równia pochyła

[nika19741]

Jakiś czas pisałam na tym forum, ze mam problemy małżenskie. Maż nie ma
zamiaru chodzic na terapie malzenska-ja korzystam z pomocy psychologa.
Ostatnio nawet dowiedziałam sie, ze mąż skorzystał z pomocy prawnika...
znalazł sobie mieszkanie (nosi klucze) poki co mieszkamy razem ale oddielnie-
chyba nie musze tlumaczyc jak to wyglada. Jestem tym wszystkim zalamana, nie
ufam mu, musze dodac ze nie ma kochanki, ze zwyczajnie chce byc sam, nie ma
ochoty szarpac sie w zyciu rodzinnym i niesc trudy zycia juz z nikim.
Psycholog uznała ze "zabiera zabawki z piaskownicy i juz sie nie bawi". To
smutne. Maz zastanawia sie czy jak sie wyprowadzi to podoła obowiazkom hehehe
i czy zateskni za mna i dzieckiem. A jak nie zateskni??? A jak wróci ze
zwyczajnej niewygody???? Ja chyba juz nie chce tego. Za duzo walczyłam i
co??? Poza tym, codziennie siega po alkohol, wyglada bardzo zle, nie dba o
swoj wyglad/higiene. Nie interesuje sie dzieckiem. Uciekł w prace.
Jakby bylo tego malo, utrudnia zycie codzienne aby pokazac swoja wyzszosc, to
szantaz emocjonalny. Pewnie niedlugo dolacze do tego grona... Ale co lepsze
takie zycie czy bycie mezatka????

[erzsi]

No wiesz? Walizki za drzwi, jeśli tylko możesz to zrobić z formalnego punktu
widzenia. Tyle na tym forum się na ten temat pisało - nic z tego nie będzie
jeśli nadal będziesz pozwalała mu dyktować warunki. Nie wiem czy Cie kocha, ale
w ten sposob na pewno nie będzie cię szanował. Jeśli macie jakiekolwiek sznase
to tylko terapia wstrząsowa.
Braku kogoś trzeciego za rogiem też bym nie wykluczała, to, że mu się rodzina
znudziła nie znaczy, że nie pasuje mu wolna bezdzietna, co to przy niej ani
obowiązków, ani gderania.

[madii77]

dokładnie
nie ma zmiłuj się.....

teraz to tylko pomyśl o sobie...a nie o nim... podjął decyzję wiec niech ponosi
wszelkie konsekwencje tego....
Mój Wielce Szanowny Mąż tez rzucił się w wir pracy, nie dba o siebie, (zarzekał
się, ze nie ma kochanki.. i co... koleżnka z pracy się znalazła) i też
uważał,że lepiej być samemu... ble blee ble..

pomyśl o sobie

[z_mazur]

Dokładnie zgadzam się z erzsi, tylko i wyłącznie terapia wstrząsowa.
Jedynie spróbwanie tego "nowego życia" może otworzyć mu oczy.
Zgadzam się też co do "opcji alternatywnej", też mnóstwo było na tym forum
przykładów (mój własny zresztą też), że teoretyczne odejście w pustkę kończyło
się dziwnym zbiegiem okoliczności zamieszkaniem z kimś.

[nika19741]

Mowi, ze nie jestem mu obojętna...Mnie tez nie jest obojętny np. los
bezdomnych, ale czy ja ich kocham??? Co innego zal, pogarda, co innego milosc.
Z milosci sie nie odchodzi. Powiedzialam mu, ze moze sobie mnienie kochac, ale
szacunek mi sie nalezy. Jako kobiecie, matce i poki co zonie. Co do wyprowadzki
to nie chce go wyrzucac-bo potem powie ze zona go wyrzucila, chce zeby sam
podjał decyzje (oczywiscie w rozsadnym czasie). Prowokuje mnie na kazdym kroku,
zeby mnie obwinic za swoje zyciowe niepowodzenia. Nie raz wyciagałam do niego
reke. Sumienie mam czyste.

[nika19741]

A moze i kogos ma??? Sama nie wiem, ale nie jest to typ kobieciarza.

[z_mazur]

> A moze i kogos ma??? Sama nie wiem, ale nie jest to typ kobieciarza.

To na prawdę o niczym nie przesądza.
Wręcz przeciwnie. Takiemu facetowi łatwiej zawrócić w głowie.
Bywają faceci którzy dobrze się czują w towarzystwie kobiet a kobiety w ich, co
wcale nie przeszkadza im trzymać się pewnych zasad. A o przypadkach mrukliwych
mizoginów, którzy na każdym kroku podkreślają potrzebę trzymania się
określonych "wartości", których potem przyłapuje się w łóżkach kochanek,
słychać co rusz.

[erzsi]

mój mąż też nie był typem kobieciarza. Właściwie, to nadal nim nie jest. po
prostu się zakochał. mówił to samo co twój mąż. co ciekawsze, to samo mówił,
gdy kochanka już się wydała . wtedy przyjął opcję, że bez niej i tak by to
się rozpadło za jakiś czas. Doprawdy urocze .
Powiem tak: nie patrz na to o co cię obwini lub nie, gra idzie o wyższą stawkę.
jeśli istniejący stan rzeczy będzie trwał nic nie zostanie z waszego
małżeństwa. cień szansy pojawi się gdy on się wyprowadzi. po prostu musi
sprawdzić na własnej skórze jak mu będzie.
jeśli stoi za tym ktoś trzeci, to przerąbane, bo to sprawdzanie może długo
potrwać. może też okazać się, że jednak się sprawdziło. nie mniej jednak jeśli
teraz zostanie, to tylko kwestia czasu kiedy jednak postanowi sprawdzić jak to
będzie bez żony i dzieci. i zacznie się cała jazda od początku.
żeby naprawdę coś zrozumiał to musi sam się przejechać - tak to działa.

[anja_pl]

nika19741 napisała:

> A moze i kogos ma??? Sama nie wiem, ale nie jest to typ kobieciarza.

mój też nie był
i co z tego?
skończył z jedną, szybciutko druga, potem trzecia...
oczywiście był zapracowany, non stop...

[madii77]

Nika.... (sąsiadko prawie...)

wiesz ale on ze swojej wygody takiej decyzji np. o wyprowadzce nie podejmie,
albo nie będzie chciał podjąć....
ja pomieszkałam sobie z MWSM jeszcze od decyzji o rozwodzie miesiac...
i niby krótko, ale nie wytrzyłam tego dziwnego napięcia..
zastanów się Ty wyciągałaś rękę a on do Ciebie..??

[nika19741]

To moj stary wątek (nie ma kilku postów, ale sens wypowiedzi jest zachowany)
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=24087&w=53801659

[nika19741]

On reki do mnie nie wyciąga, nie ma nawet przyjacielskich gestów. Zagroziłam
mu, ze jesli sie wyprowadzi to ja skladam sprawe o rozwód. Mam wrazenie, ze sie
boi podjac decyzje. Mozna powiedziec, ze ja sie ponizam, nigdy tego nie
robilam, naprawde. Raz sprawdzilam mu komorke, raz przyjechalam pod prace, raz
nie wróciłam o czasie do domu-nie odbierałam jego telefonów. To tyle, na w
sumie 10 lat wyskoków. Zawsze byłam w porzadku. Tez mi sie tak zdaje, ze moze
kogos ma a dobudowuje do tego ideologie, ze chodzi o roznice charakteralne. Co
i tyle lat mu odpowiadało, a teraz nagle nie? Poza tym mam wrazenie (2) ze to
wszystko go przerosło. Zycie go przerosło. A mnie przerosło zycie z nim.

[erzsi]

widzisz, to jakbyś o moim mężu pisała, jego też życie przerosło. tylko on tego
nie rozumie, jemu się wydaje, że życie beze mnie będzie bajką i razem ze mną
wszystkie problemy znikną z jego życia. No nie znikną, niestety.
Nie wiem kiedy i czy w ogóle mój mąż to zrozumie, czy będzie mnie już zawsze
obwiniał o swoje życiowe niepowodzenia /'bo ty mnie nie motywowałaś'/, nie ma
to już dla mnie żadnego znaczenia. Jego rola w moim życiu to wyłącznie bycie
ojcem naszych dzieci, a moja, żeby zapenić mu jak najlepsze do tego warunki.
Zobaczymy, czy zechce w nich skorzystać.

[kara114]

O moim mężu w życiu bym nie powiedziała, że jest kobieciarzem. A jednak pannica
się znalazła. Na szczęście mąż dobrowolnie poszedł sobie precz z domu. I ja
czuję się z tym o wiele lepiej niż gdyby siedział mi nad głową. Chce odejść,
niech spada. Jeszcze może mu to bokiem wyjdzie.

[nika19741]

Hmmm... nie pochwalam posiadania kochanki/ka przez połowicę, ale gdyby moj maż
miał kogoś znaczyłoby, ze jest normalny. Tzn. postepuje zle, ale ma zdrowy
umysł. On poprostu jest dziwakiem-sam przyznaje, takim niekonwencjonalnym
facetem. To w jego oczach. W moich oczach, albo jest nienormalny albo kogos ma
i jak juz pisałam dobudowuje ideologie. Dziwnym jest tez fakt (cheć) zacierania
po sobie sladów, jak sie wyprowadzi to np. nie poda nikomu adresu. Smieszny,
przeciez jesli bede chciała to sie dowiem. Mówi ze bedzie SAM. A moze znalazł
juz jakąs opiekunkę hehehehe. Biedna kobieta, juz jej współczuje. A moze mąż na
stare lata bedzie pustelnikiem? Na dwoje babka wrózyła.

[phokara]

>Biedna kobieta, juz jej wspó?czuje.

Daj spokoj. Najwazniejsze, ze Ty sie uwolnisz od tego nienormalnego dziwaka.

[nika19741]

Poza tym (teraz patrze na nasza gg rozmowe)

pisze mi, ze "nie jestes mi obojetna, cierpie jak widze jak placzesz, ale
czuje ściane miedzy mai i nie wim czy zdołam ja rozbic-to sie musi stac w mojej
glowie" nie wiem czy nazybt duzo sobie nie powiedzielismy zeby moc o tym
zapomniec ..." ogólnie wszystko kiepsko mi sie kojarzy i zareczam Ci -nie jest
to ani twoja ani moja wina-poprostu tak sie roznimy"

stek bzdur

i reszta o tym ze jak sie wyprowadzi to bedzie miał test imoze wiecej mnie
doceni, a i moze jego samoocena wzrośnie...

a jezeli nie zatesni to nie bedzie mnie oszukiwał

co Wy na to?

[374.4w]

nikt Ci nie powie co lepsze czy bycie męźatką, czy rozwódką
są różne granice wytrzymałości-jednej kobiecie pasuje być w takim związku inna
dawno by odeszła. Co kto i jak lubi
Skoro tu piszesz i zastanawiasz się to pewnie ci nie pasuje
wg mnie jak jest alkohol i "Ogólne zaniedbanie", nie ma na co czekać. Szkoda zycia

[marek_gazeta]

Tak na szybko - chyba rzeczywiście powinien pomieszkać sam. Ale - jak już się wyprowadzi - to nie przyjmuj go po tygodniu. Tak mi się wydaje, że to musi potrwać - ja wiem? Przynajmniej parę miesięcy. Jeśli dojrzeje do właściwej decyzji, będziecie mogli zacząć powolutku odbudowywać małżeństwo, tzn. nie przyjmuj go od razu do domu, niech Ciebie - i Was (syna) zdobywa od nowa. Inaczej nic z tego nie wyjdzie, za 2 miesiące będiesz w tym samym punkcie.

Powodzenia!

[z_mazur]

Zgadzam się z Markiem.
Separacja czasem (rzadko bo rzadko, ale jednak) daje efekt. Tylko rzeczywiście
rozstanie musi potrwać kilka miesięcy i niestety w tym czasie trzeba sobie
poukładać jakoś życie, a nie po prostu czekać. Dopiero wtedy można się
zastanowić na spokojnie, czy chce się jeszcze coś naprawiać i budować.
Osobiście znam dwa przypadku separacji, która zakończyła się zejściem z
powrotem małżonkwó, w jednym przypadku trwała 6 miesięcy, w drugim 9. W obu
przypadkach nie było trzeciej osoby, za to w jednym przypadku był alkoholizm.
Po wyprowadzce żony, alkoholik wziął się za leczenie, od 3 lat jest trzeźwy.

[nika19741]

Nie robi sie eksperymentów na rodzinie, kim ON jest zeby nas zostawiał, zeby
uciekła (w samotnośc /chyba/)jaką trzeba miec determinacje zeby sobie
mieszkanie znalezc??? Jak trzezba byc zimnym aby odtrącac tez dziecko. Nie
reagowac na żonę.
Nie widze mozliwosci trwania zwiazku po jego wyprowadzce-on o tym wie, wie ze
nie wróci. Dlatego sie waha. Ileż to razy mąz odchodzi do kobiety bądz z
innych przyczyn, potem wraca. Ludzie myslą ze to dobrze, bo wrócił...a co ta
żona, czy ONI wracaja inni. Jesli chciałby sie zmienic to poszdłby ze mna na
terapie małzenska. Ale to wymaga pracy. A jak sie wyprowadzi to "samo sie
zrobi". Emocje opadna i tak juz zostanie. Ile kobiet godzi sie na powroty a
pozniej ma sobie za złe ze sie zgodzily? Duzo. Wynikac to moze z milości
(slepej) współuzaleznienia od partnera, bania sie byc samej. Mysląca kobieta
nie zrobi facetowi wakacji od rodziny. W imię czego??? Ja jestem matka do konca
zycia, przez 24h/7 . Ojciec to tez rodzic. Poza tym takie przepychanki damsko -
meskie sa jescze do przyjecia jak nie ma dzieci. I jeszcze jedno: czas ucieka,
takie zwodzenie nie jest dobre. W rozstawaniu sie tez trzeba miec jaja a nie
pozostawiac decyzje kobiecie ktora targaja skrajne emocje i odpowie na
prowokacje meza. Moj tak robi.

[anja_pl]

mam odczucie, że szukasz powodów, dla których miałabyś zostać z mężem,
sama już ich nie widzisz, nie chcesz z nim być, jesteś nim zmęczona, rozżalona,

ale jakąkolwiek decyzje musisz podjąć samodzielnie, bez wpływu otoczenia,
presji partnera, "dobra dziecka",

usiądź sobie spokojnie i zastanów się co było w twoim mężu takiego, że go
pokochałaś? co sprawiło, że chciałaś iść z nim przez życie? dlaczego chciałaś
mieć z nim dzieci?

a potem pomyśl gdzie to wszystko znikło, a może jest nadal, tylko się gdzieś
tam tli przywalone codziennymi kłopotami,
może wystarczy dobra pielęgnacja i na nowo wybuchnie wielkim ogniem,
a może nic już z tego nie będzie?

jeśli po tym zabaczysz jakąś szansę dla was, to porozmawiaj z mężem o tym,
może chłop nie zdaje sobie z tego sprawy, wiesz chłop jest prosty jak
konstrukcja cepa ( z mądrości prababki Phokary ) i trzeba mu niektóre rzeczy
powiedzieć prosto z mostu,

czasowa separacja może wam pomóc zweryfikować swoje uczucia, na spokojnie, bez
kłotni, bez codziennego oglądania partnera,
ma sens wtedy, gdy żadna ze stron nie ma "wyjścia awaryjnego",
jeśli jest "wyjście awaryjne" to nie ma sensu się zadręczać,
nawet jeśli by partner wrócił, będzie zupełnie innym człowiekiem

i wtedy nie wystarczy tylko prośba o wybaczenie, wtedy jest ogromnie dużo pracy
zwłaszcza ze strony przyjmującej, żeby ponownie zaufać, nie wystarczy sama
chęć, ale także trzeba wiele, a nawet bardzo wiele zrozumienia, samokontroli,
by tego nie wyciągać przy kłotni, by opanować odruch kontrolowania itp.

[z_mazur]

Dodam tylko, że separacja jest obowiązkowym elementem procesu rozwodowego w
niektórych krajach europejskich.

Statystyki podają, że w tych krajach 30% par po okresie separacji schodzi się z sobą ponownie (wiem, wiem co myślicie na temat statystyki, ale w tym przypadku to suchy fakt).
Separacja pozwala na spojrzenie na pewne rzeczy z dystansu. Znika napięcie i presja wynikająca z codziennego przebywania ze sobą. Człowiek ma szansę wyciszyć się i zastanowić czego tak na prawdę chce.