jestem przed:(

[mindsailor]

dziń dobry,
właśnie się dowiedziałam, że za trzy tygodnie mam pierwszą rozprawę. jak to
wygląda, o co pyta sędzia, ile trwa rozprawa? mam juz takiego stresa, że mi
żołądek wykręca
aha, rozwód jest z mojej winy

[bezecnymen]

gratuluję cywilnej odwagi:0 ale niestety nie współczuję ale do rzeczy:
kilkanaście minut to trwa, otrzymasz pozew, sędzia zapyta powoda o parę spraw z
pozwu a potem twoja kolej, masz przedstawić odp. na zarzuty powoda, jeśli
zgadzasz się z nimi, to będzie szybko i druga rozprawa nie będzie wiele dłuższa
mam jednak pytanie zasadnicze, a sądzę że to zaciekawi wszystkich na forum:
jak do tego doszło??? jesteś tutaj pierwszą kobietą, która przyznaje, że rozwód
jest z jej winy...bardzom ciekaw...

[mindsailor]

jak do tego doszło...
hmmm, zwykły romans, nie ma się czym chwalić. historia, jakich wiele wokół.
tylko mi na początku wydawało się, że jest wyjątkowa, inna, niesamowita. jako
młoda mężatka zauroczyłam się, zakochałam, straciłam głowę dla innego. po kilku
miesiącach spotkań z innym, zostawiłam mieszkanie, męża, pokłóciłam się z
rodziną. zostawiłam wszystklo dla niego. po prostu zgłupiałam.
nie chcę odpowiadać na zarzuty, będę potwierdzać. w końcu to wszystko prawda.
nie wiem, jak ułoży się z tą moją miłością zycia, jak o nim myślałam, ale
rozwód i tak biorę. nawet gdybym chciała, nie potrafię wrócić, naprawiać. nie
umiem nie da się tego wszystkiego cofnąć, zapomnieć, wymazać z pamięci. ja
bynajmniej nie potrafię.
co do męża - idealny partner, idealny mąż, kochanek. daje wszystko, czego
kobieta chce w związku - bezpieczeństwo, opiekuńczość, stabilność, bezgraniczną
miłość i zaufanie. dużo miłości, bardzo dużo, aż chyba za dużo. ja nie
potrafiłam go kochać, jak on mnie. nie oddałam się cała w tym małżeństwie, tak
myśle.

[anybody1]

jestem pod wrażeniem.
gdyby mój ex tak zrobił, tzn. powiedział "sory, spieprzyłem" i się po prostu
wyprowadził, ciągle miałabym dla niego szacunek. a tak... kłamstwa, wypierania
się w żywe oczy nigdy mu nie wybaczę.

[mindsailor]

a ja nie mogę wybaczyć sobie nie mogę patrzeć sobie w twarz a mężowi to juz
zupełnie

uwaga mężowie!

[bezecnymen]

jak widać nie należy żony kochać zbyt mocno...a już na pewno tego okazywać zbyt
często i otwarcie....
założe się że tego typu zwierzenia mógłby napisać równie dobrze jakiś pan,
którey odchodzi w sina dal...bo...jak to się mówi? aha:p dusi się jej
miłością

[mindsailor]

pudło!!! nikt mnie nie dusił miłością

[bezecnymen]

sama napisałaś, że kochał cię zbyt mocno,a ty nie potrafiłaś dać mu tego
samego...

[mindsailor]

bo tak było. ale mnie nie dusiła ta miłość. wiem tylko, że ja nie potrafiłam go
kochać tak mocno, jak powinnam, tak jak on mnie.

[bezecnymen]

za to dałas to innemu, który jakoś nie kwapi się, by z tego w pełni
korzystać...masz dylemat...

[mindsailor]

właśnie... bo w tym cały jest ambaras...
dylematu to właściwie nie mam. ma problem

[bezecnymen]

cos mi sie zdaje, że nowemu było lepiej jak poprzednio..cichy ustronny kącik
dla was dwojga a w tle życie z poprzednimi partnerami...chyba sie deczko
pospieszyłaś z decyzją...

[mindsailor]

to on naciskał, to on pierwszy rozstał się z żoną, to od niego wyszedł pomysł
bycia razem. tto on naciskał na mieszkanie razem, na układanie sobie razem
życia. a ja z czym sie niby pospieszyłam? z rozwodem? i tak muszę przez to
przejśc i tak. z nim, czy bez niego, nie ma znaczenia.

[bezecnymen]

naciskał...ale jakoś przestał??

[mindsailor]

ano jakoś tak...
ma, co chciał, a gdy teraz trzeba iść za ciosem, to się boi...

[bezecnymen]

no to pechowo ulokowałaś uczucie kobieto...
może nie boi się ale po prostu mu się odechciewa pomału

[mindsailor]

nie sądzę.
namawia mnie na dziecko, na przeprowadzkę. nie wygląda, jakby mu się
odechciewało.
a Ty jesteś po rozwodzie? jak to wygląda u Ciebie?

[bezecnymen]

zamaist zrozumiec lepiej rozumiem coraz mniej...co to za facet???
a co do mnie to musiałbym pisac kopię..nie bardzo mi sie chce..moja sytuacja
jest na początku wątku pt. nic nadzwyczajnego, gdzieś w lutym, ale jesli jestes
w pracy to sobie daruj czytanie:p to naprawdę nic nadzwyczajnego

[mindsailor]

wszystkie historie to nic nadzwyczajnego, okazuje się, że są typowe, jak bułki
z masłem poczytam sobie)
pytasz, co to za facet. to znaczy?

[bezecnymen]

to znaczy że nie rozumiem, jak on sobie to wasze wspólne życie wyobraża...czy
tylko jako wspólne mieszkanie? ty w nim czekająca aż on ew. kiedyś tam
weźmie/dostanie rozwód?

[mindsailor]

własnie ja tak samo zaczynam to rozumieć. aha, ale jeszcze dziecko by chciał.
czyli ja z dzieckiem mam czekac, aż on zacznie mi ufać? paranoja!!!
próbuję go tłumaczyć, że też nie jest mu lekko, że jest zamknięty w sobie, że
też to przeżywa. Ale do jasnej anielki, ile to już trwa!!! mieszkamy razem pół
roku, od roku nie jestem z mężem. a on sie boi!!!

[anybody1]

no tak, ale z drugiej strony, sama piszesz że "szukasz" męża, że mąż jest
wspaniały itd., że nie jesteś pewna czego chcesz. tak szczerze - czy sama sobie
byś zaufała?

[mindsailor]

i tu jest znowu koło zamkniete.
ja chyba szukam stabilizacji za wszelką cenę, barkuje mi tego. jestem sama, bez
rodziny, przyjaciół. czuje się jak baletnica na cienkiej lini, nad przepaścią.
i chyba tęsknię za mężem w sensie bezpieczeństwa, które dawał. on się boi
zaufać mi do końca, ja to widzę i uciekam od niego (odsuwam się uczuciowo,
odpycham go), jak ja uciekam, on tez się cofa. i tak w kółko

BEZECNYMEN!!!

[mindsailor]

przeczytałam Twój post z lutego i z jednym się zgadzam w 100%:

"najgorsze jest to, że podejmując decyzje nie możemy przewidziec wszystkich
konsekwencji, nie wiemy, czy podejmując przeciwną zrobimy lepiej czy gorzej, a
tu decydowac trzeba!!! TERAZ, ZARAZ, JUŻ, nie podejmowac decyzji z kolei to
jeszcze gorsze rozwiązanie...i bądź tu mądry...."

a mój obecny partner nie rozumie chyba, że najgorsze, to tkwić w zawieszeniu!!!

[jarkoni]

To moje niedawne odkrycie: nie ma nic gorszego niż stagnacja i tkwienie w
zawieszeniu, szczególnie jeśli ma się jakieś zamierzenia, plany życiowe, jakieś
ogólne wyobrażenie własnej przyszłości...U mnie to się przekłada na małą
stagnację w pracy również, czyli odkładanie spraw na później np. Totalny brak
zapału do pracy..Lekko pochyła równia wtedy zaczyna się robić...
PS Miałem własnie załozyć wątek o stagnacji i nic_nie_chceniu...

Kaziu!!!

[bezecnymen]

zakochaj się DDDDDDDD
zaraz Ci się zachce jarkoni rozmaitych bezecności, a to z kolei wymaga
działania...oj działania

[jarkoni]

noooooo racja Kaziu Kaziu Kaziu zakochaj się......Hmmmm: Kochać, jak to
łatwo powiedzieć.....kochać...tylko to, więcej nic....bo miiłośc....Ech...
PS Sam się zakochaj Wujku Dobra Rado.....Motyla noga )

[bezecnymen]

hmmmmmmm czego i Tobie życzę...aliści..coś się ze mną dzieje w tej
kwestiiDDDDDD

[clio11]

Też gratuluję. Odwagi, oczywiście)
Tylko patrzeć tu Plathess'a. Oj, zbierze Ci się, uważaj. Żeby nie było iż Cię
nikt nie ostrzegał, hihi.

[jarkoni]

Też już oczekuję Plathessa )
A rozprawa kilka minut, zastanów się zanim coś powiesz, bo protokółowane...

[akacjax]

A czego nie należy mówić-zwłaszcza jak sprawa z jej winy?
No chyba, że chce to obalić.

[mindsailor]

nie chcę nic obalać. nawet się nie zastanawiam, co powiedzieć. kłamać nie lubię
i nie potrafię. powiem po prostu jak było, jak rozpieprzyłam dobre małżeństwo.
może bez szczegółów, jak się da, bo nie chcę jeszcze bardziej wbijać noża w
serducho męża

[mindsailor]

prawdę, a co mam powiedzieć? jak najbardziej ogólnie, jak sie da

[clio11]

Jeśli nie ma w tym zamęcie żadnej winy Twojego męża, jeśli tak uważasz, to
faktycznie oszczędź mu szczegółów. Mam nadzieję, że nie trafi się na rozprawie
jakiś dociekliwy sędzia lub sędzina. Sprawa wszak ewidentnie prosta.
Czy to Ty składasz pozew, czy mąż?

[mindsailor]

mąż

[czekolada72]

Tak samo ja Anybody - gdy by moj ex postawil sprawe jasno i uczciwie, gdyby
chociaz w tej sprawie zachowal odrobine honoru - mysle, ze jakos latwiej bym
przez to wszystko przeszla, tzn docenilabym naprawde to, ze sie przyznal, ze
ma jakas tam resztke klasy....

Jezeli sie ze wszystkom zgadzasz i nie macie dzieci - to prawdopodobnie bedzie
szybko i sprawnie.Chyba ze w ostatniej chwili malzonek uznalby, ze Cie kocha i
nie chce dac Ci rozwodu - to wtedy moze byc problem.

[clio11]

Cóż... Gadaj prawdę, będzie szybciej.
A co na to ten "drugi"? Jak relacje z nim?

[mindsailor]

i tu zaczynają się schody.
nie potrafię tego opisać w kilku słowach. dobry, opiekuńczy, zakochany, lekki
wariat, ale pozytywny, taki, jak lubię. tylko, że straszny egoista, wyliczony,
wykalkulowany. nawet nie chodzi o pieniądze, o uczucia. zamkniety, jesli
rozmawiamy o rozwodzie, o wspólnym byciu. niby duzo gada, ale na gadaniu zawsze
się kończy. niby wie, jak to powinno wyglądać, że wszystko razem budujemy,
wszystko jest wspólne, ale no właśnie. ALE. egoista i tyle, a ja nie potrafię
być na drugiem planie.
dużo by o tym pisac

[anybody1]

wiesz co, nie byłabym taka pewna do końca tego egoizmu.
postaw się na jego miejscu: wie że masz męża, że wracałaś od niego prosto do
męża, że łączą Cię z mężem wspólne wspomnienia, lata spędzone razem. może
trudno jest mu uwierzyć że rzeczywiście przekreślasz to wszystko dla niego, że
już nic nie czujesz do swojego męża i że już go nie kochasz.
ja wcale się nie dziwię że zbudował sobie blokadę. może się to zmieni po
rozwodzie.
zresztą piszę to na podstawie własnego doświadczenia. jak mój ex już się
wyniósł, zaczęłam się spotykać z pewnym panem. wszystko szlag trafił właśnie
dlatego że nie potrafił uwierzyć że już nie myślę o mężu.

[anybody1]

dodam jeszcze że ten pan winił się za rozpad mojego małżeństwa, mimo że to się
zaczęło jak małżeństwo już się rozpadło. wydawało mu się że może byśmy się
zeszli gdyby nie on. to zupełnie nie była prawda, pozew był już dawno złożony,
ale on to sobie wbił do głowy i koniec.
dowiedziałam sie o tym że tak myślał całkiem niedawno.

[mindsailor]

ja już nie wiem, czy ludzie nie potrafią ze sobą rozmawiać? kiedyś taka
sytuacja wydawała mi się absurdalna, aby dwoje ludzie nie mogło sie
porozumieć!!!
i ni dał sobie przetłumaczyć, że i tak Twoje małżeństwo by się rozpadło?

[anybody1]

niestety. dusił to w sobie, nie zdradził się ani słowem. a mnie nie przyszło do
głowy że może tak myśleć, bo przecież już dawno było po wszystkim.

[mindsailor]

dziwny jest ten świat... naprawdę szkoda Ci tego związku?
a mój mężczyzna mnie wyciąga dzis na oglądanie mieszkania. niby wspólnego, ale
co do konkretów, to sie nie dowiedziałam nic eee tam

[anybody1]

szczerze? nie szkoda. za świeżo byłam po rozwodzie żeby wiedzieć co czuję na
prawdę.

[mindsailor]

tylko, że on tez ma żonę. czyli przeżywa, to samo co ja.
ja oczekiwałam od niego decyzji co do rozwodów (mojego i jego), bycia razem,
planów na przyszłośc. oczekiwałam tego, co ja zrobiłam - decyzja i działanie.
żeby chociaz chcial o tym rozmawiać. ale nie. z rozwodem zwlekał, bo, jak sam
mówił, bał się , że ja zrezygnuję. co do wspólnego bycia razem - owszem, bardzo
chce, mówi, że jestem kobietą, jakiej szukał i takie tam bla bla. tylko co do
faktów, działania, to jakoś nie bardzo mu wychodzi ja mam sprawę już termin
na rozprawę, a on nawet wniosku nie złożył. i co ja mam o tym myśleć???
chcemy/chcieliśmy, nie wiem jeszcze jak to sprecyzować, kupić mieszkanie. on ma
pieniądze i chce, aby mieszkanie było jego. a ja chcę coś budować razem, nawet
wziąść razem kredyt, byle ten nowy dom był nasz. nie chcę mieszkać u niego
skoro razem, to razem. nie chodzi o pieniądze, tylko zasady budowania nowego
związku, rozumiesz? bo on właśnie tego nie rozumie.
wczoraj powiedział, że nie tyle harował, aby... i tu się zająknął, wyszedł na
spotkanie, a jak wrócił i pytałam o konkluzję jego wywodu, powiedział, że nie
pamięta, o co chodziło. moim zdaniem: harował tyle lat, ma pieniądze i chce,
aby wszstko było jego. ok, rozumiem go, tylko, że ja nie chcę być w takim
związku, gdzie jest moje-twoje.

[dobrydzien]

Cześć,
pomyśl że Twój nowy facet przeżywa takie same piekło jak Ty. Starajcie się
wzajemnie wspierać a nie dołować. Wstrzymajcie wszystkie powazniejsze decyzje
dotyczące Waszego związku do czasu gdy będziecie już "po".

Nie nalegaj na jego rozwód to tylko jego decyzja, nie zawsze jest tak jak byśmy
chcieli.
Zajmij sie sobą i swoim zyciem daj mu czas.

powodzenia

[mindsailor]

wiem. naprawdę wiem. ale, jak słyszę cos takiego, że on nie wie, czy ja sie nie
wyniose za dwa dni, czy nie zrezygnuję, bo nie wytrzymam, to mnie szlag
trafia!!! wszystko dla niego zostawiłam, więc chcialabym tego samego od niego.
teraz to już chyba nie czas na asekurację i myślenie o sobie.
staram się nie meczyć go z tem rozwodem i poukładaniem spraw, ale chciałbym
wiedzieć, na czym stoję. chcialbym wiedzieć, w którą stronę iść. brakuje mi
poczucia stabilizacji, perspektyw

[dobrydzien]

Nie mów zrobiłam dla Ciebie tyle i tyle zró to samo, miłość to nie handel
wymienny. Wiem , wiem to emocje ale chciałabym byś zauważyła jak postępujesz.
Jesli będziesz tak bardzo go obciążać nie wytrzyma, nikt nie wytrzyma.
Nie będzie dla Ciebie oparciem bo sam go potrzebuje

Rozwodzisz się dla siebie.
Nie panikuj

Na poczucie stabilazacji trzeba będzie jeszcze czasu, czy z Tym człowiekiem czy
bez niego.
Każda historia jest inna
powodzenia

[mindsailor]

emocje mnie ponoszą, masz rację
obojgu nam jest ciężko. a z tym, ile ja dla niego, tyle on dla mnie , to nie
zupełnie tak. tylko, że jak dajesz cały czas, a nie dostajesz w zamian nic, to
czujesz się wystrychnięta na dudka, prawda???

[dobrydzien]

Spokojnie na siłę nie popchniesz go do działania, rozwodzisz tylko dlatego że
jesteś z nim czy dlatego że nie kochasz męża ? Czy dlatego że było Ci zle i
chcesz zmienić swe zycie ?

Wiem, że ci trudno i to jest bolesne ale możesz liczyć tylko na siebie.

Nie krzycz że chcesz jego rozwodu niech to będzie tylko jego świadoma, spokojna
decyzja , nie bierz na siebie więcej niz potrzeba.

[anybody1]

ja nie zrozumiałam tego w ten sposób że mindsailor popycha go do działania.
odebrałam to raczej jako trzeźwą ocenę sytuacji. i czuje się po prostu w jakiś
sposób oszukana. i moim zdaniem ma rację.
dobrze myslę?

[mindsailor]

dobrze, tak napisałam. tak się czuję
daję wszystko, zostawiam wszystko dla niego, a on nic asekurant cholerny

[mindsailor]

nie chcę go zmuszać, tylko myślałam, że sam się ruszy, podejmie męską decyzję.
ostatnio w nerwach powiedziałam, że potrezbuje faceta z jajami, a nie takiego,
który boi sie konsekwencji decyzji. ja go nie chcę zmuszać i nie zmuszam. tylko
mnie szlag trafia, że to takie ciele!!! a nie wygląda.
rozwodzę się, bo chce zacząć życie od nowa, rozwodzę się dla niego. żeby nie
on, żeby nie to wszystko, byłabym z mężęm i zylibyśmy długo i sczęsliwie. i
dlatego mam żal za jego niezdecydowanie

[bezecnymen]

popatrz jaki niewdzięcznik...ty dla niego wszystko a on tylko mieszkanie chce
kupic...

[anja_pl]

taaaaaak kupic, ale na siebie, dla siebie...
a Ona zamieszka tam, z Nim, może...
bezecny to nie takie proste, ma prawo kobieta czegoś oczekiwać konkretnego, a
nie tylko obietnic...

[anybody1]

nie do końca się z Tobą zgadzam. jest tak samo odpowiedzialny za wszystkie
zmiany w jej życiu jak ona. ma prawo żadać od niego pewnego poświęcenia. a
facet wyraźnie chce miec wszystko, z niczego nie chce zrezygnowac dopóki nie
dostanie gwarancji.

[mindsailor]

tez tak to rozumiem. odpowiedzialnośc to tutaj kluczowe słowo. a on
najwyraźniej chce zgarnąć wszystko, po minimalnym wysiłku ze swojej strony,
żadnych działań, żadnego ryzyka.

[bezecnymen]

tak tak...nieczego nie wymagaj, nie naciskaj...jeszcze się zbiesi i
ucieknie...i co wtedy zrobisz??

[anybody1]

o kurcze... następny asekurant... no to rzeczywiście nie wesoło, wygląda na to,
że możesz liczyć tylko na siebie.
ale na pewno dasz sobie radę, tego Ci życzę

[mindsailor]

dam, dam)

[mindsailor]

on mnie kocha, wiem to. ale on wie, że nie może się to skończyć inaczej, jak
rozwodem. ja nie potrafię wrócić za dużo się wydarzyło, nie umiem zapomnieć,
nie umiem spojrzeć mu prosto w oczy

[clio11]

Trochę mam mętlik-kocha kto? I kto jest tym egoistą? Mąż czy ten drugi?

[mindsailor]

mąż kocha i ten drugi kocha. a egoistą jest ten drugi. i dlatego nam się nie
układa
wiedziałam, że coś sknocę w opisie

[clio11]

Masz szanse, siły, ochotę wyjechać gdzieś? Żeby zacząć od nowa? Daleko od obu?

[mindsailor]

mam szansę, siłę. ochotę nie bardzo.
nie chcę dopuścić do siebie uczucia żalu, że zmarnowałam dobre małżeństwo, że
spieprzyłam mężowi życie, a z drugim nie moge się dogadać. po prostu zachowałam
się jak głupia, naiwna ci...

[clio11]

Powiedz (tu: napisz)-co to da? Skoro stało się, jak się stało-musisz przez to
przejść z jak najmniejszym uszczerbkiem dla Twojego psychicznego zdrowia.
Podziwiam Twoją szczerość. Myslę, że byłabyś zdziwiona wiedząc, ile kobiet ma
za sobą tego typu przejścia. Tylko one miały więcej szczęścia od Ciebie i po
prostu nikt się o tym nie dowiedział.
W sądzie-szczerość (oczywiście do pewnych granic, by nie ranić męża), poważne
podejście do słów sędzi. Nie czas na pokutę i posypywanie głowy popiołem. To
już niczego nie zmieni. Życzę Ci, byś znalazła spokój. Jest Ci teraz potrzebny.
Nie wyrzuty sumienia i włosienica.

[mindsailor]

nic nie da i dlatego mówię (piszę), że nie chcę wpaść w rozpacz, żale, wyrzuty
sumienia itd. wiem, że nie jestem jedyna, która ma takie przygody za sobą.
tylko, że ja jestem za sczera, za ufna, za impulsywna. i chyba zbyt głupia i
niedojrzała, niestety
nie chciałabym tylko na rozprawie zrobić większej przykrości mężowi.
co do spokoju, nawet nie masz pojęcia, jak mi potrzeba. tymbardziej, ze nie mam
wsparcia ani od rodziny, ani od przyjaciół. partner niby mnie rozumie, ale sam
się mota ze sobą

[clio11]

Nie masz wsparcia, bo już wystawili Ci cenzurkę. Ciekawe, że ci, którzy nie
doświadczyli czegoś takiego, mają taką niesłychaną łatwość w osądzaniu innych.
Cóż, współczuję w takim razie. Takie sytuacje uzmysławiają najdobitniej, ile
warta była przyjaźń czy rodzinne więzi. Każdy popełnia błędy. Nikt nie jest od
nich wolny. Przyjaciele są ponoć jak anioły-pomagają wstać, kiedy się
potkniesz. Tych, którzy się odsunęli nie żałuj wobec tego. I już.

[mindsailor]

najgorsze, że odsunęła się moja mama co ja z nią miałam!!! Boże!!! nie życzę
najgorszemu wrogowi!!!!
do tej pory trzyma stronę męża, a ze mną zerwała kontakt. ale to też dłuzsza
sprawa, nie da się tak w kilku zdaniach

[kotkamru]

o rany, mindsailor, jak czytam Twoją historię to się momentami zastanawiam jak
możliwe jest takie podobieństwo losów? mnie też przytrafiło się coś takiego, i
myślę ,że clio ma rację,że jeszcze mnóstwo innych kobiet, u mnie było jednak
tak,że mąż nie wiedział o tym drugim, podejrzewał jedynie, a potem zaczął
traktowac mnie jak śmiecia, choć już wcześniej nie było różowo i miałam mu
wiele do zarzucenia; tymczasem ten drugi też nie spieszy się z rozwodem, a ja
już czekam na swoją rozprawę, paranoja jakaś....
mam jedno pytanie do Ciebie : żałujesz tego co zrobiłaś, kochasz jeszcze męża?
pozdrawiam Cię bardzo serdecznie, naprawdę...

[mindsailor]

życie jest dziwne, co? nigdy nie pomyślałabym, że wpakuje się w taką hecę!!!
co do męża, to nie jest takie proste (jak wszystko inne, jak wiesz). brakuje mi
stabilizacji, poczucia bezpieczeństwa, poczucia bycia razem na dobre i złe.
brakuje mi tego zaufania, które on mi dawał. nie wiem, czy go kocham.
czy żałuję? czasem aż za bardzo
a Ty jak sobie radzisz?

[kotkamru]

Nie radzę sobie wcale chyba , mój facet,który wydawał mi się objawieniem,
pojawił się w moim życiu, w momencie gdy małżeństwo przeżywało kryzys,
zakochałam się i postanowiłam wszystko zmienić, zostawić męża i dawne życie,
kłopoty, porażki.Ten nowy jest super, ale to nie to samo, brak tych wspólnych
lat, poczucia przynależności, dodatkowo mieszkamy dalekjo od siebie, widujemy
się rzadko, on mówi o przyszłości ale nie wykonuje ruchów aby rozwiązać swoją
sytuację osobistą/dość skomplikowaną/. Teraz wydaje mi się,że miłość to przede
wszystkim wybór i wierność wyborowi.Gdybym mogła cofnąc czas, chyba nie
zrobiłabym tego drugi raz.Chociaż dzięki nowej miłości przezyłam cudowne
chwile, poczucie porozumienia , spełnienia. W tym samym czasie mąż zupełnie nie
walczył o nasz związek, gdy się wyprowadziłam odpuścił temat a teraz traktuje
mnie skandalicznie, nic tego nie usprawiedliwia.Więc mam teraz poczucie ,że
kocham kogoś z przeszłości, kogo teraz już nie ma, jest zimny, złośliwy, obcy
człowiek. Tak, tak bo kocham jeszcze...
Czy to znaczy,że kocham dwóch? Chyba tak .
Do tego odsunęli się przyjaciele, najbliższa przyjaciółka potepiła, nikt nie
szuka kontaktu....to mnie załamuje.Moja rodzina jest przy mnie, to wiele dla
mnie znaczy.Ale przyjaciół i dawnego życia żal...
Ściskam

[jarkoni]

mindsailor i kotkamru, nie wiem czy mój post trafi w odpowiedni schodek topiku,
czy znajdzie się bez sensu gdzieś poza bezpośrednim tematem...
Czytam wszystko uważnie i hmmm ja chyba jestem "końcem waszej historii"...
Związałem się z kimś przed rozpoczęciem kroków rozwodowych, zwlekałem z róznych
powodów, jakiś chaos w głowie, brak pewności, też żal za utraconymi wspólnymi
latami, wspólnymi przyjaciółmi, chłodnym ale jednak spokojnym i ustabilizowanym
zyciem...I kiedy zacząłem już rozwód moja nowa "miłość" zostawiła mnie mówiąc,
że nie wierzy już ani w mój rozwód ani we wspólną przyszłość...W jej opinii ja
byłem mało zdecydowany, ale uWAGA: w mojej opinii ona zbyt mało wspierająca bym
bez namysłu rzucił się na nową głęboką wodę... Pomyślcie o tym..

[dobrydzien]

Jeśli kochasz męża to powinnaś zastanowić się czy nie wstrzymać rozwodu, jesli
nie jesteś pewna to bardzo żle.

Powinnaś być pewna tego co robisz

[kotkamru]

ale to już niczego nie zmieni, nie kłóciliśmy się z powodu braku uczucia,
wprost przeciwnie , kochaliśmy się, ale inne sprawy uniemożliwiały bycie
razem / jego rodzinka /, a teraz on mnie juz nie chce

[clio11]

Chce, nie chce-łatwo powiedzieć...Sam wiesz, że to nie jest do końca takie
proste. Jako ludzie dorośli dokonujemy wyborów. Założycielka tego wątku ponosi
konsekwencje swojego zauroczenia. Tobie się udało części uniknąć, choć nie
jestem wcale pewna, która z Was ma bardziej skomplikowaną sytuację. Odnoszę
wrażenie, Kotko, że jednak Ty. Ona ma przed sobą jeszcze "tylko" rozwód a potem
może prostować swoje sprawy. Ty zaś jesteś w patowej sytuacji biedulo.

[kotkamru]

och Clio, masz rację jestem trochę w patowej sytuacji, jestem taka smutna i
rozdarta, mąż nie walczył, więc chyba nie był tak naprawdę zaangażowany,choć
twierdził, że kocha bardzo, a ja go naprawdę bardzo kochałam i wiele mu dałam i
poświęciłam, ale nie żałuję, choć teraz w zamian otrzymuję chłód, obelgi....
cóż, pewnych rzeczy nie mogłam znieść i musiałam przerwać pewne sprawy, które
paliły jak wrzód, przecięłam go, więc teraz boli, ale chyba jest i ulga,
chociaż przemieszana ze łzami i żalem, boże jakie to wszystko skomplikowane

[atisek]

cześć
jestem tu nowa, też po przejsciach jak Wy i wiecie co, naszła mnie taka myśl
jak łatwo ludzie podejmują dziś decyzję o tym, żeby się rozstać, żeby sie
poddać, zeby nie walczyć, nie spróbować ratować. ładuja sie w nowe związki z
nadzieją, ze ten to dopiero bedzie udany, szczęśliwy i zupełnie inny, a jak
życie pokazuje jest całkiem odwrotnie. a moze jednak warto spróbować ???

[akacjax]

A ile należy próbować i mieć nadzieję, że będzie lepiej?
Trudno wyważyć, ja za długo liczyłam, że to wszystko się sklei, ja widziałam
szanse....i co? Złożyłam dziś pozew. Jestem pewna, że próbowałam i nie pomogło-
żałuję, że tak długo łudziłam się. Wiem, że to jedyne rozwiązanie, a i tak mi
smutno.

[mindsailor]

a ja czasem myślę, że moja decyzja była za pochopna. mam mętlik w głowie
targają mną emocje a to nie wróży dobrze

[anybody1]

a jak Twój mąż to widzi? próbował ratować? czy odpuścił zupełnie?
myślisz że umiałby Ci wybaczyć i zapomnieć?

[mindsailor]

mąż? walczył i jeszcze walczy. jeszcze cały czas ma nadzieję.
on był/jest niesamowity, zrobiłby dla mnie wszytko. jak sam powiedział, jestem
dla niego wszystkim. powiedział mi kiedyś, jakieś dwa tygodnie temu, że to
nieważne, że można zacząć od nowa, że on tego nie traktuje jak zdrady. ot,
zrobiłam błąd, który jeszcze można naprawić. tylko, że ja nie potrafię wrócić,
nie jestem w stanie. wolę odejść sama, ale z honorem. nie moglabym być z nim.
za wiele się stało.

[anybody1]

szkoda... nie możesz przecież nic robić wbrew sobie.
może minie trochę czasu i poczujesz że mogłabyś jednak jeszcze z nim być.
zobaczysz.

czy warto próbować?

[atisek]

myslę, że nie należy łączyc tych dwóch rzeczy honor i miłość. honorem jest
odejść ? a czy honorowa była zdrada, złamanie danego kiedyś komu słowa ? miłość
potrafi wybaczać. nie zapomnieć ale wybaczyć. być może Ty nie potrafisz sobie
wybaczyć i tu tkwi problem ....

[anybody1]

zgadzam się. nie ma nic głupszego jak unoszenie się honorem w miłości.

[mindsailor]

nie potrafię wybaczyć sobie. a honor? może nie chcę bardziej upakarzać męża. po
co mu taka żona?

[atisek]

jeśli chce wybaczyć i jest w stanie to zrobić to byc może uczucie upokorzenia
już mineło. jesteś w o wiele lepszej sytuacji od niego. to on chce Cię
zatrzymać mimo wszystko. gdybys sie zdecydowała spóbować i okazałoby sie
później że nic by z tego nie wyszło, łatwo mogałbyś się wykręcić - w końcu to
on chciał abyś została - czyż to nie komfortowa sytuacja ?

[anybody1]

to brzmi dla mnie jak wymówka. i to mało przekonujaca.
ktoś już pisał wcześniej że powinnaś uwolnić męża i to dobra rada.

[jarkoni]

mindsailor czytam i gubię się...Mąż kocha ciągle i chce wybaczyć i zacząć od
poczatku ale złożył pozew rozwodowy z orzeczeniem Twojej winy???? Czegoś tu nie
rozumiem....

[hela74]

Racja Jarkoni, też tego nie rozumiem

[mindsailor]

jak na mój mały mózdżek, to on miał już dośc czekania na mnie, dość właśnie tej
stagnacji, o której piszecie. chciał coś zrobić, aby juz nie czekać.a czeka i
tak

najwyraźniej

[bezecnymen]

sama nie wiesz czego chcesz...zostawiłaś kochającego faceta z pełnym wachlarzem
zalet, a teraz narzekasz na tego który takowych nie posiada...było siedzieć w
domu...

[mindsailor]

jedynie tu napisałeś cos sensownego. masz rację, chyba do końca nie wiem, czego
chcę. ale jakbyś miał tyle za soba, tez nie byłoby Ci łatwo. wierz mi

[bezecnymen]

nie zamierzam się z Tobą licytować, kto wiecej i bardziej tragicznie żył...
złamałaś życie facetowi, który Cie kocha... masz pretensje do nowego, że nie
spełnia twoich oczekiwań, że się nie deklaruje, że nie rozpoczął kroków
rozwodowych... a spytałaś go przed odejściem od poprzednika, czy on chce się z
Tobą związać? czy chce byś odeszła od tamtego i była z nim na wieki wieków amen?
a zadałaś sobie pytanie czy on nie zastanawia się, czy Ty, skoro za porywem
serca odeszłaś od kochającego męża, nie zrobisz tego jemu, gdy kolejny supermen
wpadnie Ci w oko?
wybacz ale na kilometr Twoja postawa zalatuje egoizmem z czystej postaci...Ja,
Moje życie, Moje szczęście, a reszta niech robi co chce byle mnie dobrze było

[mindsailor]

co do mojego M., to było odwrotnie - to on mnie namawiał do bycia razem, to ja
słyszałam od niego deklaracje związku do końca zycia i pytania, czy zostawię
dla niego męża. to on mnie przekonuwał, że jest między nami to coś. a to, że
moze się bać, że go zostawię, jak męża... może podświadomie tak mysli, nie wiem
tego

[bezecnymen]

nie wiem, czy się orientujesz, jak niektórzy faceci rozumieją okreslenie..bycie
razem, tudzież.. zostawienie męża...ale niechta, przyjmijmy, że wyraził się
jednoznacznie... kości zostały rzucone, raczej nie wypadły 3 szóstki...i co
zamierzasz robić w tej sytuacji?

[mindsailor]

zaufac i czekać. a Ty co byś zrobił na moim miejscu?
teraz wygląda to tak, że ja mówię co drugi dzień, że to nie ma sensu, że
potrzebuję bezpieczeństwa, że się wyprowadzam, on z kolei po takich moich
wywodach sam pewnie nie wie, na czym stoi, i jest jeszcze dalej od podjęcia
jakiejkolwiek decyzji. a skoro on nie podejmuje działań, ja znowu chcę sie
wynosić... i tak w kółko. błędne koło. nie wiem, jak z tego wyjść
chyba tylko zaufać raz jeszcze.

[bezecnymen]

może jednak wróć do męża? zaszalałaś, może pora się ustatkować?

[mindsailor]

ale ja się chcę z nim ustatkować!!! jest mi z nim dobrze!
o powrocie do męża pisałam gdzieś wyżej. nie mogę, nie chcę, nie potrafię.

[bezecnymen]

zdaje się, że pisałaś też, że to on złożył pozew..dlaczego nie Ty??

[mindsailor]

mój mąz złożył pozew, tak, to prawda.
bo ja czekałam, aż pierwszy złoży mój partner, bo czekałam, aż to on pierwszy
wykona ten ruch. i tak pewnie byśmy sobie czekali...on na mnie, ja na niego
on się bał, że ja nie złoże, ja - że on. dwoje asekurantów, co? nie mam juz
czasem siły na to wszystko

[akacjax]

To musisz wyraźnie powiedzieć mu jak Ty rozumiesz stabilizację.
Istnieje też ryzyko, że jeżeli facet zdecyduje się na rozwód, to po odzyskaniu
wolności nie będzie chciał jej szybko stracić. Nie dostaniesz gwarancji od
niego. Z drugiej strony, czy na pewno nie kochasz swojego mężą?

[mindsailor]

mówię to cały czas!!! już mi się, rzygać za przeproszeniem chce od tego mojego
gadania!!! co do wiązania się slubem, to mie tez na razie nie to w głowie.
jeszcze nie tak szybko.
czy kocham? nie wiem...

[anybody1]

tylko czekałam aż sie tu pojawią panowie i wybuchnie burza jesteście
przewidywalni moi drodzy
postarajcie się o troszkę obiektywizmu, co?

[mindsailor]

łatwo się ocenia z boku. ja tez zawsze miłałam receptę i dużo krytyki na
potkniecia innych

[bezecnymen]

mnie nie tak łatwo...a mojej oceny tu jeszcze nie ma..na razie badam sprawę..i
nie wiem czy w ogóle dokonam jakiejś oceny...nie siedzę na forum by się nad
kimś znęcać, chce tylko zrozumieć, jaka jest sytuacja mindsailor i co ona
zamierza

[mindsailor]

wiesz, przez ostatni czas tyle się nade mną znęcano, że ocena kogoś obcego, jak
Ty nie zrobi na mnie wrażenia. jednak miło, że nie od razu rzucasz kamieniem
ja też próbuję zrozumieć, bardziej od strony męskiej, jego strony.

Mindsailor:

[akacjax]

Było wygodnie przy mężu, ale, czy szczęśliwie? Gratuluję odwagi, nie sztuka
jest zmieniać, gdy się zawali, sztuką jest być sobą, szukać swojego szczęścia.
A czy my kobiety w tym szukaniu nie jesteśmy zbyt łatwowierne, czy nie ulegamy
iluzji? Czy nastepnego faceta zbyt nie idealizujemy? A potem jakaś gorycz?
Emocje, uniesienia, zauroczenie, wierzymy, że będzie cudnie, a jest jak jest.
Normalnie. Poza tym Ty odchodzisz ze związku dla innego, a on, może wolałby
zaczekać z tym wiązaniem się ponownym? Z różnych względów. I wcale nie znaczy
to, że Cię przestał kochać.
A w ogóle, czy to prawdziwa miłość można sprawdzić dopiero, gdy pojawia się
zwykła, szara codzienność.
Liczy się to, czego Ty naprawdę chcesz.

[mindsailor]

odpiszę z domu, bo zaraz zmykam

[mindsailor]

mi teraz jest normalnie i jest dobrze. odchodząc, nie spodziewałam się
fajerwerków i zabawy przez cały czas. taka normalność i codzienność we dwoje to
jest to, czego chciałam. jest tak, jak byc powinno. tylko brakuje mi
stabilizacji, brakuje stąpania po twardym gruncie. ale macie rację, na to
trzeba czasu.

Z punktu widzenia męża

[plathess]

Jezu, czytam jaka dzielna ona, kochana niemal, bo się przyznaje się do tego, że
to ona jest winna. Fakt faktem, że przyznanie się kobiety do tego, że to ona
jest tą złą, to rzecz jeszcze mniej spotykana niż uczciwość u polityków, ale to
jeszcze nie powód by się podniecać jej wspaniałą postawą!
Łachy ladaca nie robi.
Ona nie ma siły spojrzeć mężowi w oczy. A ciekawe, czy ten mąż ma ochotę by ona
to robiła, czy on w ogóle by się zgodził na jej powrót? O to się nikt nie
martwi. No bo jak kochał prawdziwie to wybaczy kobiecie tylko dlatego że jest
taki kochany, bo on jest mężczyzną a ona kobietą, dlatego JEJ wolno więce?!
Nie, nie!~
W życiu 'takiej' by z powrotem nie przyjął.


PS. Oby tamten dał jej kopa. Moje ciche życzenie i mini-marzenie.

[mindsailor]

zwolennik teorii zbrodni i kary? to muszę Cię pocieszyć, że dostałam już kopa
za swoje postępowanie. i to takiego, że nikomu nie życzę.

[bezecnymen]

zdaniem mojego zacnego przedmówcy powinnaś cierpieć do końca życia

[mindsailor]

będę cierpieć do końca. straciłam dziecko, tego się nie zapomina

[bezecnymen]

jak to?
ono zostało z ojcem czy może.....

[mindsailor]

poroniłam
ojcem był obecny partner

bez komentarza...

[bezecnymen]

[plathess]

mindsailor napisała:

> poroniłam
> ojcem był obecny partner




Farciarz z niego.

[scriptus]

Plathess, to było wstrętne.
Poronienie, to jedna z najgorszych rzeczy, jaka może się przytrafić kobiecie, a
ojciec dziecka, jeżeli to nie łajdak, też to przeżywa, zwłaszcza, jeżeli
oczekują na dziecko RAZEM. Nie wiem, czy kiedykolwiek przyłożyłeś ucho do
brzucha Twojej ciężarnej partnerki i próbowałeś "rozmawiać" z Twoim dzieckiem.
Poronienie, to jak śmierć tego dziecka, nigdy go nie zobaczysz, nawet nie będzie
miało grobu, często nie ma nawet imienia. Jeśli czekałeś, kochałeś, będzie
bolało do końca życia, jak strata każdej innej bliskiej osoby.

Ja , jeśli chodzi o stosunek do małżeństwa, nie jestem "człowiekiem
współczesnym", pragnę wierzyć w świętość i nierozerwalność związku małżeńskiego,
w to, że jest to na dobre i na złe, do końca życia... dla niektórych to
dyrdymały, ale ja postępuję według tej zasady. Za mało mam wiedzy i
doświadczenia, żeby potępiać ludzi, którzy postępują inaczej, rozwodzą się, ale
na pewno nie podzielam takiej postawy, nie pochwalam tego, niezależnie od tego,
ile kto ma racji. Wiem, że są różni łajdacy, stosujący wobec partnerek (czasem
bywa odwrotnie) przemoc fizyczną , psychiczną, maltretują, znęcają się. Dlatego,
nie potępiam, ale też nie pochwalam ani nie popieram ludzi rozwodzących się.
Nigdy nie powiem komuś - to był łajdak (łajdaczka), dobrze, że sie rozwiodłaś
(-łeś). Po prostu, powstrzymam się od osądu...

[iwona304]

Masz rację, ten człowiek nie dośc, że jest złośliwy i bezmyślny, to jeszcze
okrutny.
Tak przeciwny aborcji i zabijaniu, a potrafi napisać, że poronienie to dla
kogokolwiek fart.

To wstrętne, niepojęte, okrutne.

Ale radziłam juz założyc mu blokadę, bo z każdego forum juz go przepędzają.

[mindsailor]

wystarczy go ignorować i nie dać się prowokować

[anybody1]

może to nie będzie popularne co napiszę, ale moim zdaniem ma prawo powiedzieć
co myśli. rzeczywiście ma CIĘŻKI sposób wypowiadania myśli, jest cyniczny i
zgorzkniały. ale to co pisze nie jest głupie, przerysowane i bardzo czarno-
białe, ale sporo w tym tzw. prawdy prosto z mostu.
pomijając oczywiście kwestię "miał farta że poroniła", co jest okrutne i
poniżej pasa.

[mindsailor]

dlatego ja nie wchodzę z nim w takie dyskusje.

[jarkoni]

mindsailor, Twój kop jest jeszcze połowiczny, mnie poza rozwodem z mojej winy
dodatkowo zostawiła ta dla której się rozwodziłem...Nie uwierzysz, ale ten dół
z mułem jest głębszy niż sobie wyobrażasz...Czego Ci nie życzę...I dobrze, że z
mężem nie macie dzieci

[mindsailor]

a dalczego, jesli można zapytać? tez nie mogłeś się zdecydować? jak było u
Ciebie?
może on tez się boi, że weźmie rozwód, a mi sie odwidzi?

[jarkoni]

właśnie...może tego się właśnie obawia..

[mindsailor]

ja się też boję, ale działam. idę za ciosem. skoro się powidziało "a"...

[jarkoni]

masz absolutną rację...
1. Twoje zdecydowanie pomoże mu podjąć decyzję, i niezależnie od tego czy na
tak, czy na nie...Ale przynajmniej będziesz wiedziała na czym stoisz..
2. Jeśli się wystraszy, że Ty tak na poważnie i że już masz dosyć czekania i
pustych obietnic..i być może odejdzie..To wtedy masz wolne ręce, koniec
dylematów wszelakich..I początek nowego życia

[mindsailor]

na jego zdecydowanie to już nie liczę. gdy spakowałm się pierwszy raz, był
płacz z jego strony, że kocha, że jestem dla niego wszystkim, że dla mnie
podzielił majatek z żoną (bo to chyba dla niego najważniejsze - stracił
pieniądze!!!)itp. ugięłam sie, powiedziałam, że czekam w takim razie na ruch z
jego strony, że teraz on ma odbić piłeczkę. i co? nic. spakowałam się po raz
drugi (do teraz), znowu płacz, znowu, że "ja cię kocham". i znowu nic nie robi.
tylko mówi, mówi, mówi. że "trzeba wziąść rozwód", że "musimy sobie poukładać
zycie", "rozpisać sprawy majątkowe" (to a'propos propozycji kupna wspólnie
mieszkania). a mi sie juz nawet nie chce rozmwiać. ile można? tymbardziej, że
dopiero sie budzi, gdy ja mam spakowane walizki. sam nigdy nic nie zrobi

[jarkoni]

No to masz w miarę klarowną sytuację...Kupuj mieszkanie i przeprowadzaj się,
zaproś znajomych na parapetówę i patrz jak sytuacja się rozwinie..Czy on zrobi
krok rozwodowy i będzie chciał się wprowadzić...A może Ty na rozprawie
pojednawczej porozumiesz się z mężem...A może pojawi się w Twoim życiu ktoś
nowy.. Dużo tych "może"..
PS A gdzie teraz mieszkasz? Z mężem pewnie nie, z obecnym też chyba nie..

[mindsailor]

to mnie postawi na nogi, jak myslę. bo najważniesza jest teraz dla mnie
stabilność, pewność, że na czymś konkretnym stoję. a nie mżonki i obiecanki-
cacanki.
ps. z mężem nie mieszkam juz rok. przez pół roku wynajmowałam mieszkanie, teraz
mieszkam u niego

[jarkoni]

jak to mieszkasz u niego???? A jego żona w takim razie gdzie mieszka? Chyba się
trochę pogubiłem..

[mindsailor]

jego żona wyprowadziła się ponad rok temu. teraz kupiła sobie mieszkanie.
ja wyprowadziłam się od męża rok temu, do stycznia mieszkałam w wynajmowanym
mieszkaniu, od stycznia u niego.

[jarkoni]

i już wszystko jasne...

[mindsailor]

czyli co? z męskiego punktu widzenia?))
dla mnie nie ma tu nic jasnego

a własnie!!!

[bezecnymen]

a jaka o tej całej awanturze arabskiej jest opinia jego aktualnie prawnej
małżonki? może warto by kobiecie podpowiedzieć, że mąż ją zdradza, i wtedy
szybko się problem jego rozwodu rozwiąże

[mindsailor]

juz wyjaśniam:
jak pisałam jarkoniemu, żona wyprowadziła się od niego ponad roku temu, jakis
miesiąc temu kupiła sobie mieszkanie. wie od poczatku, że on kogoś ma (czyli
mnie), wie tez, że mieszkamy razem u niego.
ona chce się rozwodzić, ale uważa (i słusznie zresztą), że to on powinien
załatwiać od strony formalnej.

[anybody1]

rzeczywiście zastanawia mnie jedna rzecz... bo (powinieneś czytać uważniej
mąż deklaruje że chce jej powrotu. tylko że człowiek, któremu świat wali się na
głowę, inaczej postrzega rzeczywistość. może teraz chce na siłę zatrzymać
przeszłość, wydaje mu się że wszystko wybaczy i że może być jak dfawniej, a za
jakiś czas, jak już będzie w stanie logicznie myśleć, może się okazać że sobie
nie radzi ze świadomością tego co zrobiła. no bo przecież już nigdy nie byłoby
jak dawniej.

[plathess]

anybody1 napisała:

> rzeczywiście zastanawia mnie jedna rzecz... bo (powinieneś czytać uważniej
> mąż deklaruje że chce jej powrotu. tylko że człowiek, któremu świat wali się na
>
> głowę, inaczej postrzega rzeczywistość. może teraz chce na siłę zatrzymać
> przeszłość, wydaje mu się że wszystko wybaczy i że może być jak dfawniej, a za
> jakiś czas, jak już będzie w stanie logicznie myśleć, może się okazać że sobie
> nie radzi ze świadomością tego co zrobiła. no bo przecież już nigdy nie byłoby
> jak dawniej.




Chce nie chce. Pytanie, czy jest w stanie żyć z nią po tym wszystkim i cieszyć
nią. Bo o zaufaniu nie może być mowy. To nie był przypadkowy seks z jakąś
prostytutką przy autostradzie. To jest zdrada pełną gębą.

[anybody1]

dokładnie tak. ja też uważam że to największa zdrada z możliwych i że nie można
o tym zapomnieć. wcześniej czy później ta pamięć i brak zaufania zatruje
wszystko.
kierując się tym o czym piszesz, nie dałam mężowi szansy.

[gosiaas25]

Pozwól mu odejść
przecierpieć, przeboleć, zapomnieć
nie karm go wizją uczciwej Ciebie, nawet w zdradzie,
nei zachowuj twarzy, choć wiem, że Ci to potrzebne, że to ratuję część Ciebie
jaką znałaś
uwolnij go, to jedyna rzecz jaką możesz zrobić
wiem, że to brzmi okropnie...

[anja_pl]

gosiaas25 napisała:

> ...
> uwolnij go, to jedyna rzecz jaką możesz zrobić
> wiem, że to brzmi okropnie...
>
nie da się uwolnic, On już nigdy nie zapomni
zawsze będzie w Jego sercu, do końca Jego życia...
tak to jest porąbane...
wiem, sama tak mam ...

[anybody1]

coś w tym jest... gdyby mój ex zachował się tak jak powinien, dużo dłużej
zajęłoby mi otrząśnięcie się z tego. byłoby czego żałować...

[mindsailor]

ale jak???

[maciek19651]

Czesc,

Mindsailor, wiem, ze nie jest Ci latwo.
Musze Ci jednak powiedziec, ze mozesz popelnic wielki blad decydujac sie na
rozwod.

Ja pozwolilem odejsc pierwszej zonie, bo myslalem, ze jej nie kocham.
Niestety, nie odwzajemnialem jej uczucia i ona nie potrafila sobie z tym
poradzic.
Odeszla, ja sie powtornie ozenilem i po pewnym czasie dotarlo do pustej
czaszki, jak bardzo sie pomylilem.
Uswiadomilem sobie jak malo zrobilem, aby uratowac cos, co mimo wzlotow i
upadkow opieralo sie na szczerym uczuciu.

Ty tez sie przekonasz, ze kochasz swojego meza, ale wtedy moze byc za pozno.
Zwlaszcza, jezeli to co przezywasz z nowym partnerem juz teraz rodzi obawy i
poczatki rozczarowania.

Stracisz prawdziwa, najpiekniejsza milosc, tylko dlatego, ze jakas duma, wstyd,
czy co tam jeszcze nie pozwala Ci sie ugiac.
Nie mozesz spojrzec mu w oczy? Mysle, ze za pare lat, kiedy zdecydujesz sie
definitywnie zniszczyc to co zbudowaliscie, zaczniesz poszukiwac tego
spojrzenia. Chodzac po ulicy bedziesz liczyc, ze go gdzies spotkasz za rogiem i
ze znowu wszystko bedzie jak dawniej. Ale nie bedzie. On nie bedzie wiecznie
czekal, pozostanie mu wielka wyrwa w sercu, ale bedzie musial isc do przodu. A
Ty moze poukladasz sobie moze zycie z nowym, moze z innym, moze z nikim... ale
i tak pewnego dnia zrozumiesz, ze stracilas cos wspanialego, ze nic nie
zyskalas odrzucajac uczucie meza.

Sprobuj, mimo wszystkich zwiazanych z tym trudnosci, poukladac sprawy z mezem.
Z tego co mowisz bardzo Cie kocha i jest gotow przebaczyc. Pokaz mu, ze
zasluzylas na taki gest i docen to, co Ci oferuje. Kazdy nastepny facet bedzie
dla Ciebie tylko proba poukladania zycia, ustatkowania i poprawy swojego
wizerunku w oczach innych. Ale obawiam sie, ze nie bedziesz bardziej szczesliwa.

Mysle, ze wielu z nas chcialoby czasem cofnac czas. Czesto za pozno dochodzimy
do wniosku, ze zmarnowalismy szanse.
Czesto nie zauwazamy sygnalow, za szybko sie poddajemy i liczac na odmiane losu
przewracamy swoj swiat do gory nogami... jednak nie zawsze to jest ta wlasciwa
droga...

I jeszcze jedno.
Pamietaj, ze jezeli decydujesz sie na rozwod, to robisz to dla siebie.
Nie dla nowego. Jak cos pojdzie nie tak, bedziesz jego obwiniac o swoja decyzje.
Zrob to, jezeli jestes pewna, ze chcesz na zawsz pozegnac sie z mezem.

Powodzenia
Maciek

[mindsailor]

Cześć Maćku,
dziękuję Ci za ten list. Jakbyś czytał w moich myślach
Ja juz go szukam, wypartuje za każdym rogiem, zerkam łapczywie na skrzynkę
mailową, na telefon. I boję się, jak on odejdzie, bo wtedy będzie za późno na
cokolwiek. A duma, honor i przyznanie się do błędu... to nie dla mnie.
Wszyscy dookoło mówią, że on sobie poradzi, że nie mam co panikować, że
przesadzam. Ale ja go znam, wiem, że takie uczucie, jakie dał mi mąż zdarza się
raz na sto lat! Własnie takie szczere, bez liczenia, bez rachowania, takie
proste i prawdziwe.
Ale ja nie potrafię!!!

[maciek19651]

No coz.
Nikt nie moze podjac decyzji za Ciebie.
Maz tez Cie na sile do niczego nie zmusi.

Zrob tak, jak mowi Ci serce. Nie glowa.
Ona czasem zaczyna wariowac z przepelnienia roznymi myslami...

Maciek

[mindsailor]

moja właśnie wariuje

[jarkoni]

Maciek masz dużo racji...Pisałem już, ze chaos w głowie i chęć zachowania
resztek honoru to może zły doradca...

[kotkamru]

Maciek,

ja też podobnie jak Mindsailor dziękuję za twoją wypowiedź.Jest mądra i duzo w
niej prawdy, ja też czekam na sygnał, znak od męża, ale on mnie kompletnie
zlekceważył, a gdyby zawalczył o nasze małżeństwo pewnie nie rozwodzilibyśmy
się dziś. No cóż pewnie masz rację,że każdy następny związek będzie tylko próbą
poukładania sobie życia na nowo, po tym jak to co było w nim najważniejsze
runęło.
Pozdrawiam Ciebie i wszystkich zagubionych w podobnych sytuacjach....

[dobrydzien]

Przeczytałam wszystkie wypowiedzi i coraz trudniej jest zrozumieć bohaterów.

Mindsailor żyjesz trochę poza rzeczywistością, we własnym świecie gdzie wszyscy
szaleńczo Cię kochają i zrobią dla Ciebie wszystko.
Traktujesz facetów bardzo przedmiotowo liczy się tylko Ja.

Twoja nowa miłość nie jest twardzielem gotowym na szalenstwa z miłośći ( na
forum jest wiele historii w których faceci potrafili dokonać wyboru i podjąć
decyzję ) jeśli go kochasz to przyjmij go takiego jakim jest a nie zmieniaj do
swych wyobrażeń.
Mówisz, że mąz wciąż czeka ale to chyba on zdecywał się na rozwód, nieprawdaż ?
Rzeczywistośc jest trochę inna niz myslisz.

Spokojnie wszystko przemysl, znajdz siebie, może jakiś wyjazd na przemyslenia.

Nie ma nic złego w poszukiwaniu siebie tylko nie wolno się okłamywać.
powodzenia

[mindsailor]

a co niby miał robić mąż? czekać na mnie w nieskończoność? miał byc przywiązany
do nadziei, że wrócę jak pies zostawiony w lesie? chce to uciąć, jak mi
powiedział. chce juz nie czekać na mnie, nie tęsknić. broni sie przezde mną. i
dobrze, że złożył ten pozew, bo ja nie wiem, czy dała bym radę
a szaleńczo kocha mnie mąż,a nie wszyscy. to wiem.
nie chcę zmieniać partnera, kocham go takim, jaki jest, ale ciężko mi
zrozumieć jego zachowanie.

[bezecnymen]

wiesz co? przyprowadź go na forum..może my z niego coś konkretnego wydusimy

[miawalles]

bardzo chętnie)
ale, przy całym szacunku dla Szanownego Grona Rozwodowych Forumowiczów,
podejrzewam, że nic by z tego nie wyszło. bo zamknieta ci to bestia i nie skora
do uzewnętrznień. a jeszcze przyznac sie do kłopotów, do tego, że sam sie
gubi...? co to, to niestety nie

[jarkoni]

może wystarczy, że poczyta....Bezecny plan: podać mężowi link do wątku...

[bezecnymen]

a kto to napisał? czy to mindsailor w nowej kreacji czy ktoś nowy, kto zna exa
rzeczonej, albo onże sam osobą własną??...... ja tu zwariuję niebawem

[jarkoni]

mój pomysł jest całkiem całkiem....Niech zakochany mąż poczyta i rzuci się z
kwiatami....owiniętymi w podarty pozew.... A tak bez żartów, mindsailor, a co
gdyby naprawdę tak zrobił? Może byłoby nijako przez miesiąc albo nawet
rok...Ale potem ech...Nie warto?

[mindsailor]

[mindsailor]

nie, to se ne wróti ja nie umiem.
najlepiej byłoby pozwolić mu odejść, jak ktoś radził. zerwać raz na zawsze, a
nie takie kurczowe trzymanie - ja jego, on nadziei, że może jeszcze wrócę
ostatnio mi napisał, że nie mam sie co stresowac tym sądem, bo to przeciez
sprawa pojednawcza i wszystko zależy od nas...

[mindsailor]

a to kto? dobry duszek???
może żona? hehehe

[hela74]

niewiele juz z tego rozumiem