Udało się!!!!!!

[ak70]

Jeszcze nie wiem czy wierzyć... ale bardzo tego chcę. Słuchajcie: mój mąż
postanowił wrócić!!!! Chce byc z nami, chce spróbować jeszcze raz!!! I niech
mi ktoś powie, że nie było warto przepłakać cały tydzień, przebłagać go,
postarać się zapomnieć i wybaczyć zdradę... on naprawdę jest tego wart!!
Eeech!! Jestem taka szczęśliwa, choć jeszcze ogrom pracy przed nami (głównie
przede mną) - ale już nie będę sama!!
Dziękuję Wam wszystkim, że byliście ze mną!! ))))))))))))))))))***********

[bellima]

Życzę Ci wszystkiego najlepszego.

Tylko to zdanie mnie co najmniej dziwi: "Jestem taka szczęśliwa, choć jeszcze
ogrom pracy przed nami (głównie przede mną) - ale już nie będę sama!!"

Nic dziwnego, ze mężowie zdradzaja beztrosko na prawo i lewo, jeśli żony winę za
Jego zdrade biorą na siebie zwalniajac faceta z odpowiedzialności...

[gutek1231]

cieszę się razem z Tobą, jednak spójrz na to z większym dystansem.Moim zdaniem
nie masz powodu do takiej euforii. Bellina ma rację! naucz się cenić samą
siebie i poczytaj trochę o asertywności. Jednak z całego serca życzę Ci aby się
naprawdę powiodło.

[ak70]

Ja nie biorę na siebie winy za zdradę, bo uważam, że zrobił mi (w zasadzie jej
też) wielką krzywdę i on zdaje sobie z tego sprawę. Czuje sie winna, że nie
potrafiłam temu zapobiec, że nie dałam mu w porę tego czego potrzebował i o
czym starał sie mi - nie zawsze niestety wprost - powiedzieć. Dlatego walczyłam
do upadłego... i wygrałam!!!! Mam nadzieję, że nam sie uda... bo oboje bardzo,
bardzo tego chcemy.

Nic jeszcze nie wygrałaś...

[tricolour]

... a jak będziesz tak dalej myśleć, jak piszesz, to przegrana PEWNA.

To czy Wam się udało okaże się za rok, ale nie dzisiaj... Na razie piszesz, że
"Czuje sie winna, że nie potrafiłam temu zapobiec, że nie dałam mu w porę tego
czego potrzebował" co jest infantylne, a może nawet głupie.

W każdym razie życzę Ci sukcesu, ale nie wierzę weń.

[ak70]

Oj, tri... jak zwykle obuchem w łeb... ale chyba taki Twój "urok"... trochę się
już przyzwyczaiłam. Nie powiedziałam, że nam się udało, ale, że
dostałam/dostaliśmy drugą szansę... możesz nie wierzyć, mnie wystarczy moja i
jego wiara.
Pozdrawiam )))*

Całkowicie się z Tobą zgadzam,poza tym kto...

[gochaszcz]

powiedział,że winien jest ten,którego zdradzono?
To czy się udało,okaże się rzeczywiście za jakiś czas.
Z własnego doświadczenia wiem,że to nie jest proste,ze może być jeszcze
gorzej.Zdarza się,że ktoś robi coś raz i nigdy więcej,ale bywa,że wraca do
,,nałogu"... Mimo wszystko życzę powodzenia w walce o normalność i
podziwiam...ja nie umiałam...

[gutek1231]

Jeżeli czujesz się winna, że nie zapobiełaś zdradzie to pośrednio siebie też
obwiniasz! dlatego napisałam ci o asretywności naucz się mówić: nie, to nie
moja wina! Bo aktualnia w mojej ocenie postępowałaś na zasadzie: co ja zrobiłam
źle, że ON odszedł, że poszukał innej? A to jest chyba nie tak. Gdzie podziała
się jego odpowiedzialność za rodzinę, jego próba walki o Wasz związek / nawet
jeżeli Ty nie byłaś ideałem/. Pogodziliście się i to jest na ten moment
najważniejsze, jednak to Ty zostałaś skrzywdzona! okaż więc trochę sceptyzmu a
może i egoizmu.

[ak70]

Tak, czuję się winna... on walczył o nasz związek niejednokrotnie mówiąc mi
czego potrzebuje... mój błąd polegał na tym, że byłam zbyt pewna jego miłości i
tego, że zawsze mi wybaczy. Kielich goryczy sie przelał...
Chyba za długo byłam egoistką... dzięki Bogu, że jeszcze nie jest za późno.
Masz racje, że fakt, iż pogodzilismy sie jest teraz najważniejszy.
Dzięki za wszystkie słowa, jak zwykle dajecie mi do myślenia

[gutek1231]

W takim razie szczere gratulacje! trzymaj wszystko pod kontrolą i samokntrolą.
Ponoć chcieć to znaczy móc. Ucałowania

[gabriella21]

Cieszę się, że wszystko Ci się układa i czujesz się szczęśliwa, tylko
zastanawiam się co wpłynęło na zmianę decyzji Twojego męża, i czy rzeczywiście
jesteś teraz szczęśliwa, czy można wymazać z pamięci to co się wydarzyło, czy
nie dręczy Cię, że zawiódł, był z inną, ją dotykał i zapewniał, że kocha? Czy
mu ufasz? Czy nie czujesz do niego wstrętu?

[ak70]

Gabriella... zadałaś mi pytania, które ja sobie też zadaję... jedno jest pewne:
w moim odczuciu mogłam stracić coś wyjątkowego: szansę na normalną, szczęśliwą
rodzinę, której nigdy nie miałam. Oczywiście, że mnie dręczy to o czym
napisałaś i narazie nie jestem w stanie mu zaufać, mam jednak nadzieję, że to
przyjdzie z czasem. Dlatego dużo rozmawiam z nim o niej - wiem to może wydać
się śmieszne, ale chyba oboje mamy taką potrzebę, aby móc sie z tym uporać, a
ja wolę wiedzieć szczegóły niż wyobrażać sobie nie wiadomo co... "Człowiek
nigdy nie pozbędzie się tego o czym milczy" - i to jest święta prawda...

[gabriella21]

Cieszę się, że potrafisz tak rozsądnie myśleć, mam nadzieję, że dojdziecie do
porozumienia i będziesz szczęśliwa i tego Ci życzę .
Ale ostatnio pod wpływem wydarzeń w Twoim życiu rozmyślałam o swoim związku i
zaczęłam się zastanawiać, jak bym się czuła gdyby jednak mój mąż wrócił,
(chociaż też bardzo tego chcę) czy potrafiłabym zapomnieć, pstryknąć w palce i
udać że nic się nie stało? Jak na niego patrzeć? Jak rozmawiać? A może to przez
poczucie porażki chcę za wszelką cenę okazać się godna jego powrotu, tak jakby
ten fakt miał podwyższyć moją wartość, (jednak jestem coś warta). Takie myśli
ostatnio dręczą mnie nieustannie.

[bellima]

ak70 napisała:

> Dlatego dużo rozmawiam z nim o niej

o niej?? czyli o czym? o szczegolach ich zwiazku?? o jej życiu? o jej upodobaniach?


>- wiem to może wydać
> się śmieszne, ale chyba oboje mamy taką potrzebę, aby móc sie z tym uporać, a
> ja wolę wiedzieć szczegóły niż wyobrażać sobie nie wiadomo co... "Człowiek
> nigdy nie pozbędzie się tego o czym milczy" - i to jest święta prawda...


a "nadmierna ciekawość prowadzi do piekła" ...

[swieta_1]

o matko!! ak, Ty jesteś naprawde niesamowita! podziwiam. Nie potrafiłabym tak
żyć. Zresztą wiem, ze swojego przykładu, że rozmowa z nim o niby byłej to tylko
tyle że on chce jeszcze się nacieszyć choć rozmową, wrócić do wspomnienia
dotykania tamtej. Brrrr, nigdy więcej, nie życzę sobie przechodzić przez takie
piekło. Pozdrawiam i życzę Ci zapomnienia. Mnie się do dziś, jak sobie
przypomnę, ciarki latają po plecach, a nie jestem z mężem.

[ak70]

tak bellima... o tym dlaczego i jak sie poznali, dlaczego chcieli sprobowac byc
razem, co robili kiedy do niej pojechal... jakie smsy od niej dostawal i jakie
jej wysylal.. wszystkie szczegóły ich związku mnie interesują! I wiecie
dziewczyny co? Sama sie dziwię, że potrafię na to patrzeć tak z boku... w
zasadzie kiedy o tym mi mówi to czuję się jakby opowiadał mi film, mówił o
czymś co mnie bezpośrednio nie dotyczy... bardzo to dziwne, być może czas na
mój ból wewnętrzny jeszcze nie nadszedł?

[bellima]

ak70 napisała:

> . bardzo to dziwne, być może czas na
> mój ból wewnętrzny jeszcze nie nadszedł?

obawiam sie ze to moze byc prawdą.
zastanow się.
po co te pytania? zeby miedzy wami bylo lepiej? to rozmawiajcie o Was a nie o niej!
dla porownania? zebys zaczela sie zachowywac,postępowac, tak jak ona-ta lepsza
ktorej on chcial? daj spokoj....
nie wypytuj o szczegoly- bo moze wrocic rykoszetem od ciebie. a wtedy bedzie
krucho. nie lepiej porozmawiac z mężem raz -zamknąć to co było, wyjaśnić co ma
byc w przyszlosci czego oboje chcecie, i wygonic wreszcie te drugą z waszego
związku??

nie chcialabym byc zlym prorokiem,
ale moja znajoma tak samo jak ty- męża ktory zdradzil(wydalo sie ale nie chcial
odejsc) wypytywala lekko o szczegoly jego zwiazku z kochanką, on bezmyslnie
opowiadal jej wszystkie te szczegoly ktore chciala poznac, kochanka byla czestym
punktem ich rozmow, uznal ze to normalne, a ją to dotykalo coraz bardziej-
poczatkowo wdzieczna, ze zostal po paru miesiącach zaczela go nienawidzic, jak
uswiadomila sobie te wszystkie niewybredne "szczegóły" . zalowala ze o tym wie.
a teraz?- teraz ona ma kochanka, a z mężem ma rodzine i dzieci i potworną
niechęc do niego.

[gutek1231]

bellima masz zupełną rację! Dla mnie takie rozpatrywanie tamtej znajomości jest
poprostu chore, to jest znęcanie się nad samym sobą. Wcześniej czy później
takie opowieści zakiełkują czymś bardzo złym. I tu: 1. równaj do niej, 2. jak
On mógł. Mogę wybaczyć zdradę, mogę starać się o zapomnienie, mogę odbudowywać
nazs związek, mogę próbować być zalotna etc.etc.......całą masę innych głupotek
ale po co mi wiedzieć jak im było ze sobą? nie wiem, nie rozumiem, nie znajduje
żadnego logicznego uzasadnienia.

[gabriella21]

Wydaje mi się, że obie macie rację. Ja chyba też nie chciałabym wiedzieć. Choć
nie ukrywam, że czasami jestem ciekawa jak mu z nią jest, czym go urzekła, co w
niej takiego zobaczył, czego mu brakowało. Ale obawiam się ze ta ciekawość
powoli zaczęła by rodzić złość, zazdrość. Nie wiem ak może jesteś inna, może na
Ciebie te rozmowy działają jak terapia, ale uważaj, żeby to nie obruciło się
przeciw Tobie, żeby kochanka Twojego męża nie była ciągle między Wami. A tak
notabene, co skłania Twojego męża do opowiadania Ci oniej, chyba nie jest taki
zbyt dyskretny. Może o Tobie też wszystkie szczegóły jej opowiadał...

[gutek1231]

Gabriello mogę Ci z własnego doświadczenia powiedzieć, że i ta zwykła ciekawośc
minie. Nienawiść to też uczucie /bywają związki, że jedeyne/, które pozwala
wytrwać przy drugiej osobie. Ale w normalnych warunkach to uczucie też wygasa i
kiedy wchodzi na jego miejsce obojętność- wtedy się czuje "jestem wolna".

[nangaparbat3]

A dla mnie najważniejsze jest to, że wybrał Ciebie, ze chce byc z Tobą - i Ty
tego chcesz.
Nie widze powodu, żeby mu nie zaufać, ani tym bardziej, zeby siebie i jego
zadręczać.
Nie musiał wracać, wrócił bo chciał, bo Ciebie wybrał.
Podejrzliwość nigdy nic dobrego nie zbuduje, to tylko strach przed
rozczarowaniem nie pozwala nam zaufać. Ale w ten sposób nie dajemy szansy ani
sobie, ani temu drugiemu. Lepiej zaryzykować.

[agniesia.g]

zycze sszczescia autorce postu

ps. a moze to kochanka juz sie nim znudzila ?? Trzeba rozwazyc
wszystkie "wersje" ...

[yootrzenka]

Nie napiszę, że gratuluję Ci, że to Ty wygrałaś, bo tak naprawdę to jeszcze
bardzo daleka droga do tego, żebyś czuła, że on tak naprawdę wrócił i będziecie
to czuli oboje na 100%. Czytając Twoje posty otworzyły mi się baaaardzo szeroko
oczy, bo to wszystko są moje słowa sprzed roku. On zdradził, najpierw ukrywał,
potem już nie, potem się zastanawiał kogo wybrać i w końcu wrócił do domu.

To, jak się zachowywałam w tamtym okresie, ile w sobie znalazłam siły i
determinacji teraz jest dla mnie czymś niesamowitym. W życiu nie
przypuszczałam, po pierwsze, że to mnie spotka, a po drugie, że po zdradzie
będę tak walczyła, wysłuchiwała jego zwierzeń, czekała, a potem cieszyła się
jak dziecko kiedy wrócił.

Ale uwierz mi, że do dnia dzisiejszego nie jest mi łatwo zapomnieć, emocje już
opadły, na wszystko patrzę z dystansem i jak czasami wracają te wszystkie
wspomnienia to boli jak jasna cholera....

Mimo wszystko jednak warto dawać drugą szansę. Trzymaj się i bądź dzielna, bo
przed Tobą jeszcze wiele trudnych chwil.

[ak70]

yootrzenka... nawet nie wiesz jaka jestem Ci wdzięczna że to napisałaś! Pomimo
całego szczęścia jakie odczuwam w związku z jego powrotem mam mnóstwo
wątpliwości, o których pisałam ja i dziewczyny przed Tobą. Boje się czy
potrafię zapomnieć, nie wiem czy faktycznie ma sens rozmowa o niej (choć on sam
ostatnio mi powiedział, że ja wypytując go o nią nie pozwalam mu zapomnieć, a
on bardzo tego chce, więc moje pytania i powroty do tematu wcale mu nie
pomagają)... Twój przykład pokazał, że można,że warto, że da się... Długo
zapominałaś? I czy Twój mąż jak wrócił to żałował zdrady czy powiedział, że
zrobił to dla dzieci i będzie patrzył czy Ty sie zmienisz, aby było dobrze? Czy
miałaś cały czas wrażenie, że nie możesz powiedziec tego co myślisz/czujesz, bo
to go zdenerwuje i znowu będzie chciał odejść? Prosze napisz do mnia na maila
gazetowego...
Bellima, gabrielle... ja też nie wiem czy robie dobrze rozmawiając z nim o
tym... pewnie macie rację i chyba przestanę, bo on sam mi powiedział, że to ja
nie daję mu o niej zapomnieć. Ale Nan - moje słonko! - trzyma za mnie mocno
kciuki i mówi, aby cieszyc sie z drugiej szansy... i tak robię! Dziękuję, że
jesteście ze mną!

[yootrzenka]

do ak - napisałam Ci megadługiego maila, ale nie wiem czy doszedł, były jakieś
problemy, daj znać.

A odpowiadając na Twoje pytania - nie zapomniałam i myślę, że to już zostanie
na zawsze, z biegiem czasu boli coraz mniej, ale zostaje. Mój żałował,
przepraszał, obiecywał, że teraz tylko ja, tylko dla mnie, wszystko, na zawsze
i że wrócił do mnie, chociaż dzieci też były brane pod uwage w dużej mierze.
Myślę, że zdrada partnera zmienia obie strony, trzeba wiedzieć co robić, żeby
to się już nie powtórzyło. Jeżeli dałaś mu szansę, to musisz się uzbroić w
cierpliwość, nie wpędzać go w poczucie winy, ale nie możesz też tłumić swoich
reakcji, mów mu co czujesz i myślę, że nie możesz się bać, jeżeli w
konsekwencji czegoś co Ty tylko powiesz on odejdzie.

Wszystko się ułoży, zobaczysz, czas leczy rany pozdrowienia

[jeune-et-belle]

Ak, nie wiem, co rozumiesz pod stwierdzeniem "udalo sie". Ze wrocil fizycznie?
Ale czy psychicznie tez do siebie wrociliscie?
Ze kochanka juz nie jest miedzy wami? - A rozmowy o niej to co, jak myslisz?..
Ze teraz wiecej o sobie wiecie? - A po co te szczegoly intymne o jego zwiazku,
no po co, pytam?!
Ze zostanie z Toba? - A czy jestes pewna, ze to nie chwilowa zagrywka lub np.
odrzucenie przez kochanke sa tego przyczyna?
Dajcie sobie okres proby, to jasne, ale nie wyrabiaj w nim wrazenia, ze juz
znow Cie ma i wszystko gotowas zapomniec.
Nad zwiazkiem pracujcie razem, powoli i rozwaznie, i - koniecznie! - bez
kochanki miedzy Wami (w rozmowach...)
I pamietaj: ostateczne decyzje jeszcze p r z e d Toba!
Jestes wartosciowa, wrazliwa dziewczyna, cen sie, decyduj sama o swoim zyciu.
Jest tylko Twoje.

[ak70]

Psychicznie powoli do siebie wracamy... maluteńkimi kroczkami ale do przodu -
przynajmniej takie mam wrazenie. O niej już nie rozmawiamy... ostatnio włożył
znów obrączkę - niby nic - ale dla mnie to sygnał, że myśli i wie, że na tym mi
zależało.
Nie wiem czy zostanie ze mną... ma dalekosiężne plany (za pół roku zrobimy
to... a jak Piotrek pójdzie do gimnazjum (to dopiero za 4 lata) kupimy to...,
itp.), więc myślę, że będzie się starał pomóc mi w terapii, że będzie ze mną
chodził na terapię małżeńską, że postara się być dobrym ojcem... czy się uda i
na jak długo starczy mu zapału - nie wiem... mam nadzieję, że będe wiedziała co
i kiedy zrobić, aby sytuacja sprzed miesiąca nie powtórzyła się.
Piszesz: decyduj sama o swoim życiu - kiedy ja nie potrafię! Zawsze ktoś
decydował za mnie (chyba jedynie decyzje o wyborze męża podjęłam sama).. po
prostu nie potrafię tego robić... jeszcze tak wiele musze sie nauczyć. Czasem
czuję sie jak dziecko we mgle, które nie wie w jakim kierunku ma iść, aby nie
trafić na skraj przepaści tylko do bezpiecznego domu.
Jeune-et-belle dzęki za wszystkie słowa... postaram sie o nich pamiętać

[emde74]

zazdroszczę Ci i dlatego życzę powodzenia w budowaniu tego związku od nowa. Ja
gdybym mogła, tak bym zrobiła. M.

Udało się!!!!!!

[ladyhawke12]

Cieszę się, że Ci sie udało, ja bym nie zaufała nigdy w życiu.

[ak70]

Ja przecież nie powiedziałam, że ufam! Do tego jeszcze daleka droga i będzie
sie musiał postarac zdobyc moje zaufanie od nowa. On o tym wie... zapisałam nas
na terapię małżeńską (zgodził się), startujemy (a w zasadzie wznawiamy, bo juz
chodzilismy, tylko przerwaliśmy) w kwietniu. Być może obecność obcych,
życzliwych i kompetentnych terapeutów pozwoli nam sobie wszystko poukładać,
poradzić sobie z uczuciami - zwłaszcza tymi negatywnymi.
Czy będę potrafiła zapomnieć? Nie wiem... bardzo dużo zależy od niego: jego
zachowania, postawy, okazywania uczuc mnie i dzieciom... Ale mam nadzieję, że
warto i że sie uda!
Pozdrawiam

[anja_pl]

źle, to on powinien znaleźć i zapisać was na terapię malżeńską, ty powinnaś
poszukac terapii dla DDA. On nic nie robi, a ty podsuwasz mu wygodne i gotowe
rozwiązania. Co to znaczy ,że się zgodził? To on powinien zabiegać, abyś Ty sie
zodziła. Kobieto opanuj się, wygrałas bitwę, ale nie wygrałaś wojny. Nie wiem
kiedy będziesz mogła powiedzieć,że wygrałaś wojnę.

Zapomieć się nie da, wybaczyć tak...

[ak70]

Anja masz rację... ale on NIE CHCIAŁ WRÓCIĆ! I gdybym ja nie zabiegała to teraz
czekałabym na 1 sprawe rozwodową, a on byłby z nią, a nie ze mną i dziećmi.
Zapisałam nas na terapię, bo gdyby on miał to zrobic to pewnie termin jeszcze
nie byłby wyznaczony (tak naprawdę to mnie bardziej na niej zależało niż jemu,
dobrze, że chce chodzić), a o terapie DDA też sie dowiedziałam przy okazji i
grupa bedzie niestety dopiero w październiku
On nie będzie zabiegał o mnie... JESZCZE nie... narazie musze ja, ale z upływem
czasu będę sie starała, aby to sie wyrównało. Narazie bardzo sie stara, w pocie
czoła pracuje codziennie przy urządzaniu naszego wynajętego mieszkania.
I postaram się w tym całym codziennym galimatiasie nie zgubić siebie
Pozdrawiam!

[kasiar74]

z własnego doświadczenia wiem że powrot i życie po nich sa bardzo trudne, więc
nie czas na fajerwerki
tak cy siak życzę wam szcześcia i żeby wam się ułożyło

[scriptus]

Ak, cieszę się, że Wam sie udało do siebie powrócić, dbajcie teraz o to,
pracujcie nad naprawą swojego związku. Uczył Marcin Marcina, sam sobie z tym
średnio daję radę, ale należę do tych, co chcą, a to pierwszy, ale niewyłączny
warunek sukcesu

Tym razem zgodzę się z Ak, żeby było dobrze, oboje muszą tego chcieć, ale
chociaż jedno o to zabiegać, często ludzie mają chwile porażki, zwątpienia i
gdyby nie wystarczały zabiegi chociaż jednej osoby, w takich chwilach
rozlatywałyby sie wszystkie związki. A jednak, niektóre trwają ;P
WSZYSCY miewają okresy zwątpienia, zachwiania i w takich chwilach utrzymanie
związku spada na drugą osobę, jeśli ta druga osoba w tym czasie przestanie
zabiegać, jest po związku.
Wiem, czasem się nie da wytrzymać, czasem źle sie bawimy, co sie kończy porażką
i kalectwem

[amws]

ak - rozumiem Cie doskonale ....
w czerwcu (nota bene na dzien ojca) dałam R szanse, jesteśmy razem do tej
pory...
i tez znam wszystkie szczegóły jego "związku" , wiem o nije wszystko
(upoodbania tez i wiem, ze czasami to jest potrzebne, znac to wszystko, bo
mi to pomogło...
choc jest trudno, nie ufam nadal, jak on nie odbiera komorki, mam gesia skórke,
ale jak widze jak mała woła "tata" i sie do niego przytula to... wiem, ze warto
było, choc cholernie boli...... nadal boli, nie ma dnia bym nie myslała, nie
rozwazała, sama czasami nie wiem jak to bedzie (sprawe rozwodowa zawiesiłam
czyli lezy ad acta w sadzie) i czeka n amoja decyzjem, poczekam jeszcze troche..
pozdrawaim i trzymam kciuki, jak chcesz napisz na priva

pozdr Anna

[to.ja.kas]

AK, słyszę, że masz problem z mężem. Niestety tak jest, że mozna kogoś zmusić
litością, błaganiem do tego by został. Nie dałaś mu szansy na to by odszedł i
sprawdził czy Cie kocha. Wyżebrałaś jego obecność. I...to było do przewidzenia.
Wyślij go w diabły. Przestań oczekiwać i przestań się płaszczyć! Jak poczuje
stratę, może wróci. Jak nie wróci, nie warto było błagać by był. Chyba, że
zależy Ci tylko na obecności jego fizycznego ciała , a nie na miłości i
bliskości. Tego błaganiem i żebraniem o uczucia nie da sie załatwić. Pokaż, że
jesteś inna, silna, piękna i dasz sobie radę.

pozdrawiam i trzymam kciuki.

[ak70]

To.ja.kas... powoli do tego dojrzewam... on chciał, żebym sie zmieniła, ale nie
wiem czy ta zmiana ostetcznie przypadnie mu do gustu Ja sie juz zmieniam,
powoli, ale systematycznie, codziennie... i powiem Ci, że jemu to zawdzięczam,
bo obudził we mnie kobietę Teraz mi się chce iść na zakupy ciuchowe, na
solarium, na fitness... zmieniam się, staję sie bardziej niezależna i...
naprawdę zaczyna mi sie to podobać! Tak więc spokojnie... już teraz nie dam
sobie zrobić krzywdy... po numerze jaki mi wyciął w Dzień Kobiet (sms do niej)
chyba się... odkochałam!
Ściskam...

[to.ja.kas]

Ak, nie wiem, czy powinnam Ci to powiedziec - ale gratuluję. Gratuluję
świadomości własnej kobiecości i siły. Przyjdzie czasem kryzys, wierz mi, ale
jeśli konsekwentnie będziesz się siebie uczyć i o siebie walczyć to dasz sobie
radę. To zabawne, że czasem musi dojść do rodzinnego dramatu by odkryć na nowo
w sobie potencjał. Ja też odkryłam to po odejściu od męża ( a właściwie chwilę
przed), po rozwodzie i gdy byłam przez jakiś czas sama. Nauczyło mnie to,
również tego, że łatwiej zakochać się w komś nowym, obudzić pożądanie do kogoś
nowego (to najczęsciej wogole nie wymaga wysiłku) niż niż do soby z którą
jesteśmy x czasu. Dlatego walczyc nalezy by nie zgasło, bo jak zgasnie to
najlepsze dmuchanie w ognisko ognia nie wznieci. Chyba, że cos tam jeszcze sie
tli. Ale jak nie...Nie wiem, jak on zareaguje na Twpją zmianę. Może znów się w
Tobie zakocha, a może wystraszy. Może marzy o dawnej AK, takiej jaką poznał
ileśtam lat temu , a najprawdopodobniej (skoro ten sms do niej, i smutek na
licu) marzy o niej. I tego bym nie zniosła!!!!! Marzy Ci się inna?!?!!!! To
poszoł won!!!!
Trzymam za Ciebie kciuki i mam nadzieję , że okrzepniesz i...wkrótce wiosna,
więc wszystko może się zdarzyć. A już napewno będzie słońce, ptaki i ciepło i
spacery.

Jesteś z wawy? Znasz jakiś fajny fitnes, otwarty do bardzo poźna. Ostatnio nie
mogę zdążyć tyle pracuję

[ak70]

Nie jestem z Wawy... ic hyba się cieszę, bo chyba w takim wielkim mieście
łatwiej stracic swoja tożsamość.. łatwiej też o liczne pokusy i możliwości ich
urzeczywistnienia
Pozdrowienia z Kielc i... dzięki za dobre (i czasem ostre) słowo! *

[to.ja.kas]

AK, kiedy czytam tak szczere i pełne nadzieji jak Twoje posty kobiet to szlag
mnie trafia bo wiem, daję 80% szans na to, że zostaną wykorzystane.
Przypominałaś mi ta determinacją siebie sprzed lat kilku.
Ale wiem, że jak jesteś mądra to dasz sobie radę.

Pozdrawiam

[afryka75]

Ak, czytam twoje wypowiedzi, i dochodzę do wniosku, ze po oszustwach męza
człowiek faktycznie już nie jest nigdy taki sam.
Ale to dobrze.
Bo pomiomo, ze walczy się o ten związek, próbuje się go naprawiać, to juz się
wie, ze istnieją inne rzeczy, ze trzeba pomyśleć czasem o sobie, a nie wszystko
dawać tylko temu związkowi.
Mi powrót męża nie wyszedł, ale wyszłam z tego silniejsza. Wiem, ze gdyby wtedy
nie wrócił, zamęczyłabym się z własnym zalem i wyrzutami sumienia. Ten powrót,
nadzieja, i znów kłamstwa i odejście nauczyły mnie dystansu do całej sprawy.
(ja też wybłagałam jego powrót...)

[to.ja.kas]

Ja różnię się może tym, że nigdy nie błagałam o powrót, to ja odeszłam, ale
przez 7 lat błagałam o zmiany i dawałam kolejną "ostatnią " szansę. Mój mąż
mnie nie zdradzał, on był agresywny. Nauczyłam sie jaka jestem silna, jak
potrafie sobie dawać radę i CZEGO CHCĘ od mężczyzny z którym miałabym spędzić
życie. I nie ma już ostatnich szans. Są rzczy na które nie daję wogole kredytu.
Zdarza się i to jest koniec i nie ma okazji do powtórki. I naprawde cenię to
sobie. Jestem w końcu szczęśliwa.

[to.ja.kas]

I to jest odpowiedź na drugą część nazwy forum...co dalej. Dalej może byc
pięknie, piękniej niż w związku. I ja jestem tego przykładem. Można się
śmiać i patrzeć w przyszłość bez obaw i można być szczęśliwym. Tylko trzeba
sobie dać szansę na zrzucenie tego jarzma jakim są wyrządzone nam krzywdy. To
nie zdrada zapomnieć o kimś kto nas zranił, zapomniał, skrzywdził, odszedł. A
często podświadomie tak to traktujemy. Lubimy być "Ci lepsi" i rozpamiętywać
naszą dobroć, Jego/jej świństwo i nurzać się w tym. Czasem trzeba dać sobie
kopa, czasem na siłe wyjść do ludzi. Ale ile światła potem w zyciu ))

[julka1800]

bije od Ciebie dużo optymizmu oby tak wszystkim sie on udzielił
Czy masz dziecko/dzieci?

[julka1800]

moj poprzedni wpis byl do ciebie...jakos dziwnie sie wkleił

[to.ja.kas]

Bo jestem optymistką. Tak łatwiej )) Mam , córkę. Nastolatkę. Fajnie, 33
lata i córka 14 lat. Więc jestem młoda i nie uwiązana i mam w domu dobra
przyjaciółkę i młodość która odmładza i mnie. Czasem moja córka mówi do
mnie "mamo, dorośnij " ))))

[julka1800]

))

[afryka75]

Wspaniale! Chcę własnie myśleć tak, jak to.ja.kas
Żeby sie nie zadręczać, nie pomstować w duchu, nie zgorzknieć, nie mieć
pretensji do całego świata.
Ale zwyczajnie się cieszyć z tego co jest

[to.ja.kas]

Afryka, masz zadatki na pozostanie sobą. Co ja mówię?!?! Jakie zadatki. Jeśli w
takim momencie zycia, gdy stoisz na zakręcie Ty masz w sobie tylemoptymizmu, to
jestes wielka. Ja musiałam do tego dojrzeć. Ale kiedyś powiedziałam i to sie
chyba sprawdza, że każda kobieta dla higieny psychicznej powinna się raz w
życiu rozwieść. To oczywiście żart. Może taki cyniczny, bo sporo przeszłam. Ale
ze wszystkiego można wyciągnąć naukę. Ja o wiele więcej wiem o sobie teraz niz
wtedy. I wkońcu wiem, czego oczekuję od partnera, co mi sie podoba, co nie, na
co juz NIGDY nie pozwolę. Ciągle , po każdym zdaniu wstawiaja mi sie uśmiechy,
i ciągle je kasuje, bo kretyńsko by to wyglądało. Ale rzeczywiście od dłuzszego
czasu taki mam nastrój. Na usmiechanie sie do siebie, ludzi, świata. Idziemy na
kawę??

[afryka75]

Na kawę? Z ogromną przyjemnoscią

Nie wiem, skąd się bierze mój optymizm, ale to w jakim jestem teraz nastroju
działa jak idealny znieczulacz. Pozwala zwyczajnie żyć Mam tylko nadzieję,
że to nie jest u mnie chwilowe.

[to.ja.kas]

Afryka, nawet jak jest chwilowe, to jest to dowód na to, że umiesz w sobie ten
optymizm wzbudzić. Raz jest lepiej, raz gorzej, ale to od nas zależy w dużej
mierze czy damy się rozłozyć życiu na łopatki. Tez mam od cholery problemów.
Np. w pracy...wrrrrr. Ale zaraz idę do domu, założę na nos moje różowe okulary,
zrobię zakupy i odpocznę Jutro znów będzie dzień. I znów będzie szansa na to by
coś ze swoim życiem zrobić. Mam nadzieję, że coś dobrego. Może kogoś spotkam ?
A może nie? Może pójdę z Tobą na kawę? Jeśli nie, to może za kilka dni ?
Afryka, może się pośmiejemy w miłym miejscu i ponabijamy z kotów? Czy to nie
jest fajna perspektywa? Dziś poznałam Ciebie. Super! Zaraz milej, bo to znaczy,
że ciągle są ludzie do których warto się uśmiechać. Jak w tej reklamie coca
coli. Proponuję wtorek ))

[ak70]

Dziewczyny! To nie fair... umawiacie się na kawę a ja - samozwańczy założyciel
wątku - nie moge z Wami iść .... buuu.... to nie fair i już! Przynajmniej
pomyślcie trochę o mnie przy tej kawie co? Ploooosieeee... (jak mówi mój 2,5-
latek składając rączki, kiedy czegoś chce
Afryka - masz rację, że człowiek wychodzi z takich sytuacji silniejszy. Gdybym
błagając go o powrót wiedziała jaki numer mi wykręci kilka tygodni później...
chyba bym nie błagała... Wczoraj przeczytałam takie zdania w książce, którą
akurat czytam: "Z zaufaniem jest jak z sercem - kiedy raz przeżyje atak już na
zawsze pozostaje nadwrażliwe i niepewne". I myślę, że to prawda.
Pozdrawiam i życzę smacznej kawki w sympatycznym gronie

[to.ja.kas]

Ak, może bywasz w stolycy???)) jak sie pojawisz, to spróbuj o tym nie
poinformować!!!!. Zawsze możesz ślubnego zostawic z pociechą (ami)i wpaść na
chwilę, porozmawiać, pośmiac się i wrócić silniejsza ))
A może weźmiesz rodzinę. Niedługo w Łazienkach będzie pieknie, albo w Powsinie,
albo mozna iść na starówkę lub do Muzeum Powstania Warszawskiego. Polecam. A
potem halo, to gdzie ta pyszna kawa?".A jak wolisz herbate, to tez znam
magiczne miejsce

[kordonia]

to.ja.kas napisała:

> Ak, może bywasz w stolycy???)) jak sie pojawisz, to spróbuj o tym nie
> poinformować!!!!. Zawsze możesz ślubnego zostawic z pociechą (ami)i wpaść na
> chwilę, porozmawiać, pośmiac się i wrócić silniejsza ))
> A może weźmiesz rodzinę. Niedługo w Łazienkach będzie pieknie, albo w
Powsinie,
>
> albo mozna iść na starówkę lub do Muzeum Powstania Warszawskiego. Polecam. A
> potem halo, to gdzie ta pyszna kawa?".A jak wolisz herbate, to tez znam
> magiczne miejsce


W stolycy? [ikonka z wydłużoną miną]. Ja z gornej czesci mapy
To.ja.kas.- będziemy sobie we wtorek musiały zrobić wirtualną kawę

[to.ja.kas]

szkoda , ze nie taka prawdziwa , aromatyczna.... Ale mam ochotę na kawkę

[afryka75]

No to wyzej to ja [ikonka zawstydzona z powodu pomyłki nicku ]

[to.ja.kas]

Afryka, to rzeczywiscie się znamy z forum o kotach )))

[afryka75]

to.ja.kas napisała:

> Afryka, to rzeczywiscie się znamy z forum o kotach )))



No tak, tyle, ze ja jestem juz zdemaskowana , ale nadal nie wiem, ktoś Ty

[to.ja.kas]

cathrine ))

[afryka75]

I wszystko wiadomo
Jaki to świat mały

[to.ja.kas]

Afryko)) Miło Cie widziec ))))

Pozdrawiam

[jarkoni]

A co wy Panie na kawę jutro w stolycy? Dwie Panie i dwóch Panów??

[afryka75]

Cóż za interesujaca propozycja Tylko jak ja mam się tam błyskawicznie
przenieść?

[jarkoni]

afryko, tam to znaczy gdzie? Łeee, skoro nikt nie jest ze stolycy, to skończy
się na męskiej kawce

[afryka75]

No tam, czyli do Stolycy. Bo to dla mnie ździebko za daleko A szkoda....

Ale! Męska kawka też może być pyszna

[jarkoni]

To tylko ja niegramotny przestałem kojarzyć skąd kto jest...Wydawało mi się,że
umawiałyście się z to.ja.kas na kawę w stolycy A męska kawa na pewno będzie
pyszna...

[to.ja.kas]

jarkoni, służe towarzystwem Jeno tylko we wtorek lub srode. Mam mały młyn do
połowy maja w pracy. szlag mnie trafia.Jest po 22, a mnie scigaja telefony. Mam
tego dosc!!!!!!!!!!!

[anja_pl]

to nie będzie łatwe, długo jeszcze,
zaczęliście już terapię?

[ak70]

Anja... jeszcze nie. Startujemy 5 kwietnia... choć w zasadzie to dla nas nie
nowość, bo już chodziliśmy. Tyle, że wtedy mój mąż nie chciał zrozumieć... mam
nadzieję, że tym razem będzie inaczej

Od pewnego czasu

[yashka]

czytam Twój wątek i z całej siły trzymam kciuki - żeby się Tobie udało i żeby
to, co postanowisz okazało się jak najlepsze dla Ciebie. Przypomina mi się moja
historia sprzed dwóch lat - rozstałam się z mężem (nie było co prawda
tej "trzeciej", tylko ośmieliłam się pojechać na ślub mojej rodzonej siostry
wbrew jego woli; po powrocie z wesela, kazał mi się spakować i wyprowadzić,
żebym przemyślała różne sprawy i wróciła na jego warunkach). Pękłam po
miesiącu, prawie na kolanach wróciłam do niego. Przez dwa tygodnie było dobrze,
zaczęło się psuć, kiedy okazało się, że jestem w ciąży (nieplanowanej). Decyzja
o odejściu od niego była najtrudniejszą decyzją w moim życiu. Odchorowałam to i
skoncentrowałam się na maleństwie. A jutro pierwsza (i mam nadzieję ostatnia)
rozprawa rozwodowa. Wierzę, że wszystko w naszym życiu dzieje się po coś - ja
otrzymałam od losu najwspanialszy dar - dziecko, Ty może uświadomisz sobie, że
jesteś piękna, silna i warta miłości. Życzę Tobie tego z całego serca i
pozdrawiam

[ak70]

Yashka - dziękuję! I trzymam za Ciebie kciuki na pierwszej (i życzę, aby
ostatniej) sprawie. Napisz jak poszło...
Ściskam!

I już po :)

[yashka]

Denerwowałam się okropnie - najpierw utknęłam w gigantycznym korku i prawie
wbiegłam zdyszana na salę Ale potoczyło się szybko - zasądzono rozwód bez
orzekania o winie, przyznano alimenty, wszystko w miarę kulturalnie. Tylko
troche przykro, że 5 lat związku i po półgodzinie ktoś Ci mówi, że to koniec
Ja to odchorowałam juz rok temu, teraz mi ulżyło... Napisz AK, jak się Twoje
sprawy układają, ja cały czas trzymam kciuki i pozdrawiam

[ak70]

Gratulacje Wolna i Niezależna Kobieto! Fajnie, że poszło tak szybko,
kulturalnie i w miarę bezboleśnie. Teraz możesz odetchnąć pełną piersią i
zacząć nowe życie z maluszkiem. Powodzenia!
U mnie narazie bez zmian... kiedy czytam początek tego wątku czuje tamte
emocje... a teraz mam zupelnie inne odczucia! Chyba popełniłam błąd, ale może
tak musiało byc, abym nabrała pewności i siły? Nie wiem... Coraz częściej i
wyraźniej czuję, że z tej mąki juz chleba nie będzie... Poczekam jeszcze
trochę, w środę zaczynamy terapię... może ona cos zmieni? Czy liczę na cud? Czy
sie wydarzy? Narazie daję czas czasowi...

Na pewno nie

[yashka]

popełniłaś błędu! Jeżeli Wam się uda, to wiadomo, a jeśli, jak piszesz, z tej
mąki chleba nie będzie, to będziesz wiedziała, że zrobiłaś wszystko, co było w
Twojej mocy! Życzę Wam, żebyście trafili do dobrego terapeuty - ja do takiego
trafiłam, pozwolił mi spojrzeć na nasze problemy zupełnie pod innym kątem.
Pewnie to by pomogło, gdyby mój eks kontynuował terapię (po jednym spotkaniu
stwierdził, że terapia jest do niczego, bo terapeutka nie powiedziała, że to
wszystko moja wina ), a tak to chodziłam sama i nic z tego nie wyszło (jeśli
chodzi o małżeństwo, bo jeśli chodzi o mnie, to nabrałam więcej pewności; no i
wreszcie ktoś "łopatologicznie" mi powiedział, że nigdy wina nie leży tylko po
jednej - mojej - stronie; uwierzyłam ). Trzymaj się cieplutko i rośnij w
siłę! Pozdrawiam

[afryka75]

U mnie z terapią też było podobnie- ex stwierdził, ze ta pani psycholog jest do
niczego, bo zasugerowała i jemu zmianę podejścia do naszego związku
Yashka, ja też w to uwierzyłam. Że to nie tylko ja jestem tu winna A taka
wiara bardzo dobrze robi
Trzymajcie się dziewczyny!

[vertigo5]

A moja ex w ogóle nie zgodziła sie na terapię, ani jakiekolwiek spotkanie z
psychologiem...

[ak70]

Vertigo - uważasz, że terapia u Was coś by zmieniła? Zastanów sie nad tym, bo
inaczej chyba wizja straconej szansy będzie Cię prześladować...
Yashka - masz rację... wydaje mi sie, że zrobilam WSZYSTKO co mogłam... choć
nierzadko zadaje sobie pytanie co powinnam zmienić, aby było ok? Jednak sęk w
tym, że niestety tylko ja zadaje sobie to pytanie i mam wrażenie, że tylko ja
dązę do poprawy... Dzisiaj na stole kartka od męża: "Przepraszam, że jestem i
burzę Ci wizję idealnej rodziny".. No i co Wy na to? Jak mam to rozumieć? I jak
to ugryźć? Czy to wołanie o pomoc? Czy ironia? Jasna cholera!!! Czemu to musi
być takie skomplikowane?

[to.ja.kas]

Ak, dawno nie byłam na forum. Wiesz co ja mysle? Nie gniewaj się. On czeka na
pozwolenie odejscia. Chce odejsc, ale boi sie tego co robiłaś ostatnio.
Sumienie. Nie chce płaczów, błagań, smsów i proszenia. To znaczy, ze JESZCZE
Was szanuje i Ciebie, bo stara się, ale to chyba wbrew temu czego pragnie.AK,
wez go za łep i na ta terapie, albo idz sama i zycze sily. Niech on się okresli
JASNO, nawet jakby miało boleć.Tak bardzo trzymam za Ciebie kciuki.

Czeka mnie rozmowa...

[ak70]

... dzisiaj. Jeszcze nie wiem co mu powiem, jak to powiem i jaki będzie
efekt... boje się tej rozmowy. Ale powiem Ci, ze jestem gotowa na jego
odejście. Powiem mu to i jeśli jest tak jak mówisz to niedługo będe tu pisać
jako rozwódka. Ale mam nadzieję - coraz bardziej ze względu na dzieci - że do
tego nie dojdzie.
To.ja.kas - dzięki!!

[afryka75]

Ak, też trzymam za Ciebie, za Was kciuki. Oby wszystko ułożyło się tak, jak ma
być...

[to.ja.kas]

AK, małżeństwo to instytucja która powinna istnieć ze względu na małżonków, nie
tylko na dzieci. Dzieci za jakis czas odejdą i co wtedy? Moja córa ma już 14
lat, zlecialo jak z bicza trzasł, bedzie ze mna jeszcze 4 - 6 lat? Ja bede
miała wtedy 40. I co wtedy miałabym zrobic z niekochanym małżonkiem tylko dla
dzieci (gdybym go miała) ???
Zycze powodzenia i trzymam kciuki.
Niech Ci sie wiedzie i napisz jak efekty rozmowy.
Szkoda, że Twój mąż to taki trochę tchórz. Obawiam się, że po ostatniej Waszej
akcji odchodzenia i odbijania , trudno będzie o szczerość, ale mam nadzieje AK,
że Ci się uda. Odbudować.....siebie, własne poczucie wartości, siłę, bez
względu na małżeństwo.

Nie było rozmowy...

[ak70]

... ale był wspaniały weekend. Mąż wrócił w piątek bardzo późno z pracy (ok.
22, bo to ostatni dzień miesiąca - mieli inwentaryzację), przytulił sie i
powiedział, że jest bardzo zmęczony i marzył tylko o tym, aby wrócić do domu,
położyc się do łóżka i przytulić do mnie. Więc... rozmowy nie było. Ale w
sobotę pojechaliśmy na zakupy do hipermarketu i tam była okazja do poruszenia
trudnych tematów: półsłówkami, niby żartem, luźno rzuconymi zdaniami, aluzjami -
wiecie, takie tam gierki. Okazało się, że on żałuje tego co zrobił... że wie,
że ten sms wszystko zepsuł i jest na siebie wściekły o ta chwilę słabości.. że
nie myśli już o niej (tylko ja mu o niej przypominam)... że chce być z nami i
chce, aby nam sie udało, nie bierze pod uwagę, aby mogło byc inaczej. Wytknęłam
mu tez zachowanie w stosunku do dzieci, że nie szuka z nimi kontaktu, toleruje
ich obecność, wymaga, ale niczego ich nie uczy, nie poświęca im czasu. No to w
niedzielę zabrał małego na spacer (co prawda inicjatywa była moja, ale zgodził
się bez problemów), jak wróciliśmy z kościoła to zajął się nimi a ja mogłam sie
godzinke przespać (!), pozmywał stertę garów po obiedzie... ale najbardziej
zaskoczył mnie wieczorem. Siedzieliśmy w kuchni, a kiedy wybiła 21.37 wyszłam
do pokoju, zapaliłam świecę w oknie i uchyliłam je, aby słyszeć dzwony.
Popłakałam się i w ciszy odmawiałam modlitwę... przyszedł do mnie, objął mnie i
tak staliśmy w milczeniu wspominając Wielkiego Człowieka, który odszedł rok
temu. A w zeszłym roku płakałam w samotności... mój mąż był obok, ale duchowo
całe lata świetlne ode mnie. A wczoraj... po prostu zwykły gest.. nie wiem,
może jestem głupia, może naiwna... ale poczułam sie jakby mur między nami
zaczął pękać... mam nadzieję... i wiarę... i miłość, która powróci...

Była rozmowa

[anja_pl]

i to bardzo dobra, trzymaj się ak

[to.ja.kas]

))) AK, jak ja lubię w takich przypadkach sie mylic ))))

[amws]

Ak, trzymam kciuki, nawet nie wiesz JAK BARDZO, bo ja juz zaczynam tracic
nadzieję, chyba, ze właśnie Cud poprzez wstawiennictwo Wielkiego Człowieka JPII

buziaki

[ak70]

Amws... wiara czyni cuda! Wiem to na pewno, bo sprawdziłam i doświadczyłam.
Jeśli cos nie jest nam dane to po prostu tego nie dostaniemy, ale zawsze potem
okazuje się, że tak naprawdę nie było nam to potrzebne lub dla nas dobre. Nie
wiem jak Wy, ale ja jestem zdania i wierze w to, że Stwórca wie, co dla nas
najlepsze... czasem warto mu zaufać... Jego Głos w nas to nasza intuicja...
Amws - trzymaj się!! Nie jesteś sama )**

AK,

[yashka]

przywracasz mi wiarę )) Trzymaj się i powodzenia!

[ak70]

Dziewczyny... dzisiaj idę na terapię. Mam stracha, ale i wielką nadzieję...
narazie jest ok, ale boję się, że do pierwszej różnicy zdań. Trzymajcie kciuki,
jutro opowiem Wam jak poszło!

[ladyhawke12]

trzymam ckiuki mocno i czekam na relacje po

[afryka75]

Ja też trzymam kciuki. Oby wszystko układało się jak najlepiej.

I ja

[yashka]

się przyłączam do trzymania kciuków )))

[amws]

daj znac ,koniecznie, jak bedziesz po

[ak70]

No więc... byliśmy Jeszcze wychodząc z domu na terapię mąż zapytał: "a
musimy tam w ogóle jechać?" Ale jak spojrzał na moją minę dodał "ok, ok, jak Ci
ma to pomóc". No więc pojechaliśmy.
Terapeuci od razu nas poznali, pan Piotr stwierdził "strasznie pani schudła",
zapytali co sie działo od naszego ostatniego spotkania (byliśmy chyba w maju
2005). Więc opowiedziałam, oczywiście skrótowo, bo jeszcze bardzo mnie boli.
Porozmawialiśmy, oni zadawali pytania, słuchali, naprowadzali na wnioski,
wyciągali od nas zeznania... a na koniec zapytali "to w zasadzie do czego teraz
jesteśmy Państwu potrzebni?". Wyszło na to, że damy sobie rade i bez ich
pomocy. Musze przyznać, że mąż podczas całego spotkania zachowywał sie ok,
starał się być szczery, nie wybielał siebie, nie przypisywał mnie wszystkich
win... sporo mówił. Oni mu wyraźnie powiedzieli (zresztą to samo co
powiedziałam mu wcześniej ja), że jeśli pójdę w październiku na terapię DDA to
będę bardzo potrzebować jego wsparcia i on będzie musiał mieć dużo siły, aby
mnie wtedy podtrzymywać i znosić, bo to będzie dla mnie bardzo trudny czas.
Kiedy po raz kolejny zapytali po co chcemy chodzić powiedziałam, że chciałabym,
aby mój mąż nauczył się mówić o sobie, swoich uczuciach i nauczył sie słuchać i
rozumiec co sie do niego mówi, a przede wszystkim zwracac uwage na uczucia i
potrzeby innych (nie tylko moje dzieci też). Więc kolejne spotkanie mamy 26
kwietnia
Podsumowując: chyba jestem zadowolona. Narazie wygląda to tak jak sobie
wyobrażałam i idzie we właściwym kierunku. Po spotkaniu mąż mnie przytulił i
pozwolił mi się wypłakać na swoim ramieniu. Czy to nie jest pozytywna zmiana?
Kiedys nawet by nie zauważył (lub udawał, że nie widzi) jak płaczę, a o
przytuleniu w ogóle nie było mowy! Mam tylko nadzieje, że starczy mu zapału i
nadal będzie sie chciał czegoś dowiedziec o sobie, cos w sobie zmienić (głównie
myślenie, bo za tym juz pójdzie zachowanie). Dziękuję, że trzymałyście kciuki,
poskutkowało!! Ja teraz będe trzymac za Was, aby ułożyło sie Wam jak najlepiej.
A jak będziecie w Kielcach nawet przejazdem to niech mi się żadna nie waży
zrobic tego po kryjomu i sie ze mną nie zobaczyć! **

Bardzo się cieszę,

[yashka]

że wizyta u terapeuty tak się potoczyła! Wydaje mi się, że zrobiliście jakiś
krok naprzód - tak trzymać! Pozdrawiam Cię gorąco i życzę wszystkiego
najlepszego. A jak będziesz przejazdem w Poznaniu, to też zapraszam ))

[afryka75]

Ak, teżsię cieszę niesamowicie- widać, ze Twój mąż chyba naprawdę chce wszystko
naprawić, ze się stara...
Trzymam cały czas kciuki za Was.

[emde74]

zazdroszczę Wam. jesteście odważni. ja już nawet nie liczę, że M się odważy na
coś takiego. M.

[ak70]

Moja droga EM! Nadzieja jest zawsze! Jeśli widzisz choć cień wątpliwości u
niego - walcz! Jeśli uważasz, że warto... jeśli nie zgubisz siebie... powroty
są dobre, ale nie za wszelką cenę... nie za cenę swojego ja - choćby trochę
egoistycznego. Jeśli Ci zależy, jeśli jemu jeszcze ciut zależy - będzie ok!
Pokaż mu, że chcesz spróbować, że się postarasz... ale on też musi się
postarać! Terapia jest dobra, ale nie wystarczy... musicie CHCIEĆ - bez tego
nie da rady. Trzymaj się, bądź mądra w podejmowaniu decyzji, pamiętaj, że nie
jesteś sama *