Lektury dla Nas

[zwierciadlo0]

Czy mozecie polecic cos do poczytania, jak sie pogodzic z bolem po stracie,
po rozwodzie, jak zobaczyc pozytywy nowej sytuacji?
Moze kogos natchnela jakas ksiazka, dodala sil i otuchy?

Czytal ktos moze "Rozwód. Jak go przeżyć?" Jakuba Jabłońskiego?

Pozdrawiam.

[tachazit]

To zdecydowanie nie w temacie, chociaż też dotyczy czytania .
Wyciągnęłam od mamy taką książkę: WITCZAK Jerzy, Mężczyzna szuka miłości.
Warszawa, 1990. Wczoraj wieczorem miałam wieczór analizy i podsumowań
ostatnich wydarzeń w moim życiu i zaczęłam wertować to wydawnictwo, a w
szczególności interesujący mnie rozdział dotyczący zdrad małżeńskich.
Już było ze mną tak dobrze, już zaczęłam wierzyć że ułożę sobie życie, już
zaczęłam otwierać się na ludzi, kiedy doznaję załamki, bo czytam w książce
powyższej, że obecnie wiele samotnych kobiet decyduje się na związek z żonatym,
ponieważ statystycznie rzecz ujmując mają małe szanse na poznanie kogoś
wolnego. W takim związku mają zapewnioną potrzebę intymności, bliskości i
(względnego) bezpieczeństwa. Istnieje podobno bardzo duże prawdopodobieństwo
tego, że kobieta, która rozwodzi się w wieku 35 lat nie znajdzie dla siebie
partnera do końca życia. To wszystko oczywiście z powodów demograficznych,
statystycznych i pragmatycznych.
Nie powiem że się załamałam, ale smutna prawda na mój temat dotarła do mnie.
No, dotarła.

Może faktycznie poczekam aż zmieni mi się stan hormonów, zanim kolejny raz
wezmę się za lekturę takich rzeczy?

[porucznikk]

Samotność nie jest złym wyborem, ale rozstanie z córcią...to ponad moje siły.
Coby sie stało, gdyby bez mojej opieki dotknęło ją nieszczęście...Nigdy bym
sobie tego nie darował, karę wymierzyłbym sobie sam. Tak ją zakotwiczyłem,
wiadomo jakie są egzaltowane panienki. Ona wie, ze nie jestem tchórzem.
Wybrałbym mniejsze zło.
Wróciłem do exy. A niech mi podskoczy, odejdę.
por.

Hej i tak cicho o powrocie?

[akacjax]

To chyba dobra wiadomość.
Jak to było:super-udany związek kobiety i mężczyzny jest luksusem, bez luksusów można żyć-
Powodzenia nawet w mniej luksusowym życiu

[porucznikk]

Pożyjemy, zobaczymy, co wyjdzie. Mam przetartą drogę odwrotu i metę. Kiedy
jednak pomyślę o córci, ogarnia mnie strach. Ona tak bardzo mnie potrzebuje, że
nawet nie przypuszczałem, że mozna aż tak. Co do żony, dla dobra idei pogoniła
drugiego. Myślę, że na dobre jej się odechciało i tego i ewntualnych następców.
por.

[zwierciadlo0]

Czy ja dobrze rozumiem wrociles do Ex, zeby byc blizej corki? Ok, nie mam
dzieci,ale jestem w stanie sobie ta tesknote wyobrazic (tesknie do
nienarodzonego? moze juz psychiatra mnie uleczy tylko?).
Buziaki.

[marika.a]

Polecam "Życie w radości" Sanaya Roman
Książka, która przygotowuje do zmian.
Jak osiągnąć równowagę wewnętrzną, spokój emocjonalny, pewność siebie
i bardziej doceniać siebie.

[zwierciadlo0]

Ale to zycie w radosci po rozwodzie, czy tak ogolnie?

O forum

[porucznikk]

Studiowałem Wasze forum i dzięki niemu zdobyłem taką wiedzę jakiej nie dałoby
mi ukończenie 3 fakultetów z nauk ścisłych. Dobrze, że jest.
por.

[marika.a]

Ogólnie, czytając tę książkę na pewne rzeczy należy patrzeć troszkę z
przymrużeniem oka. Generalnie ja odnalazłam dla siebie sporo cennych rad,
wskazówek.

Jeżeli wróciłeś...

[tricolour]

... do ex dla "dobra" dziecka, to nie jest to żadne dobro - krzywda wręcz dla
niej gdy widzi nieszczęśliwych rodziców.
Dodatkowo jeżeli ma świadomość takiego faktu (powrotu dla jego "dobra") to każdy
Wasz konflikt grozi wielkim poczuciem winy u dziecka. No i strachu, że przez nie
znów sie rozchodzicie...

[zwierciadlo0]

Tricolour, bardzo madre to co napisalas!

[akacjax]

Czytałam niedawno, że taki powrót może być jednak budujący dla dziecka, przeciez dzieci chcą by rodzice byli razem. Jest nadzieja, że kiedyś doceni, ze to dla niej.
A na drugiej szali: i jak teraz będzie-próba powalczenia o normalność, czy chłód, lodowatość, krzyki, kłótnie, niezgoda? Po takim życiu dzieci mówią: już lepiej gdyby byli osobno.

Wybór należy do Was, może pokażesz żonie nasze forum?

[porucznikk]

akacjax napisała:

> Czytałam niedawno, że taki powrót może być jednak budujący dla dziecka,
przecie
> z dzieci chcą by rodzice byli razem. Jest nadzieja, że kiedyś doceni, ze to
dla
> niej.
Nie ma takiej świadomości i nie chcialbym, żeby o tym wiedziała. To byłby
nadmierny ciężar.
> A na drugiej szali: i jak teraz będzie-próba powalczenia o normalność, czy
chłó
> d, lodowatość, krzyki, kłótnie, niezgoda? Po takim życiu dzieci mówią: już
lepi
> ej gdyby byli osobno.
Jeśli nam się nie powiedzie, może powie, że lepiej się rozejść, ale wtedy nasze
rozstanie zniesie dużo łatwiej. Zrozumie, że dłużej nie sposób żyć według
starego, błędnego modelu. To poniekąd będzie jej decyzja. Za kilka lat istnieje
inna możliwość, że to ona nas zostawi, już dziś wspomina o usamodzielnieniu.
> Wybór należy do Was, może pokażesz żonie nasze forum?
Myślałem o tym, ale ona jest ciągle zajeta: fryzjer, manicure, krawcowa.
Zresztą nie ma potrzeby potrzeby, wystarczę, że ja jestem współredaktorem i
wiernym czytelnikiem.

[porucznikk]

tricolour napisał:

> ... do ex dla "dobra" dziecka, to nie jest to żadne dobro - krzywda wręcz dla
> niej gdy widzi nieszczęśliwych rodziców.
Pracujemy nad tym, abyśmy oboje mieli powód do uśmiechu.
> Dodatkowo jeżeli ma świadomość takiego faktu (powrotu dla jego "dobra") to
każd
> y
> Wasz konflikt grozi wielkim poczuciem winy u dziecka.
Córcia nic nie wie o istotnym motywie. Jest szczęśliwa, gdy w domu jesteśmy
oboje. Sądzi, że założyliśmy okres próbny, w którym się sprawdzimy jako
małżeństwo albo nie.
> No i strachu, że przez ni
> e
> znów sie rozchodzicie...
Dziecko nigdy nie miało wrażenia, że ma jakiś udział w naszych wojnach. No,
może przez chwilę, bo moja żona jest porywcza i nie najmądrzejsza. Córka jest
uprzedzona, że może się cała historia powtórzyć. W razie czego będzie jej
łatwiej. Ostatnio nawet sugerowała, że wolałaby mieszkać ze mną. Pokrętna
kobieca natura...Cóż, córka...eh..
por.

[maggie11]

Ksiazka sprzed 10-ciu lat, moze od tamtej pory cos sie zmienilo?
Mam nadzieje, bo jak nie to do konca zycia bede sama. Zanim sie rozwiode bede
miala 32 lata, potem czas na leczenie ran i moje szanse spadaja do zera (((

[tachazit]

Ba, nie sprzed 10-ciu, ale nawet sprzed 15-tu. Obawiam się, że od tego czasu
nie zaszło wiele zmian demograficznych, które mogłyby nam sprzyjać. A może
jednak jest więcej rozwodów.
Maggie, ja w lutym skończę 33.
Jak myślisz, jakich facetów możemy poznać?
Jestem nawet gotowa zmienić pracę, po to żeby znaleźć się w środowisku bardziej
sprzyjającym poznawaniu ludzi.

Przede wszystkim szanuj siebie...

[tricolour]

... a na pewno zwrócisz uwagę.

Faceci w odpowiednim wieku nie szukaja kociaka, słodkiej idiotki, uosobienia
seksu, zarozumialca, chodzącej głupoty, dziwki, madonny, uczonej profesorki itp..

Szukaja odpowiedniej mieszanki wymienionych cech

Tachazit.

[maggie11]

Mozemy poznac rozwodnikow. Bo niestety jestem zdania, ze jak facet w pewnym
wieku jest ciagle sam to cos z nim nie tak.
Tez sie zastanawiam nad zmiana pracy zwlaszcza, ze pracuje z jeszcze-mezem w
jednej firmie.
A tak z zycia - to przeciez jest duzo par po drugim lub nawet trzecim slubie.
Nie mozemy traktowac danych statystycznych jak wyroku, prawda?

[porucznikk]

Może to dziwne, ale ja sie nigdy nie bałem samotności, może dlatego że przy
żonie doszedłem do znacznej wprawy w tej dziedzinie. Samotność nie jest zła,
kiedy się jest samemu. Znacznie gorzej, gdy jest się samotnym we dwoje, a nie
daj Boże w trójkącie.
por.

[z_mazur]

Polecam "Kiedy partner odchodzi" niemieckiej autorki niestety w tej chwili
jestem w pracy i nie pamiętam nazwiska. Jak w googlach wrzucisz tytuł na pewno
znajdziesz.
Ja ją kupiłem na allegro poniżej 10 zł.
Książka jest świetna. Autorka (psychoterapeutka) sama przeżyła porzucenie i to
się czuje podczas lektury. Świetnie oddane sa emocje targające porzuconą osobą.
Książkę czyta się o tyle trudno, że jest brutalnie szczera. Ponieważ ja jeszcze
cały czas walczę o mój zwiazek więc po przejrzeniu odłozyłem ją, jeszcze mam na
nią czas ale i tak dowiedziałem się paru przykrych ale prawdziwych rzeczy.

Pozdrawiam

[zwierciadlo0]

Autorka jest Doris Wolf, dziekuje.

[porucznikk]

z_mazur napisał:

> ja jeszcze
>
> cały czas walczę o mój zwiazek
Przestań walczyć, przemów ludzkim głosem, mów o tym, co do niej czujesz i o
sobie: prawdę, prawdę. Kobiety miekną jak wosk pod wpływem takiej taktyki, ale
na wodzy trzymaj łzy, nadmierne korzenie się, klękanie, bo nie wiadomo, co ona
z tym zrobi. Tak tylko piszę, nie znam Twojej żony.
por.

[vertigo5]

Hmmmm, ja raczej nie jestem szczegolnym zwolennikiem poradników typu "jak
zmienic swoje zycie", "jak zdobyć pieniadze" czy "jak poradzić sobie z
odejściem partnera".
Lepszym antidotum na problemy (także te okołorozwodowe)są ludzie, znajomi,
kontakty, wyjścia gdziekolwiek... .
Dla mnie taka właśnie "terapia" była najlepsza.
Trzymaj się Zwierciadło!

[maggie11]

vertigo5 napisał:

> Lepszym antidotum na problemy (także te okołorozwodowe)są ludzie, znajomi,
> kontakty, wyjścia gdziekolwiek... .

Tylko jak nie zameczyc znajomych swoim nieszczesciem, kiedy czlowiek tylko o
tym potrafi mowic? Ja sie boje, ze przegne mimo dywersyfikacji. Dlatego tez
chodze do terapeutki, ktorej place za to, ze wyslucha i madrze doradzi mimo, ze
nie jest to psycholog.

[vertigo5]

Wiesz maggie, ja też chodziłem do terapeuty i uważam że bez sensu
wydawałem pieniadze. Znacznie lepsze efekty (przyzwoite samopoczucie, dystans)
dawało mi wejście między ludzi a nie zamykanie się i odgradzanie murem od życia.
I to wcale nie o to chodzi, żeby znajomych zadręczać swoimi kłopotami. Chodzi o
zwykłe wyjścia, zwykłe pogaduchy, jakies wypady do knajpy, na mecz itp.
Starałem się ( i staram) robic to na co w małżeństwie nie miałem czasu. Teraz
mam właśnie więcej czasu na kontakty z kolegami, odświeżyłem parę starych
znajomości... . I mimo tego, że moje wyobrażenia o zyciu w rodzinie runęły i
są historią to nie uważam, że świat się skończył... .
3 maj się !

[porucznikk]

vertigo5 napisał:

> Znacznie lepsze efekty (przyzwoite samopoczucie, dystans)
> dawało mi wejście między ludzi a nie zamykanie się i odgradzanie murem od
życia
> .
> I to wcale nie o to chodzi, żeby znajomych zadręczać swoimi kłopotami. Chodzi
o
>
> zwykłe wyjścia, zwykłe pogaduchy, jakies wypady do knajpy, na mecz itp.
> Starałem się ( i staram) robic to na co w małżeństwie nie miałem czasu. Teraz
> mam właśnie więcej czasu na kontakty z kolegami, odświeżyłem parę starych
> znajomości... .
Tak właśnie wyobrażałem sobie moje życia jako singla.
por.

[porucznikk]

maggie11 napisała:

> Dlatego tez
> chodze do terapeutki, ktorej place za to, ze wyslucha i madrze doradzi mimo,
ze
>
> nie jest to psycholog.
A jakiej jest profesji?

[maggie11]

Terapeuta NLP czyli neuroprogramowania lingwistycznego. Zanim do niej trafilam
nie wiedzialam nawet, ze cos takiego istnieje.

[nangaparbat3]

"Dobre zycie w pojedynke" chyba się to nazywało, autora nie pamietam, wydał
Santorski.
Nie zachwyciło mnie, ale na pewno na temat.

[zwierciadlo0]

Tyle ze ja nie mysle o zyciu w pojedynke a o pogodzeniu sie po stracie, po
rozstaniu.

[maheda]

Zwierciadełko - spójrz w zwierciadełko i odpowiedz Sobie - jak długo jeszcze
zamierzasz płakać nad mlekiem rozlanym wiele lat temu?
To nie pomoże ani Tobie, ani nikomu innemu. A Eksowi na pewno nie zaszkodzi ani
nie popsuje nawet humoru
PO CO więc? Hę?

[zwierciadlo0]

No wlasnie jedno co przychodzi mi do glowy to....to ze ja nie potrafie znosic
porazek? Ambicja?
Od zawsze wszystko szlo po mojej mysli, no prawie wszystko...do czasu
malzenstwa zakonczonego rozwodem. Ciezko mi to jakos zaakceptowac, ze to fakt
dokonany i nieodwracalny.

Hehe... mamy Cię.

[tricolour]

A właściwie sama się masz. Kolejna perfekcjonistka!

To nie ambicja, to rozdęte ego tak boli. Jak mogło sie stać, że mi małżeństwo
sie rozleciało? Głupsze koleżanki są sczęśliwe, a ja nie... uuuuuuuuu.

Rozleciało i już, a jak bedziesz dalej tak marudzić, to zostaniesz sama do konca
życia, bo faceci nie chcą bawić dzieci tylko kochają dojrzałe kobiety.

[zwierciadlo0]

Bingo, z tym perfekcjonizmem Cholera to nie jest dobre? Pytam retorycznie.
Ja wlasnie nie jestem dzieckiem (chyba?). Na zewnatrz silna, w pracy dowodzaca,
w domu teraz juz zupelnie inna. Choc bylam tez glowa w zwiazku i Ex powtarzal,
ze nie daje sobie pomoc, bo jestem za silna dla niego. A ja czulam wprost
przeciwnie
Jak zejsc poziom nizej?

Normalnie.

[tricolour]

Na poziom niżej schodzi sie normalnie, a jak sie pytasz, to lipa z tym
perfekcjonizmem.... P

NIE MUSISZ byc silna, NIE MUSISZ wszystkim dowodzić i tak dalej aż do znudzenia.
MOZESZ przyjść nieusmiechnieta, znudzona, nieumalowana i tak dalej aż do znudzenia.

Słuchać ludzi, prosić o pomoć a przede wszystkim:

!!!!!!!!!!!!!!!!!! NIE UDAWAĆ !!!!!!!!!!!!

Bo jak będziesz udawała, to oszukasz ludzi i zostaniesz sama. Jak teraz.

[zwierciadlo0]

Ale ja nie mam przeczucia ze udawalam!!! ze oszukiwalam!! Ja zostalam taj
wychowana, wpajano mi to do glowy od zawsze. A teraz kiedy sie sypnelo, to
czuje ze to inna rzeczywistosc. Jak to powiedzial moj kumpel: Ej Mloda, gdzie
Ty masz jaja?

No to podziękuj...

[tricolour]

... rodzicom za wychowanie i wpajanie zasad, że zawsze jesteś najlepsza. A jak
podziekujesz, to i tak to niczego w Twoim życiu nie zmieni.

Hm... Ty naprawdę stawiasz tak dziecinnie i naiwnie problem? Że nie masz
przeczucia, że nie udawałaś? Przecucia nie masz, a dalej udajesz, bo silna i
władcza kobieta w "rzeczywistości", a tutaj zagubiona i poplątana? Jaka jesteś
naprawdę?

Czas na wielkie odkrycia...

[zwierciadlo0]

Nie zapominaj, ze najlepsza obrona jest atak. Nie ma tu nic wspolnego z
udawaniem.

Hehehe...

[tricolour]

Nie musisz mi pokazywać ostrych pazurków.

Możesz posłuchać, jak wyglądasz z boku i jak Cie postrzegam. Możesz z tych
obserwacji zrobić uzytek. Możesz nie zrobić nic, albo wiedzieć lepiej.

Decyzja i konsekwencje należą do Ciebie.

[porucznikk]

Moja żona robiła mi tysiące uwag, aż doprowadziła do tego, że się wyłączyłem.
Jej i mój błąd zaciążyłby na całej rodzinie. Spróbujemy od nowa, elastycznie.
por.

[nangaparbat3]

Tri, pozwól, ze sie wtrącę.
Moja najlepsza, od dziecka, przyjaciółka, jest perfekcjonistką. Stąd wiem, ze
ten typ opisałeś bezbłędnie, byłam pełna podziwu czytając.
Ale jest jeszcze gorzej - ona chce to zmienić, wie, ze jest źle, właściwie
wszystko rozumie - i nic, ale to nic się nie udaje.
Ona wie, jak wszystko, ale to wszystko POWINNO być, przebiegać - także nasze
spotkania, kontakty. Jeśli odbiegaja od tego, co ona sądzi na ten temat, w ten
czy inny sposób daje mi odczuć, że nie spełanim jej oczekiwań - i wiesz, ja
wymiekam, tak sie nie da żyć. I unikam kontaktów, bo nie ma m siły do
przyjaźni, w której nie czuję się swobodnie, w której wciąż jestem - w bardzo
subtelny, ale i bezwzględny sposób - rozliczana np. z liczby i kolejności
(która kiedy do ktorej - jest obowiązek zachowania symetrii) telefonów.
Jest to okropne, bo naprawdę jest ona dla mnie bardzo ważną osobą, wiem, że
naprawdę bardzo cierpi, ze naprawdę chce to zmienić - i wszystko do d...
Mam nadzieje, ze u Zwierciadła to wszystko łagodniejsze, że łatwiej sie bedzie
z tym perfekcjonizmem uporać...

[porucznikk]

To o czym piszemy najwyraźniej się spaja.
por.

cytat ku przestrodze ;-)

[vertigo5]

tricolour napisał:

> Na poziom niżej schodzi sie normalnie, a jak sie pytasz, to lipa z tym
> perfekcjonizmem.... P
>
> NIE MUSISZ byc silna, NIE MUSISZ wszystkim dowodzić i tak dalej aż do
znudzenia
> .
> MOZESZ przyjść nieusmiechnieta, znudzona, nieumalowana i tak dalej aż do
znudze
> nia.
>
> Słuchać ludzi, prosić o pomoć a przede wszystkim:
>
> !!!!!!!!!!!!!!!!!! NIE UDAWAĆ !!!!!!!!!!!!
>
> Bo jak będziesz udawała, to oszukasz ludzi i zostaniesz sama. Jak teraz.

He, he, przypomniało mi się zdanie z Vonneguta (zacytuję z pamięci):
"jetseśmy tym kogo udajemy, dlatego musimy bardzo uważać kogo udajemy"
>

[porucznikk]

zwierciadlo0 napisała:

> Ex powtarzal,
> ze nie daje sobie pomoc, bo jestem za silna dla niego. A ja czulam wprost
> przeciwnie
> Jak zejsc poziom nizej?
Lubiłem, gdy żona prosiła mnie o pomoc. Czułem wtedy, że rosnę, że jestem dla
niej mężczyzną.
por.

[porucznikk]

Tribasic, powiedz to mojej żonie. Obojgu będzie nam łatwiej na nowej drodze.

[zwierciadlo0]

Mysle, mysle i juz osiwialam chyba.

[volvox2]

zwierciadlo0 napisała:
> Mysle, mysle i juz osiwialam chyba.

Możesz przeczytać "Żyć w rodzinie i przetrwać"
autor R.Skinner.

[porucznikk]

Ja coraz rzadszy mam włos.
por.

No to polecam

[maheda]

Nathaniel Brandon "Sztuka świadomego życia"

Oczywiście trzeba mieć wyrozumiałość dla "pewna Mary Smith ze stanu Iowa, po
kłótni z mężem ..." blablabla

Książka jest rewelacyjna. Nie tylko w czasie okołorozwodowym!!!

BRANDEN !

[maheda]

literówa

oj, to chyba nie tak...

[gotyma]

chcecie zaczytywac sie w tym co Was gnebi i boli? byc moze jest to jakis sposob
na zrozzumienie tego co bylo. ale po co grzebac i grzeebac w otwrtej ranie! nie
lepiej w tym czasie przestawic sie na lektury lekkie i przyjemne i o zupelnie
innej tematyce. takie co przeniosa nas w inny swiat i choc na chwile pozwola
zapomniec. mi pozwolila przetrwac chmielewska: tresc nieskomplikowana ale
radosna, wciagajaca i zajmujaca.

Lektury nie dla Nas

[brzoza75]

wydaje mi się, że Zahir Paulo C.

[tachazit]

PLZAK, Miroslav, Strategia i taktyka w miłości. WP, Warszawa, 1973

Tu przynajmniej nie ma danych statystycznych, a popularnonaukowe podejście w
połączeniu ze świetnym praktycznym, czeskim humorem, i z dystansem do spraw
sercowych. Dla mnie to ciekawa perspektywa widzenia, zupełnie inna od tego jak
patrzę, bo zazwyczaj wgłębiam się i analizuję. I jak to mówi moja
przyjaciółka "za dużo na ten temat myślę".