojawienie się
wśród przygotowanych dekoracji spowodowało burzę z piorunami. Tyle, że często
była to władza pozorna, co wiemy też z innych książek, choćby z Dickensa.

[agrafek]

e_wok napisała:

>
> Ciekawe, dlaczego akurat taki pomysł proponujesz. Według moich kryteriów
> normalny mężczyzna to taki, który uważa kobiety za ludzi i tak je traktuje -
> ani lepiej ani gorzej. Taki pogląd w zupełności wystarczy, żeby się dziwić
> niektórym tu wyrażanym opiniom.
To nie takie proste, z tym traktowaniem kobiet jako ludzi i ani lepiej ani
gorzej. Jakiś czas temu na tym forum wszyscy zastanawiali się czy
niezatrudnienie pewnej pani jest objawem dyskryminacji czy nie. Feministki
zaczarowały już w pewien sposób rzeczywistość. Zwolniony z pracy mężczyzna nie
będzie nikim więcej, zwolniona z pracy kobieta zawsze może zasiać podejrzenie
dyskryminacji.
Co zaś się tyczy kryteriów normalności - zapewne każdy ma własne. Przywołane tu
żony "normalnych mężów" zapewne też. One, w każdym razie, powoływały się
na "normalność" w opozycji do wypowiedzi "tutejszych" mężczyzn. Najczęściej bez
sprecyzowania których. Mogę więc śmiało przyjąć, że ich zdaniem "normalny" to
inny niż ja.
>
> Chciałabym dookreślić te ilości - ponieważ jestem naprawdę fatalną kucharką,
> staram się unikać przepisów, które wspominają o "szczypcie". Zanim to
> dokładnie ustalimy, chciałabym nadmienić, że sądzę iż pan Darcy czułby się
> niezbyt konfortowo w pobliżu prawdziwych mężczyzn z Młodzieży Wszechpolskiej
> na władysławowskim nadbrzeżu.
To fakt, wypadałoby dookreślić. Choć kusi mnie, by stwierdzić, że można to
ocenić jedynie czysto intuicyjnie, powiem, że moim zdaniem owa "szczypta" to
akurat tyle, by móc poczuć się pewnym siebie i gotowym do ewentualnych
konfrontacji, nie prowokując ich jednak i nie krzywdząc innych. Wymagane jest
jednak uczynienie z tego istotnej części stylu życia a nie tylko korzystanie z
tych cech okazjonalnie. Uproszczone to diablo i przychodzi mi do głowy pięć
stron uzupełnień, ale forum ma swoje wymagania.
> Literatura dziewiętnastowieczna (myślę, że ze względu na nasze miejsce
> zamieszkania dobrym pomysłem byłoby pozostać przy europejskiej, nie mieszając
> w sprawę Karola Maya) jest najbliższa naszej współczesności, a przy
> tym "nieskażona" myślą feministyczną. Dlatego ją tu przywołałam, ignorując
> haniebnie Legendę o Św. Aleksym oraz Pieśń o Rolandzie, a nawet fraszki
> Kochanowskiego.
Gwoli ścisłości - Sokole Oko to Cooper, nie May (powiedziane bez wyrzutu w
głosie, choć boli mnie, że istnieją ludzie, którzy nie znają "Ostatniego
Mohikanina". Zważywszy jednak, że mam alergię na Dickensa, nie jestem chyba
właściwą osobą by rozpętać dyskusję na temat literatury:)).
>
> Może nie mylmy cech z rolami, bo to wprowadzi niepotrzebny zamęt - równie
> dobrze mogłabym twierdzić, że kobiety nie potrafią zajmować się dziećmi,
> ponieważ żony wspomnianych przeze mnie gentlemenów się nimi nie zajmowały,
> dysponując zastępem niań i guwernantek; również nie gotowały ani nie
> froterowały podłóg. Pisałam o cechach i nie rozumiem, szczerze mówiąc
dlaczego
> zawężasz pojęcia bycia gentlemanem do całowania kobiet w rękę, którego
> faktycznie feministki nie lubią. Ma to tyleż sensu, co twierdzenie, że
> gentleman to facet, który jada na śniadanie jajka na bekonie.
Ależ cechy są czysto umowne i mocno wyidealizowane, natomiast role to coś
bardzo konkretnego. Można budować obraz społeczeństwa na podstawie literatury
danego okresu, należy mieć jednak świadomość iż korzysta się wtedy z źródła
mniej lub więcej "przerobionego" wyobraźnią i talentem autora. Dla przykładu -
w zależności od tego jak swojego bohatera chciał przedstawić autor, będziesz
mieć lepsze lub gorsze skojarzenia z daną warstwą społeczną itp. Od czasów
Dumasa muszkieterowie to fajna kompania zaś kardynał to zdrajca i łotr. Do
historii ma się to średnio.
Ja zawężyłem do całowania w rękę, Ty stworzyłaś obraz idealny, którego w
rzeczywistości nie było. Bodaj ci właśnie, najwyraźniej lubieni przez Ciebie,
gentlemani wraz z ich kulturą stanowili jeden z głównych celów ataków
syfrażystek, tudzież najbardziej zaciekłe obozy przed nimi oporu. Stąd też
wzięło się moje zdziwienie tym, co napisałaś. Jeśli jednak opierasz swoją
wypowiedź na świecie - w pewnym stopniu - wyobraźni, wycofuję zdziwienie.
pozdrawiam.

[bd_007]

Witam,

e_wok napisała:

> przez mężczyzn samym sobie - rózne kodeksy honorowe, zasady savoir vivre'u,
> kindersztuba - w odniesieniu do dzieci, wyraźne wartościowanie gentlemanów w
> relacji do gorszych nie - gentlemanów. W jakim mianowicie punkcie znany nam
> np.z literatury wizerunek mężczyzny - wzorca tzw. dobrych obyczajów rozmija
> się z "feministycznym" modelem męskości?

Temat ciekawy, nie powiem. Jeśli chodzi o np. kodeksy honorowe, to przewidywały
one dość drastycznie różną pozycję kobiet i mężczyzn (kobiety się nie
pojedynkowały gdy ktoś uraził honor ich mężczyzny, nieprawdaż?). Ten system był
zdualizowany, byli rycerze i damy, nie równouprawnieni rycerze i rycerki.
Pragnienie by mężczyźni pozostali rycerzami, gdy brakuje dam, a zostają tylko
np. feministyczne czarownice, to trochę problem typu "mieć ciastko i je zjeść".

Swego czasu problem dobrze został opisany przez Tada - kobiety oczekują, by nie
być specjalnie traktowane z powodu ciąże, no chyba, że akurat życzą sobie
inaczej itd. Czy gentleman ma zgadywać? Nie. Wszelkie te artybuty
gentlemeńskości mają dość _sztywny_ "kodeksowy" charakter - w tym jest zresztą
ich siła.

Gdy już jestęśmy przy modelach: swego czasu burzliwą dyskusję wywołał artykuł
Milskiej-Wrzosińskiej o tym, czego to teraz kobiety oczekują od mężczyzn. Coś w
tym jest. Za szczyt męskiego szowinizmu uchodzi słynny model żony
kurtyzana+dama+kucharka, natomiast mam wrażenie, że kobiety oczekują, że facet
ma być amalgametem Billa Gatesa, Kurta Schellera, Antonio Banderasa i Jacquesa
Derridy. Ja, jako Agent 007 jakoś sobię z tym radzę (choć najgorzej z byciem
Derridą), ale co mają zrobić inni?

pozdrawiam,

BD

[malvvina]

a kto to jest derrida ????

szok! :)

[bd_007]

malvvina napisała:

> a kto to jest derrida ????

Na tym forum można nie wiedzieć kto to Gates, Banderas czy Scheller, ale nie
wypada nie wiedzieć, kto to Derrida!

encarta.msn.com/encyclopedia_761579433/Derrida_Jacques.html

[malvvina]

hi hi
i to do tego francuz :-)
zaraz se przeczytam w jakims normalnym jezyku
i powiem ci co o tym mysle :-D

> malvvina napisała:
>
> > a kto to jest derrida ????
>
> Na tym forum można nie wiedzieć kto to Gates, Banderas czy Scheller, ale nie
> wypada nie wiedzieć, kto to Derrida!
>
> encarta.msn.com/encyclopedia_761579433/Derrida_Jacques.html

[malvvina]

juz wiem dlaczego :-)

[Gość: do bd_007]

Feminizm (mam nadzieję) dąży do modelu mężczyzny z grubsza opisanego w ten
sposób: Przyjemnie się na Niego patrzy, przyjemnie się Go słucha, przyjemnie
się z Nim przebywa. W modelu dotychczasowym tzn. patriarchalno-szowinistycznym
jeśli nawet przyjemnie się na Niego patrzy to po dłuższym z Nim przebywaniu i
słuchaniu Go jest coraz mniej przyjemnie aż do całkowitego obrzydzenia
włącznie.

Były kiedyś badania Agencie 007 pt. Czy kobieta chciałaby takiego faceta jak
Ty. Okazało się że w miażdżącej większości nie, ponieważ mówiąc wprost źle
traktujesz kobiety, zbyt instrumentalnie. Oznacza to, że jesteś wykreowany
przez mężczyzn i to takich którzy chcą Ci wyraźnie zaszkodzić.

Pozdr.
Ela

[malvvina]

czy mam zapisac w ramach tej ostatniej cietej wypowiedzi powod z ktorego nie
znam tego derric'a ?
bo jest po prostu uwazany za uzurpatora i kacyka hi hi (we francji oczywiscie)
Czyli lipny filozof dla lipnych ludzi ?

(musze sie troche zemscic za wlasna niewiedze)

[Gość: man]

Żałosne

[bd_007]

> Były kiedyś badania Agencie 007 pt. Czy kobieta chciałaby takiego faceta jak
> Ty. Okazało się że w miażdżącej większości nie, ponieważ mówiąc wprost źle
> traktujesz kobiety, zbyt instrumentalnie.

Eeee tam, co innego "politycznie poprawna" deklaracja przed ankieterem,
a co innego praktyka :-)

pozdrawiam,

BD

[Gość: ela]

Hmm może i tak jest, że wszystko zależy od wiedzy praktycznej. W końcu może
rzeczywiście np. oszołomionej nagłym lotem w przestrzeni kobiecie,
zaserwowanym z Twojej inicjatywy, której udało się odbić od stromej ściany i z
prędkością światła znaleźć oparcie w Twoich ramionach na szczycie skalnego
wyłomu tuż nad rwącym wodospadem wydaje się, że jedynie osiągnęła naturalny i
bezpieczny poziom pionu, jednak z drugiej strony czegoś praktycznego się od
Ciebie nauczyła. No i chyba się teraz ze mną zgodzisz, że szkoda żeby tak
wysokiej klasy praktyczną wiedzę kobieta marnowała jedynie na ślęczenie przy
garach i przy dzieciach.

Pozdr.
Ela

[Gość: EWOK]

Chodziło mi o zwrócenie uwagi na fakt, iż wówczas, gdy mężczyźni wyłącznie
ustalali standardy zachowań i nie musieli liczyć się z tym, co kobieca część
ludzkości ma na ten temat do powiedzenia (choć oczywiście mogli) to sami
siebie narzucali wzorce zachowań bliskie sercu współczesnych feministek, a
które upraszczając, mają swój źródłosłów w słowie "gentle". I tak się składa,
że nie wszystko można zwalić na femnistki - pojedynki "zanikły" nie dlatego, że
zabrakło dam (powodem pojedynku nie musiała być koniecznie obrona honoru damy,
mogły być inne przyczyny) tylko dlatego, że zostały zakazane - znowu
autonomiczna decyzja mężczyzn wobec mężczyzn - zanim ktokolwiek pomyślał słowo
na "fe".

[Gość: ela]

Nie wiem czy to pewnik ale wydaje mi się, że pojedynki zanikły ponieważ nie
robiły na kobietach odpowiedniego wrażenia (akceptacja przemocy). Mogły już
wtedy działać feministyczne "ciągoty" w kierunku ucywilizowania mężczyzn
chociaż mniej jawnie niż dzisiaj.

[agrafek]

Przykro mi rozczarowywać, ale opinia kobiet na temat pojedynków nie miała
specjalnego wpływu na ich zaniknięcie. Rzecz w tym, że pojedynek był instytucją
wywodzącą się z czasów, kiedy coś, co nazwijmy na użytek tej wypowiedzi "prawem
zwyczajowym" było ciągle jeszcze silne. Im mocniejsze było państwo, tym
bardziej ograniczało owo "prawo zwyczajowe" a zakaz pojedynkowania się był
jednym z objawów tego procesu. Na całkowity zanik miał też wpływ zanik
znaczenia szlachty, ale to nieco inna historia.
Natomiast płeć nie.
pozdrawiam.

[Gość: m77]

witam,
muszę to sobie poukładać:
temat: dlaczego mężczyźni uważają że feminizm odziera ich z ich prawdziwej
natury
1 mężczyźni sami, w "patriarchalnej" przeszłości narzucili sobie szereg zasad
które kształtują gentleman'a
2 nie ma różnicy: <ukształtowany przez samych mężczyzn wzorzec gentleman'a >
a < dzisiejszy, feministyczny model męskości>
3 skad u mężczyzn tesknota za rajem utraconym?
o to chodziło? dobrze zrozumiałam?
tak sobie myślę że być moze feminizm wcale nie odziera mężczyzn z ich
prawdziwej natury. feminizm pokazuje prawdziwszą od tej XIX wiecznej naturę
kobiety. oni tesknią za rajem utraconym - za kobietami takimi jakimi one były
wtedy. wystarczał im=kobietom do szczęścia taki jeden gentleman, a dzisiaj,
oprócz meżczyzny kobiety chcą jeszcze... kariery na przykład.
mężczyzna jest faktycznie taki sam, albo bardzo podobny, tylko nie jest już
dla kobiety jedyną i wyłączną trescia życia.
"- no to po co my się mamy starać?" pytają mężczyźni przyzwyczajeni przez wieki
do prawa wyłączności
i przestają się starać
smutne...

[e_wok]

Nie wiem, czy dobrze rozumiem Twoje sugestie, bo zrozumiałam je tak, że
mężczyźni dotąd budowali swoją tożsamość na bezwarunkowym zachwycie kobiet, a
teraz, kiedy stał się on warunkowy - czują się zagubieni, czy tak? W takim
razie owa "prawdziwa męska natura" zawęża się do puszenia piórek przed
wzdychającą z zachwytu kobiecą publicznością - to fajna koncepcja, podoba mi
się :-))

[Gość: m77]

czują, że to juz nie to. bądzmy jednak obiektywne: zachwyt kobiet był ważnym
ale nie jedynym elementem kształtujacym tzw "gentleman'a". a ponieważ były
jeszcze inne faktory to nie można mówić, że "prawdziwa męska natura" zawęża się
jedynie do puszenia piórek przed wzdychającą z zachwytu kobiecą publicznością.
niewatpliwie osiagnięcie statusu prawdziwego mężczyzny jest dziś o wiele
trudniejsze niż kiedyś. stąd coraz większe wymagania stawiane przez kobiety
odbierane są przez meżczyzn jako atak.
"bycie prawdziwym mężczyzną to juz nie to co kiedyś. zabieracie nam swój
bezwarunkowy podziw a to atak na naszą prawdziwą nature, która sprawia, ze do
pełni szczęścia podziw niewiasty jest nam niezbędny. im trudniej ten podziw
zdobyć, tym trudniej poczuć się prawdziwym meżczyzną" - mówia mężczyźni