Jak bez niego zyc dalej?

[mazi27]

Jestem tu nowa. Pisalam na innych forach i mimo wielkiego wsparcia chyba
tamte osoby nie do konca mnie moga zrozumiec.
Jestem ta porzucona, 3 miesiace temu maz powiedzial ze chce rozwodu. Sprawa w
toku, teraz czekam na termin pierwszej rozprawy.
Nasze malzenstwo bylo trudne, ale kochalam mojego meza. I nadal kocham, tylko
teraz uswiadamiam sobie ze nie potrafilam czesto mu tego okazac, mam do
siebie pretensje o wszytko. Poczucie winy mnie zabija. Chodze do psychiatry,
ktory faszeruje mnie antydepresantami. A ja czuje sie z dnia na dzien gorzej.
Czeka mnie przeprowadzka do innego miasta (wracam w swoje rodzinne strony),
szukanie nowej pracy (bo dotad pracowalam w firmie meza). Boje sie potwornie
tych zmian, samotnosci, boje sie ze sobie nie poradze bo bylam mocno
uzalezniona od meza, boje sie zycia. Zaluje ze nie zdecydowalam sie na
dziecko wczesniej (kiedy ja chcialam on juz myslal o rozwodzie) i juz
tesknie. Moj maz byl we wszystkich myslach i planach i teraz mam pustke. Nie
chce mi sie juz nawet zyc tak sie boje. Nie wiem jak sobie poradzic z tym
bolem. Poradzcie cos

[cma1]

czeka cie trudny okres. wspolczuje. 3 miesiace to bardzo niewiele.
powiem ci co ja zrobilam. bo bylam w sytuacji podobnej. o tyle tylko
trudniejszej, ze ze mna zostala dwojka dzieci i kupa dlugow. a moj maz
afiszowal sie z 17latka, zakochal sie ... a ze mieszkam w niewielkiej
miejcowosci, wiec mozesz sobie wyobrazic ludzkie gadanie i pokazywanie palcami.
czulam sie podobnie jak ty. nie moglam spac, schudlam 13 kg w niecaly miesiac.
w koncu podjelam decyzje. ze sobie poradze, ze mnie facet nie zniszczy. i
powoli, powolutku zaczelam dawac dobie rade.
przyznaje, ze dlugo czekalam, az maz moj sie opamieta i do domu wroci. nie
wrocil...
zyje bez niego od 6 i pol roku. i nie narzekam. w koncu dotarlo do mnie, ze ten
facet mnie ograniczal. gdybysmy byli malzenstwem pewnie nie siedzialabym teraz
przy kompie. dlaczego? bo nie mialabym komputera! i wielu innych rzeczy i nie
poznalabym tylu nowych ludzi.
czas.... tylko czas moze ci pomoc. frazes jak cholera, ale sprawdzony.
pozdrawiam, trzymaj sie i nie daj sie!!!!
jak chcesz mozesz do mnie napisac

[mazi27]

Cma dziekuje, ale jak z dnia na dzien po prostu powiedziec ze teraz bedzie
inaczej? Ze koniec placzu, udreki i cierpienia? Zamiast zyskiwac sily ja trace
te resztki ktore mam. Ja nawet nie moge zarzucic mezowi zdrady. Bylo zle, mam
gleboka depresje i czulam sie niezrozumiana przez niego, za bardzo jest
finansowo uzalezniony od swoich rodzicow, jego matka od poczatku traktowala
mnie jak rywalke i osobe ktora zabrala jej ukochanego syna jedynaka. On mial
tez pretensje ze mnie ciagnie do moich rodzicow (300 km) a mnie tam ciagnelo bo
tu z nim czulam sie samotna. Takie bledne kolo. I chociaz pretensji bylo
mnostwo to tak naprawde to byly sprawy do rozwiazania. Nawet teraz moglabym
zrobic wszystko zeby miec mojego meza przy sobie. Ogarnia mnie paniczny strach
przed pustym, obcym mieszkaniem, przed samotnoscia, nie bede miala do kogo
otworzyc ust, nie bede miala z kim pojsc np. do kina, nie bede miala komu
wyplakac sie w rekaw i nie przytule sie przed snem do cieplego meskiego
ramienia. Wiem ze trzeba czasu ale ja mam dosc juz teraz zycia, a jeszcze nie
bylam w sadzie (tego sie boje tez bardzo).
I tak bardzo zaluje ze nie mamy dziecka. Moze by wtedy nie wystapil o rozwod?
Moze by mnie nadal kochal? Moze nawet gdybysmy sie rozstali to z tesknoty za
dzieckiem zeszlibysmy sie? On jest rodzinny, domator i moze tym bym go przy
sobie zatrzymala? Mam do siebie zal o to. Moglam nie pytac tylko po prostu
wpasc. I bede gdybac co by bylo gdbyby. Jak mam przestac go kochac kiedy mam
pzrzed oczami tylko to co bylo dobre?

[skorpion44]

Nie łam się! Ale przede wszystkim odrzuć natychmiast te antydepresy, bo pędzisz
się w straszne kłopoty. Myśl trzeźwo - a te leki otępiają! No chyba, że po to
się leczysz, żeby dostać od niego alimenty - jest taka opcja, że poprzez ten
stan rzeczy rozchorowałaś się. Poza tym po co muisz sie wyprowadzać -
podzielcie majątek i zacznij życie od nowa. To teraz tak wygląda, za parę lat
wszystko się odmieni. Wcale nie jesteś na straconej pozycji. Poza tym pomyśl,
że inni też miewają kłopoty. Chcesz wiedzieć - proszę bardzo: w ciągu 5 lat
straciłem na zawsze 2 córki, ojca, odeszła żona, rozwód i wszelkie "atrakcje" z
tym związane, zmiana pracy - totalna rewolucja. Sam nie wiem, jak udało mi się
to przeżyć. Być może mam silną psychikę - nie topiłem smutków w alkoholu i
lekami... Może można się uodpornić - jedno jest pewne! Życie to nie jest bajka -
często daję w dupę. A ty musisz odetchnąć i żyć dalej. Nigdy nie jest tak źle,
żeby nie mogło być gorzej. Jeśli tylko zdrowa będziesz - dasz sobie radę.

[cma1]

jak powiedziec sobie, ze bedzie lepiej? hmmm, to nie takie proste. powiem ci co
ja robilam: stawalam przed lustrem, usmiechalam sie do siebie, albo porobowalam
sie usmiechnac, czulam sie prz tym idiotycznie i mowilam glosno patrzac sobie w
oczy: przestan sie zadreczac!!! ulozysz sobie zycie od nowa, dasz rade, silna
jestes! takie sobie afirmacje wymyslalam i powtarzalam je. przy sprzataniu,
przy myciu naczyn, na spacerze. jak nie bylo kolo mnie nikogo mruczalam
polglosem. jak blisko byly dzieci powtarzalam to wszystko w myslach. to bylo
jak mantra. i zostalo mi to do dzis. jak mam problem wystarczy, ze sobie
powtorze pare razy, ze dam sobie rade i juz spokojniesza jestem...
nie skupiaj sie na tym, ze ci zle!!! postaraj sie znalezc w ciagu dnia jakies
rzeczy, ktore beda ci mile!!

a co do samotnosci... musisz sie najpierw uporac ze soba. jest taka stara
prawda: do ludzi usmiechnietych i szczesliwych garna sie inni ludzie. tacy,
ktorzy chca sie w cieple usmiechu ogrzac choc przez chwile. wiec musisz nauczyc
sie usmiechac. znow podam ci przyklad z wlasnego zycia. mam kilkoro przyjaciol.
takich ludzi, ktorym w rekaw moge sie wyplakac, kiedy mi zle. ale nie obnosze
sie ze swoim smutkiem. bo ludzi tak naprawde nie obchodzi, ze jest nam
ciezko... szukaja sensacji. czegos, o czym mogliby poplotkowac.
a do kina czy na spacer zawsze mozna sie wybrac z przyjaciolka, albo ekipa z
pracy, albo ze znajomymi. ja tak robie. i prawde mowiac jakos nie narzekam na
samotnosc. no, moze czasami, wieczorem, kiedy chcialabym sie do kogos
przytulic. ale to wliczylam w koszta.

nastepna sprawa: dziecko. mylisz sie myslac, ze dziecko zalatwiloby sprawe!!!!
posiadanie dziecka wcale nie przeszkadzaloby twojemu mezowi sie z toba
rozwiesc. byloby ci trudniej. bo samotne macierzynstwo to nie miod. a po
drugie pomysl o ewentualnej szarpaninie o wzgledy dziecka. piszesz cos o
paskudnej tesciowej. nie masz gwarancji, ze nie probowalaby ci mieszac w
wychowaniu dziecka.
uwazam, ze los dal ci druga szanse. skorzystaj z niej...

i jeszcze jedno. skorpion ma racje z tymi prochami. to nie jest dobra rzecz.
one pomoga ci tylko na chwile. na chwile przygasza bol, ale problemu nie
rozwiaza. musisz uporac sie z tym sama...
pozdrawiam

i pozdrawiam skorpiona, myslalam, ze juz tu nie bedziesz zagladal. milo mi, ze
sie mylilam

[mazi27]

Cma i Skorpion, dziekuje
Wiele osob mnie wspiera, ale wiadomo kto sam nie przezyl ten nie zrozumie. I te
pocieszenia takie mdle sie wydaja, "bedzie dobrze" ...itp jakos im nie wierze.
Ale Wy piszecie to tak zdecydowanie, tak pewnie. Moze masz racje z tymi
dziecmi? Pewnei masz, bo masz dzieci. A usmiech? Jeszce nie umiem. Kidys
sprobuje. Narazie czuej tylko bol.

[cma1]

nie mow kiedys.... sprobuj dzis wieczorem.
po co tracic czas???
pozdrawiam

[skorpion44]

MIło słyszeć - CMA1. Tak sobie czytam te posty i widzę istotną róznice pomiedzy
romantycznymi, uduchowionymi radami kobiet i szorstkimi moimi. Pewnie tak musi
być... Struktura psychiki kobiety jest bardziej skomplikowana niż faceta. Ja
wolę proste rozwiązania. Pozdrówki

[cma1]

struktura psychiki kobiet bardziej skomplikowana? znaczy, ze co? ze my bardziej
wrazliwe jestesmy? to mozliwe... ale wierze, ze w facetach tez odrobina
wrazliwosci drzemie.
bo prostsze rozwiazanie, a moze najprostsze zabrzmialoby: "wezcie sie do
cholery w garsc i zacznijcie zycie od nowa".
pozdrawiam

[skorpion44]

Dokładnie TAK! Może nie każdy facet tak rozumiej jak ja??? Jarek chyba nie...
Spotkało mnie już w życiu wiele i może uodporniło mnie to na tyle, że nawet
śmierci się nie boje, traktuje jako kolejny etap w "życiu człowieka". Fakt że
ostatni Wiem jedno - mimo wszystko szkoda będzie mi opuścić ten świat, ale
na to już chyba wpływu mieć nie będę. Dlatego wyznaję zasadę - ciesz się każdym
dniem, jakby to miał być twój ostatni.

[cma1]

piszesz, ze wiele cie spotkalo. w domysle: wiele sie nauczylem. wiem, ze za
taka nauke sie placi. i to slono. ale ty az taka cene, zeby sie smierci nie
bac?
wiem, ze smierc to kolejny, ostani etap w zyciu. i kazdego to spotyka. tak
rozsadnie to wiem. jednak nie mysle o tym. nie na codzien. od swieta tez nie.
chyba ten temat mnie przeraza.

[skorpion44]

CMA1 - nie wiem, ile masz lat, ale z pewnością 20-30. Pamietam, jakby to było
wczoraj, kiedy kończyłem 18, kończyłem studia, pierwsza praca, małżenstwo,
narodziny dzieci... To jak mgnienie oka! Potem pierwszy szok i pytanie -
dlaczego mnie to spotkało, właśnie MNIE. Dziecko niepełnosprawne z chorobą
genetyczną, która niechybnie prowadzi do śmierci. Śmierć drugiej 8-letniej była
totalnym zaskoczeniem - leczona przez lekarzy na alergie, a nie potrafili
rozpozanć białaczki. Rok potem jak grom z jasnego nieba spada na mnie
informacja, że jest ktoś lepszy... przede wszystkim w kwestii finansów (nie
moje stwierdzenie - oficjane stanowisko strony drugiej) Jednocześnie nagła
śmierć ojca. Potem utarczki sądowe przez 2 lata i śmierć w wieku 16-lat tej
chorej córki. CZy sądzisz, że po tym wszystkim można się z tym wszystkim
oswoić? A może uodpornić? Jedno jest pewne - kolejne lata, które mi jeszcze
zostały przemkną jak te co minely. Dlatego jestem zwolennikiem podejmowania
zdecydowanych działań, jeśli układ jest chory. Stawianie instytucji małżeństwa
jako coś świętego już dawno stało się przeżytkiem. Ludzie przysięgają
uroczyście przed ołtarzem wierność i uczciwość nic sobie z tego nie robiąc
dalej. Powstaje pytanie wynikające z rozsądku - czy jest sens trawać w takiej
przysiędze i męczyć się, jak to bywało przed laty? Jeśli ktoś decyduje się na
składanie takich przysiąg, to powinien ich dotrzymywać, albo po prostu tego nie
robić. Może więc lepiej żyć w związku partnerskim? Jest to pewna forma
narzeczeństwa, a nie od dziś wiadomo, że jest to najlepszy okres w zyciu 2
ludzi. Po ślubie - jakby nagle obojgu przestało na drugim zależeć, wytwarza się
pewna forma walki o zajęcie pozycji strategicznych, kto kim będzie kierował
etc. Jeżeli jedna ze stron osiągnie swój cel - dalsze życie staje się nudne.
Człowiek stworzony jest do tego, aby coś zdobywać, osiągać - marzenia zawsze są
piękniejsze niż osiągniety cel. W związku partnerskim (hetero-dla jasności )
możliwość nagłego odejścia drugiego z partnerów powoduje, że taka niepewność
sprawia dbałość i czułość dla drugiej osoby. CMA1 - śmierć może przerażać, ale
niestety każdy z nas rodzi się z wyrokiem śmierci... rodzisz się i już wiesz,
że to cię czeka. Dlatego jestem zwolennikiem afirmacji życia, oczywiście bez
szaleństw anormalnych Alem się napisał... A temat - chyba trochę na
czasie... Pozdrówki

[kama01]

mam nadzieję, że teraz jesteś szczęśliwy
pozdrawiam

[skorpion44]

Pojęcie szczęścia jest bardzo subiektywne - zależy czego się od życia oczekuje.
Czego ja oczekuje, czego pragnę? Po tym co przeżyłem - pewnej
stabilizacji, "bycia" z kimś, kto nadaje na podobnej częstotliwości, jak ja. I
chyba udało mi się znaleźć taką osobę... Piszę chyba, bo nigdy nie masz 100%
pewności. Ale każdy wspólny dzień potwierdza trafność naszej decyzji. Od
pewnego czasu mieszkamy razem, a to jest najlepszy sprawdzian, czy 2 osoby będą
potrafiły zrozumieć innych i pozwolić na samorealizację się. Jak na razie - OK.
Miałem nawet kiedyś taki pomysł, który w naszym katolickim kraju nie miałby
szansy na oficjalną realizację, aby zbudować "wioskę" dla narzczonych, w której
zamieszkiwali by przez np.6 miesięcy, dzieląc radości i smutki. Dopiero potem
mieliby pełne spektrum wad i zalet drugiej osoby. Niektórzy tak robią... Ale
moze to jakis pomysł alternatywny dla kursów przedmałzenskich?

[jarkoni]

Skorpion, nie było mnie tydzień, wyjechałem...Czytam co napisałeś i ech..Jesteś
mądrym facetem, czuję, że moje problemy to nic...To w ogóle nie są
problemy..Jestem rozbity i myślę co dalej, ale wiem, że się pozbieram i będzie
ok...To tylko głupi fragment życia..Napiszę więcej jak się wyśpię
trochę..Pozdrawiam bardzo serdecznie

[skorpion44]

Jarku! Zeby cie pocieszyć, zeby sie juz nie martwił co dalej napisze ci, co
dalej dzialo sie z mną. Te trdune chwile z mojego zyciorysu juz znasz. Pewnie
miałbym co opowiadać w "Rozmowach w toku" u Ewy Drzyzgi przez cały program. Nie
ukrywam, że kiedy "była" odeszła ode mnie - czułem się oszukany, rozbity,
zarzekałem się, że już nigdy nie uwierze żadnej kobiecie. Trudno chyba się mi
dziwić w takiej sytuacji. Bardzo idealistycznie podchodziłem do życia. Ze
zdziwieniem odbierałem realia w pracy zupelnie nie przystajace do moich
wyobrazen. Podobnie traktowałem swego rodzaju umowę, jaką jest przysięga
małżeńska. Dlatego trudno było mi zrozumieć jak można ją złamać. Minęło 6-7
miesięcy i chyba z nadmiaru czasu trafiłem do internetu. To były początki
CZATów. Czat na Onecie nie wyglądał jak dziś - totalny "śmietnik". Internet był
dostepny dla osób niezle usytuowanych lub interesujących sie tym z racji pracy.
Wysokie koszty pobytu w sieci i cena modemu znacznie ograniczała dostep. Toteż
w pokojach czatu przebywalo po 5-10 osób. Tam poznałem wiele osób-także kobiet.
Pełne spectrum - od nimfomanek, po ciekawe osobowości. Wśród nich była również
tak, z którą dziś jestem. Po 4 miesiącach rozmów, potem juz za pośrednictwem
GG, wreszcie spotkaliśmy się. Ze względu na dośc znaczną odległość nas dzialącą
(ponad 100km), spotykalismy się wyłącznie w weekendy. Po roku byliśmy już
zmęczeni tymi ciągłymi podróżami. Tygodnie dłużyły się strasznie, a tesknota
nas zżerała. Pracowaliśmy na tych samych falach - podobne poglądy na otaczający
nas świat, polityczne. Akceptacja obojga przez Rodziny. Dobitnym przykładem na
to, jak jednakowo myslimy był zakup pierwszych prezentów gwiazdkowych. Nie
konsultowalismy się wcale, co chcielismy, nie określaliśmy w żaden sposób co to
ma być i za ile. Kupowaliśmy w róznych miastach i sklepach. Kiedy otworzyłem
swoje pudełeczko, pomyślałem przez chwile, że otworzyłem to dla niej...
Długopis marki "Parker", tego samego koloru, ten sam model - róznił się tylko
odcieniem koloru. Wybuchneliśmy śmiechem - ale jakże wymowne to było. Jedno
tylko budziło nasze obawy - niewielka różnica wzrostu... na jej korzyść. Jest
osobą jak na kobietę bardzo wysoką - no i niestety mój 3 cm niedobór to dla
kobiety pewien "obciach". Jak tu się pokazać w towarzystwie z takim kurduplem w
tle. Dziś ten kompleks mamy już za sobą i chyba jest nam ze sobą dobrze. Mówie,
chyba, bo nie mogę mówić za nas obojga. Nie braliśmy ślubu - ale jesteśmy po
oficjalnych zaręczynach, bez wyznaczonej daty ślubu. Pewnie to kiedyś uczynimy,
ale nie chcemy zniszczyć czegoś, co jest OK. Bardzo duża doza zaufania,
zrozumienie dla drugiej osoby, nie ograniczamy sobie swobody. Jednak nie
nadużywamy tego w żaden sposób. Czasem trochę się na siebie gniewamy, ale nie
potrafimy wytrwać w tym gniewie długo. To zwykle ja wyciągam pierwszy dłoń, co
nie znaczy, że czuje się winny. Jestem facetem - a to zobowiązuje! Czasem mówi,
że ze mną nie można się nawet porządnie pokłocić... Mówię wtedy, żeby
wyciągnęła jakieś stare talerze które można potłuc, to na życzenie cos
wykombinuje... Jestem przekonany, że wreszcie znalazłem właściwą osobę. TY
JARKU pewnie też taką spotkasz. Oczywiście nie ma określonego schematu -
niekoniecznie w sposób podobny do mojego, aczkolwiek to coraz powszechniesza
metoda poznawania ludzi. Jesli już - to uprzedzam, że nic na "łapu capu".
Poczujesz to sam, jeśli trafisz właściwie. Aha - i nie testuj każdej znajomości
w "tradycyjny męski sposób". Sam się zdziwisz, że "psyche" idzie bardzo w parze
z "fizis". Jedno jest pewne - działać musisz... jak pisałem wcześniej - męczysz
także swoją żonę.

[cma1]

bardzo mnie poruszyles swoim postem, skorpionie. czulam sie jakbym dostala
obuchem przez glowe. bo po pierwsze strasznie cie zycie doswiadczylo. i
wspolczuje i jestem pelna podziwu, ze jestes i radzisz sobie, ba! jestes gotow
pomagac i dawac rady innym, ciut w zyciu pogubionym. jestem pod wrazeniem!
zapytujesz czy mozna sie z tym oswoic. nie mozna! uodpornic? chyba tak, bo
inaczej nie mozna byloby zyc. to moje zdanie.
a po drugie, poruszyles temat zwiazku dwojga ludzi i zasad jakie moga, powinny
w takim zwiazku panowac. moje zdanie na temat malzenstwa jest bardzo podobne.
zwykly kawalek papieru nie grawantuje milosci, wiernosci i szacunku do konca
zycia. stabilizacji tez nie. i lepiej sie rozstac niz trwac w chorym ukladzie.
znam to z autopsji, bo moi rodzice tak wlasnie zyja od kilkudziesieciu lat.
a zwiazki partnerskie? jakie sa? czy malzenstwo moze zyc w zwiazku patrnerskim?
chyba tak... na czym on, znaczy taki zwiazek polega? ze dzieli sie obowiazkami
rowno po polowie? przyznaje, nie spotkalam nikogo, kto zylby w 100% zwiazku
partnerskim.

idealny bylby uklad gdyby kazda osoba dawala tyle ile potrafi tej drugiej. bo
analizy, kto dostal wiecej, kto wiecej zyskal sa poczatkiem jak napisales
zajmowania strategicznych pozycji. wiem, utopia... ale jesli kiedys spotkam
kogos, kto tak wlasnie bedzie patrzyl na zycie, to....

a propos mojego wieku. moze moje wypowiedzi wydaja sie niedojrzale czy
infantylne, czy naiwne, ale mam 35 lat i wiele w zyciu widzialam...

kama01 mysle, ze skorpiona nalezaloby zapytac czy teraz spokojny jest.
szczesliwy to chyba za duzo powiedziane.

pozdrawiam

[kama01]

ćma, uważasz, że skorpion nie może być już szczęśliwy? szczęście ma różne
oblicza....

Do skorpiona

[anula36]

Chcialam tylko powiedziec ze jestes bardzo silnym facetem, zycze ci zeby
nastepne 44 lata ukladaly sie juz tylko po twojej mysli.
Pozdrawiam,Anula

[cma1]

kama01 jasne, ze moze!! ale nie sadze czy jest!
pozdrawiam

[anula36]

a jest jakas skala oceniania poczucia szczescia blizniego?

[skorpion44]

Dziękuje Wam serdecznie za wszystkie posty skierowane do mnie i mam nadzieje,
że Jarek, tworca tego forum nie poczuje się odstawiony na bocznice. Specyficzny
to czas, szczególny w moim przypadku. Odwiedzanie grobów przywraca wspomnienia.
Nie uciekam od nich - bo to czesc mojego zycia.

[skorpion44]

Dzieki Anula! Mam taką nadzieję, że "karta wreszcie się odróci" i resztę życia
nie będę musiał przeżywać tak trudnych chwil. Właśnie wczoraj rozpocząłem
następne 44, mam nadzieje , lata życia. Twój post był więc jak życzenia
urodzinowe.

[skorpion44]

Niewątpliwe zycie ma jedną zaletę - jest niepowtarzalne. Nie ma reguł, które
określają, kto z kim będzie szczęsliwy. Pewnie życie pod szablon byłoby nudne.
Czy dzielenie sie obowiązkami 50/50% to gwarancja szczęsliwego życia? Chyba też
nie. Wiązałoby się to z określeniem jakie obowiązki domowe jakie mają
znaczenie. To tak jak obecnie w służbie zdrowia - ile warta jest dana operacja
czy zabieg. Samo określenie jakichś czynności jako obowiązki budzi wewnętrzny
bunt. No ale jak sprawić, by to co robimy dla domu odbierane było z
przyjemnością? Piszesz, że nie znasz nikogo, kto by żył w takim związku - już
znasz... Jesteśmy właściwie w stanie narzeczeństwa bez określonej daty ślubu.
Nie będę ci opisywał tej historii, zrobiłem to w innym poscie, bodaj dla Jarka.
Rozumiemy się wzajemnie i dajemy sobie dużo swobody - i o dziwo, żadne z nas
jej nie nadużywa. Z pewnością u podłoża tego jest uczucie, może pewna
dojrzałość, która przychodziz wiekiem... A propos - nawiązujac do twego wieku,
nie sugerowałem, że twoje posty są infantylne - mam nadzieję, że tak tego nie
odebralaś. Jasną rzeczą jest jednak, że każdy rok życia przynosi nowe
doświadczenia i nowe spojrzenie na świat. Z pewnościa pamietasz, jak go
odbieralas gdy mialas 20 lat... Na pytanie czy jestem szczesliwy? TAK - jestem
spokojny... Jeśli chodzi o mój związek - szczęsliwy i spokojny. Jeśli chodzi o
całość życia - to z pewnościa pewien niedosyt, pustka. Jednym z celów życia
jest wszak radość wynikająca z posiadania dzieci... Jeszcze trudniej się to
przeżywa, kiedy były i już ich nie ma.

[jarkoni]

cma1 bardzo mnie poruszyłaś..To był temat naszej ostatniej rozmowy..Tzn ja że
jeśli ludzie sie naprawdę kochają to papierek jest bzdurą..Nie mówiłrem, ze go
nie chcę..Usłyszałem że dla niej to kluczowa kwestia..I ja to akceptuję i
wierzę że dla niej ten papierek to gwarancja domu pełnego ciepła..Ja juz raz
podpisywałem papierek i wiem, ze nie..Ale kocham Ją i skoro to wazne to tak
chcę..Ona z kolei ucieka bo rozwód nie tak szybko jak myslała..I takie to
zycie. rozwodzę sie dla kobiety,która mnie zostawia..ech..Skorpion ma swoje
zdanie na ten temat, czyli "twardym trza byc nie mietkim" i hmmm ma rację, ma
swoje doświadczenia..A ja prosty i głupi i kocham i czekam i walczę..Chcę
stabilizacji ech

[skorpion44]

No mała korekta - kiedy trzeba twardy, ale także czasem trochę romantyczny i
uczuciowy. Kobiety generalnie cenią facetów zdecydowanych i męskich,
potrfiących podejmować szybkie i trafne decyzje. Odrobinę elegancji, choć
podobno meżczyzna nie musi być piekny - wystarczy, że ma piekny GEST. Nie ma
prostej recepty na szczęście... Ty takiej szukasz! Z jedną osobą będziesz
rozumiał się bez słów, z inną choćbyś ją kochał nad życie nie znajdziesz
porozumienia. Ale kiedy znajdziesz tą wlaściwą, to już będziesz wiedział, że to
własnie TA. To że kochasz, to jesteś głupi? NIE... Ja "kocham" Sandrę Bullock i
co z tego - żebym nie wiem jak walczył i czekał nic z tego nie bedzie... Ulokuj
uczucia właściwie. Poczytaj moich postów z 31.10 i wyciągnij na "trzeźwo"
wnioski. Reszta przyjdzie sama... A walkę pozostaw żołnierzom w Iraku. Jak już
znajdziesz ta właściwą, to po prostu dbaj o to, aby twoja Pani nie zadała sobie
nigdy pytania: "A na co właściwie jest mi on potrzebny?"

[mickey.mouse]

Coz, tak bywa ze zalujemy poniewczasie iz wczesniej nie potrafilismy okazywac
tego co czujemy, ale teraz nie mozesz juz nic zrobic. Dlatego postaraj sie
dostrzec pozytywne strony zycia bez niego i autentycznie cieszyc sie nimi. To
pomaga.

[mazi27]

Wszystko sie zmienia, moj maz pokazuje teraz nowe oblicze i drwi, poniza mnia,
zada abym sie wyniosla z jego mieszkania. A o wszystkim co sie dzieje u nas, co
ja mowi i robie informuje swoja matka. Faktem jest ze zawsze znala szczegoly
naszego pozycia bo synek jej o wszystkim mowil.On doprowadzil mnie juz do
takiego stanu ze antydepresanty nie daja rady. Od jutra zaczynam terapie
grupowa, moze cos zmieni. A jesli on nie przestanie mnie ponizac oskarze go o
znecanie sie, bo dluzej tak nie wytrzymam.

[anula36]

nie tyle on cie doprowadzil co sama sie doprowadzilas- nie masz za grosz
instynktu samozachowawczego- od dreczyciela sie ucieka, anie trzyma go kurczowo.
w tej sytuacji w ktorej tkwisz- mieszkanie wciaz z prawie bylym mezem terapia
moze byc fajna rozrywka ale nie pomoze.
To tak jakbys chodzila na zajecia AA a wracajac popijala caly wieczor drineczki.

[mohawek]

dokładnie! teraz widzisz co z niego za czlowiek. Nie trzymaj się kurczowo kogoś
kto cię poniża, bo będziesz pogłebiała swój stan. Musisz trzeźwo na to
spojrzeć. Po męsku jak mówi Skorpion. Zobacz ilu ludziom się udało. Czemu ma
być z tobą inaczej!!
Myślenie pozytywne! Tego się trzymaj. I wyprowadź sie od niego! Lepiej już wam
wspólnie nie będzie.
Pozdrawiam Zosia

[mazi27]

Szukam czegos do wynajecia, ale albo ceny mnie powalaja albo pokoje na spolke z
kims obcym, albo speluna (chyba na to ostatnie mnie bedzie stac). Teraz choroba
mojej mamy bardziej mnie zaprzata i martwi, niz ten pacan. Pozdrawiam