Rozpoczynam wagarowe tematy...

[sagittarius954]

Natla pięknie rozpoczęła w liście obecności, zaznaczając temat . Znając jej
pilność, to chyba nie pójdzie z nami na wagary i porzuci forym . Proszę
wspominajcie swoje wagary, na których różne niespodziewane historie zapewne
się działy... Jak wagarować, to nie tak jak teraz, pod kontrolą pani
nauczycielki....)

[natla]

Byłam raz na wagarach .... juz to gdzies opisywałam, ale pewnie w archiwum jest.
Poszlismy całą klasą, pełni entuzjamu. Nici z tego wyszły, bo ze strachu co
będzie w ogóle nie potrafiliśmy tego dnia wykorzystać. )
Potem jeszcze kilka razy w 2-letniej szkole pomaturalnej, a ponieważ to była
szkółka, więc konsekwencje jak w LO. Jakoś potrafiliśmy jednak kombinować no
i opiekunka roju nas kryła. )
A na studiach.......to juz były piękne wagary, po których trzeba było mocno
bajerować, żeby się znalazły podpisy w indeksie.
Pamiętam rajd nocny w 20 osób na Klimczok. Wszystko było....pochodnie,
szarlotka ganiająca od jednego do drugiego, romantyczne momenty, chwile grozy,
śmiechu pełna beczka, jedna ręka ....później w gipsie, jakoś delikwentowi nie
przszkadzała w graniu na gitarze......ej, to były czasy ))
W czasie naszej nieobecności na zajęciach (wykłady, ćwiczenia) były tylko 4
osoby.....oj działo się potem.
Raz schowaliśmy sie za duze laboratoryjne szafy i jak przyszedł prof. to się
wkurzył, ze nikogo nie ma, poleciał na skargę do dziekana, a my myk do stołów.
Jak wrócili, siedzielismy grzecznie i czekali na "spóźnionego" prof. ))

[natla]

A teraz naprawdę idę na wagary, czy Sagi wierzysz w to, czy nie. ))

[sagittarius954]

A w życiu nie uwierzę , bo choćby myslami, ale bedziesz z forum...)
Jednak... jeśli idziesz a nie jedziesz na wagary to proszę odwiedź integralną
część tego wypadu , park i choć na chwilkę usiądź w promieniach słońca(jest?)na
ławeczce i wspomnij o mnie, bo ja dzisiaj z wnusią nie pójdę, niestety, na
wagary...

[regine]

Odstaję od Was, nigdy w życiu nie byłam na wagarach.
Byłam cholernie porządną uczennicą.
Więc żadnych wspomnień.

[sagittarius954]

Masz... zawsze trafi sie jakas pilna owieczka...regine, Ty nie wiesz ile
straciłas siadając na ławeczce obok kolegi, w dniu wagarów, który powolutku
przenosił swoja rękę aż osiągnął cel..Twoje ramię lub ramiona ....żałuj )))))

[regine]

No wiem, wiem ile straciłam....A Ty zaraz musisz mi przypominać....

[regine]

Delwo, nie byłam kujonem,
ale zawsze trafiałam do takiej "niewyłamującej się" się klasy.
Zgrana paczka, ale nigdy wagary...Szkoda, macie fajne wspomnienia

[del.wa.57]

Dorze Reniu,ze nie byłas /kujonem/a już myślałam!!!)))))))))
A teraz idę na wagary!!
))

[regine]

Też się wybieram, słoneczko przygrzewa, więc z godzinkę powagaruję

[wiktoria53]

Wadary, wagary.......z dzisiejszych juz wróciłam,a będąc uczennicą raz z
koleżanką zamiast do szkoły łaziłyśmy po mieście.Ale to jeszcze nie koniec!
Idąc sobie przez Rynek , patrzymy, a tu naprzeciwko kroczy ze swoją teczką
profesor od fizyki ! Rany ile wstydu się najadłyśmy!Pan nauczyciel zatrzymał
się, już nie pamietam dokładnie jego słów ale nie były to pochwały, o nie!
Bardzo, a to bardzo bałyśmy się iść do szkoły na drugi dzień. Myślałyśmy, że
już Dyrekcja o wszystkim wie ! Profesor nie powiedział oczywiście ale byłyśmy
pytane od zaraz. To były czasy......

[tofika]

Moje wagary,to marzec 1969r,srednia szkola
bylam w klasie dziewczecej ,ktoras z odwazniejszych,moze nawet kilka,znalazlo
sie przewodniczek rzucily haslo ..jedziemy pociagiem ,,niedaleko, ale ani
biletow,ani pieniedzy na bilety, bylo nas chyba 25 ,,bo 4 lub 5 zostaly w
szkole..
Umiejetne rozmowy z konduktorami, i pojechalysmy,to taka grupowa odwaga, sama w
zyciu nie odwazylabym sie...
wiec dojechalysmy do pobliskiej miejscowosci ok 18km ..i wysiadka...
tam.. nic do jedzenia ,,jakies grosze zebralysmy po kesku chleba zjesc..
oczekiwanie na powrot pociagu trwa,,,
ale na szczescie Ci sami konduktorzy ,wiec wrocilysmy,,bylo juz dawno po
lekcjach,,ale nasza pani profesor nie wyszla z klasy ,wiedziala ze wrocimy po
teczki,,i ..dzis pamietam,,mam lzy w oczach,,tak mi bylo jej zal... gdy
uswiadomila nam pannicom na jakie niebezpieczenstwo siebie i ja narazilysmy,,,
nie bylo nikomu wesolo... byla bardzo dobra Wychowawczynia,zawsze wszedzie nas
bronila,,bo to byla klasa dziewczeca,ale ...niezle rozrabialysmy...
tak to byla trzecia kl liceum i jedyne moje wagary..

[del.wa.57]

Pamietam moje /wagary/poszlismy paczką na lody,łazilismy po
miescie,zagladalismy do wszystkich kątów,zeby nam czas szybciej minął,ale byli
tacy/kujoni/co nie poszli z nami i była z tago afera!!!wzywanie rodziców do
szkoły itd,w domu obeszło sie/na szczęście/bez wiekszych /okładów/.

Potem juz w zyciu dorosłym,pracowałam i mialam małą imprezke w domu,na drugi
dzień,o rany!!!tupot białych mew pod pokladem....Poprostu nie poszłam do
pracy,były to czasy,ze nie kazdy miał wtedy telefon w domu i nie mogłam
zadzwonić do pracy,cóż...bedzie dzień urlopu.Na drugi dzien przychodzę do pracy
a mój kierownik(pracowalam z mężczyznami)mówi....no Helcia!!co to sie stało,ze
do pracy nie przyszlaś? pochlałaś? czy co??
No co ja tu będe owijać /w bawełnę/mówię:chłopaki wstyd sie przyznać,ale to
prawda,pochlałam,poproszę o dzień urlopu a mój Szef mówi Helcia...za to,ze
powiedziałaś prawdę,nie zabiorę Ci tego dnia,kazdemu moze sie zdarzyć.
Nie wiem dlaczego,ale bardzo zapamietałam ten dzień wagarów,nigdy potem juz mi
sie przydarzyły/takie wagary/
)))))))

wagary

[banitka51]

Na wagary chodziłam w podstawówce. I tylko wtedy. W pierwszej i drugiej klasie.
Nawet nie wiedziałam wówczas, że tak się moje łazęgowanie nazywa.
Do szkoły miałam daleko (kto zna Wrocław, to zrozumie - od klink do nadodrza),
tramwajem nr 1, jeździłam zawsze sama, nigdy z odprowadzającymi. Tramwaj
kursował co minut 20, co dawało ogromne szanse spóźniania się na lekcje.
Wychowywana przez tatę-prawnika, rozumiałam obowiązkowośc, wszczepioną mi na
podobieństwo dodatkowego organu. No i zdarzyło się kilka razy, że paskudnie
rzadko kursujący niebieski tramwaj odjechał w stronę szkoły, zanim do niego
wsiadłam. Ostatnie wagary pamiętam najmocniej, to było pod koniec roku szkolnego
drugiej klasie.
Tramwaj odjechał, zanim zdążyłam dojść do przystanku. "Wszczep" działał, więc
odstałam kolejne 20 minut i wgramoliłam się do następnego, którym na 8 zdążyć w
żaden sposób nie mogłam. Nie miałam zegarka, więc nie mogłam nawet spróbować
spowolniać ruchu wskazówek, za to przyczepiona do listewek (były takie wzdłuż
wagonu kiedyś, ponad dolną krawędzią okna) próbowałam "przyśpieszyć" tempo
jazdy. Wpijałam się wzrokiem w budynek, kiosk, drzewo, cokolwiek dużego i
nieruchomego, co było najdalej w polu widzenia i przesuwałam toto siła woli.
Oczywiście motorniczy myślał, że to on nadaje tempo. Ja teraz już wiem, że
gdybym wybrała jakiś lżejszy obiekt, dojechałabym szybciej.
Wysiadałam na przystanku koło dworca i do szkoły miałam jeszcze spacerek przez
park. Oczywiście spóźniony człowieczek (zegar na wieży dworca wołał: szybciej!
szybciej!) nie miał szans na nic innego, jak bieg do utraty tchu. Tornister na
plecach walił o plecy, w środku klekotał drewniany piórnik i książki w twardych
okładkach, worek z kapciami plątał się wokół nóg i tylko zasługą Anioła Stróża
było, że sprint obył się bez upadku. Kiedy już dotarłam do ulicy Łowieckiej,
szłam coraz wolniej. Była to (chyba dalej jest) szkoła muzyczna z systemem
całodniowym, rano lekscje, po południu instrument. W ramach zajęć
przedpołudniowych były zajęcia muzyczne ogólne - dyktanda, rytmika. Całe
napięcia z przesuwaniem tramwaju i biegiem zbladło natychmiast, kiedy dotarły do
mnie dźwięki fortepianu. Słyszalny znak, że lekcje się zaczęły."Wszczep"
powodował ucisk w żołądku i dziwnie działał na nogi, nie potrafiące szybciej
przenosić mnie do klasy.
Jestem pewna, że od rogu ulicy do drzwi klasy droga trwała dłużej od jazdy
tramwajem. Nie udało się jednak zmarnować 45 minut. Pod klasą siedział koelga,
jak ja spóźniony - Jurek Kowalski. "Wszczep" popuścił, jakby powstała nagle
odpowiedzialność zbiorowa. Żadne z nas nie chciało wejść do klasy. Wychowawczyni
była starszą kobietą (teraz myślę, że miała ok 40 lat), surową, z tendencją do
zbiorowego napiętnowania jednostek niesubordynowanych, a nie mieliśmy ochoty
stać przed tablicą. Czas oczekiwania na dzwonek się dłużył. Kiedy Jurek
zaproponował, żebyśmy gdzieś poszli, to już nastąpił całkowity odrzut wszelkich
narzucanych norm i obowiązków - wiwat wolność! Ruszyliśmy.
Oboje bez zegarka.
Dwa mikrusy, trzymając się trasy tramwaju, powędrowały w kierunku domu. Po
drodze były wystawy prywatnych sklepików, pełne różności dla mnie egzotycznych -
żelatynowe myszki (gumowate strasznie), długie cukierki w kolorowym celofanie,
ogromne lizaki, małe plastikowe samochodziki, wiatraczki - to wszystko
przyciągało nasze nosy do szyb i czas mijał bez jakiejkolwiek kontroli. Na
trasie wypadł nam skwer, gdzie nastąpiła konsumpcja śniadania i uzgodnienia
wersji dla rodziców. Umówiliśmy się, że w domu nic nie powiemy o wagarach, ot,
po prostu wracamy ze szkoły i tyle.
Jurek mieszkał dwa przystanki wcześniej ode mnie, więc dotarłam do domu sama.
Mama otworzyła mi drzwi, przykucnęła i zadała jedno pytanie: Gdzie byłaś?
Zgodnie z umową bąknęłam niepewnie (wszczep zaczął działać) - "w szkole". Mama
dręczyła mnie jeszcze trochę, na tyle długo, bym zwątpiła, czy wolno mi zdradzić
Jurka. W końcu powiedziała: "właśnie dzwonił tato Jurka, wiem, że byliście na
wgarach". Zdrada Jurka z jednej strony mnie zabolała, z drugiej autentycznie mi
ulżyło. Nie musiałam wymyślać, co było na lekcjach, czy byłam pytana i dlaczego
nie jestem na lekcji fortepianu. Od tego czasu nie próbuję nawet kłamać. Kiedy
nie chcę o czymś powiedzieć, nie mówię. Wszczep zrósł się ze mną i na razie nie
ma tendencji do odrzutu.

[graga21]

Obok mojej szkoły stał piękny zamek – muzeum, do którego można było wtedy
wchodzić o każdej porze dnia bez przewodnika. No i wchodziłam, najczęściej na
historii, która od dynastii Jagiellonów przestała mi trzymać się kupy, czyli
okrutnie nudziła. W czasie tych moich samotnych spacerów po komnatach, schodach
i tajnych zakamarkach (wtedy były dostępne) uczyłam się historii prawdziwej.
W klasie maturalnej wybywaliśmy na wagary w pełnym komplecie. Owszem, była
jedna taka Danusia, najlepsza uczennica, która bardzo bała się swojego ojca i
stawiała nam veto. Pod groźbą kocówy szła jednak… Gdy była brzydka pogoda
lądowaliśmy w moim domu przed TV, bo wtedy niebezpiecznie było chodzić do
kawiarni lub cukierni – od razu trzeba było tłumaczyć, dlaczego nie jest się w
szkole, podawać adres szkoły i adres domu. To nie to samo, co dzisiaj i aż
dziwię się, że dzisiejsza młodzież wyciąga ze swoich wagarów jakąś przyjemność…
Na studiach nie wagarowałam (oczywiście nie dotyczy to wykładów, na których
notorycznie mnie brakowało), lecz ćwiczeń, które i tak trzeba było odbębnić.
Zaliczanie ich z obcą grupą nie należało do przyjemności, a nawet było
samobójstwem, gdyż wszystkie zawsze zaczynały się błyskawicznym
sprawdzianikiem, w czasie którego dobrze było mieć obok siebie ludzi
sprawdzonych w boju.
A w pracy? No cóż, człowiek wydoroślał. Jednak raz miałam podobną sytuacją do
del.wy… Ale przecież nie pójdę do budy, gdy z czuba jeszcze dymi, a tam
licealiści dobrze wiedza, kiedy co w trawie piszczy!

[dankarol]

Ja wagarowałam w podstawówce. Były takie lata, że liczba dni obecności i
nieobecności w szkole tak jakoś się do siebie zbliżały. Byłam chorowitym
dzieckiem, więc w szkole nie wzbudzało to podejrzeń, a ja nieraz symulowałam
chorobę i rodzice podpisywali usprawiedliwienie, albo sama pisałam piękne
usprawiedliwienie. Moja mama nigdy nie umiała odróżnic swojego podpisu od
mojego, a ponieważ bardzo rzadko bywała w szkole, to nie potrafiła powiedzieć
czy w danym dniu byłam czy nie byłam chora. A w szkole zdarzało nam się uciekać
przez okno w czasie lekcji, albo grać w statki za wieszakami. Ludzie to były
czasy.

[dankarol]

Dzisiaj na wagarach były lody cynamonowo chałwowe. PYCHOTKA!!

[del.wa.57]

Ale z Ciebie był szatan Danutka,ale miło sie to wspomina,mimo wszystko,robiło
sie rózne głupoty a co!!!prawo młodości))))
Narobiłas mi smaku lodami,zdaje się,ze mam jakies w zamrażarce,musze zobaczyć
koniecznie!!!
)))

Emeryckie wagary ;))

[natla]

No to pierwszy dzień wiosny mi się udał. Wzięłam kundla i polecieliśmy do
pobliskiego parku pokarmić kaczki. Top na swojej długiej lince szalał
szczęśliwy,
img115.imageshack.us/img115/2268/biegiem8vh.png
a ja szukałam wiosny. Pogoda była prześliczna.....jak przystało na 21-go.
img204.imageshack.us/img204/8554/niebo3pi.png
Nawet ciepło było, bo południe. Zamek polara dostał wolne, a biała koszulka bez
rękawów zaczęła się opalać czyli zmieniać kolor. Dosłownie, bo mój wspaniały
pies tak się cieszył,
ze wytarł łapy w podskoku o nią właśnie, a ponieważ gonił w gliniastym błotku,
więc rzucik był niezły. Ale co tam.
Oznaki wiosny zaatakowały mnie na wstępie. Niestety był taki blask słońca, że
zdjęcia robiłam pi x oko, bo nic na ekraniku aparatu nie widziałam.
img136.imageshack.us/img136/1373/pierwszebazie15qz.png
img124.imageshack.us/img124/8928/pierwszebazie21go.png
img79.imageshack.us/img79/6144/pierwszebazie9bo.png
Top ciągle szukał kaczek, bo mu naopowiadałam po co idziemy do parku.
img162.imageshack.us/img162/3493/gdzietekacz8wt.png
Wreszcie są.....za miesiąc już ich z tego miejsca pewnie widać nie będzie
img162.imageshack.us/img162/5557/kaczuchy2lh.png
Są śliczne kolorowe kaczory i i bure myszki ..... swoja drogą w przyrodzie na
ogół samce chcą się przypodobać samicom, a u nas odwrotnie. )
Stado jest rozpieszczane przez spacerowiczów. Pieczywo leży wszędzie, a
ptaszyska zajęte są polowaniem na płeć przeciwną.
img88.imageshack.us/img88/516/poszukiwania2eg.png
Niektóre wylegują się na słoneczku
img73.imageshack.us/img73/5729/dolcevita9sa.png
inne się ignorują
img204.imageshack.us/img204/2518/kadywswojstr5gi.png
podobnie jak ani pies na kaczki, ani kaczki na psa nie zwracają uwagi
img72.imageshack.us/img72/6366/oboplnaobojtno7pc.png
Mimo olbrzymiego składu jedzonka, kaczuchy rzucają się na „świeże” bułeczki
img115.imageshack.us/img115/7900/aroki2bt.png
Oczywiście jak zawsze są pieczeniarze czy rezydenci....jak kto woli
img72.imageshack.us/img72/2647/pieczeniarze3wd.png
A my szukamy ławeczki, aby na niej przysiąść i pożałować Zbyszka, że ma dziś
szlaban ) img204.imageshack.us/img204/3624/moejeszczet3bc.png
Wreszcie jest odpowiednia, trzeba więc się dobrze rozglądnać za ciekawszym
towarzystwem niż to upierzone
img97.imageshack.us/img97/5474/dowd16ru.png
img98.imageshack.us/img98/4206/dowd23bk.png
Top sobie potrenował wycieranie łapek na moich plecach z zeskoku z ławeczki.
Niestety pora wracać, jeszcze ostatni rzut na ciągle zamarznięty stawek
img72.imageshack.us/img72/7783/ostatnirzutokiem1ln.png
i wracamy do domku.
Po drodze 5 osób zwraca mi uwagę, że mam okropnie brudny polar na
plecach......a ja mam ubaw, bo nie widzą mojego podkoszulka ))
Jednak troszke mnie wkurzyli swoją „troskliwością”, jednak nie na tyle, żeby mi
zepsuć te piękne wagary.

[del.wa.57]

Ale miałas super wagary!!!!
O rany to u Ciebie jeszcze tyle sniegu???
Bazie przepiękne maja pączki a ujęcie kaczek- wspaniały widok.
Ale najpiękniejszy jest Twój /psiuro/wyobrażam sobie jaką miał frajdę.
Dzięki Natlo.
)))

[dankarol]

Ale miałaś fajne wagary, a Top jest jak zwykle piękny. On chyba lubi
pozować.Podrap go proszę, bo mam za krótką rękę i nie dostanę. Ale masz dużo
śniegu, u mnie już prawie nie ma śniegu, tylko w zasłoniętych kotlinkach.

[wirella]

Ponieważ mieszkałam naprzeciw szkoły i z powodu wrodzonego lenistwa (wolałam
być na lekcji niż uczyć się w domu) - nie wagarowałam. Pierwszy raz poszłam na
wagary w klasie maturalnej, uciekaliśmy wtedy wszystcy - cała klasa przez płot
o wys. 2 m . W pobliżu był park, ogródki działkowe , więc z łezką w oku
wspominam te chwile, konsekwencje -mniej mile. Potem na studiach wagarowanie
szło mi całkiem dobrze,a były to czasy kiedy to obecność nawet na wykładach
była obowiązkowa. O skutkach,poza tym,że nauczyłam się grać w brydża, nie
wspomnę. Podziwiam naszą szefową , że wymyśliła sobie i zorganizowała
emeryckie wagary,trochę Jej nawet zazdroszczę. Jestem jednak zadowolona ,że
pogoda dopisała i mogłam wyjść na spacer z ukochanym Wnuczkiem.

[maladanka]

moje pierwsze wagary miały miejsce już w przedszkolu...zwiałam z kumplem z tej
samej bramy z popołudniowego leżakowania - i o dziwo,nikt nie zwrócił uwagi na
dwoje 5-latków samodzielnie jadących tramwajem,
Potem wagarowałam często ale pożytecznie - mieszkanie było dość zagęszczone,a
ja czasami MUSZĘ pobyć sama - więc wagarowałam w mieszkaniu,uczyłam się - ale
to nie było w szkole!Korzystałam z okazji,że nie ma nikogo w domu.
Bardzo dobrze wagarowało się w muzeum - ciepło,cicho,panie siedzące w salach
częstowały kanapkami albo pokazywały jak się robi na drutach,
W sądzie też było fajnie - sale ciemnawe,ławki wysokie i tyle ciekawostek -
nikomu nie przyszło do głowy,że ja sama z własnej woli tam jestem.
Jakoś nie brały mnie wagary zbiorowe - wolałam własne indywidualne.
O,jeszcze w takiej dużej przychodni też było fajnie - widno,dobrze się czytało
szczególnie przed gabinetem okulisty bo tam największa kolejka była.
No,Klub Książki i Prasy to już były wagary eksklusywne - np.Elle mogłam
obejrzeć.
Potem jak się zakochałam - no to już ogród botaniczny i ławeczki.
Ale najfajniej się wagarowało u znajomych plastyków w pracowni dekoratorskiej -
Pewnego razu szef tej pracowni namalował akt - naturalistyczny,kobieta z
ogromnym biustem,drapieżna,no cudo! Cała w takich różowo-czarnych krechach i
wszedł malutki pan,który sprzedawał makatki olejno malowane w jelenie.I ten
panek zamarł przed aktem.Po prostu cały był zachwytem! I ten zachwyt zauważył
stwórca aktu.I tak się zezłośćił,że akt się podoba zwykłemu człowiekowi,że
chwycił za pędzel,obraz przekręcił poziomo i chlast,chlast - zamalował!
Jeju,myślelismy,że sprzedawca makatek umrze z żalu.

[dankarol]

Danusiu, ale miałaś wagary wspaniałe, ja niestety mieszkałam za daleko, od
takich ciekawych instytucji.Za to koło mnie budowali most i jeździłam
wagonikami kolejki wąskotorowej i świetnie się huśtało na kładce linowej.