"Historia" chorowania

[cytomegalia1]

Tak się składa, że cytomegalia bardzo przypomina np. zaburzenia jelitowe czy
nerwicę, albo depresję.
Czy Wam tez stawiano takie rozpoznania? Czy leczono Was na inne choroby?

[agaka31]

Ja najpierw byłam leczona na żołądek, bo wiecznie mnie bolał brzuch. Później
gardło, później zdiagnozowano u mnie nerwicę, kiedy indziej słyszałam że to
hipochondria - no bo jak to ,wszytkie badania dobrze - a ty się źle czujesz ?-
pewnie jesteś przewrażliwiona .. itp. Zmieniełam lekarza rodzinnego bo moja
była lekarka miała jedną dla mnie radę - przestań mierzyć temperaturę. Na
szczęcie mój nowy lekarz jest młody i wprawdzie jeszcze niewiele wie, ale za to
nie szczędził na różnych badaniach, a w końcu wysłał mnie do szpitala
zakaźnego, gdzie przeleżałam 1,5 tygodnia i wyszłam bez rezultatów. Wszystkie
badania były niby ok. Dopiero niedawno zwróciłam uwagę na ten wynik cytomegalli
który był dodatni i zaczęłam się nad nim zastanawiać. Wczesniej nie zwracałam
na niego uwagi bo skoro różni lekarze go widzieli i nie reagowali to chyba jest
on bez znaczenia - tak wtedy myslałam, ale sama intuicyjnie zaczęłam strać się
podnieść swoją odporność i myślę że to był mój pierwszy dobry krok. Później
zrobiłam jeszce badanie na boreliozę (wyszedł ujemnie więc mam nadzieję że jej
nie mam) i tam znalazłam wątek Nataszkam, która też podejrzewała boreliozę ale
w końcu wyszła jej cytomegalia. I tak pokrótce wyglada moja historia.

[eewa2005]

Ja swoja historię skopiuję z forum ZDROWIE:

Mam 29 lat. W wieku 24 lat urodziłam w 24 tygodniu ciąży (wady łozyska i
pępowiny),ponoc się zdarza. Nie znaleziono powodu. Dziecko nie przezyło. Parę
tygodni przed zajściem w ciążę miałam praktyki w żłobku, a zaraz po nich
koniec studiów. Ponoc byłam zdrowa, i tak sie zresztą
czułam.Przygotowywalismy sie do ciąży i podstawowe badania były OK. Tuż po
zajściu w ciążę zaczęły sie problemy: ogromne osłabienie, wręcz nie mogłam
wstac z łózka przez kilka dni, osłabienie pozostało do końca ciązy i
własciwie do dzisiaj. Były plamienia, duphaston i inne leki- poronienie
zagrażające. Leżenie. W 20 tyg. zaczęły się znowu plamienia i krwawienie i
wreszcie łożysko nie wytrzymało. Musiała byc cesarka. Po ciąży osłabienie
pozostało, było mi ciężko chodzić, serce pracowało jak oszalałe, były nocne
poty, zaburzenia czucia w palcach u rak, biegunki. Całymi tygodniami nie
miałam siły na wstanie z łóżka. Były rozpoznawane i leczone bez skutku m.in.:
depresja, nerwica, tachycardia. Podejrzenie SM, chorób z autoagresji,
nowotworu nadnerczy, Salmonelli, toxoplazmozy. Wreszcie jedna z neurolożek
stwierdziła, że to może byc hipokaliemiczne porażenie okresowe. Reumatolog-
niezaleznie- tez to podejrzewał. Brałam Kaldyum w bardzo duzych ilościach (6-
8 kapsułek dziennie), do tego propranolol lub Bisocard. Bez żadnej poprawy,
tylko żołądek zaczął odmawiac posłuszeństwa. Przewertowałam internet w
poszukiwaniu info o tym porażeniu i zgadzało sie tylko 1/3 objawów. Nie było
mowy o uzyskaniu skierowania na jakiekolwiek badania, które by to
potwierdziły lub wykluczyły- bo zdaniem neurologa to musi byc to. Po 8
miesiącach przestałam brac potas i betablokery- nie zauwazyłam pogorszenia
ani polepszenia. Zaczęłam zwracać uwage na to, by nie byc głodną, aby nie
jeśc żadnych słodyczy, nie wykonywac wiekszego wysiłku, nie przezywac
stresów. W ten sposób napady osłabienia jakby sie wyciszyły, jednak nie
mogłam nadal np. chodzic po górach czy pływać, bo od razu robiło mi sie
słabo, kręciło mi sie w głowie, serce bardzo szybko pracowało i musiałam
natychmiast połozyc się na kilka godzin będąc jakby w jakims amoku. Moja
pamięc prawie nie istniała, wysłowienie stało sie nie lada wyczynem. Włosy na
głowie wypadly w wiekszości. czasami pobolewała mnie watroba (mimo, ze
żadnych leków nie brałam a odzywiamy sie naprawdę zgodnie ze zdrowymi
zasadami). Według lekarzy nie było żadnych przeszkód, by zachodzic ponownie w
ciążę ( w okresie 5 lat odwiedziłam kilkunastu specjalistów, nie było
miesiąca, bym nie miała jakiejś wizyty). Ja jednak nie czułam sie zdrowa i
jesienią postanowiłam każda wolna chwilę spędzic na przewertowaniu książek w
naszej bibliotece Akademii Medycznej oraz internetu.Moje podejrzenia padły na
WZW C, Hasimoto i cytomegalię. Pod koniec kwietnia zrobiłam prywatnie badania
i wyszlo, że mam cytomegalię: IgG >250 (norma do 3,9), IgM 0,2 (norma do
0,7)...
Dodam tylko, że jednym z pierwszych lekarzy, do których trafiłam ze
skierowaniem od lekarza rodzinnego (nigdy nie potraktował mnie jak
symulantkę!) był lekarz chorób zakaźnych (nie brał jednak cytomegalii pod
uwagę), od którego dostałam zaświadczenie, że wykluczył choroby zakaźne,
które mogłyby powodować takie objawy, jak moje (tj. borelioza, Salmonella i
toxoplazmoza).
Z wynikami udałam sie- tym razem prywatnie-do polecanej, acz bardzo
małomównej lekarki. Dowiedziałam sie, że choroba ma wieloletni przebieg i
prawdopodobnie zaraziłam sie nią podczas wspomnianych praktyk, a przebieg
ciąży i powikłania także o tym świadcza. Dostałam zalecenie, aby przez 2
miesiące brać ECOMER i witaminy CENTRUM, jak najwięcej
wypoczywać i się nie przemeczać. Lekarka daje mi jakieś 6 miesięcy na pozbycie
się wirusa, z tym, ze jesli do końca lata stan nie ulegnie radykalnej poprawie,
to dostanę Thymulinę ...

EEwa2005 vel cytomegalia1

[tygrysek01]

Eewa współczuję przejsc z cytomegalią. Mój giin bardzo dbał o to w ciąży(badał
mnie na te cholerstwa) trzykrotnie. A po ciazy dostałą HASHIMOTO. Czyzby to był
zwiazek? Jakieś powikłanie????

[cytomegalia1]

Cytomegalia wskazuje na uposledzony układ odpornościowy. Hashimoto- na
nadaktywny- tak mi sie wydaje.
Nie mam pojecia, czy to może byc powikłanie, jednak nie sądzę.
No specjalistka od cytomegalii nie jestem, więc nie wiem, jak by to sie miało
jedno do drugiego :(

[tygrysek01]

dzięki za info. Moze to zbieg okoliczności. Hashi i cytomegalia.

[mira29]

strasznie się ciesze, ze znalazłam to forum
Cytomegalię stwierdzono u mnie w czerwcu - od kilku miesiecy dokuczały mi
bolesne i powiększone węzły chołnne, głównie szyjne, więc trafiłam do jednego ,
potem drugiego internisty. Pani doktor zleciła mi różne badania , w tym m.in.
własnie na cytomegalię. W ten sposób dowiedziałam sie, ze taka choroba w ogóle
istnieje. A teraz dowiaduje sie, ze takich osób jak ja jest więcej. To jakos
mnie podbudowało. Dzis rano zrobiłam kolejne badanie krwi, zeby stwierdzic jak
sie choroba rozwija. Biore lek o nazwie Heviran, i na poczatku stosowania
nawet pomagał i wreszcie czułam sie dobrze i mogłam zapomniec o wirusie. Jednak
wystarczyło, ze konczyłam dawke leku, a objawy powracały. Teraz łykam juz
kolejne opakowanie, ale tym razem mam wrazenie, ze wcale nie pomaga. Czy ktos
stosuje cos innego i z jakim skutkiem? Czy jest szansa na powrót do dobrego
samopoczucia? Jestem juz zmeczona sama mysla o cytomegalii i staram sie szukac
wszelkich informacji na jej temat, zeby miec nadzieje, ze bedzie lepiej.

[cytomegalia1]

A lekarka nie sugerowała Ci np. Tymuliny?
jakos tak od razu "wystrzeliła z grubej rusy"- przeciez z wirusem mozna sobie
poradzić łagodniejszymi lekami, a dopiero jak nic nie pomaga, to
przeciwwirusowe :(
czy jest szansa na powrót dobrego samopoczucia? Nie wiem- mam nadzieję, że tak,
i że ja tez doczekam takiego stanu.Słyszałam tylko, ze u niektórych powrót do
pełnej sprawności po cytomegalii moze trwac lata- ale tylko wtedy, gdy
cytomegalia nałozyła się na inne stany- głównie wyczerpanie organizmu, stresy,
inne choroby- i gdy nierozpoznana długo sobie beztrosko buszowała, robiąc zamęt
w organizmie i spustoszenie. U mnie tak własnie było, niestety. Po 3 latach
jeszcze nie wróciłam do formy.

[mira29]

Poszłam dzis do inertnisty innego niz dotychczas, tak kontrolnie, ciekawa co
powie. Trafiłam do straszej pani, która najpierw wykonała telefon do swojej
młodszej kolezanki, zeby upewnic sie co do znaczenia poszczególnych wartosci
IgG i IgM, a nastepnie wyciągnęła opasły tom z opisami wszelkich chorób. W tym
momencie zwątpiłam, co do sensu tej wizyty i usłyszenia jakiejs porady. Chyba
byłam jej pierwsza pacjentką z taka chorobą. I przepisała dalej to samo co
biorę. Tak wiec jutro czeka mnie kolejna wizyta u mojej pani doktor, z
aktualnymi wynikami. W tej chwili mam IgG 445 I IgM 0,525, natomiast te z
czerwca, od których zaczęła sie historia to było: IgG 461, a IgM 0,897. Więc
podobno idzie w dobrym kierunku, ale jakos nie jestem przekonana. Odstępstwo od
normy i tak wciąz jest duże. Mam ochote isc na zwolnienie, bo i tak w pracy
skupic sie na niczym nie mogę i cały czas jestem zmęczona. A podobno powinno
sie odpoczywac :(