FENKO!!!!!

[lakasha]

Cześć Feneczko (tylko takie zdrobnienie przyszło mi do głowy, wiesz ....tak
sobie niesmiało marzę o tym ze być może , być może jestem w ciązy....zapewne
wiesz co mnie spotkało wcześniej (nawet wpisałam tego "lekarza" na listę
złych ginekologów), oby żadna kobieta do niego nie trafiła!, ale strach
pozostaje.Trzymam kciuki za Twoje powodzenie (Wasze-w tym kobitka jest
zalezna od facetaPisz proszę co u Ciebie i trzymaj kciuki za mnie ja
trzymam za Ciebie.
Pozdrawiam bardzo , bardzo serdecznie
Do "zobaczenia".

[fenka]

Tak, czytałam o Twoich przeżyciach i bardzo Ci współczuję, naprawdę! W temacie
ciąży jestem od niedawna - moze jakieś pół roku - i nigdy nie przypuszczałabym,
że mogą się pojawić najróżniejsze komplikacje. I że ciąża wcale nie musi równać
się dziecko... Starajmy się myśleć pozytywnie, dobrze? Ja z jednej strony
chciałabym już być w ciąży, z drugiej trochę odwlekam, bo a to wyjazd, a to coś
tam... Chyba tak naprawdę boję się, bo mam pewną świadomość, że nie będzie
łatwo - a jeszcze nawet nie jestem w ciąży, więc co będzie potem?

Na szczęscie po odstawienu pigułek mój organizm zachowuje się wzorcowo, ale
mimo to mierzę temp., obserwuję śluz, notuję dni płodne..., żeby później nie
wyrzucać sobie, że zaniechałam czegoś, co mogło wpłynąc na pozytywny efekt.
Choć szczerze wolałabym nie rozpoczynać tej nerwówki z seksem na "wskazanie
termometru", ale z drugiej strony chciałabym wiedzieć, kiedy zdarzył się ten
maleńki cud... taka radosna sprzeczność uczuć w oczekiwaniu na to, co się
wydarzy

Mam nadzieję, że już niedługo zobaczę od Ciebie informację napisaną wielkimi
literami - że UDAŁO SIĘ!

[anetchen]

Cześć dziewczyny, z zainteresowaniem czytam Wasze wypowiedzi. Cieszy mnie, że
jest tyle osób zaangażowanych udzielaniem rad czy po prostu dzieleniem się
swoimi przeżyciami na tym forum. Cały czas przeżywam rozterki związane z tym
czy zdecydować się na dziecko. Czytając takie optymistyczne i pełne entuzjamu
posty o tym, że próbujecie zajść w ciążę, uświadamiam sobie, jak bardzo sama
chciałabym znaleźć się w tym stanie. Kilka miesięcy temu byłam w ciąży, ale w
10 tygodniu lekarze stwierdzili zanik tętna płodu - nie było żadnej konkretnej
przyczyny. Potem znalazłam się w szpitalu, sztucznie wywoływano mi poronienie,
znalazłam się na jednej sali z trzema kobietami w zaawansowanej ciąży, które
ciągle rozmawiały o swoich maluszkach. Strasznie mnie to załamało - opisywały
już to na tym forum inne dziewczyny. Pragnienia natychmiastowego zajścia w
ciążę było nasilniejsze w ciągu dwóch miesięcy. Teraz sama nie wiem. Mój mąż
się boi i odsuwa ciążę na bliżej nieokreśloną przyszłość. Ja z kolei czytam na
tym forum o tylu komplikacjach w czasie ciąży, których w ogóle nie byłam
świadoma wcześniej. Wiem, że trzeba uwierzyć i mieć nadzieję, że wszystko
będzie dobrze. Ale co jak nie będzie? Chyba drugi raz bym nie wróciła do
równowagi psychicznej.

[lakasha]

Tak macie racje ja jak byłam w ciązy i przed , słyszałam o róznych
komplikacjach , ale nie docierały do mnie , nie sadziłam że to moze mnie
spotkać .....tym bardziej że "pomógł" mi w tym lekarz , zaniedbanie i tyle , a
ja mam ochote tego s.... za jaja powiesic!.Gdy będziemy w ciązy te co mają za
soba przezycia cały cas będą drżały o swoje maleństwo. Ale DZIEWCZYNY NIE MOZNA
TAK!!!!....nie mozna is epoddawac szczególnie gdy czeka nas nagroda w postaci
maluszka!!!!....głowa do góry Anethen nie jestes sama - do usług....A Ty
kochana Feneczko nie daj się wpedzić w "gdybanie" co będzie , jak
bedzie....Wszystko będzie dobrze - MUSI BYĆ!!!!
Wiara czyni cuda , a ja WIERZE!!!!.....Unikajcie tylko pseudo lekarzy.
Feneczko , a męzusia to mozna przekonac , oj można )))....kobitki wiedza jak
to się robi
Anethen - Będzie dobrze - MUSI BYĆ!!!!
MUSICIE COS ZROBIĆ - JA CHCĘ BYĆ CIOCIĄ)))))))))

[fenka]

Anethen - WITAMY W KLUBIE!
Odezwij się czasem, abyśmy wiedziały, że jesteś z nami. Trzymaj się dzielnie i
zdajcie się z mężem na przeznaczenie. Wiem wiem - łatwo to pisać komuś innemu,
a samemu i tak się ma nadzieję, że uda się, najwyraźniej mój zdrowy rozsądek
zaczyna się powoli poddawać

Lakashko...
gdy tak piszesz, o tym, żeby coś zrobić - najchętniej bym wstała od kompa,
pojechała po męża i zaciągnęła go do łóżka na randkę i bliskie spotkanko
pierwszego stopnia! Tylko, że kurcze trzeba siedzieć w tej pracy do piątej... a
dni płodne za miesiąc. Aczkolwiek tak sobie myślę, że nawet jeśli się nie uda
tak szybko jak byśmy chcieli - mamy przed sobą kuszącą perspektywę wolnej
miłości bez zabezpieczeń, prezerwatyw, pigułek... Mrau...!
Kiedy będziesz mogła zrobić test?

Pozdrawiam Was cieplutko,
"feneczka" (bardzo mi się podoba to zdrobnienie!)

A ten test Feneczko.......Anethen odezwij się!

[lakasha]

Test dopiero za 2 tyg. dla pewnosci,a ja czekam na wiadomość od Ciebie o dwóch
kreseczkach....Obysmy czekały jak najkrócej )))))...teraz idę sobie z
pieskiem na spacerek i przy okazji prosić w myslach , aby to było już!!!!!
Masz rację zdać się na przeznaczenie i z niecierpliwoscia oczekiwać
Do następnego

[anetchen]

Witam jeszcze raz, bardzo fajnie się z Wami koresponduje, niestety wchodzę na
forum w pracy jak mam chwilę wolną (a pracy niestety dużo ....). A wracając do
tego dzidziusia, to bardzo bym chciała, ale nie mogę tego zrobić tak na siłę,
bez akceptacji mojego męża. On po prostu boi się o mnie, widział mnie taką
zmarnowaną w szpitalu, strasznie to przeżył. A poza tym, gdy mu mówię, żebyśmy
kochali się bez zabezpieczeń, to on automatycznie ma jakąś blokadę psychiczną.
Tak więc znowu zaczęłam łykać tabletki antykoncepcyjne i planujemy podejście
kolejne na wakacjach. Tylko boję się, że takie "odkładanie" będzie trwało i
trwało, bo ciężko tak bardzo odpowiedzialnie podjąć decyzję. Chociaż moja druga
połówka powtarza przy tym, że nie wyobraża sobie życia bez dzieci. Ciężko w
tych naszych czasach....

Anethen

[lakasha]

Bardzo mi przykro wiem co czujesz....ale odkładanie tego w nieskończoność też
nic nie pomoże...wiem że mi łatwo mówić, ale Mężowie przezywają to bardzo
(widziałam mojego jak byłam w szpitalu i to mi wystarczy).
A teraz taka perwersja........a moze byś o tableteczkach na okres owulacji
zapomniała?
Pozdrawiam
P.S.- I męzuś postawiony by był przed faktem dokonanym , i na pewno by szalał z
radości
Odzywaj się
Pozdrawim bardzo serdecznie

[anetchen]

wiem, że by się cieszył - wtedy też się bardzo cieszył. Tylko że niestety
miałabym wyrzuty sumienia, że tak kombinowałam za jego plecami. My o tym ciągle
rozmawiamy, przedstawiamy argumenty za i przeciw i się nawzajem rozumiemy...
Ale we mnie czasem odzywa się po prostu instynkt i w ciągu minuty zmieniam
zdanie o 180 stopni. Chyba jednak poczekam te kilka miesięcy i może wtedy
radośnie zabierzemy sie do dzieła...

[fenka]

Oj cieżko, cieżko...
Obydwoje bardzo przeżyliście to, co Was spotkało - no bo kto by się
spodziewał... a tymczasem zdarza się niestety bardzo często, tylko nie zdajemy
sobie sprawy, jeśli nie dotyczy to nas - prawda? Myśleliście o skorzystaniu z
pomocy np. psychologa? Zdaję sobie sprawę, że można czuć przed tym opór (ja
nigdy do tej pory nie korzystałam) - ale czasem osoby z zewnątrz,
niezaangażowane łatwiej coś doradzą. Twój partner martwi się o Ciebie - to
naturalne, bo bardzo dużo dla niego znaczysz, ale powinien zrozumieć, że Ty
równiez mocno pragniesz mieć dziecko, i że razem trzeba pokonać ten strach. Bo
jeśli pragniecie dziecka, a nie spróbujecie - ten strach będzie Wam ciągle
towarzyszył.
A lektura nieszczęść, jakie dotknęły ludzi jest przerażająca - ale uświadamia
również, że przykre i złe rzeczy zdarzają sie bardzo często... i nie jest się
odosobnionym w swoim smutku - co może przynieść pewne pocieszenie. No i czasem
to natura decyduje za nas - nie pozwalając urodzic się dzieciom skazanym na
chorobę czy kalectwo... - wiem, słabe pocieszenie, ale zawsze coś.

Przemyślcie jeszcze raz, bo odwlekanie decyzji to niekoniecznie najlepsze
lekarstwo na Wasze troski. Może pokaż swojemu chłopu te watki, w których
dziewczyny po poronieniu cieszą się z ponownej ciąży? To naprawdę podnosi na
duchu

Pozdrawiam serdecznie,

[anetchen]

myślę, że psycholog chyba nie jest potrzebny - uspokajam się rozmawiając o
wszystkim z mężem. Potrafię też wziąć się w garść i podejść do sprawy ze
spokojem. A co do kwestii medycznych to uspokaja mnie też moja siostra (jest
zresztą neonatologiem, więc trochę się zna na temacie). Najgorsze było dla mnie
to, że po dwóch miesiącach od mojego poronienia zaszła w ciążę koleżanka, z
którą siedzę w pokoju w pracy. Wtedy wszystkie przeżycia wróciły i mnie ta
sytuacja kompletnie wytrąciła z równowagi. Teraz już jakoś trzeźwiej potrafię
do tego podejść i bardzo się cieszę z jej szczęścia. Myślę, że zdecydujemy się
na pewno na dziecko, ale musimy oboje podjąć decyzję, żebyśmy potem mogli się
razem cieszyć.

Anetchen...

[fenka]

... ale Cię z Lakashą wzięłyśmy w obroty...
Tylko się nie przeraź i nie ucieknij od nas.
Bo tak naprawdę to jesteśmy normalne

A teraz cos z innej beczki
macie już wymyślone imiona dla swoich przyszłych dzieci?

[anetchen]

mój mąż mnie przeraża, bo chce żeby synek nazywał się Boruch (to z takiej
jednej książki...), czym strasznie denerwuje swoją i moją mamę. Ale tak na
powaznie, to chcemy żeby imiona były niepowtarzalne (chociaż czasem można tym
dziecku krzywdę zrobić...)

Dziewczynki piekne i młode...:)......

[lakasha]

Dziewczynki moje kochanewłasnie wróciłam ze spacerku z pieskiem i
męzusiem....Anethen ja Cię przepraszam tym "zapomnieniem"pigułki.PRZEPRASZAM!
Tak sobie myślę i myślę i wiecie o czym....FENECZKO kochana moja wiecie co
jak tak piszemu sobie to mi lepiej i weselej ...jak będzę robiła test (ale to
jeszcze troszkę) to będę informować na bierząco ....bo ten mój mąz kochany to
już taki wymęczony)))))))....Imiona dla dzieci moja córeczka - Madzia , a
synek - Gabriel (jak Aniołek)...Pozdrawiam i do następnego postuJest 21:58 więc
DOBRANOC I MIŁYCH SNÓW))))