Rozwodowe party we Francji

[sibeliuss]

We Francji rozwija się nowy trend - świętowanie rozwodów. W kraju, w którym
rozwodzi się co drugie małżeństwo, wiele osób chce odpowiednio uczcić ten
szczególny dzień w ich życiu. Istnieją już specjalne firmy zajmujące się
obsługą przyjęć, które wyspecjalizowały się w przygotowywaniu rozwodowych party.
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,74419,3833284.html

[nangaparbat3]

My nie robilismy party, ale w dniu, kiedy ex mial się ostatecznie wyprowadzić,
dostałam od niego ślicznna srebrna obrączkę na pozegnanie. Razem ją
wybieralismy.
Własnie ją wygrzebalam i włozyłam Lubie ją

[sibeliuss]

Ja też lubię od jakiegoś czasu srebrną obrączkę:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=10128
/nie jest to spam/

[z_mazur]

Hmmm, a takie party to powinna byś wspólna impreza???? z ex????
I najlepiej ze wspólnymi znajomymi i rodziną.
Brrrr... Trochę makabryczna wizja.

[misbaskerwill]

> dostałam od niego ślicznna srebrna obrączkę na pozegnanie. Razem ją
> wybieralismy.
> Własnie ją wygrzebalam i włozyłam Lubie ją

Coraz bardziej mnie zadziwiasz...
To zupełnie przekracza moje pojmowanie kulturalnego rozstania))

P.S. Swoją drogą - mam nadzieję, że ta srebrna obrączka nie oznacza
"alternatywnych preferencji" o których chyba piszą na forum Sibeliussa
Nie mam nic przeciwko, ale... byłaby to przykra niespodzianka dla wielu formenów))

Mnie też to zadziwia...

[tricolour]

... to znaczy nie Nanga, ale ci wszyscy, którzy teraz cieszą się z rozwodu,
który wiele ich nauczył, dał nowe szanse.

Zgadzam się, że rozwód wiele uczy i w ogólnym rozrachunku może WYJŚĆ na dobre.
Zgodzę się, że czasem można rozejść się we wspaniałej atmosferze zrozumienia i
akceptacji. Nosić nawet z radością rozstajne obrączki i wspominac piekne chwile
z mężem (no ale dlaczego bez niego?)

Ale z obserwacji własnych i lektury forum rozwód to TAKŻE ocean cierpienia i
strachu. Przepłakanych nocy i niepewności na przyszłość. To jest także związane
z tym ogólnym szczęściem i radością rozstania, które pojawia sie POTEM.

To dokładnie tak, jakby przeżyć cięzki wypadek, potem długą rekonwalescencję, a
w ostateczności kupić nowe auto i wychwalać kolizję pod niebiosa, że takie nowe
cudo na 4 kółkach jest szczęściem nie do pojęcia i zawdzięczamy je właśnie
wypadkowi. I wszystko byłoby OK gdyby nie te blizny...

Jednak ogólnie zgadzam się, że rozwód jest czymś nowym w życiu, a nowe uczy.

[nangaparbat3]

Żeby by ło śmieszniej dodam, ze na lewej nodze noszę srebrny łańcuszek.

a ze spraw bardziej serio:
To Ex powiedział, ze ma dość i chce odejść. Potem ja starałam się "ratować
małżeństwo". A potem pomyślalam: jest w nas jeszcze tyle dobrych wzajemnych
uczuć, ze jeśli rozstaniemy się teraz, uda nam sie je zachować, jesli bedziemy
dalej razem - zmarnujemy i to.
To była iluminacja, do takiego wniosku dochodzę po latach

[kasiar74]

ja zrobie party bez eks)) i jego rodziny , do bialego rana

[misbaskerwill]

> ja zrobie party bez eks)) i jego rodziny , do bialego rana

Pewnie jak większość z nas.

Skoro świętujemy odejście starego roku, nawet jeśli był fatalny, tym bardziej
możemy świętować zamknięcie jednego rozdziału życia i rozpoczęcie nowego, nawet
jeśli jest to życiowa porażka. Bo każda porażka czegoś uczy.







Mam nadzieję.

[marek_gazeta]

Dla mnie ten "nowy trend" jest chory. Nie sądzę, abym miał co świętować; żona (była) chyba też nie ma powodów do radości.

[sbelatka]

A ja wrecz pzreciwnie.

jesli spojzre na rozwod ( chociaz bARDZO GO NIE CHCIALAM0 jak na ZMIANE, ktora
moze mi dac szanse na cos nowego i dobrego w zyciu...to dlaczego nie mialabym
tego ucczcic?

Oczywiscie nie zex-em czy rodzina.

ale pare przyjaciolek, ktore pozwolily mi nie utonąć w otchani rzozpaczy...

zreszta to takze moze stac sie pretekstem do "symbolicznego" skonczenia tego co
stare i"co na juz nie sluzy" ...

ja WIEM, ze wydam taka imprezke.

Nie wiem kiedy - czy po rozwodzie?
raczej po tym jak mąż sie juz wyprowadzi.

Choc wczesniej zamierzam POSPRZATAC dom, wyrzucic wszytsko co sie da - co
przynosi mi trudne wspomnienia.

Dostalam kopniaka od LOsu.
Mam nadzioeje, ze ten kopniak byl wymierzony w dobrej intencji...

wiec...

[samosia75]

Jak można świętować z porażki?

Samosiu

[nangaparbat3]

samo rozstanie nie jest porażką - porażka ma miejsce o wiele wcześniej, kiedy
traci sie bliskość, kontakt, zaufanie. Kiedy juz nie mozna z soba normalnie
rozmawiać.
Wtedy rozstanie bywa ratunkiem - jakze nie cieszyc się z tego?

[phokara]

> samo rozstanie nie jest porażką - porażka ma miejsce o wiele wcześniej, kiedy
> traci sie bliskość, kontakt, zaufanie. Kiedy juz nie mozna z soba normalnie
> rozmawiać.

Ja to zglaszam na motto forum. Admini, prosze sie pochylic nad ta prosba.

[samosia75]

Jak byłam ..mniejsza, byłam przekonana, że wyjde za mąż, będę miała dwojke
dzieci, w porywach do trójki i będę sobie żyła tak zwyczajnie jak wszyscy.
Do tej pory czuję ból jak sobie pomyśle, że te oczywiste dla mnie wtedy
wizje ..poszły z dymem. Już nigdy nie będzie normalnie.
Dla mnie to porążka życiowa.

Samosiu kochana

[nangaparbat3]

to jest problem naszego przywiazania do wlasnych wyobrazeń. A zycie prawie
nigdy im nie odpowiada - wiec wyobrażeń należy nie mieć po prostu, wtedy
unikniemy rozczarowania przyjmujac to, co jest. Wtedy tez dajemy szanse
realnosci wspanialszej niz nasze wyobrazenia.
Moze sie wydawać, ze jest to sprzeczne z piekną sygnaturka Bursztynowego - ale
paradoksalnie wcale nie.

[samosia75]

Podoba mi sie twoje podejście do tematu i zazdroszczę Ci go.
Zależy od człowieka i jego osobowości jakie ma podejście do tematu.
Jest takie powiedzenie "optymista z pesymistą sprzeczają sie ciurkiem- jeden
widzi obwarzanek, drugi widzi dziurkę".. mam nadzieje ze kiedys będę potrafiła
zobaczyć obwarzanek

[nangaparbat3]

Ja lubie szklankę - nie tę do połowy pustą i do połowy pełną, ale szklanke
pełną wody - i pełną powietrza