Kiedy z dzieci jest wyręka?

[fituq]

Kiedy "wypada" obciążyć dzieci obowiązkami domowymi, typu chociażby ugotowanie
obiadu. Znajoma będąc w nieciekawej finansowo sytuacji sama po rozwodzie z 3
dzieci nastoletnich, najstarszy syn 18lat, biegnie po pracy do domu gotować
obiad "bo dzieci potrzebują" i dzwonią za nią kiedy będzie w domu bo są głodne.
Czy dla 17latka to taki problem przygotować obiad? Czy w tym wieku już nie
powinien przejąc części domowych obowiązków, gdy wiadomo, że matka tyra na
konieczne pieniążki? Czy może dlatego, że syn nie jest kobietą i wzorem
ojca, w kuchni nic robił nie będzie? Czy może, to rodzice powinni te obiady
zapewniać zawsze, póki wyrośnięte dziecię z domu nie wyjdzie w świat, i nie
wymagać od dzieci pracy w domu?
Jak to wygląda u was, którzy dzieci macie?

[jarkoni]

Odpowiem historią ze swojego dzieciństwa: miałem lat 8-9, bijatyka na osiedlu
między wrogimi blokami na proce i kamienie(tacy herosi byliśmy kiedyś), i nagle
rozejm, bo mój kumpel idzie pomóc siostrze przygotować obiad.. Paru innych też
musiało iść. To były czasu chleba ze smalcem, albo ze śmietaną i cukrem-to się
dostawało od rodziców/dziadków walcząc na podwórku.
I widziałem 8-latkę, siostrę kolegi, obierającą i gotującą ziemniaki, żaden
wstyd, i pomagaliśmy z kurczakiem do obiadu..
Coś się zmieniło?

[teuta1]

Mój 10-latek właśnie przygotowuje barszcz ukraiński obierając
ziemniaki łopatką do krojenia sera. I umie wstawić i powiesić
pranie, ale robi to niechętnie. Zlecanie prac domowych to taki mój
drobny wkład w przyszły związek mojego syna.

Co to jest wyręka?

[tricolour]

Czy dzieci mają cos ZAMIAST rodziców?

[jarkoni]

tricolour napisał:

> Czy dzieci mają cos ZAMIAST rodziców?

Tri, nie wiem jak jest dzisiaj.
Za moich lat młodocianych pomagało się rodzicom, wpisane to było w
dzieciństwo-pomoc rodzicom, rodzeństwu, dziadkom.
Ja tak byłem wychowany, jeśli się dziwisz.. coż..

Owszem - dziwię się.

[tricolour]

Dzieci nie wyręczają rodziców, bo to by oznaczało, że robią coś, co mają zrobić rodzice.

dDzieci mają swoje obowiązki, których ilośc rośnie wraz wiekiem. Najpierw sprzątają swoje zabawki, a z czasem pomagają przy kolejnych pracach i przejmują obowiązki na siebie.

To nie jest dla mnie wyręka tylko psi obowiązek współdomownika.

[scriptus]

Generalnie masz rację, każdy w domu powinien miec swoje obowiązki, nawet pies )))
Psi obowiązek w moim mniemaniu, to szczekać na teściową, warczeć na złodzieja,
merdać ogonem, jak przyjdę do domu i wyprowadzać mnie na spacer

Mój syn często robi różne rzeczy ze mną i w ten sposób sie uczy. Robimy razem
wszystko, od napraw domowych po gotowanie posiłków. Tylko prasować nie chce, ale
do wszystkiego powoli dojdziemy. Nie uważam tego za "wyrękę", bo prawdopodobnie
sam bym to zrobił szybciej, ale za formę wspólnego spędzenia czasu, w ten sposób
go też przygotowuję do życia, uczę domowych czynności. A takie wspólne męskie
gospodarowanie ma w sobie mnóstwo fanu, wzmacnia naszą więź emocjonalną,
wzajemne porozumienie.

[mola1971]

Moje dzieci (syn 17 lat, córy 15 i 12) wszystko związane z tzw. samoobsługą robią same. Na lodówce wisi grafik kiedy które sprząta, odkurza etc. Sami również robią sobie jedzenie. Syn jest wegetarianinem, lubi też gotować więc najczęściej to on robi obiad dla siebie i sióstr. A one mają wybór czy jedzą jego kotlety sojowe czy same coś sobie przyrządzają. Ja gotuję tylko w weekendy i to też nie zawsze. A, ciasta też sami robią. Najmłodsza lubi piec.
Mi z prac domowych pozostają tylko gruntowne porządki raz na jakiś czas i pranie (to akurat robi pralka). Prasuję tylko swoje rzeczy, dzieci swoje prasują lub nie.

[marta-9090]

mola, no nie uwierzę, że 12, i 15 latki zrobia cały obiad, ziemniaki (czy jakis ryz lub kasza)jakiś kotlet i surówka ???
Zgłupiałam - czy ja nie za duzo wyreczam swoje dziecię?
Dwunastoletnia latorośl ma codziennie przygotowany obiad do odgrzania (robiony dzien wcześniej wieczorem)
Kanapki rano i do szkoły też robie i to dla mnie jest standard.
Jeżeli chodzi o sprzatanie to każdy swój pokój obowiązkowo, natomiast ogólne sprzątanie - wspolnie sie zabieramy i "po równo" tzn. nikt nie siedzi.
Tylko, że to jest pewnie różnie w róznych domach.

[mola1971]

Marta, tak robią cały obiad. Ziemniaków nie lubią, więc jest najczęściej ryż lub kasza kus kus, która nawet gotowania nie wymaga. Do tego np. paluszki rybne na patelnię czy inne jajko sadzone (na takiej specjalnej patelni z wgłębieniami to żadna filozofia usmażyć). Robią też makarony z sosami. Np carbonara to też żadna filozofia.
Tyle tylko, że ja ich nigdy nie gnałam z kuchni. Już jak byli mali i chcieli pomagać to pomagali. Sprzątania było po tym od cholery, ale jak widać się opłacało.

[marta-9090]

Jak też raczej nie goniłam nikogo z kuchni, może to raczej wynika z tego, że wychodze z założenia że jak sama przygotuje im obiad to mam pewność, że jest to posiłek pełnowartościowy.
Jak czasami zdazy mi się nie zrobic obiadu to przewaznie konczy sie na frytkach z piekarnika i jajku sadzonym, ale juz o jakichś warzywach (duszone lub suówka) to moge zapomnieć.
Z drugiej strony teraz dzieci mają tak dużo zajęć zarówno w szkole jak i po lekcjach, że trochę byłoby mi szkoda by wracając ze szkoły o 14tej zamiast się trochę dotlenic, pobiegać z rówieśnikami musiałby obierac ziemniaki, gotować gulasz i jeszcze jakies warzywa duszone ...

[mola1971]

Mi moich jakoś szkoda nie jest
Sama wracam z pracy około 19 i gdybym miała im obiad na następny dzień szykować to już nie miałabym czasu na to by po prostu z nimi porozmawiać, iść na basen czy zwyczajnie odpocząć.
Poza tym nie widzę by im to przeszkadzało a nawet wręcz przeciwnie bo to oni robią sobie to co lubią i co chcą. A jeśli chodzi o wartości odżywcze to też tak bez przesady z tym. To nie są już niemowlęta tylko stare konie. Obiad to nie jest jedyny posiłek w ciągu dnia. Poza obiadem jedzą też owoce, warzywa, piją soki.

[marta-9090]

no niby tak, wszystko sie zgadza...
Oki, zatem trzeba coś pomyslec
Troszke mniej kwoki powiadasz więc to nie sa tylko wyssane z palca plotki moich znajomych hmmm

[mola1971]

Wiesz, ja też kiedyś starałam się być matką idealną
Ale na szczęście wyrosłam i zmądrzałam (chyba) i teraz staram się być wystarczająco dobrą matką
W konkursie na Matkę Polkę roku nie startuję i startować nie zamierzam

[scriptus]

A co to za problem ugotowac obiad?
Ja pomagałem Mamie od najmłodszych lat i teraz syn pomaga mi.
Żona jest zbyt nerwowa i kiedy ona coś robi, zwłaszcza w kuchni, czy jak
sprząta, lepiej się trzymać od niej z daleka, to wiem ja i wiedzą to dzieci.
Kiedy rusza do jakichkolwiek domowych roboty, wszyscy gwałtownie przypominamy
sobie o czymś do załatwienia poza domem. Na szczęście nieczęsto ma takie napady.
Z mojego punktu widzenia najlepiej jak nie robi nic.

[mola1971]

Scri, właśnie dlatego, że dla Ciebie ugotowanie obiadu to żadna
filozofia bo już będąc dzieckiem to robiłeś teraz doskonale sobie z
tym radzisz i nie jesteś pierdołą życiową. Ale nie wszyscy mężczyźni
(kobiety zresztą też) zostali tego nauczeni.
Czym skorupka za młodu czy inne czego Jaś się nie nauczy po prostu
się kłania

[scriptus]

Dlatego ucze mojego Syna.
I na dodatek robimy z tego rozrywkę. Bawimy się w różne egzotyczne potrawy,
ozdabiamy je
Co do sprzątania tez mu pokaząłem, że nie trzeba robić z siebie cierpiętnika i
sprzątać cąłą sobotę i niedzielę, tylko po troszeczku systematycznie, a
konkretną czynnośc zawsze szybko, efektywnie, od początku do końca w regularnych
interwałach. Podobnie inne czynności. Jego ulubionym sprzątaniem jest sprzątanie
samochodów, tego żadne z jego rodziców nie musi robic

[mola1971]

Scri, to robisz kawał porządnej roboty ucząc tego syna.
Wychowujesz syna na fajnego faceta. Byleby tylko wybrał sobie w
życiu równie fajną kobitkę na partnerkę
No ale na takie wybory dzieci ani Ty, ani ja wpływu nie mamy i mieć
nie będziemy.

[scriptus]

Obawiam się, że dzieci powielają wzorce rodziców.
Chcę, żeby był samodzielny, niezależny. Żeby nikt mu nie robił łaski. Jednak
ostatnio się dowiedziałem, że może to być przyczyną rozwodu.

Dowiedziałem sie niedawno od brata, któremu moja żona odpowiedziała na pytanie,
dlaczego chce ode mnie odejść. Otóż dlatego, bo ją lekceważę. Jak nie ma obiadu,
to sam go ugotuję, zamiast zaczekać, aż wróci z pracy i ugotuje, nie daję jej
koszul do prasowania tylko sam zrobię prasowanie, nie sprzątam kiedy ona robi
sprzątanie, tylko sam i kilka innych takiej wagi zarzutów. Na ogół robię domowe
porządki, kiedy jej nie ma w domu - po prostu do tego niepotrzebny mi kapral,
nie mam tez tylu koszul, żeby mogły miesiąc leżeć, aż sie nad nimi ktoś zlituje
i je wyprasuje.
Nie powiem, bratowa była oburzona na mnie, jak to usłyszała. Brat od tamtej
rozmowy ma koszule uprasowane i schowane w szafie już na drugi dzień, jak je
zdejmie po powrocie z pracy, zapewne żeby przypadkiem nie zdążył uprasować ich
sam, gdyby mu były potrzebne, zapewne dlatego, że to mogłoby byc przyczyna
rozwodu ))))).
I teraz syna wychowuję na takiego samego drania, który nie da swojej kobietce
poprasować

[mola1971]

Wiesz co Scri? Chciałabym zobaczyć minę sędziego gdy Twoja żona
będzie opowiadała, że przyczyną rozpadu małżeństwa jest to, że sam
gotujesz, prasujesz etc... DDDD
A o powielanie wzorców w przyszłym pokoleniu to się nie bój.
My jesteśmy innym pokoleniem niż nasi rodzice a nasze dzieci to też
już zupełnie inne pokolenie. Sami ułożą sobie swój świat po swojemu.
Nie ma co zamartwiać się na zapas.

Gorzej będzie...

[tricolour]

... gdy żona Scri powie sędziemu, że do niczego nie była potrzebna. Do niczego, nawet do prasowania.

Scri pisze wyraźnie, że żona mówiła, że czuje się lekceważona.

[scriptus]

Tri, ona była potrzebna do kochania, nie do gotowania i prasowania
Tyle, że chyba nie umie kochać...

[mola1971]

Tri, ja Cię proszę...
W sądzie liczą się fakty a nie to czy ktoś się czuje lekceważony.
Jak ktoś chce psa uderzyć to kij zawsze się znajdzie. Gdyby nie
gotował i nie prasował to mogłaby stwierdzić, że czuje się
lekceważona bo mąż ją traktuje jak praczkę i prasowaczkę

Napisałem niżej.

[tricolour]

[mola1971]

A tego co niżej to ja nie wiem. To już wie tylko Scriptus. I jego
żona.
Tyle tylko, że mi to się wydawało, że dorosłe kobiety to mówią co im
nie pasuje a nie czekają aż się chłop domyśli. Bo chłopy ze swojej
natury jakieś takie mało domyślne są

Pewnych rzeczy nie powiesz, bo nie ma jak.

[tricolour]

Chłop (baba) ma być! Co to znaczy, że ma być?

Przecież wiadomo (przynajmniej mi sie wydaje, że wiem) że ma być kiedy jest potrzebny (sam ma wiedzieć kiedy jest potrzebny) oraz ma go nie być kiedy nie jest potrzebny (też ma sam wiedzieć kiedy nie jest potrzebny). Z tym zastrzeżeniem, że kiedy nie jest potrzebny i go nie ma, to jest to także forma BYCIA. Bierna.

Tego samego oczekuję od swojej żony.

[mola1971]

Tri, to o czym piszesz to jest już wyższy stopień wtajemniczenia.
Znany chyba tylko i wyłącznie dojrzałym ludziom po przejściach. I to
też nie wszystkim.
Przypominam, że Scriptus (a o nim i jego problemach rozmawiamy) jest
u kresu pierwszego małżeństwa.
Gdybyś miał tą wiedzę, którą masz dzisiaj żeniąc się pierwszy raz
zapewne wybrałbyś kogoś innego. Ale nie miałeś i nie wybrałeś.
Twoje obecne podejście to wynik DOŚWIADCZENIA. A w skład tego
doświadczenia wchodzi również pierwsze małżeństwo i zapewne wiele
wniosków wyciągnietych po jego zakończeniu.
Taki bonus od losu dla ludzi rozwiedzionych

[scriptus]

Chyba ja też powoli wchodzę na ten wyższy stopień wtajemniczenia...
Gdybym wiedział jak to się skończy, to pewnie bym się nie żenił, a już na pewno
z kimś innym. Ech.

[mola1971]

Gdyby babcia miała wąsy to byłby dziadek
To nie chodzi o to by żałować pierwszego małżeństwa tylko o to by to
pierwsze małżeństwo pomimo tego, że się zakończyło czegoś nas
nauczyło. O nas samych i naszych potrzebach, ale też o potrzebach
tej drugiej płci.

[scriptus]

Nie wiem, co moja cna i nadobna żonka zechce opowiadać przed sądem. Tego, co
opowiadała mojemu bratu wysłuchałem z lekkim rozbawieniem, bo jest to zupełnie
zastępcze przedstawienie problemu i napisałem o tym, nie wiem, czy to widac, z
lekkim przekąsem, nie jest to wszystko, co powiedziała, z oczywistych względów.
Są to po prostu dyrdymały, które na poczekaniu wymyśliła, bo nie wiedziała, co
odpowiedzieć na pytanie zmartwionego naszą sytuacją rodzinną brata. Mi nie
opowiedziała nawet takich dyrdymałów.
Zastanawiałem się nad tym, co opowiedziała bratu, zastanawiałem się, czy
rzeczywiście można mi zarzucać lekceważenie. Owszem, tolerowałem rózne wybryki,
traktowałem pobłażliwie, ale ją kochałem. Cóż, to zamkniety rozdział, nic juz
nie naprawię

Mówiąc zupełnie serio...

[tricolour]

... jakiś powód ma. Może nie chce powiedzieć, może uważa go za tak oczywisty i widoczny, że nawet nie chce sie jej o tym mówić.

Może (jak wiele kobiet) wymaga prowadzenia męską ręką i jednoczesnej niczym nie skrępowanej swobody, co tylko pozornie wydaje się niespójne.

[scriptus]

Pewnie, że ma jakieś swoje powody, szkoda tylko, że nigdy nie potrafiła mi ich
ujawnić. I może ma za dużo luzu , z pewnościa się do niej nie nadaję, cóż, nie
każde charaktery do siebie pasują. Trudno.

[jarkoni]

Scri, za duży luz dla kobiety/żony to czasem tylko woda na jej młyn.
Szczególnie, że jest prawie we wszystkim wyręczana w domu, łącznie z opieką nad
latoroślą.. Może wtedy poczuć taki luuuz, że hej.
I może przewrotnie pomyśleć, że skoro ma luz to przydałby się jej prawdziwy
macho, bo ten pantoflarz w domu nie dość, że sam sobie poradzi, to jeszcze zrobi
wszystko za nią.
Widać nie wystarczy czasem kochać, może nie warto ujmować obowiązków i też
czasem pilnować. Sam nie wiem..
Ale Ty Scri jesteś twardziel i zawsze dajesz radę..

[insula.incognita]

tricolour napisał:
>
> Może (jak wiele kobiet) wymaga prowadzenia męską ręką i jednoczesnej niczym nie
> skrępowanej swobody, co tylko pozornie wydaje się niespójne.

WOW! doświadczenie daje o sobie znać!?

[morekac]

Moja 10 i 13 latka potrafią zrobić prosty obiad - obrać ziemniaki,ugotować
ryż/makaron, usmażyć kotlety/jajka/omlet, zrobić sałatkę czy surówkę. Kanapki do
szkoły robią sobie same.

[kicia031]

Zdumialo mnie slowo wyreka.
dzieci maja po prostu obowiazki proporcjonalne do wieku, nie
wyreczam sie nimi, ale yez nie obsluguje z zasady osob, ktore
doskonale potrafia zrobic to same.

[nangaparbat3]

Mnie dziecko wyrecza sprzątając, piorac, robiac zakupy, prasujac. Zwlaszcza
sprzatanie przejęla niemal w calosci. Jeśli ktoś wyręcza mnie w gotowaniu, to
raczej jej chlopak.
Uklad jest taki, bo ona lubi sprzatac, ja gotowac.
Acha - wyreczac mnie zaczęla bez proszenia czy nakazywania, kiedy miala 8 lat i
zaczelam się jej radzic w sprawach malowania, zakupu mebli etc.

[insula.incognita]

A ja lubie jak mnie dziecko wyręcza, kiedy np mam jakies bagaże itp. Wtedy mowi:
daj ja to wezmę. A przy tym wydaje mi się że to jednak- dziecko, i gdzie takie
walizy będzie targał. A tym swoim: daj ja to poniosę - daje mi odczuć, że to nie
dziecko juz, tylko mlody mężczyzna. I tak cieplo mi się wtedy robi na duszy

[plujeczka]

pewnie i wypada obciazyc obowiazkami dzieci ale..u mnie córka
niechętnie urzęduje w kuchni, nie lubi gotowac podobnie jak ja i
zapewne dlatego nie majac wzorca nie utrwaliłam lub jak kto woli nie
zxaszczepiłam " miłosci do garów". Zreszta biorąc pod uwagę nasz
tryb zycia czyli to ,że jestesmy poza domem od rana do późnych
godzin wieczornych gotowanie w ciagu dnia nie wchodzi w rachubę.
Jadamy na mieście , spotykamy się dzwoniac do sibie, zjadamy wspólny
obiad i kazda z ns rozjezdza się w rózne strony do swoich
zajęć.,Gotuje tylko w weekendy ale to tez pod warunkiem ,ze nie
robimy wówczas wypadu do sklepówbo jesli taka sytuacja ma miejsce
również jadamy na mieście.
Pranie robi pralka, pracsuje rzczy swoje, córka swoje ale
sprzatanie, mycie okien to domena córki.

[cleer13]

Myślę, że tu o coś innego chodziło. Kiedy rozwiodłam się moja córka
miała 8 lat i oczywiście nasz standard życia znacznie się
pogorszył.Tatus zajął się nową rodziną i generalnie mial ją w nosie.
Tak litowalam się nad moim dzieckiem, tak bardzo czułam się wobec
niej winna ( to w końcu ja wybrałam jej takiego kretyna za ojca) że
starałam się jej to wynagrodzic. Niewiele mogłam zrobić, więc pył
spod stóp. Strałam sie nie obciązać jej żadnymi obowiązkami,
pomagać w nauce ( czasami przesadnie) poświęcać każdą wolną chwilę.
I musiało minąc trochę czasu, kiedy zorientowalam się,że nie jest to
dobry sposób na wspólne zycie. Że nie dam rady, jestem padnięta i
wiecznie zła. Kiedy zaczęłyśmy wspólnie tachać zakupy ( 4 piętro bez
windy) i wzięłyśmy się z 10-latką za pierwsze malowanie jej pokoju
to wtedy poczułam,że jestesmy naprawde razem, że to jest NASZ dom. I
tak było 20 lat - dopoki się nie wyprowadziła do męża.

[eivera]

Cleer, bardzo mi się spodobało to, co napisałaś

Ja robię coś podobnego - mieszkamy z córką (15 lat) od kilku lat we
dwie, nie ma służącej, dzielimy się obowiązkami, a wiele rzeczy
robimy wspólnie.
Ja pracuję bardzo różnie, ale moja Młoda umie przygotować jakiś
prosty obiad. Ja zmywam, bo lubię Sprzątamy razem, zakupy często
też robimy we dwie. Czasem nie jest idealnie czysto, obiad często z
mrożonki, ale to NASZ dom.

I jeszcze jedna rzecz, o której często my, rodzice, zapominamy.
Dziecko w odpowiednim wieku powinno wiedzieć, ile kosztuje życie. Że
za prąd, gaz, internet, kablówkę, czynsz musimy płacić i nie ma
zmiłuj. Warto, żeby znały kwoty tych kosztów i wiedziały, że
pieniądze nie biorą się za bankomatu, tylko trzeba na nie ciężko
zarobić.

[alabama8]

Twoja znajoma chyba już przegrała samodzielność swoich dzieci,
chociaż świadomie użyłam słowa "chyba". Jest jeszcze światełko w
tunelu - tylko czy będzie potrafiła je zapalić?
Za moich czasów ... hmmm ... nie tak dawno, sama pamiętam że jako
dziecko rozwiedzionych prowadziłam dom na tyle na ile pozwalała mi
inwencja ze standardowym obieraniem ziemniaków, praniem własnych
ubrań, sprzątaniem, wynoszeniem śmieci, odkurzaniem i tka dalej. I
nie pamiętam żeby ktoś mnie o to prosił - było tak że robotę trzeba
było wykonać.
I w ten sam sposób usiłuję uczyć syna (6 l.) mistrza w obieraniu
marchewek, czarodzieja w polerowaniu umywalki i wanny. Gorzej z
wynoszeniem śmieci - cięższego wora nie zniesie ze schodów.
Podrośnie to i śmieci będzie nosić, na razie składa swoje pranie,
wyjmuje z pralki, sprząta pierdzielnik. Byle do przodu.

[lampka_witoszowska]

jezdem wyrodna, moja 2,5 letnia Anielica szykuje sztućce do
posiłków, sprząta zabawki - ale tu czasem pomagam, a ciuszki po
zdjeciu odkłada do pojemnika na brudną bieliznę...

[szizumami]

ciekawy temat:
aktualny dla mnie-praz dwa tygodnie byłam w euforii-robia!
pilnuja!a nawet sie ciut pouczyli!
ale euforia nie trwała długo..i któregoś dnia po otworzeniu drzwi
domu o godz 22 o mało co nie zabił mnie widok czekajacych na zajecie
sie nimi--majtek z opakowaniami po chipsach,pustych butelek ze
skarpetami..itd..itp
maraton filmowy był priorytetem--zdziwione twrarze,na których nie
zgasło jeszcze podniecenie tematem jurajskiego parku i bandyckiej
strzelaniny-----podniosły wzrok na mój przerażliwy okrzyk
radość zgasła..
nadzieja na pozytywne nastawienie i zrozumienie ze strony
podopiecznych tez..
ech..

pozdrawiam po długiej nieobecności
wszystkich borykajacych sie z niemiłymi skutkami ubocznymi rozpadu
zwiazku
-już szczęsliwie rozwiedziona

mola

[wiosenka.pl]

dzięki za Twe wypowiedzi, bo już myślałam, że to tylko ja takie
indywiduum, co na samodzielność nastolatków nacisk kładzie.

Miałam lekkie wyrzuty sumienia, kiedy latorośl po pierwszych
zachwytach nad własną sprawnością, w IV klasie oznajmiła mi kiedyś
tonem pewnego żalu, że jest jedyną osobą w klasie, która sama sobie
robi kanapki do szkoły...

Wydaje mi się, że "wyręczanie" trzeba też dostosować do
indywidualnych sytuacji. No i jak zwykle, wszelkie skrajności mogą
być szkodliwe.

[mola1971]

Nie ma za co dziękować
Piszę jak jest. Ja nie jestem z żelaza, robotem też nie jestem a
dzieci są zdrowe (na ciele i umyśle) Bogu dzięki, więc nie widzę
powodu by je wyręczać w czynnościach z którymi same sobie doskonale
radzą.
Kanapek do szkoły też im nie robię od bardzo dawna. Albo sobie robią
sami, albo też zawsze mają przy sobie kilka zł, więc mogą sobie
kupić jakąś bułkę czy coś innego do jedzenia.
Wyrzutów sumienia nie mam bo staram się wychować samodzielne
jednostki ludzkie a nie pierdoły życiowe, które potem będą zatruwać
życie innym ludziom.

[malgolkab]

hm, jak tak mamusia przyzwyczaila, to ma a potem sie dziwic, ze
taki staje sie panem mezem i dalej oczekuje pelnej obslugi.

[malgolkab]

mój ma niecale 4 i już go wdrażam w domowe sprawy sprząta ze mna
swój pokój, wsadza rzeczy do pralki (ja przygotowuje), wypuje
proszek, puszcza odpowiedni program (pod kontrola), zanosi drobne
rzeczy na stół jak jemy, ściaga pranie z suszarki i mi podaje. dla
niego to fajna zabawa, fakt, że nie raz trzeba po nim poprawiać, ale
uczy się, że każdy ma obowiązki.

[jarkoni]

A moja córka zaczęła właśnie studia, małą mam wiedzę na temat jak pomaga w domu,
ale niejakie śladowe informacje mam.
Np. kiedy dostaję od Niej do spróbowania leczo w słoiku, albo paczkę ciastek z
cukrem z ciasta francuskiego, czy inne.. No palce lizać..
A i pamiętam, kiedy miała 11-12 lat, kiedy byłem jeszcze w domu i byłem
pełnoprawnym ojcem- że masę drobnych i mniej drobnych usterek w domu
naprawialiśmy razem. I to nie tylko było podawanie śrubek, wiertarki itp. Sama
chciała wszystko robić, próbowała, cieszyła się tym..
Ktoś ma też może córkę małego inżynierka-złotą rączkę?

[jarkoni]

Temat dzieci się skończył?