córcia

[dorka381]

Planuje rozwód(o ile sie zdecyduje) przy maksymalnym porozumieniu stron aby
nie walczyć, bo od tej walki na miecze najbardziej dzieci obrywają.Mąz
wyprowadzony z domu (z powodu kochanki z usunieta ciąza i dalszy romans)
obecnie rewelacyjnie zajmuje sie nasza córka, nagle chodzi na wywiadówki,
odbiera z basenu, inetersuje lekcajmi itpNie twierdze że z niego zły ojciec
ale teraz potrafi znaleźc o wiele wiecej czasu. Zastanawiam się czy to
chwilowe skoro statystyki mowią podobno, że zainteresowanie dziecmi przez
ojca słabnie.Czy też może to kreaowany obrazek super tatusia dla sadu?Czy tez
może to taki dobry człowiek a ja złą kobieta i wypedzam...Co o tym myslicie?O
co w tym chodzi?
Trudne to.A przede mna samotny weekend bo corcia z ojcem. A ja chcialabym byc
z nimi,chcialbym zeby było jak dawniej ale jak po tym wszystkim...Pozdrawiam
ciepło.

Normalka. Syndrom utraty.

[tricolour]

Mąz poprawił się, bo traci Ciebie, a właściwe to cała rodzinę. Jeśli masz
wątpliwości co do rozwodu, to poczekaj rok, a stracisz wątpliwości i... rok.

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> Mąz poprawił się, bo traci Ciebie, a właściwe to cała rodzinę.
Jeśli facet jest przyzwoity, dobrze by było mu pomoc, by nie tracił nikogo
oprócz żony, a i ta może wejść w rolę koleżanki, dobrej znajomej. Pożytek
miałyby też dzieci. Warto taką opcję rozważyć.

[nangaparbat3]

Sprawdzaja się scenariusze, ktore sami piszemy. Wyprowadzony bardziej niż dotąd
zajmuje się dzieckiem - bo potrzebuje kontaktu, zalezy mu, chce z nią byc.
Jesli nawet robi to częsciowo dla sądu, lepiej się nad tym nie zastanawiać.
Moj ex miał moment "wycofania", poklocilismy sie wtedy ostro, i nagle ja - sama
nie wiem, dlaczego, i nie jestem pewna, czy mowiąc to wierzylam w to co mowię
na 100% - powiedzialam mu, że jest bardzo dobrym ojcem. To byl jakiś przelom,
facet sie odmienił, przestal na mnie warczeć, przestal sie wycofywac.
Kiedy przyszla pani kurator na wywiad (tak jest chyba zawsze przed rozwodem)
posadzilam dziecko obok nas przy stole i opowiedzialam o eksie wszystko, co
najlepsze (nie musialam kłamać, ale zawsze mozna inaczej polożyć akcenty, ja w
pełni swiadomie kładlam je na plus i myslę, że wszystkim nam wyszlo to na
dobre). Dziecko siedzialo obok, bo nie chcialam przed nią niczego ukrywać
(miała 11), jednak gdybym musiala powiedziec coś zlego o jej tacie, chyba
wolalabym, zeby jej przy tym nie bylo.
Ex zabieral ja do siebie na srodowe popoludnia i cale niedziele, tak bylo przez
jakieś 5 lat. Kiedy zaczęla chodzić do gimnazjum zaczęlo jej brakować czasu,
ustalilismy ze zamiast odwiedzania taty w srody on bedzie wpadal na chwilę,
zapytac co slychać, przypomnieć, że jest.
Raz była z nim jakieś 10 dni za granicą - po powrocie powiedzial, że dopiero
teraz poczul smak ojcostwa.
Od trzech lat ex ma nową żonę i teraz dwuletnia coreczkę - nasza corka
pojechała z nim po porodzie odwiedzic siostrzyczkę, w zeszłym roku byla z
siostrą i jej mamą na wakacjach. Macocha oczywiscie jest w porządku, inaczej
nie byloby to mozliwe.
W tym roku pojawiły sie momenty krytyczne zwiazane z dorastaniem corki (15) -
szczęśliwie dogadalismy się z exem, ze oboje nas traktuje rowno źle (jak na
nią, troche przesadzam z tym źle) - myslę, że wielu ojcow wlasnie w tym okresie
odsuwa sie od dzieci, bo tez te robią się odpychajace. To trudny moment i
trzeba chyba ojcom wyjaśniać, ze nie jest to przeciwko nim tylko dla własnej
tożsamości - tak ma być, a rodzic ma przetrzymać.

Ja mysle, ze jedyne, co ma sens, to wszystko co dobre brac za dobrą monetę i
nie czepiac się raczej. Nie pobudzać w nim poczucia winy - co aż się prosi,
sama mialam kilka takich odbic na początku, ale skutki sa zawsze oplakane,
poczucie winy po osiagnieciu masy krytycznej obraca sie przeciko tym, wobec
ktorych się zawinilo.

Acha, nie wiem, jaki jest ten Twoj , ale mojemu exowi musialam na przyklad
mowić, zeby na pożegnanie przytulil corkę - jak mu powiedzialam, robil to
chetnie i byl szczęśliwy, ale sam jakoś nie śmial - nie wiem, dlaczego, ale tak
byl.
Trzymaj się cieplutko, to bardzo dobrze, ze sie zajmuje dzieckiem, oby tak
dalej.

[scriptus]

Podpisuję się pod tym, co napisane powyżej. Oczywiście, niech się zajmuje
dzieckiem jak najwięcej, obojętnie z jakich pobudek. Jeśli nawet te pobudki
oceniasz jako "niskie", z upływem czasu straci to na znaczeniu wobec "dobrej
roboty", którą wykona z dzieckiem.

[misbaskerwill]

Tak samo jak Scriptus - potwierdzam, jako ojciec. Nie ma nic gorszego niż
uczucie, że (w pewnym sensie) traci się dziecko.


I jeszcze jedno - moim zdaniem, to bardzo głęboka myśl Nangi:
> Nie pobudzać w nim poczucia winy - co aż się prosi,
> sama mialam kilka takich odbic na początku, ale skutki sa zawsze oplakane,
> poczucie winy po osiagnieciu masy krytycznej obraca sie przeciko tym, wobec
> ktorych się zawinilo.

To by (przynajmniej częściowo) wyjaśniało postępowanie mojej żony. Poczucie winy
za rozbicie rodziny wobec mnie i syna okazało się zbyt duże - zaczęła więc
krzywdzić nas jeszcze bardziej (???)
Trudne, ale kto wie - może tak jest...
To co - mam pogłaskać i powiedzieć, jest wszystko ok? Zresztą i tak jej od dawna
nie wypominam, ale, sądząc po jej postępowaniu, to chyba głaskanie krokodyla...

[crazysoma]

> Tak samo jak Scriptus - potwierdzam, jako ojciec. Nie ma nic gorszego niż
> uczucie, że (w pewnym sensie) traci się dziecko.
>

A wiesz Misiu, dzisiaj (a wlasciwie wczoraj) probowalam sobie wyobrazic jakbym
sie czula jako facet gdyby mi sie rodzina rozleciala i ze zdziwieniem
stwierdzilam, ze jeszcze gorzej niz jako baba, ktora zostaje z dziecmi.
Podwojne obowiazki (za ojca i matke) kontra wolnosc, ktorej cena jest
oddzielenie od dziecka (ci). I stwierdzam, ze normalnie reagujacy facet, w
takiej sytuacji, ma naprawde niefajnie.

Misiu - chyba wpadne w narcyzm

[nangaparbat3]

To bardzo, bardzo miłe czytać, ze się ma głębokie myśli. Teraz myslę o sobie
jeszcze cieplej. Miło.
Ale prawda taka, ze mysl nie jest całkiem moja, tylko cadyka Izaaka Meira z Ger
(Ger to po hebrajsku Góra Kalwaria):
Ktokolwiek mowi o złym czynie, ktory popelnił, i rozmysla nad nim, mysli o
podłości, ktorą opelnil, wowczas to, o czym mysli, chwyta go - cała jego dusza
zostaje schwytana przez to, o czym myśli - i tak ciagle pozostaje w odlości. I
z pewnością nie bedzie w stanie odejść od złych mysli, bowiem jego duch stanie
się prostacki i jego serce zgnije, a ponadto ogarnie go smutek. Bo czego byś
chcial? Rob z głupstwem co zechcesz, a ono zawsze bedzie plugastwem. Zgrzeszyc
czy nie zgrzeszyć - jakąż to korzyść przyniesie w niebie? W tym czasie, gdy tak
rozmyslam nad tym, mogłbym lepiej nizac perly ku radości nieba. Oto dlaczego
jest napisane: "Odwroć się od zła i czyń dobro!" - odwroć się w pełni od zła,
nie rozmyslaj nad jego drogami i czyń dobro. Zrobiłeś źle? Dla rownowagi zrob
coś dobrego.

To jedna z mądrzejszych rzeczy jakie w ogole w zyciu przeczytałam. Ale nie
wymysliłam - łeee...

[misbaskerwill]

...zarówno za szczerość, jak i za wspaniały cytat.

To jest piękne. Może nawet odważę się to presłać jeszcze-żonie...
Tylko nie wiem, czy warto (od prawie pół roku nie wysłałem jej maila ).
Szkoda tak mądre słowa wyrzucać w pustkę.
Jej już nawet papież nie przekona...(żony, nie pustki )

[nangaparbat3]

Cieszę się, że Ci sie podobało. Dla mnie to bardzo ważny cytat.
Znajdę chwilę, to pogrzebie jeszcze w opowieściach chasydów - tam jest tego
wiecej

[dorka381]

Tylko, ze widzicie ja mam uczucie ze to ja tracę córkę.Mala kiedy tylko może
idzie spac do taty a ja zostaje sama.Nie jest wobec mnie niemiła ale za wszelką
cene woli spać u niego.Jej zachownie wynika zapewne z tego że boi sie go
stracic, pilnuje go ale rwoniez wydaje mi sie ze ma do mnie zal ze ja
spowodowalam ze tata nie mieszka z nami (powody znacie-ona nie).Ona wie ode
mnie bo ojciec nie chcial w tym brac udzialu, że nie mieszka z nami ze wzgledu
na awantury jakie byly w nasym domu w ostatnich miesiacach.Zreszta awantury
wywyolywalam ja ale nie umialam godzic sie na kochankę.Nie czuje abym byla zla
mama czy tez miala z mala slaby kontakt ale jesli ona zdecyduje zostac przy
ojcu to przeciez nie moge sie nie zgodzić ani nawet pisnac z tego powodu.Tylko
jak to przezyć??

[a.niech.to]

dorka381 napisała:

> wydaje mi sie ze ma do mnie zal ze ja
> spowodowalam ze tata nie mieszka z nami (powody znacie-ona nie).
A gdyby wyakcentować w interesie dziecka swoje przewinienia? Nie przypuszczam,
aby mieszkając z Wami, przyczyny rozejścia mogły stanowić dla niej tajemnicę.
Może patrzy zbyt jednostronnie. Jeśliby to miało jej pomóc, warto by
dopowiedzieć, nawet przejaskrawić.

[nangaparbat3]

To rzeczywiście sytuacja trudna i niebezpieczna. Zwłaszcza nastolatki dość
często grają w ten sposób z rodzicami, wymuszając najrozniejsze ustępstwa,
przeprowadzając się od taty do mamy i z powrotem - przeprowadzkę traktują jako
element nacisku - widziala trochę takich przypadkow, uważam je za najgorszy
możliwy wariant.
Nie pamietam, ile lat ma Twoja corka, ja bym dziecku powiedziała, że tatuś to
dobry tatus, ale zakochał się w innej pani i stąd awantury i rozwód. Jeśli juz
chodzi do szkoły, zrozumie. Powiedziałabym jej, ze tak się czasem zdarza, nie
zawsze, ale bywa. Nie widzę powodu, zeby jej tego nie powiedzieć. Byle
spokojnie i bez złosci do eksa, jesli to w ogole mozliwe.
Z drugiej strony na Twoim miejscu korzystałabym z wolnego czasu, zeby zająć się
sobą, rozwód to nie zabawa, czlowiek robi się drażliwy, rozedrgany, reaguje
nieadekwatnie - najlepsze co mozesz zrobić, to zadbać o siebie, w im lepszej
formie bedziesz Ty sama, tym lepiej ułożą się Twoje relacje z córką. Tym mniej
bedziesz się przejmować, ze śpi u taty. A moze u niego może poźniej chodzić
spać?

Wydaje mi się, ze pewnie zupelnie niepotrzebnie martwisz się, ze corka zachce
na stałe zostać u taty. Ale jesli tak bardzo boisz się tego, wyobraź sobie, jak
by to było - ona mieszka z exem, ty masz ja u siebie w weekendy - więc dla
Ciebie wolność przez cały tydzień, a w weekend wielkie swięto. To tez nie
jest koniec świata.

[dorka381]

Sęk w tym, że mąż wcale nie odszedl do tamtej pani, przynajmniej oficjalnie
nie.Utrzymuje że romas skończony, tylko że juz pare razy taka bajkę
słyszałam.Zrezygnowalam z bycia najwazniejszą w jego h(?)aremie.Gdy tylko ja
powiem Małej (9 lat) o tym, że tatus sie zakochałitd to wyjdzie na to ze go
obsmarowuje. On o takiej rozmowie nie chce słyszeć, on zwala na mnie nawet to
żeby powiedziec jej o tym, że nie pojedziemy wspolnie na wakacje.

[berek_76]

IMHO nie tłumacz, dlaczego. To, co robi Twoja córka, jest normalne - po pierwsze
usiłuje tatę zatrzymac, po drugie na pewno to Ty jesteś "ta gorsza", od wymagań,
obowiązków. No i Ciebie córka jest pewna, wie, że Cię nie straci, więc może Ci
pokazac swoje negatywne uczucia.

A to, że nie wie, dlaczego? Wydaje mi się, że martwisz się na zapas. Nie
wybielaj jej ojca na siłę ani go nie oczerniaj. Dopóki nie zapyta, dopóki Ci nie
zarzuci, że to twoja wina, nie mów o tym. Jeśli zapyta, powiedz prawdę i tyle.

Wydaje mi się zresztą, że Towje obawy są przede wszystkim wyrazem poczucia winy.
Tzn widzisz, że on się "poprawił" i zaczynasz się obawiac, że "przesadziłaś".
Nie, nie przesadziłaś. Pomijając wszystko inne, mąż to nie jest niańka.
"Wartości" męża nie mierzy się tylko tym, czy jest dobrym ojcem i czy ładnie
zajmuje się dzieckiem. Do wyrzucenia go z domu miałaś dobry powód, a do
ewentualnego przyjęcia z powrotem (nie wiem, czy w ogóle jest o tym mowa?)
musiałabyś miec co najmniej tak samo dobry. To, że zajmuje się własnym
dzieckiem, to naprawdę żadne bohaterstwo. Nie daj sobie robic wody z mózgu.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)