po popronieniu

[szoszonka]

Dwa tygodnie temu poroniłam - to był ósmy tydzień upragnionej i wyczekiwanej
ciąży. Ciąża była martwa, a kiedy to się stało byłam sama i przeżyłam prawdziwy
koszmar. W związku z tym, ponieważ nadal bardzo to przezywam (chociaż staram
się o tym nie myśleć) potrzebuję namiarów na jakieś forum, gdzie mogłabym
spotkać kobiety, które przez to przeszły - czy jest takie miejsce? No i mam
jeszcze dwa pytania: po pierwsze: czy po poronieniu sa jakies przeciwskazania
jezeli chodzi o współżycie? Jezeli tak, to dlaczego i ile czasu nalezy
odczekać? I po drugie: okazało się, ze mam małą przegrodę w macicy (jak na
razie nie wiadomo czy to było przyczyną poronienia) - czy mozna to zoperować?
Czekam niecierpliwie na odpowiedż na moje pytania i na wypowiedzi kobiet, które
również przez to przeszły - jak sobie z tym radzicie? Aśka.

[szoszonka]

Bardzo przepraszam za literówkę w tytule. To chyba dlatego, że jestem w pracy i
muszę to zaglądać ukradkiem. Mam nadzieję, że nikt nie pomyśli, że to jakiś
głupi żart! Napiszcie coś do mnie - ja naprwdę tego potrzebuję! Pozdrawiam!
Aśka.

[krolik_1]

Za literówkę nie masz co przepraszać.
Na początku przyjmij moje wyrazy współczucia z powodu utraconej ciąży.
Choć sama tego nie przeżyłam, ba nawet nie jestem jeszcze w ciąży, domyślam się
jak bardzo musi Ci być ciężko.
Niestety nie wiem gdzie jest jakieś formum w którym wypowiadają się kobiety o
podobnej sytuacji jak Twoja, wiem natomiast że tu również znajdziesz wsparcie.
Wypowiada się tu wiele życzliwy i troskliwych kobiet.
Trzymam za Ciebie kciuki.

Pozdrawiam

[olicja]

Droga Szyszynko!))
Co prawda nie mam za sobą tak przykrych przeżyć jak Ty , ale jest takie
forum, na którym oprócz innych wypowiedzi widziałam takie jak Twoje, również o
niepłodności.
Ta stronka to www.bajbus.pl - FORUM. Nie załamuj się, na pewno znajdziesz
jeszcze swoje SZCZĘŚCIE Życzę CI tego z całego SERCA i trzymam kciuki!!!
Całuski )
OLA
P.S Pamiętaj, że dla przyszłej potencjalnej dzidzi nie możesz się teraz zbytnio
denerwować!!!

[momisz]

hej, ja mam to za soba, niedługo zaczynam nowe starania, i mam cichą nadzieje
ze sie historia nie powtórzy. mi pomogł i nadal pomaga www.bajbus.pl.jest tam
forum, ale też czat.zapraszam, jestem tam momikiem.

[szoszonka]

Bardzo Wam wszystkim dziękuję za słowa pociechy! Nawet nie wiecie, jak bardzo
tego teraz potrzebuję! I nie chodzi wcale o użalanie się nad sobą, ale chodzi o
świadomość, ze nie jestem sama. Od chwili, kiedy obudziłam się w szpitalu po
narkozie jak nigdy jeszcze odczuwam potrzebę bycia między ludźmi. Boję się
samotności. Podobno zanim do końca sie nie przebudziłam kazdemu, kogo
zobaczyłam ( pielęgniarkom, pacjentom, odwiedzającym), mówiłam, że bardzo się
cieszę, że go widzę. I tak mi już zostało. Pozdrawiam Was wszystkich bardzo,
bardzo serdecznie! I czekam na więcej. No i na fachowe odpowiedzi na moje
pytania. Do "bajbusa" zajrzałam - myślę, że to jest właśnie to! Dziękuję Wam
jeszcze raz bardzo serdecznie! Aśka.

[mary_ann]

Szoszonko, kochana, ja naprawdę wiem, jak to jest... Mogę Ci tylko napisać, ze
w tej chwili mam dwie cudowne zdrowe córeczki. Nie chodzi o to, zeby zapomnieć,
ale czas leczy rany. Jeśli tylko masz ochotę o tym pogadać, napisz do mnie na
adres pocztowy - na pewno odpiszę, ew. jeśli będziesz chciała, umowimy sie na
telefon, albo cokolwiek. Trzymaj się!
PS. Ze wspólż. trzeba sie powstrzymać na min. 4 tyg, z nowymi staraniami różnie
w zależn. od sytuacji - od 3 do 6 mies.

[asiunia71]

Droga imienniczko, przeszłam przez to samo co Ty 10 miesięcy temu. Ciąża była 7
tygodniowa i prawdę mówiąc byłam trochę przygotowana na to poronienie, bo
wcześniej wiedziałam, że pęcherzyk płodowy ma nieregularny kształt, a to
podobno tylko czasami się wyrównuje. Moja reakcja po poronieniu była identyczna
do Twojej, aż sama byłam zdziwiona, bo nigdy czegoś takiego nie czułam. Prócz
wielkiego smutku oczywiście - ogromną potrzebę przebywania w czyimś
towarzystwie. Łaziłam za mężem, bratem, byle tylko nie być sama. Myślę, że to
taki mechanizm obronny organizmu, żeby nie główkować w samotności, nie
rozpamiętywać co może zrobiło się źle, albo czego się nie zrobiło. Było to
doświadczenie naprawdę dołujące, zwłaszcza, że staraliśmy się o ciążę dość
długo. Ale już się z tego otrząsnęłam, czasami wydaje mi się że nigdy mnie to
nie spotkało, że to był tylko jakiś senny koszmar. Po prostu czas leczy rany.
Musisz uzbroić sie w cierpliwość i zacząć myśleć o następnym dzidziusiu. Może
to egoistyczne i okrutne, ale pomaga myśl, że spotyka to bardzo wiele kobiet,
dużo więcej, niż się na pierwszy rzut oka wydaje. Nie jest to więc jakaś
straszna niesprawiedliwość losu która spotyka tylko jedną osobę, a reszta żyje
sobie radośnie. Nie udaje się niestety ogromnej ilości kobiet. Ja czekam na
następną szansę i Tobie jej życzę jak najprędzej. Trzymaj sie ciepło. Asia.

trzymaj się!

[zilly]

Czesc, przeszlam przez to samo 1,5 roku temu, obumarcie płodu (missed
abortion), szpital, wyłyżeczkowanie macicy, zapalenie, antybiotyki, etc.
Popieram przedmówczynie, czas leczy rany, poza tym ze mna wtedy na sali były 3
dziewczyny które miały dokładnie to samo. Lekarze mówią, że ok. 50% kobiet roni
ciąże w swoim życiu tylko nie zdaje sobie z tego sprawy. Ty masz pecha być tą
która jest tego świadoma. To nie jest twoja wina, widocznie to nie był "ten"
człowieczek, coś miał nie w porządku i "pan bóg" lepiej wiedział co z tym
zrobić. Piszę 'z tym' ponieważ to jeszcze nawet nie był człowieczek, to był
kręgowiec. Jakoś to wszystko sucho i cynicznie brzmi co piszę ale będzie
dobrze, zobaczysz. Ja po tym poronieniu miewałam uporczywe sny, że mam dziecko
ale coś z nim robię, np. zapominam, gdzieś zostawiam, nie karmię, upuszczam,
etc. etc. Po jakimś pół roku uświadomiłam sobie te sny, ułożyłam w całość i
przestały mi się śnić. Nie wiem czy ty przeszłaś wyłyżeczkowanie macicy, jeśli
tak to zalecana jest przerwa pół roczna z następnymi próbami, jeśli nie to nie
wiem.
Ale nie martw się, ja teraz jestem na początku 4 miesiąca ciąży, wszystko jest
ok, ani nie biorę żadnych dodatkowych leków, ani nie muszę leżeć. Masz cały
czas taką samą szansę zajśc w ciążę, donosić i urodzić normalnie jak inne
kobiety. Przynajmniej mi tak wtedy mówili lekarze, narazie wygląda na to, że
mieli rację. Powodzenia.

[jochu]

bardzo mnie zdumialo to ze az u tylu kobiet dochodzi do poronienia
i ze o tym nie wiedza, a mozna to sprawdzic?

[monika.antepowicz]

Można współżyć po pietrwszej miesiaczce, ale według mnie powinna sie Pani
zabezpieczać przed ciażą do czasu wyjaśnienia sprawy z przegrodą- zagnieżdzenie
się jajeczka na przegrodzie, która zawsze jest słabiej unaczynoiona co
poewoduje niedostateczny rozwój błony śluzowej endometrium wtym miejscu może
powodować poronienie. Taką przegrodę można usunać w histeroskopii (a więc z
dostepu przez pochwe) ale moze byc konieczne przeprowadzenie tego zabiegu pod
kontrolą laparoskopową>MA

[edyta]

Asia, tak naprawde to zaleczyc rane po poronieniu (a i to czesciowo) moze udana
ciaza i dziecko. WQtedy dopiero nie masz czasu na rozmyslania. Teraz niestety
czekac Cie bedzie obserwacja dziewczyn w ciazy i liczenie czy Ty tez tak
bylabys wygladala. Potem dzieci w wozkach itd. Tak to juz jest, dwa razy tak
mialam, a biorac pod uwage to, ze w trzecia ciaze nijak nie moglam zajsc, to
byl koszmar. teraz mam urwanie gwizdka z prawie piecioletnia panna i czekam w
maju na nastepna. Juz nie mam czasu na myslenie, czego i Tobie jak najszybciej
zycze. Aha, lekarze zalecaja 6 tyg. przerwy we wspolzyciu po poronieniu. Zrob
te badania z macica, chociaz u mnie tez po HSG to podejrzewali, ale podobno w
tak wczesnej ciazy sa inne przyczyny, na ktore nie mamy wplywu, naturalna
selekcja i koniec. Ale to musisz zbadac, a moze u Ciebie jest inaczej.
Powodzenia, Ed

[buba1]

Przeżyłam to 1,5 miesiąca temu, byłam w 6 tyg. ciąży - planowanej. Od początku
próbuję wytłumaczyć sobie tę tragedię tylko tak, że pewnie tak było lepiej dla
dzidzi; że lepiej dla mnie wcześniej niż wtedy gdy usłyszałabym już jej
serduszko. I myślę, że najlepszym lekarstwem na to będzie ponowna próba za parę
miesięcy, wierzę że się uda. Życzę Ci powodzenia, jestem myślami ze wszystkimi
dziewczynami, które to przeżyły, jest nas wiele.

[dora.a]

Mnie tez spotkala ta tragedia. Podobnie jak ty, bylam w 8 tygodniu i mialam
puste jajo plodowe. Przezylam poronienie bardzo zle, choc mam sie za osobe
silna i opanowana. Bylo to po 2 latach czekania i leczenia, wiec radosc a potem
rozpacz byly ogromne. Teraz, po 2 latach, choc dziecka nie ma nadal, tamto
utracone juz pozegnalam, oplakalam. Ale nie jestm juz ta sama osoba. Przezylam
powazny kryzys wartosci, ale i umocnilam sie w pewien sposób. Mnie bardzo
pomoglo spojrzenie czysto naukowe, biologiczne na sprawe. Moje wysnione i
utracone dziecko stalo sie przez to bardziej realne, a to co mnie spotkalo,
bardziej naturalne. Nie patrze juz na to w kategoriach sprawiedliwosci czy
kary, ale raczej komórek, tkanek, hormonów... Wiem, ze to brzmi okropnie, ale
duzo latwiej mi sie pozbierac i zyc dalej z nadzieja. A swietnych forów o
nieplodnosci i poronieniu jest wiecej. Ja polecam Ci zwlaszcza: www.nasz-
bocian.pl, www.edziecko.pl i www.dziecko-info.com. Pamietaj, nie jestes sama!