Porozwodowe (porozstaniowe) sukcesy

[z_mazur]

Rozwód, rozstanie to trauma. Jednak w myśl powiedzenia "co nas nie zabije, to nas wzmocni", po wyjściu z tej traumy odkrywamy że jest życie po...

I te życie wcale nie musi być totalną porażką, często jest wręcz przeciwnie.

Pochwalcie się co uważacie za swoje porozwodowe sukcesy.

[to.ja.kas]

Kolejne studia, mieszkania, praca i fakt iż jestem spełnioną kobietą.

[mola1971]

Mój największy sukces to po prostu spokój.

[dsz27]

U mnie podobnie.
Lepsza praca (samodzielne stanowisko, lepsze możliwości zarobkowe)
Kupiłam mieszkanie
Jakoś godzę bycie matką, pracownikiem i kobietą
Ogólny spokój i chęć do życia...to tak w skrócie.
A Twoje chłopaku z_mazur?

[mola1971]

No właśnie... Innych wypytuje a sam się nie pochwalił

[z_mazur]

A bo ja srkomny z natury jestem.

Dla mnie sukcesem jest to, że się teraz zdecydowanie częściej uśmiecham i częściej czuję się po prostu szczęśliwy.

[mola1971]

Skromność to zacna cecha byle tylko ta skromność fałszywa nie była

[z_mazur]

No rozgryzłaś mnie, skromny to ja nigdy nie byłem.

[mola1971]

Hmm... Jakby Ci to powiedzieć... To widać, słychać i czuć ))

Wszystko jest wręcz sukcesem...

[tricolour]

... każde osiągnięcie, to moje osiągnięcie. Każda porażka, to
porażka na moje konto.

Tak dobrze jeszcze nigdy nie było... nawet nie chcę, by było lepiej.
Niech nie będzie gorzej.

[nangaparbat3]

Mam głebokie poczucie, ze jestem sobą, i robie to, do czego zostalam stworzona.
Ostatnio zaczęlam sie rozwijac intelektualnie - to dodatkowa przyjemnośc

[mola1971]

Nanga, ostatnio???
Toż ja mam wrażenie, że Ty jeden wielki rozwój intelektualny jesteś

[six_a]

więcej czasu i mniej nerwów.

[cold.wind.blows]

Na pewno lepiej poznałem siebe. Zacząłem dostrzegać pewne swoje
wady, które staram się zwalczać i eliminować i to z powodzeniem.
Złagodniałem i stałem się bardziej wyrozumiały dla innych. No i
doskonalę się w sztuce kulinarnej, jeśli pozwala mi na to czas.
Jest jeszcze kilka ważnych spraw, ale teraz nie powiem

[kasiapfk]

A ten znowu zagadkami gada, ups - pisze.

Sukcesy: spokój, spokój, spokój oraz to, o czym cold napisał:
złagodniałam, wyrozumialsza jestem.
Nie gotuję lepiej co prawda, ale nabyłam kilka innych przydatnych
umiejętnosci. I dzieci spokojniejsze, bo o duperele się nie czepiam.
Bywam szczęśliwa i ogólnie stale jestem: ZADOWOLONA z życia, bez
pretensji do świata.
I dobrze mi ze sobą z innymi też.

[kalpa]

moje największe osiągniecie to harmonia z zgoda z sama sobą
Poza tym- jestem szczęśliwa w środku siebie, w tym rdzeniu. Czasem jakaś część
mojej duszy płacze/jest smutna- ale ta najważniejsza jest po prostu zawsze
szczęśliwa. I mam duzo wiecej zaufania do samej siebie.
Z osiągnięć zawodowo-twórczych: tańczę, pisze i tworze coraz lepiej, w pracy
zbieram pochwały i gratulacje.
To wszystko jest konsekwencja mojej wewnętrznej pracy, a nie rozstania jako
takiego. natomiast widzę, ze dojrzałam wewnętrznie, mam lepsze relacje ze sobą i
z innymi.
I nadal potrafię kochać
Ale to wszystko uzyskałam z pomocą i wsparciem mojego ex, więc zawsze mam dla
niego wiele wdzięczności

[maza15]

Uwierzyłam w siebie i swoje możliwości.
A dalej to już poleciało...nowe umiejętności zawodowe,praca
pozwalająca utrzymać dzieci i siebie,zmiana wizerunku,podejmowanie
nowych wyzwań,czerpanie radości z błahostek,nowe grono znajomych.
Niezależność.

[zwiatrem]

dla mnie rozwod byl wybawieniem, to znaczy odejscie nim bylo, a rozwod tylko
ustawieniem tego w prawnej szufladce;

wszystko potem bylo i jest sukcesem, bowiem poczucie wolnosci uskrzydlilo sile,
wiare, marzenia i pojecie tego, ze wciaz warto;

[plujeczka]

moim sukcesem było to ,ze wbrem przenonaiu exa zyje na własny
rachunek i za wlasne pieniadze.Odnowiłam mieszkanie na tyle na ile
pozwalały mni finanse, dopowadziłam dziecko do studiów, widziałam
jego zwyciestwa i ciezka pracę aby zdobyc to co zdobyło.Cisze
sie ,ze nareszcie urlopy spedzam (wogóle!!) ytak jak chce i z kim
chcę, jeżdże w róze zakatki Polski i ciesze sie woloscia. Cieszę sie
ze do mojego domu nareszcie przychodzą znajomi i przyjaciele podczas
obecności exa było to niemozliwe.Czesto wychodze z przyjaciółmi do
pau i restauracji.Ogólnie żadnych minusów a same plusy. Minusem jest
tylko to ,ze toczy się jeszcze jedna sprawa sadowa i wciaż gdzieś
duch exa jest na moich plecach. Ale mam nadzieje ,że to nie potrwa
długo.Rozwód w moim przypadku był wybawieniem ,żałuje że o 20 lat za
póxno.

[grave_digger]

dla mnie rozstanie (potem rozwód) to nie trauma. to WYBAWIENIE. to NOWE ŻYCIE.
to odzyskane szczęście. same pozytywy.

[mediator.org]

1. dziecko nie odróżnia na czym polega różnica po rozwodzie i przed a więc
trauma jej nie dotknęła, my (z byłym) się jakoś nie zmieniliśmy w stosunku do
Niej i jest OK. Za to my oczywiście tę różnicę mamy i wiemy na czym ona polega
)Po to przecież był rozwód.
2. mimo ogromnej potrzeby bycia z kimś uniknęłam kolejnego małżeństwa, z którego
wycofałam się w ostatniej chwili, zauważając różnicę w wyznawanych wartościach
(o to głównie poszło). A więc gratuluję sobie zdrowego rozsądku, który przez
"chwil kilka" zniknął...
3. nie zwariowałam, a będąc w małżeństwie, zdawało mi się, że jest to
nieuniknione ) (choć co do tego, czy zwariowałam czy nie zdania są podzielone))

jakie sukcesy?

[czarne_wino]

Chyba rozczarowanie. Kiedys napisalam mezowi na jego zdjeciu:"gdy sie
mialo szczescie,ktore sie nie trafia,czyjes cialo i ziemie cala, a
zostanie tylko fotografia, to to jest bardzo malo". I tyle w temacie.

[kalpa]

a ja widzę jeszcze jeden sukces swój wielki- widzę, że 16 lat małżeństwa nie zmarnowałam, tylko dobrze je przeżyłam. Jestem o wiele bogatsza i dojrzalsza niż w momencie, kiedy brałam ślub. Uważam, ze to były dobre lata, choć trudne, i ciesze się, że mogłam z exem je przeżyć. I chociaż nasze małżeństwo się skończyło, to pozostaliśmy dobrymi przyjaciółmi, życzliwymi sobie, którzy ciepło o sobie myślą i nie żywią do siebie uraz. Śmiało mogę powiedzieć, że te lata to zysk. I zawsze będę pamiętać, ze wiele zawdzięczam exowi, bo zawsze mnie wspierał w rozwoju, zawsze pomagał- teraz też.
Chyba dlatego czuję sie szczęśliwa, bo czuje, ze wyruszam w dalsza drogę jako kobieta wzbogacona, pełniejsza w sobie, dojrzalsza. Nie mam poczucia jakiejkolwiek poważnej straty wręcz przeciwnie.Choć owszem, jest mi żal, ze nasza rodzina się rozpadła, że dzieci nie mieszkają z dwojgiem rodziców. Ale.. ja osobiście jako ja- niczego nie straciłam z tego powodu, że wyszłam za mąż za tego, konkretnego mężczyznę, mimo, że w ostateczności musieliśmy się rozejść. Oczywiście czas zrobił swoje



Taniec i wiatr to moje żywioły!

[z_mazur]

Ale rozczarowanie czym?

Rozwodem? Był lżejszy, czy trudniejszy niż zakładałaś?

Życiem po? Jest trudniejsze niż ci się w trakcie rozwodu wydawało, że będzie?

O traumie przecież napisałem. Nikt nie mówi, że rozwód to spacerek.

Szczęście się miewa, a nie ma cały czas. I jeśli się je miało, to trzeba się cieszyć, że się je miało, a nie martwić tym, że się skończyło. Ziemię całą? Gdy ktoś, albo coś, staje się dla nas całym światem, to jest trochę niezdrowe, warto z tego wyciągnąć naukę na przyszłość.