Kłykciny kończyste

[iwonaw2]

Witam,

niestety dopadło mnie to po raz drugi. Pierwszym razem przed 2 laty akurat
jak byłam w ciązy. No i teraz znów. Poczytałam o tym trochę w internecie i
nie jest mi wesoło. Szczególnie martwi mnie to, że jeśli mam w sobie wirusa,
który je wywołuje, to mogłam zarazić i męża i moje dziecko. O moją córkę
chodzi mi najbardziej. Poprzednim razem wyleczyłam to jakimś płynem do
smarowania, ale to przecież nie koniec. NIKT mi nie powiedział, że to z winy
wirusa i że powinnam podwójnie uważać żeby nikogo nie zarazić.
Jak to skutecznie wyleczyć i czy to prawda, że wirusa będę mieć do końca
życia.
Czytałam też że jeśli daje objawy, to nie jest z rodzaju tych "złośliwych"?
Jak to jest w rzeczywistości?

Dziękuję.

Iwona

[allumeuse_21]

do konca zycia?? jestem w trakcie lecznie moich aldara.. tak sie ciesze ze mi
maleja a tu obawa ze do konca zycia.. porzuccie nadzieje ktorzy tu
wchodzicie..

[zewa1981]

znalazlam to w necie
i jednak mam nadzieje,ze nigdy mnie to nie zlapie


Kłykciny kończyste narządów płciowych
(infekcje wirusem HPV)
Ludzkie wirusy brodawczaka (HPV) w zależności od ich rodzaju wywołują brodawki
podeszwowe, zwykłe lub brodawki narządów płciowych (kłykciny kończyste).

Kłykciny kończyste są jedną z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową
i uważa się, że 10 – 20 % osób w wieku 15 – 49 lat jest zakażonych HPV. W
większości przypadków brodawki narządów płciowych występują u młodych osób
dorosłych, między 16 a 25 rokiem życia, a u aktywnych płciowo kobiet w wieku
poniżej 25 lat wirusa HPV narządów płciowych wykrywa się u 10 do 40 % kobiet.

Zidentyfikowano co najmniej 70 różnych typów HPV, w tym 23 mogą wywoływać
zakażenia okolicy narządów płciowych i odbytu, chociaż niektóre z nich wywołują
też zmiany chorobowe na błonie śluzowej jamy ustnej, spojówkach i błonie
śluzowej krtani.

Wirusy HPV narządów płciowych podzielono na trzy grupy:
wirusy wywołujące łagodne zmiany niskiego ryzyka (typy 6 i 11)

wirusy niosące umiarkowane ryzyko działania onkogennego – nowotworowego (typy
33, 35, 39, 40, 43,51-56 i 58)

wirusy związane z wysokim ryzykiem potencjalnego działania onkogennego (typy 16
i 18)
Około 90 % brodawek okolicy narządów płciowych i odbytu zawiera HPV typu 6 lub
11.

Chociaż związek epidemiologiczny pomiędzy niektórymi rodzajami HPV (16 i 18) a
rozwojem raka narządów płciowych, szczególnie raka szyjki macicy jest duży, to
tylko ułamek chorych zakażonych wirusem HPV o wysokim stopniu ryzyka zapada na
inwazyjnego raka płaskonabłonkowego.

Okres utajenia wynoszący 20 do 50 lat pomiędzy pierwotnym zakażeniem a
inwazyjnym rakiem sugeruje, że do przejścia zmian w postać złośliwą potrzebne
są inne, dotychczas nieokreślone czynniki.

Wirusy HPV wywołujące zakażenie kliniczne w okolicy narządów płciowych i odbytu
są prawie zawsze przenoszone drogą płciową. Podczas stosunku płciowego może
dojść do mikrootarć, które umożliwiają dostęp HPV do warstwy komórek
podstawnych naskórka lub błony śluzowej w miejscach przerwania ich ciągłości.

Zmiany okołoodbytnicze są często (ale nie wyłącznie) związane z praktykowaniem
stosunków analnych. Zmiany na błonie śluzowej jamy ustnej mogą wynikać z
przeniesienia wirusa przez kontakt oralno-genitalny.

HPV może być także przenoszony z zakażonych dróg rodnych matki na dziecko, ale
tylko w niewielkiej liczbie przypadków rozwija się u dziecka brodawczakowatość
krtani.

Dotychczas jednoznacznie nie określono, czy istnienie kłykcin kończystych
narządów płciowych powoduje większą zakaźność od zakażenia HPV nie dającego
objawów klinicznych.

Głównym czynnikiem ryzyka zakażenia HPV jest rozpoczęcie współżycia seksualnego
w młodym wieku, posiadanie wielu partnerów seksualnych lub posiadanie partnerów
seksualnych mających wielu partnerów seksualnych.

Początkowym epizodem w powstawaniu kłykcin jest uraz (otarcie nabłonka, prącia
lub sromu) i wniknięcie wirusa do komórki. Wirus często wchodzi w fazę
utajenia, trwającą kilka miesięcy a nawet lat, w której nie są widoczne żadne
zmiany histologiczne, aż w końcu rozwijają się egzofityczne brodawki – kłykciny.

Na ogół brodawki narządów płciowych i odbytu mają tendencje do utrzymywania się
lub powiększania i zanikania przez lata. Uważa się, że samoistne ustępowanie
zdarza się u 10 do 30 % pacjentów. Przebieg choroby wywołanej wirusem HPV waha
się od zakażenia subklinicznego (czyli bezobjawowego), do mnogich, rozrostowych
zmian egzotyficznych.

W większości przypadków brodawki okolicy odbytu narządów płciowych nie powodują
żadnych objawów i wiele osób nie zdaje sobie z nich sprawy. Czasami pacjenci
skarżą się na świąd, uczucie pieczenia, ból i krwawienie. Zewnętrznym kłykcinom
mogą towarzyszyć zakażenia szyjki macicy lub cewki moczowej (szczególnie u
mężczyzn).

U kobiet kłykciny kończyste najczęściej zajmują srom i okolice odbytu a także
pochwę. Znacznie rzadziej kłykciny rozwijają się na szyjce macicy.

Związek pomiędzy zakażeniem HPV narządów płciowych a rakiem szyjki macicy jest
ważnym problemem u kobiet z brodawkami narządów płciowych. Typy 6, 11, 42 i 44
HPV związane są z łagodnymi zmianami dysplastycznymi nabłonka szyjki macicy
(CIN1) i rzadko mają udział w rozwoju raka szyjki macicy.

Typy HPV 31, 33, 35, 51, 52 związane są z pośrednim ryzykiem onkogennym,
występują u chorych z umiarkowaną dysplazją (CIN2) i ciężką dysplazją lub
rakiem in situ (CIN3), ale rzadko u osób z rakiem inwazyjnym.

Typy HPV wysokiego ryzyka (16, 18, 45 i 56) są najczęściej obserwowane w
przypadkach raka szyjki macicy.

Męski partner seksualny może odgrywać ważną rolę w epidemiologii raka szyjki
macicy jako choroby przenoszonej drogą płciową. Stwierdzono silną korelacje
pomiędzy zakażeniem HPV narządów płciowych u mężczyzn a CIN u ich regularnych
partnerek seksualnych.

U mężczyzn brodawki w przebiegu infekcji HPV występują na napletku, żołędzi a
także w cewce moczowej, na trzonie prącia, w mosznie i w okolicy
okołoodbytniczej.

Rozpoznanie

Metody stosowane dla rozpoznania zmian związanych z HPV obejmują badanie
wizualne, analizę cytologiczną, kolposkopię, badanie histologiczne (biopsję) i
testy laboratoryjne wykrywające DNA HPV.

Badaniem wizualnym nie wykrywa się większości zakażeń HPV szyjki macicy ani
obecności dysplazji.

Biopsje wykonuje się dla wykluczenia nowotworów złośliwych.

Wirusów brodawczaka nie udaje się hodować w sposób rutynowy w laboratorium.
Najczulszym badaniem jest test PCR, który jednak ze względu na wysoki koszt nie
może być stosowany powszechnie (a tylko dla celów naukowych).

Mężczyźni, których partnerki seksualne mają szyjkowe zmiany wywołane HPV
powinni mieć wykonane badanie moczu. Jeżeli wykryje się mikroskopowy krwiomocz,
to najczęściej świadczy on o obecności brodawczaka w cewce lub pęcherzu
moczowym.

Aktualne metody leczenia

Dotychczas żadne leczenie nie eliminuje skutecznie zakażenia narządów płciowych
wirusem HPV, ani nie zapobiega postępowi choroby w kierunku nowotworu
złośliwego.

Jedyną dostępną metodą leczenia o mechanizmie przeciwwirusowym jest interferon
(IFN), który pobudza układ odpornościowy. Podawanie tego leku w formie
ogólnoustrojowej wiąże się jednak z dużą ilością działań ubocznych, często
trudnych do zaakceptowania. Można również podawać IFN miejscowo, do każdej
brodawki, ale jest to postępowanie bolesne i uciążliwe (wymaga częstych wizyt w
gabinecie lekarskim, co zwiększa i tak duże koszty). Skuteczność takiego
leczenia jest ograniczona (33 %), co przy wysokich kosztach powoduje, że jest
ono rzadko stosowane.

W tej sytuacji stosuje się różne metody leczenia brodawek (kłykcin)
znajdujących się w obrębie narządów płciowych u kobiet i mężczyzn. Polegają one
na niszczeniu brodawek metodami chemicznymi (substancje stosowane miejscowo,
wywołujące działanie cytotoksyczne) lub fizycznymi.

Do metod fizycznych, z których każda ma swoje zalety, ale również wady,
zaliczamy:
wycięcie chirurgiczne

krioterapia (zamrożenie)

odparowanie laserem (waporyzacja)

elektrokauteryzacja
Ostatnio pojawił się lek w postaci kremu, który pacjent nakłada samodzielnie na
kłykciny trzy razy w tygodniu przez 10 do 16 tygodni. Substancja znajdująca się
w kremie nie wywiera bezpośredniego działania przeciwwirusowego, dlatego nie
nadaje się do leczenia zakażeń bezobjawowych, aktualna hipoteza działania tego
leku przemawia za efektem immunologicznym (zwiększającym odporność przeciw
wirusowi HPV). Leczenie musi być prowadzone pod nadzorem lekarza a aktualne
publikacje podają skuteczność wyleczenia u kobiet w 72 % a u mężczyzn w 33 %.

Na podstawie monografii pt. „Informacje dla lekarza i pacjenta”
firmy 3M opracował:
dr n. med. STANISŁAW SKUBLICKI
ZdroweMiasto.PL

[iwonaw2]

Właśnie to samo preczytałam.
Budujące. Nie ma co.

Iwona