Moja beznadzieja

[bosmanka110]

Jaki sens ma życie gdy wracasz do domu i nikt na ciebie nie czeka z dobrym słowem,czy choćby z uśmiechem na twarzy a wszystko za co się weźmiesz to totalna beznadzieja. Świat szary choć słońce i pogoda zachęca do życia. Wstajesz rano i myślisz jaki będzie beznadziejny tym razem kolejny dzień. Nie chce mi się żyć, wciąż w głowie mam głupie myśli. Inni chcą żyć nawet już nie dla kogoś tylko dla siebie a JA! Głupia, beznadziejna, słaba i zakompleksiona osoba, która kiedyś umiała walczyć o siebie, chcieć zmieniać świat. Wszystko się zmieniło bo gdy osoba najbliższa podcina Ci skrzydła pozostaje tylko bolesny upadek z dużej wysokości swojej beznadziejności.Kochać za wszystko, być przy Nim zawsze i odejść w zapomnienie tak nagle. Żyć pod jednym dachem z osobą Ci najbliższą ale nie móc powiedzieć prawdy o uczuciach, potrzebach, zmartwieniach czy skrytych pragnieniach. Nie wyjeżdżajcie mi tylko z stwierdzeniami" Idź do dobrego psychologa- bo chodzę, Idź do psychiatry - bo chodzę ale to mi nie pomaga. Kiedy przychodzi taki dzień jak dziś dociera do mnie że jestem sama. Psycholog nie ma dla dla mnie czasu, a psychiatra każe brać więcej i więcej leków. Ja chcę się obudzić z tego koszmaru, chcę otworzyć oczy rano i powiedzieć do męża że miałam straszny sen. Chcę odzyskać swoje życie, jego sens. Przecież to nie zbrodnia, POMÓŻCIE PROSZĘ BO ZWARIUJE SAMA ZE SOBĄ!!!!

[puzzle33]

Psycholog z psychiatrą nic nie wskórali, a Ty odwołujesz się do
internetowego forum???

[bosmanka110]

Nie wiem co mam już robić, czy tylko w łeb sobie strzelić?

[panda_zielona]

Kup sobie psa,albo lepiej weź ze schroniska.Będziesz miała do kogo
twarz otworzyć,a on Ci się odwdzięczy miłością bezgraniczną.

[bosmanka110]

Mam psa i kocham Ją ale to wciąż nie to!!

[esteraj]

Napisz proszę trochę więcej, dlaczego czujesz, że Twój mąż podcina Ci skrzydła.
Czyżby wciąż Ciebie krytykował, nie potrafił słuchać? Co się stało, że doszło do
takiej sytuacji? Ze wszystkiego jest jakieś wyjście, czasami trudne, ale
naprawdę możliwe. Napisz, co leży Ci na sercu.

[bosmanka110]

Mieszkam W Poznaniu od 4 lat z mężem i kochanym psiakiem. Jesteśmy z mężem ze
sobą od 13 lat ale 21 września wszystko się zmieni. Mam rozprawę rozwodową, bo
chcę aby mój mąż mógł być znów szczęśliwy. Wszystko się popsuło po
przeprowadzce. Nowa praca mojego męża przysłoniła mu cały świat. Ja nie umiałam
się długo odnaleźć w wielkim mieście i zaczeliśmy się od siebie oddalać aż we
wrześniu nie będzie już nas. Po drodze były wyzwiska jaka to ja jestem
beznadziejna i że żałuje tych lat ze mną. Wyjechała do Niemiec do pracy aby
uciec od niego, odnaleźć siebie samą i poznałam kogoś. Nie planowałam tego ale
byłam taka samotna, zakompleksiona i czułam się nieszczęśliwa. Popłynęłam a
teraz tego żałuje, strasznie żałuje. Mój mąż ma racje że mnie nie chce, ale to
co się stało to nie tylko moja wina. On mnie tak nienawidził i teraz nienawidzi
bardziej. Myślałam że będziemy umieli to jakoś posklejać ale niestety. Nie mam
pracy, mieszkamy w jednym mieszkaniu w dwóch różnych pokojach. Umieram patrząc
na niego a wyprowadzić nie ma się dokąd i nie umie się odnaleźć. Płacę za błędy,
swoje i jego::::::((((((

[esteraj]

Ty zdajesz sobie sprawę, co popchnęło Ciebie do zdrady, a on nie widzi swojej
winy. Jak na razie on tego nie zrozumie i nie ma chyba co się łudzić. Gdyby
naprawdę Ciebie kochał, byłaby jakaś szansa.
Czy macie dzieci?

[bosmanka110]

Nie mamy dzieci, a zdrady nie planowałam. Chciałam czuć się znów potrzebna i to
mnie zwiodło

[melani73]

skoro chciałaś czuć sie potrzebna-trzeba było rozwieżć się, i wejśc w związek z kimś, przy kim taak sie czułaś...
wybacz mą bezpośredniosc, ale obarczaanie winą kogoś za swoj wybryk jest zwykłym chaamstwem i dziecinadą.

[krezzzz100]

To jest właśnie ten paradygmat, który paraliżuje forum. Melani, jej wina-
oczywiście. Ale to nie wszystko, na bogów! Nie czytałaś, że żałuje? Gdzie Ty
widzisz chamstwo?
Jej mąż, skoro mu tak źle, też mógłby coś z tym zrobić, nie uważasz? To jest z
kolei obszar jego winy. Jako i obszarem jego współwiny jest to, co doprowadziło
ich oboje do kryzysu, a pośrednio i zdrady.

Poza tym, nic nie wiesz o uwarunkowaniach tej zdrady. Nic.

Ludzie, przekroczcie wreszcie to myślenie...

[melani73]

Alez jemu było dobrze-nie zdradzał.....
jej było źle-co komunikowała.
ale chyba nie na tyle źle, aby zrezygnować z dostojstwa mianA "żony"
ja widze ze ona żaluje-jak każdy kto dopuscił sie zdrdy i cierpi....
dla mnie, osobiście, zdrada nie ma wytłumaaczenia.
skoro jest ci źle-odejdź..i żyj tak jak chcesz oraz daj życ innym tak jak chca.

[krezzzz100]

melani73 napisała:

> Alez jemu było dobrze-nie zdradzał.....

Chyba powinno mu zależeć na tym, by jej TAKŻE było dobrze, prawda?

> jej było źle-co komunikowała.

A on się z tym nie liczył- z tym, o czym mówiła...

> ale chyba nie na tyle źle, aby zrezygnować z dostojstwa mianA "żony"

Powodów do tego mogło być mnóstwo. Ty ich nie znasz.

> ja widze ze ona żaluje-jak każdy kto dopuscił sie zdrdy i cierpi....

Nie każdy, nie każdy... I dobrze, ze nie każdy. Np. ten, który dośwaidczył z
drugiej strony obojętności lub innego zła.

> dla mnie, osobiście, zdrada nie ma wytłumaaczenia.

NO I O TO CHODZI. Tymczasem, ma- te wytłumaczenia. Tylko Ty ich nie chcesz
dopuścić do siebie. Zdrada to złożone zjawisko.

> skoro jest ci źle-odejdź..i żyj tak jak chcesz oraz daj życ innym tak jak chca.

No właśnie. Czemu on nie odchodzi? Poza tym- z odejściem się człowiek mierzy. To
nie szast prast. Ale tego ani nie chcesz widzieć, ani tym bardziej- docenić.

[melani73]

ależ to ona powinna odejścskoro to jej przestalo odpowiadać..
a skąd wiesz jaka była prawda?
skąd wiesz czemu on ją nagle zaczął wyzywać??
nie znsz prawdy tak dsamo jak i ja.
i to nie on dopuścił sie oszustwa ale ona.
ona nic nie pisze o tym,aaby otwarcie mu mówiła, że jest jej źle, że nie zniesie dłuzej takiego życia, że ich życie zmieniło sie nagle taak-że ona tego nie aakceptuje..
najwyraźniej przytakiwała..
tylko nam pisze co czuła..
a on przecież nie jest jasnowidzem..

[panda_zielona]

ale obarczaanie winą kogoś za swoj wybryk jest zwykły
> m chaamstwem i dziecinadą.
Ależ Ona nie obarcza winą męża,ale właśnie siebie.Żałuje tego co
zrobiła.A jak pisze nienawiść,jej mąż okazywał długo przed
zdradą.Moim zdaniem nie można nazywać tego chamstwem,raczej wołaniem
o pomoc.Prawdopodobnie teraz to już musztarda po obiedzie,bo mąż
uważa się za skrzywdzonego wielce.

[melani73]

więc skoro tak czuła sie znienawidzona-mogła przecież odejsc..przeciez tak źle bylo....
aale nie..łatwiej po cichu robić schdzki...
a póxniej-cierp ciało jak chciało..
poza tym-ona wuraznie obarcza go współwiną...naawet o tym pisze..
a ja uwazam że sokoro komus jest aż tk brdzo źle-powinien odejśc i zacząc życie od nowa.unikając zdrad i oszustw.

[melani73]

wybaczcie,ale nie toleruję oszustwa.
nie ma dla niego wytłumaczenia.
właśnie najgorsze dla mnie jest, gdy ktoś w domu udaje przykładną żonę/męża-a rzeczywistośc pokazuje zupełnie co innego...

[krezzzz100]

Wielu ludzi nie oszukuje. Walczy o związki. Nawiązuje też relacje bez oszustw.
Nic nie wiesz o tym, czy oszukiwała, czy też nie.

[melani73]

przecież zdrada to nic innego jak oszustwo , i to w najgorsyej formie ...

[esteraj]

To by było bardzo proste, odejść i zacząć nowe życie, jednak w każdym tli się
nadzieja, że może coś się zmieni...
Czasami można mówić, że coś boli, że jest nam źle, ale słowa nie docierają do
partnera, jego to nie obchodzi...lub jest bardziej zajęty sobą...
Poza tym w takiej sytuacji ciężko jest określić swoje uczucia. Z jednej strony
jest źle w obecnej chwili, ale kiedyś było dobrze i ta nadzieja nie pozwala
podjąć radykalnych kroków.

[melani73]

Estero-nikt nie powiedział że to proste.
aczkolwiek uważam-za uczciwe i rozsądne.
czy nie uważasz że to lepsze wyjście niż oszukiwanie i zdradzanie?? a gdy mleko sie rleje-zrzucanie winy na "złego "partnera który nas zaniedbywał??

[esteraj]

Również tak jak Ty uważam, że zdrada jet zła i jej nie popieram, ale gdyby
ludzie byli tacy mądrzy, to nie popełnialiby błędów i nie byłoby nieporozumień.
Życie to ciągła nauka, a uczymy się na błędach, czasami innych a czasami na swoich.

[esteraj]

Dopiero po czasie można stwierdzić, czy nasz wybór był właściwy i jakie są jego
konsekwencje. Określamy to jako zło i jako dobro. W ekstrymalnych warunkach
ludzie łamią swoje zasady. Nie chce tu moralizować, ale Piotr zdradził
Chrystusa, a potem on ustanowił go opoką kościoła.
Tylko ludzie o zatwardziałych sercach nie potrafią przebaczać. Życie sprawia nam
różne niespodzianki i wystawia na różne próby.

Nie mów hop,dopóki nie przeskoczysz.

[melani73]

Być może..jednak nie potrafię zaufać komuś, kto zdolny jest do tkich czynów..
bo prędzej czy poźniej jego prawdziwa natura znów wyjdzie na swiatło dzienne...
przeżyłam to...wiem co to zrezygnować z malżenstwa, ból po zdradzie, zaczynanie z maleńkim dzieciąątkiem od lyżeczki na drugim końcu Polski..
dziś jestem silniejsza-ale tylko dzieki temu, że nie uznaję tegoż zachownia ..

[esteraj]

Nie wszyscy są tacy sami i nie można mierzyć jedną miarą.
Ty trafiłaś na taki a nie inny przypadek. Potrafiłaś wyciągnąć naukę z błędów
innych. To dobrze, że masz tak mocny kręgosłup moralny.
Myślę, że autorka postu dość już przeżyła i szczerze okazuje skruchę.
Nie potępiam też jej męża, bo to dla niego również bardzo trudne.
Jedyne co pozostaje, to pogodzić się z zaistniałą sytuacją i rozpocząć nowe
życie dając sobie nawzajem szanse na lepsze jutro.

[krezzzz100]

Wiesz co, Esteraj, oni by Piotra ukrzyżowali. I Jezusa kolejny raz też. A co!
Zdradził? Żydów zdradził! i już.
To ludzie bezwzględni i bezmyślni. Zapiekli. Czasem, a czytam to forum już kilka
lat, to łapię się na tym, że rozumiem, dlaczego zostali zdradzeni. I że na tym
forum, człowiek może stać się TYLKO GORSZYM.

[melani73]

A więc..
CHWAŁA ZDRADOM I ZDRADZAJCYM
przeciez oni sa bezwładnymi biednymi kukiełkami, które robią co chcą pod chwilką zapomnienia
CHWAŁA IM

[krezzzz100]

Ta jest! I chwała okrutnej obojętności! I złym związkom! I bezmyślności! I
mściwości!
I...czemu jeszcze?

A co do tej chwilki zapomnienia- tak. Czasem to ratuje życie.

[krezzzz100]

melani73 napisała:

> poza tym-ona wuraznie obarcza go współwiną...naawet o tym pisze..

Bo JEST wspólwinny.

> a ja uwazam że sokoro komus jest aż tk brdzo źle-powinien odejśc i zacząc życie

Żeby odejść, trzeba przejść trudny proces. Jakby odeszła szybko, to by
zarzucono, że nie walczyła o związek.

> od nowa.unikając zdrad i oszustw.

Tu nie ma nic "powinien". Jest, jak jest. Takimi postulatami to piekło brukowane....

[melani73]

nie...yzskaabz syacunek do samej siebie i jego...
no..ale skoro lepsyzm Roywiyaniem jest osyustwo...

[bosmanka110]

Żeby wszystko było takie proste jak Ci się wydaje. Odejść jest łatwo oczywiście
masz rację ale walczyć i mieć nadzieję na wybaczenie jest trudniej. Kiedy umrze
cała nadzieja a umrze 21 września wtedy się poddam i uznam swoją winę i za to że
zdradziłam i za to że kochałam

[krezzzz100]

Nadziei nie można stawiać na upokorzeniu. A Ty się teraz upokarzasz. Czekasz, aż
pan łaskawca zechce Ci wybaczyć. To droga donikąd-zawsze będziesz tą żałującą,
upokarzającą się. Na tym się nie da zbudować niczego wartościowego. Musi być
równowaga pozycji, rozumiesz?
Gdyby miał Ci wybaczyć, to BY TO JUŻ ZROBIŁ, rozumiesz? Czas jest tu bardzo
ważny- "wybaczenie po latach" nie jest wybaczeniem, jest obojętnością. Tu był
potrzebny SKOK. Jego skok, bo Twój już się dokonał.
Zrozum, Bosmanko, to jest jego wielka wina. OBECNA.

Nie idź w to. Weź ten rozwód i więcej nie przepraszaj. Zrób to z godnością.
Pokaż, że cenisz siebie.
Zacznij wychodzić z domu. Jak najczęściej. Zacznij rozdzielać przestrzenie.
Jeżeli ma się coś przełamać, to teraz tylko od jego strony. On musi poczuć, że
odchodzisz. I albo go to ruszy- albo nie.

[puzzle33]

I co, bosmanko, zyskałaś tu pomoc?

[bosmanka110]

Znalazłam tu pomoc i wiarę w to że może być lepiej!!

[krezzzz100]

Będzie lepiej. Swoje już przeszłaś. Przyjdzie taki moment, że poczujesz, jak
ogromną i wartościową przestrzeń pokonałaś...

[puzzle33]

Cieszę się))

[krezzzz100]

No, fajnie że się cieszysz, ale nie przywitałaś jej tu życzliwie.

[panda_zielona]

bosmanka110 napisała:
Po drodze były wyzwiska jaka to ja jestem
> beznadziejna i że żałuje tych lat ze mną.
Mówiłaś mu,że Cię takie traktowanie boli?
Wyjazd do Niemiec był waszą wspólną decyzją,czy tylko Twoją żeby
uciec?.O zdradzie powiedziałaś mu sama,czy dowiedział się od osób
trzecich?.Jeżeli nienawidził Cię już wcześniej to i tak pewnie
rozstalibyście się,a wpadłabyś w jeszcze większą traumę słuchając
dalej wyzwisk.

[bosmanka110]

O wyjeździe do Niemiec zdecydował on, ja nie chciałam do samego końca. to miało
nam pomóc ale nie pomogło a zaszkodziło jeszcze bardziej. On wie że go
zdradziłam bo to czuł, nie musiałam mówić. Takie rzeczy się czuje. Po prostu się
czuje!!!

[esteraj]

Jeśli nie macie dzieci, a tak wnioskuję z Twojego postu, to sytuacja nie jest
taka zła. Pracę zawsze można jakąś znaleźć. Przecież masz jakieś doświadczenie.
Nie kieruj się wielkimi ambicjami, że musi być to coś super. Zacznij od niższego
pułapu, nigdy nie wiadomo jakie mogą pojawić się możliwości. Jak długo byłaś w
Niemczech? Znasz niemiecki? Może warto to wykorzystać. Jeśli Twój mąż pomimo tak
głębokiej skruchy nadal się psychicznie na Tobie znęca, a podejrzewam, że tak
jest, to nie jest wart tego by z nim być. Jakim okrutnym musi być człowiekiem?
Rozumiem, że mogło go to bardzo zaboleć, ale mógł powiedzieć, że nie jest w
stanie sobie z tym poradzić i powinien dać Ci spokój. Ale tak dokładnie nie
znamy Twojej historii.

[bosmanka110]

Dlaczego po tym wszystkim wciąż go kocham a nienawidzę. Mam ogromne problemy z
odnalezieniem siebie.

[esteraj]

Przecież nikt nie zabroni Ci go kochać. Jeżeli będziesz ciągle ok wobec niego,
to jeszcze lepiej, ale ni zmusisz jego do miłości. Może kiedyś to nastąpi, że
będzie potrafił Ci wybaczyć, teraz jest to dla niego zbyt trudne.

[jarkoni]

Już postanowiliście, że będzie rozwód? Kto o tym zdecydował i złozył pozew?
A na co dzień rozmawiacie ze sobą? O czymkolwiek? Czy cisza?
Jak to wygląda?

[bosmanka110]

Pozew złożyłam ja ale oboje o tym zdecydowaliśmy. Na co dzień rozmawiamy jak
normalni ludzie. Nasi nowi sąsiedzi gdy dowiedzieli się że się rozwodzili to
powiedzieli że to nie możliwe bo wyglądamy na bardzo dobre i zgodne małżeństwo.
Dziwne to ale prawdziwe

[krezzzz100]

Bosmanko,
kiepsko to wygląda. Ktoś tu już napisał, że on Cię nie kocha. Będziesz się dalej
w tym szamotała, między nienawiścią a miłością, i to Cię wykończy,a naprzód nie
poprowadzi.
Nie ma między Wami podstawowego zrozumienia. Nie przerabiacie na bieżąco, a tym
bardziej wstecz problemów. Cokolwiek zrobiłaś, i cokolwiek w związku z tym on
postanowił czy postanowi, powinno być to uczynione na bazie ZROZUMIENIA.
Bezinteresownego zrozumienia.
Rozumiem, o czym piszesz w sporej mierze. Sama przez podobną pustkę między
ludźmi przechodziłam. Wiem, co to znaczy nie móc powiedzieć, bo nie ktoś nie
robi temu przestrzeni.
Zasługujesz na to, by nie być samotną. Każdy zasługuje.
Pomyśl o tym, bo i tak już jesteś dostatecznie poraniona.
Moim zdaniem, Ciebie trzyma przy tym uczuciu miłości poczucie winy. Obojętność
Twojego męża jest dla nich zwierciadłem odbijającym i zwielokrotniającym je. To
niedobra perspektywa.
Spróbuj się zmierzyć z Twoim poczuciem winy. Znajdź rzeczywiste powody i
uwarunkowania tego, co się wydarzyło. Nic się nie dzieje bez przyczyny.
Już nie potrzeba więcej Twojego bólu. Wystarczy.

[jarkoni]

Ładnie to napisałaś Krezzz

[krezzzz100]

Dzięki

[yoma]

> nikt na ciebie nie czeka z dobrym słow
> em,czy choćby z uśmiechem na twarzy

Weź kota

[bosmanka110]

To dla ciebie ma być śmieszne? Dla mnie nie jest

[potwor_z_piccadilly]

Wcale nie jest powiedziane ze on nic do Ciebie nie czuje. Sadze ze nawywijalas
bo jak tlumaczyc pogorszenie Waszych stosunkow po przeprowadzce. To jakas
dziwaczna i trudno zrozumiala sytuacja. Wiekszosc kobiet na swoim kwitnie.
Urzedza mieszkanie, upina firanki, snuje plany a u Was, bryndza. Co znaczy "nie
moglam sie odnalezc" ? Strasznie pokrecona z Ciebie osoba.
Rady w trzech punktach.
- Nie rozwodzcie sie. Tylko separacja bo rozwod to koniec, separacja daje
jeszcze nadzieje ze czas zagoi rany.
- Koniecznie znajdz prace. To Cie uniezalezni a tym samym podniesie na duchu.
- Na koniec najwazniejsze i troszke sie rozpisze. Kiedys na wsiach przed
wejsciem do chalup zamocowane byly postawione na sztorc stalowe plytki. Sluzyly
do usuwania ze spodow gumiakow lajna by nie wnosic go do domu. Wam tez i wielu
innym potrzebne jest podobne urzadzenie by do domow nie wnosic z zewnatrz brudow
jak, stresy zawodowe, problemy wlasne, problemy innych itp. Dom ma byc enklawa.
Miejscem wytchnienia w atmosferze pielegnowanej charmonii. Powiesz, jest za
pozno. Nigdy nie jest za pozno. Twoje dzisiejsze zalamanie to efekt wyrzutow
sumienia, swiadomosci utraty czegos i niewiadoma przyszlosc.
Ja szanse na lepsze w Waszym zwiazku widze. Nie dzis, nie jutro ale moze cos
jeszcze zaskoczyc bo facet tez ma kolo tylka. Gamon nie zamocowal stalowej plytki.

[bosmanka110]

To miłe co napisałaś/łeś bo nie znasz mnie a jedynie moją opowieść i wierzysz że
może znajdę wyjście z sytuacji w jakiej się znalazłam. Wiesz jednak że do
miłości nikogo zmusić się nie da, a ja czuję iż mój mąż już mnie nie kocha.
Nienawidzę siebie, że pogubiłam się i zdradziłam Go, bo nikt nie zasługuje aby
być zdradzonym. Kocham męża ale już nie wiem czy walka wciąż ma sens. Życie mamy
tylko jedno więc może pora się poddać?

[krezzzz100]

Tego nikt tu Ci nie powie, czy warto walczyć lub czy pora się poddać, bo tylko
Ty i on wiecie, jak jest naprawdę (albo mniej więcej wiecie).
Ja Ci chciałam wskazać tylko to, że nie warto iść drogą poniżenia ani wyrzutów
sumienia bez końca, bo do niczego dobrego to nie prowadzi.

Niestety, tak to już jest, że czasem o jasność trudno. Ja, paradoksalnie,
pewność co do słuszności mojej drogi zyskałam PO rozwodzie. Pewne zachowania,
przedtem symptomatyczne, ale nie na tyle, by wzbudzić jasną refleksję, objaśniły
się. Dziś mogę się sobie tylko dziwować, że tego nie widziałam. I uwierz,
dziwuję się.

Wygląda na to, że Ty będziesz podejmować swoje decyzje w podobnej niejasności.
Współczuję Ci. Ale nic nie da czekanie w nieskończoność. Trzeba kierować się
różnymi przesłankami- ja radzę właśnie tym, że on nie szanuje (albo nie umie
sobie tego zinterpretować) tego, ze uznałaś swoją winę i że żałujesz. Dla mnie
to byłaby jednak w miarę jasna przesłanka do rozstania. Ale może dla Ciebie - nie.
W każdym razie spróbuj znaleźć pewne kryteria, którymi zaczniesz się kierować,
inne niż upokorzenie.

Jeszcze jedno. Ponoć powodzenie związku po zdradzie (w sytuacji skruchy) zależy
JUŻ TYLKO od postawy drugiej strony. A tę postawę widzisz przecież. JA bym do
tego dołożyła także stan JEGO refleksji w materii tego, co się stało. A ten,
jeśli dobrze zrozumiałam, jest mizerny.

A ja myślę, że on Cię nadal kocha

[zebra12]

Gdybyś mu była obojętna, to Twoja zdrada w ogóle by go nie ruszyła.
Mój mąż mnie zdradził i gdy się o tym dowiedziałam, nie czułąm NIC.
Zero reakcji, złości, oburzenia, zawodu, no zupełnie NIC. Nie
kochałam go i było mi obojętne czy i z kim to robi. Jak się kogoś
kocha, to zdrada boli.
Reakcja Twojego męża świadczy o tym, że mu na Tobie zależy.
Wstrząsnęło nim to, co się stało. Teraz tylko zależy czy umie
wybaczyć... Może poradnia pomoże?

[bosmanka110]

Nic już nie pomoże bo mój mąż już mnie nie chce, mówi że nie kocha a to że
mieszkamy pod jednym dachem niczego nie zmienia. Jestem tylko osobą, z którą
niestety musi mieszkać. Przykre ale prawdziwe!

[esteraj]

Droga Bosmanko, dlaczego twierdzisz, że kochasz swojego męża?
Czy po tym całym zdarzeniu Twój mąż zmienił się na lepsze, mniej Ciebie
upokarza? A może tak manipuluje Tobą, by wywołać jak największe poczucie winy i
to poczucie winy każe Ci twierdzić, że go kochasz?

Zastanawiam się czy to co teraz czujesz to miłość, czy jednak poczucie straty.
Tutaj musisz być szczera sama ze sobą, bo bywa tak, że oszukujemy samych siebie.
Czy uważasz, że gdyby nie doszło do Twojej zdrady, Wasze relacje byłyby lepsze?
Jak zachowuje się obecnie Twój mąż, bo oprócz tego, że nie jest w stanie Ci
wybaczyć, to nic nie wynika.

[bosmanka110]

Jest w tym dużo racji co piszesz. Nie wiem czy nadal kocham swojego męża czy po
prostu bardzo boję się samotności i tego że bez niego nie dam sobie rady. Wiem
że świat nie kończy się na nim ale dziś niestety nie jest mi łatwo pogodzić się
z tym iż 13 lat bycia razem skończą się za niecały miesiąc. Dziś mój mąż już
mnie nie kocha i chce żyć beze mnie a mi jedynie zostaje to zaakceptować. Muszę
sobie wybaczyć i jakoś uwierzyć w siebie bo cała ta sytuacja dużo zabrała mi z
siebie (rak godności, szacunku do samej siebie).

[mroovechka]

Powinnaś przede wszystkim skończyć z poczuciem winy i
rozpamiętywaniem swojej zdrady. Co się stało to się nie odstanie,
zrobiłaś co zrobiłaś i nie możesz tego żałować całe życie, musisz
zaakceptować ten fakt. Oczywiście jak większość z nas masz problem z
akceptacją utraty, w Twoim przypadku małżonka, ale przecież Ty go
już dawno straciłaś. Dla niego sytuacja jest komfortowa bo ciągle
się biczujesz a jego wynosisz pod niebiosa. Zastanów się dlaczego to
nie on wystąpił o rozwód. Głowa do góry! Nie ma tego złego co by na
dobre nie wyszło!

[baabcia]

dobrze zatytułowałaś watek
moja beznadzieja

jesli chcsz naprawdę cos ze soba zrobic to zacznij walczyć o siebie i dla siebie

bez sensu jest mówienie drugiej osobie lub mnie jestem fajna - sam popatrz na
sens takiego postepowania

rozpadło się cos , a Twoja walka teraz zeby on ... to i tamto i jeszcze cos nie
ma sensu
Ty musisz skupić się na sobie - sam sobie musisz się zacząc podobać
To bardzo trudne
ale trzeba zacząc mysleć o sobie nie o nim - on jest osobnym facetem i ma prawo
robić co chce
a Ty musisz robić to co lubisz to co chcesz i to co pozwoli Ci uwierzyc w siebie
Jesli teraz masz dołową opcje - jestem denna i nikomu sie nie podobam - no to
czego chcesz od chłopiny? Co on ma rozumieć czy za co Cię lubic?
Kiedy zwiazek się rozpada trzeba zainwestować resztki sił w siebie!
I jesli mnie by ktos pytał to uwazam ze nalezy jak najszybciej rozstawać się i
spylać na drugi koniec świata nie potykać sie o siebie nie konkurować nie
sledzić - zając się soba i zrobić wszystko zeby zostawić w głowie wyłacznie
dobre wspomnienia - bo to kawał naszego zycia
i mozemy lepszych nie mieć

Psycholog moze pomóc ale nic za Ciebie nie zrobi, leki tez mogą sie przydać ale
tylko po to żeby złapać grunt pod nogami i dac radę;

[bosmanka110]

Masz w 100% rację, iż powinnam skupić się na sobie i zadbać o siebie, walczyć tylko i wyłącznie o siebie. Nie jest to łatwą sprawą powoli się o tym przekonuje. Wierzę jednak iż nie można zmusić nikogo do miłości czy akceptacji drugiej osoby. Z drugiej jednak strony czy ratowanie mojego małżeństwa po tak licznych niemiłych czasem nawet brutalnych sytuacjach miało by jakiś sens? Oboje nie jesteśmy już tymi samymi ludźmi i nigdy nie będzie jak kiedyś, więc najlepiej będzie gdy w zgodzie rozstaniemy się a ja nauczę się żyć dla siebie i wyłącznie dla siebie.