do NOWYCH

[renamar1]

A kiedy i gdzie spotkanie w Krakowie? Bo ja też chcę!

[kajda28]

Witam.
Już jakiś czas tu zaglądam, ale dopiero niedawno coś tam napisałam. Sama ponad
półtora roku, po rozwodzie kilka miesięcy. Dwójka małych dzieci. Bezpośrednia
przyczyna rozwodu alkoholizm męża- rozwód z orzeczeniem wyłącznie z jego winy.
reszta wyjdzie w praniu...

[ta82]

Witam, pojawiłam się, wcześniej podczytywałam (raz na pare miesięcy).
Chyba pobędę tu trochę.

[jarkoni]

Kajda, witamy.
Ta82, nie przejmuj się, że masz 82 lata, pobądź tu trochę.
I najlepszego z okazji Dnia Kobiet,,,
Pust' wsiegda budiet sołnce...

Tylko się nie obraź, post brał pod uwagę poczucie humoru czytajacego...

[ta82]

No 82 lat nie mam, ale zastanawiam się czy rozum i łatwość
podejmowania decyzji przychodzi z wiekiem czy zależy od charakteru
człowieka
i dzieki za zyczenia

[zuza145]

podczytywałam najpierw, coś tam pisnęłam- to chyba pora się
przywitać.
Zuza jestem - w trakcie rozwodu- męża kryzys mnie skaleczył, dwójka
dzieci.
Zazwyczaj raczej w kierunku uśmiechu pomimo- mam nastawienie-
wspomagam, pocieszam, doradzam- na innych forach, ale czasami sama
wymagam. Pomocy- wirtualnego pogłaskania po głowie.
To przylazłam tutaj- dzisiaj miałam ciężki dzień. Więc się witam
tutaj.Mimo że sobie radzę samodzielnie i zgrabnie podobno- no raczej
tak- sama sie reprezentuję w sądzie, raczej bez agresji- zbijam
kłamstwa- bo taką metodę wybrałam- ale czasami jestem choernie
zmęczona.
Spokojnie- mie chcę ciągnąć z was energii- wampiryzmu emocjonalnego
nie trenuję. Ale miło będzie jak mogę popisac co mi w duszy gra
czasami.Dzisiaj jakoś smętnie mi zagrało- i męczy ta opinia- silna
kobieta.
Cholera- i tak źle i tak źle.
Witam i idę spać.

[jarkoni]

Naprawdę jesteś Zuza?
Coś głupiego napiszę: jedyna znana mi Zuza występuje w serialu "Na Wspólnej"
(tak, oglądam sobie tego tasiemca jako jedyny serial w TV)..
I tamta Zuza jest taka hmmm..uczucia ambiwalentne.
Coś jak w dowcipie o takich uczuciach, podobno potrafią się ujawnić kiedy np.
Twoja teściowa rozbija się prowadząc Twój nowy samochód.
Jesteś w kierunku śmiechu - to uśmiechnij się
Wysysaj też co tylko chcesz z nas, a jak już się wyspałaś to coś napisz czasem..
jarkoni

cześć

[siluetta]

czytam i czytam, i czytam.....no to się w końcu przywitam. Równo dwa
lata temu rozstanie - dwa dni przed świętami. Odszedł on, do tej
pory czekam, aż złoży pozew, ale się chyba nie doczekam, trzeba
wziąć sprawy we własne ręce Było źle, ale już mi lepiej, boję się,
że podczas załatwiania sprawy do końca znów się rozkleję. Witam
serdecznie, przedświątecznie

[d3ma]

Witajcie!
Jestem po rozwodzie, dwójka dzieci. Zaczynam nowy etap życia!
Nareszcie - uff, ruszyłam do przodu, bo po zdradzie męża, coś ok. 2
lat stawiałam siebie i dzieci do pionu.
Nie cierpię, jak ktoś generalizuje w stylu: "wina leży po środku".
Uprzedzam - u mnie ewidentnie leżała po jednej stronie - męża. Dla
niego trawa po drugiej stronie płotu wydawała się poprostu zieleńsza.
Miewam jeszcze doły, kiedy np. dowiaduję się, że mój alimenciarz
migający się od alimentów, parkuje nowy samochód dwie ulice dalej -
brrry. Dziś mam taki mały dołek - przylazł po korespondencję i
zaparkował znowu gdzieś tam.
Na szczęście dołki miewam malutkie i szybko po nich się ogarniam.
Zwłaszcza jak mogę, komuś to powiedzieć. Uf, dzięki. Życzę
spokojnych Świąt!

[zuza145]

Hm- nie znam tego serialu??????????????
Coś straciłam?
Kiedyś był taki film- brylanty pani Zuzy he he he.Dlatego Zuza.
Wesołego Jajka wszystkim zyczę.

[koralik4o]

...to już chyba jakiś nałóg? Odkąd Was odkryłam, zaglądam i podczytuję codziennie.
Postów już popisałam a dopiero teraz, odważyłam się przywitać
Mam dwie prawie dorosłe córki. A ja sama przed "atrakcjami rozwodowymi".

Tak podczytując Was, chyba jestem tu z najdłuższym stażem separacyjnym nieformalnie? 15 lat związku, 5 lat nieformalnej separacji mieszkając oddzielnie. Kurczę, gdybym Was odkryła kilka lat wcześniej, pewnie już dawno nabrałabym sił i odwagi, by ten epizod odłożyć w stan uśpienia....

Wasze historie, jakże różne a jednak tak podobne, sprawiają że nie jest się samemu w swojej historii życia.
Nie powinno być tych epizodów rozwodowych w naszym scenariuszu życia, niemniej przerażające statystyki, mówią, że jest ich z każdym rokiem coraz więcej? Czy to jest powód pocieszenia, że jest nas tak dużo, wówczas nie jesteśmy odosobnieni? Wówczas lincz rodziny i środowiska jakby słabszy, bo grupa znaczna?
Może zabrzmi to egoistycznie, ale jest mi lżej, że nie jestem w tym wszystkim sama. Na początku kwietnia, składam pozew. Zmobilizowałam się. Zatem wszystko przedemną.

Dziękuje Wam, że jesteście.
Pozdrawiam ciepło i serdecznie, licząc na przyjęcie do grona

[gosia_samosia]

ups chyba poszło w złę miejsce sorry
wiec spróbuje jeszzce raz:

Witam,
jak większość poczatkujacych tylko podczutuje - mam nadzieje że
wkrótce sie odważe i zaczne sie udzielać;
na samym poczatku chciałabym Wam podziekować za to że ...
JESTESCIE ... człowiek czuje sie lepiej jak wiem ze nie jest sam na
swiecie (nie zrozumcie mnie zle - nie ciesze sie Waszymi problemami)
tylko wsród ludzi mnie otaczajacych sa sami szczesliwi małżonkowie
lub pary - a ja wiem (czuje) to ze singielka (z musu) z 2 dzieci nie
jest juz takim sama kumpelka jak byla wczesniej gdy była za swoim
mezem;
otóż zaczne od poczatku - 10 lat zwiazku (3 "chodzenia" + 7
małżeństwa) - 2 wspaniałych dzieci - starsza córka ponad 6, młodsza
4 a mój mąż w 1 dzień swiąt BN oświadcza mi ze ... "on mnie juz nie
kocha i trzeba cos z tym zrobić" po czym jak zaczeliśmy o tym
rozmawiać okazało sie że on juz cos z tym zrobił - od 6 mies ma
kogoś z kim jest szczesliwy i ... odchodzi; jak powiedział tak tez
zrobił - wiec zostałysmy same; przyznał również ze tak naprawde to
on juz chyba wczesniej przestał mnie kochac bo mniej wiecej od 4 lat
szuka "czegoś nowego" i od takiego czasu jestm/byłam okłamywana i
zdradzana; przyznam ze swiat mi sie zawalił - jestes z kims, kochasz
go a on robi ci takie rzeczy nie wiem co zrobiłam złego w moim
zyciu że spotkał mnie taki los; juz sie nad tym nie zastanawiam;
jedno czego teraz chce to ulownic sie od tego kłamcy i obłudnika; po
ok 2 miesiacach - kiedy troche ochłonełam - wniosłam pozew rozwodowy
i czekam na to co bedzie i kiedy bedzie;
przepraszam musiałam sie wygadac i uwolnic od tego - mam nadzieje ze
nie zanudzilam;
pozdrawiam wszystkich Nowych i Starych - mam nadzieje ze mnie
przyjmiecie do swojego grona i przuytulicie od czasu do czasu;

[zuza145]

czuj się przytulona

[jarkoni]

Zuza, dzięki za przytulenie nowej osóbki, i dobrze, ze czujesz się jak u siebie
Tak trzymaj i pisz..

[kristofere]

witajcie .sam nie wiem od czego zaczac otoz bylismy sobie najpierw
para przez 5lat potem 2latka po slubie nagle po przyjsciu z pracy
zostalem ogolocony ze wszystkiego zostalem z bagazem roznych nie
zaplaconych rachunkow.zaczelo sie tak ,ze nagle powaznie
zachorowalem ,uratowali mnie w ostatniej chwili. po tym zabiegu
bylem juz nikim dla swojej PANI .coz czekalem do wiosnuy na powrot i
co nic trudno,napisalem pozew i zlozylem.teraz jestem wolny
singielek a moja byla Pani szuka szczescia i goli kazdego z
majatku .pozdrawiam was zycie jest zbyt krotkie by sie smucic

[morze_waleriany]

Witajcie,

Ja też poczytuję forum.Tez jestem na rozdrożu.
Mój M po 6 latach małżeństwa stwierdził że nie jest szcześliwy, nie
kocha mnie,chce się znowu w kimś zakochać, chce miłości i radości a
ja mu tego nie daję.
Zdradził mnie, wybaczyłam, odszedł ale przyjęłam na powrót.
Twierdzi ze to chyba jakiś kryzys,ze nie wie czego chce, ze moze
bedzie żałował,ale nic nieporadzi bo tak musi zrobić.
Serca mu nie zmienię, to jego cytat.
Mamy 5 letniego synka i tym bardziej jest mi trudno.
Kocham go i nie rozumiem, jak może nas tak ranić.
Najgorsze jest to ze jak mu mówię,ze ja go kocham to on twierdzi ze
tylko mi się wydaje, ze jestem do niego przyzwyczajona.Obłęd.
Na razie jeszcze mieszkamy razem, ale myślę ze on się niedługo
wyprowadzi,tak jak pół roku temu.
Wtedy wrócił, próbowaliśmy (probowałam?) skleić małżeństwo,ale chyba
tylko ja tego chciałam.

Pozdrawiam i prosze o przyjęcia do grona, które chyba powiększę

[krolowazla]

pisze już jakiś czas na forum, a nie przywitałam sie.
Kobieta lat 26 z kawałkiem w związku z mężczyzną od 10 lat z kawałkiem, w tym
od prawie 4 lat małżeństwo. Córka 2 lata.
Stało sie tak, że mąz po ślubie pokazał różki. jemu wolno było wszystko, a mi
nic. Taki miał wzorzec rodziny z domu, tak tez myslał, ze będzie u niego. Ale ja
pewnego lutowego dnia powiedziałam dość. Wysłałam pozew, kamień spadł mi z
serca. Od tej pory walczę. Daje sobie radę, mam wsparcie rodziny i znajomych.
Pozatym chce ułozyć zycie z kimś innym, mimo , że przejechałam się na mężu, to
nie bronię się przed kolejnym uczuciem. chce kogoś poznac, kto pokocha mnie i
moją córke, i bedzie nas szanował.

Dzień Dobry.

[opprrrssss]

Dzień Dobry,
jestem tu nowa.
Przede mną widmo rozstania. Mamy poważny kryzys, pierwszy
obustronnie przegadany. Boli, i mimo, że mam wciąż nadzieję na
poskładanie życia na nowo z tym samym człowiekiem, dopuszczam myśl,
że jednak się nie uda.
Dlatego tu jestem.
Ciesze się, ze jesteście i z dużą uwagą podczytuję wasze wypowiedzi.
Jak dobrze, że jesteście.

[pikopanda]

Dzięki pomimo1. Czytam Was od prawie roku, od kiedy pojawiła się
myśl, że można odejść. W zeszłym tygodniu złożyłam pozew, mam mętlik
w głowie...

[gosik59lew]

Witam wlasciwie nie wiem co z tego wyjdzie gdyz nie umiem jeszcze
ani dobrze pisac wlasciwie wogole nie umiem poslugiwac sie
komputerem,probuje sie nauczyc.Jestem w dolku,chce sie rozwiesc po
21latach malzenstwa a wlasciwie gehenny.Mam dosc.Potrzebuj wsparcia
radyMam49lat .narazie tyle .Jestem tak zdenerwowana ze nie moge sie
skupic aby cos wiecej napisac.Mam nadzieje do uslyszenia.

[d234]

Witaj w Klubie, a już myślałam, że zostanę w nim (klubie) najstarsza - jak nie
wiekiem, to stażem małżeńskim. Ja zdecydowałam się rozejść po 24 latach
małżeństwa i mam 46 lat (1.10 byłaby rocznica 25 lat).
Więc jak widać, zawsze jeszcze jest czas żeby pomyśleć nad sobą, chociaż po
dzisiejszej rozmowie telefonicznej z mężem, który nadal ma nadzieję, znowu łapię
doła.
Wczoraj wieczorem też telefon, a w nocy sen, że nachodzi mnie i mój dom jak
zwykle na strasznym piciu, szok, sen okropny.
Boże, daj nam wszystkim siłę żeby to przetrzymać

[jarkoni]

gosik59lew napisała:

> Witam wlasciwie nie wiem co z tego wyjdzie gdyz nie umiem jeszcze
> ani dobrze pisac wlasciwie wogole nie umiem poslugiwac sie
> komputerem,probuje sie nauczy

Gosik59lew, ależ bardzo dobrze posługujesz się klawiaturą, to przecież tylko
zwykła maszyna do pisania.
Ja zwykle powiem Ci jedno: wyrzuć z siebie problemy na forum, masz na górze
forum opcję: "załóż nawy wątek", albo coś podobnego. Nie wahaj się i pisz.
I pozdrawiam serdecznie tych, których rozwód dotknął po 40-stce, czyli w moim
wieku. Jeszcze ramolami nie jesteśmy i samo najlepsze przed nami..
Pozdrawiam "staruszków"

[d234]

Masz rację Jarkoni.Życie zaczyna się po 40-stce. Ja to tłumaczę swoim znajomym,
że należę do "ryczących czterdziestek". Tylko ostatnio nie mam ochoty poryczeć
ze śmiechu. Minie, wiem o tym .Trzeba czasu.
I na nas przyjdzie i czas i pora.
Damy sobie radę!

[jarkoni]

d234, ale pojechałaś: "Minie, wiem o tym .Trzeba czasu.
> I na nas przyjdzie i czas i pora.
> Damy sobie radę!"
Wszystko OK, ale wygląda na to, że to Ty mnie zagrzewasz do boju, a nie na
odwrót! Ale to dobrze, tak trzymać kobietko..
Rozwód..i co dalej?

[d234]

Jarkoni!Pomoc przychodzi z najmniej oczekiwanej strony. )
Okazując drugiemu wsparcie, to tak jakbyśmy sobie sami pomagali, a głośne
powtarzanie, że będzie dobrze, że zło minie, to też podtrzymywanie siebie na duchu.
Więc, TY trzymasz mnie, a ja Ciebie, i dobrze nam z tym.
Tak trzymać (nie opuszczać)

[jarkoni]

d234, kiedyś mój bard z młodości niejaki Sted napisał: "Życie jest piękne,
podobno można to sobie wmówić przez częste powtarzanie"..
I tego się trzymam, i Tobie też takie podejście doradzam i pozdrawiam Cię.

[k-ika]

[jarkoni]

kika, coś wygląda na to, że ja mogę być jedynym do pogadania. Tam poniżej
zrobiło się małe piekiełko, ale to minie..
Pisz

mąz wczoraj powiedział

[k-ika]

po przeczytaniu lektury: i za to cię kocham.
I już wiem, że na prawdę żyję w zgodzie z samą sobą.
To chyba moje największe szczęście.

[jarkoni]

k-ika, no wreszcie ktoś mnie kocha

Poza wątkiem: "Do nowych" dostaję maile na swoją pocztę na Gazecie, odpowiadam
na nie, o ile tylko poczta "gazetowa" nie szwankuje.
Wyjaśnienie:

Miałem ponad 2 lata problemy z pocztą na Gazecie, i zły i sfrustrowany byłem,
odpisywałem znajomym osobom z drugiego adresu WP.
Miało się to skończyć po rewolucji w poczcie GW. Parę dni było OK, od
niedzieli już nie OK, każda próba wysłania maila trwa do kilkudziesięciu minut
z informacją w żółtym okienku, że "operacja w toku".. I nie wysyła.
Przepraszam wszystkich piszących, z innej poczty odpowiadam tylko znajomym z
forum, innej możliwości nie mam.

[maja.gd]

To i ja się przywitam
Chyba właśnie podjęłam decyzję. Jestem w związku 10 lat, po ślubie niecałe 3, nie mamy dzieci. On mnie kocha, ale z mojej perspektywy związek zupełnie się nie klei. Żyjemy jak współlokatorzy, jak koledzy, nie jak małżeństwo. Lubimy się, ale mi to nie wystarcza. Już nie. No i jest jeszcze jeden problem, który zadecydował. Mój m. ma problem z alkoholem - nie robi burd, nie bije, nie przychodzi do domu nawalony - jest w gruncie rzeczy dobrym człowiekiem, ale problem ma ewidentny i poważny. A ja nie wyobrażam sobie życia przy boku alkoholika. Nie chcę się poświęcać, bo świat jest pełen kobiet, które się chciały poświęcić. Nie chcę fundować moim dzieciom świadomie ojca alkoholika. Nie chcę, żeby miały syndrom DDA. To życie na tykającej bombie zegarowej. Chcę żyć normalnie.
To bardzo trudna decyzja dla mnie. Nie żałuję tych 10 lat, ale wiem, że choć go lubię i jest dla mnie ważny, to nie chcę z tym facetem spędzić życia. Że to nie jest TEN facet. Decyzji w zasadzie jestem już pewna, ale tak trudno fizycznie zrobić ten krok...

dzień dobry

[kochajaca-1]

chciałam przywitać to forum i wszystkich ...pozdrawiam

[poznanianka1969]

Witam wszystkich, jestem NOWA, choć po rozwodzie już 7 lat. Pozdrawiam

[onion68]

Cześć, też nowa (dzisiaj zauważyłam to forum), po odejściu męża, przed rozwodem.

[cynta]

Ja tez to forum dzisiaj znalazlam, troche z desperacji zeby z kims
pogadac... Po rozwodzie od maja, ex jeszcze tu jest... mieszkam za
oceanem wiec widzenie swiata mam lekko inne ale bardzo lubie je
konfrontowac.. Pozdrawiam

[blue_velvet4]

Widzę, że się wszyscy witają no to i ja się przywitam - 5 tyg temu zostawił mnie
mąż i nie wiem co będzie dalej.

[mada921]

witam wszystkich obecnych i przyszłych forumowiczów :o poczytuję
sobie co jakiś czas niektóre wątki-ten powstał w marcu 2007, wtedy
minął rok jak poraz kolejny przekonałam się i to bardzo boleśnie, że
20 lat wcześniej zauroczył mnie facet szlachetny, honorowy, z klasą,
dla którego rodzina jest ponad wszystkim,(bardzo szybko przekonałam
się , że mam dwóch mężów, bo okazał sie człowiekiem o kilku twarzach
i podwójnej osobowości -ot takie tam sobie rozczarowanie. Bez
skrupułow rzucił wszystko i wszystkich i zrobił co chciał-dzisiaj
skomle i błaga(też nie pierwszy raz), mówi o swoje głupocie i takie
tam... pierdoły o własnej głupocie . Dzisiaj inaczej patrzę na to co
się stało. Bańka o wyjątkowym człowieku prysła , choć mój mąż
uważa , że wszystko jest ok i w kolejną ( mam nadzieję, że
ostatnią ) rocznicę ślubu przychodzi z szampanem-dziękując , że
jeszcze z nim rozmawiam. Ja żyję swoim życiem on swoim, choć nie ma
dnia abym nie myślała o tym wszystkim, o tym jak mogło być , gdyby
mnie nie porzucił- i wiecie co, wszystkie te myśli mają jeden i ten
sam wniosek-bardzo dobrze się stało , że tak sie stało.Teraz wiem,
że za długo to wszystko trwało...
ps od dwóch lat nie zgadza się na rozwód a ja od dwóch lat mówię o
nim ex lub były mąż...

[agusia75]

Ja też witam serdecznie wszystkich - nowych i starych bywalców
FORUM. Poczytuję od dłuższego czasu, wcześniej z obawami a teraz z
radością. Po rozwodzie jestem ponad rok, prawie 1,5. W końcu się od
tego powoli uwalniam...oddycham...dobrze mi z sobą ) zostawiam to
co było (chociaż mamy wspólne dziecko)

Pozdrawiam serdecznie
Agata

[jarkoni]

Witajcie sierpniowo-wrześniowe "jesienne" kobietki z rozwodowymi kłopotami.
Ponieważ już prawie wszystko w powitaniach zostało powiedziane-pozostaje
najprostsze: czujcie się jak u siebie i piszcie. Albo sfrustruje, albo bardzo
pomoże..

[jamama_live]

Ja równiż cieplutko pragnę przywitać brać szanowną rozwodową-tych
którzy już po i tych w trakcie no i oczywiście tych, którzy dopiero
kroczyć zaczynają tą ścieżką-podglądałam podczytywałam i o chwilo
trwaj wiecznie odważyłam się na powitanie i wstąpienie w szare
szeregi ludzi z walizą doświadczeń życiowych-przyjmijcie proszę
jeszcze jedną sjerotke zaplątaną w supeł życia.Pomożecie przetrwać
najgorsze???????????????????????????????????????????????????????

[jarkoni]

Aż się zdziwisz jak bardzo..
Witaj sierotko

[kada-vra]

witam
ja też jestem nowa i zaczynam czytanie
rozwód na horyzoncie i strasznie mnie przeraża

[mala_m_i]

DZień Dobry wszystkim, a raczej dzień sądny. Od 3 godzin jestem
rozwódką. Nie wiem co z soba począć......

[jarkoni]

mala_m_i napisała:

> DZień Dobry wszystkim, a raczej dzień sądny. Od 3 godzin jestem
> rozwódką. Nie wiem co z soba począć...

To dobrze czy niedobrze?
Chciałaś tego czy nie chciałaś?

Większość, duża całkiem, nie wiedziała co z sobą zrobić po ogłoszeniu wyroku,
ale znajdziesz tu i tych co byli w szoku, i tych co uznali to za sukces, czasem
po wieloletnich męczarniach.
Przyjrzyj się i poczytaj..

[asumi5]

Witam wszystkich, którzy przechodzili przez to i dali sobie radę, a
teraz będą w stanie mi pomóc. Jak wygląda moja historia: miałam
dobre, choć nienadmiernie emocjonujące życie, z małym dzieckiem,
mnóstwem pracy i studiami doktoranckimi na głowie, a także
kochającego (?) męża, który co prawda zawsze wydawał mi się
niedajrzałym, ale jednak dobrym człowiekiem. I ten dobry człowiek w
kilka miesięcy (tygodni?)po wprowadzeniu się do nowego, upragnionego
mieszkania zaczął mnie zdradzać z samotną, pokrzywdzoną, bo
porzuconą wcześniej przez faceta sąsiadka.Oczywiście niczego nie
podejrzewałam, a dowodów na około siebie miałam na pęczki. Teraz od
miesiąca mieszkają razem - w mieszkaniu pode mną i myślą, że o tym
nie wiem (ze względu na dobro sąsiadki mąż nie chce ujawnić kim jest
jego kochanka - ale niestety dowiedziałam się przypadkiem).
Zaniosłam dokumenty do prawnika - ale... choć go nienawidzę, gdzieś
tam jakiś najgłupszy kawałek mnie go chyba jeszcze kocha. I ja też
nie wiem co ze sobą począć, bo te dwa moje kawałki niestety
pojawiają się naprzemian. Nie wiem co będzie później, po rozwodzie,
bo teraz jeszcze się łudzę. Czy istnieje ktoś głupszy ode
mnie???????????????

[jarkoni]

Przeraża każdego, uwierz mi..
No pewnie nie tego kogoś, kto planował na zimno od dawna i.. No i planował jak
najlepiej załatwić drugą stronę.
Dla każdego innego to horror i trauma i przekleństwo, a czasem i grom z jasnego
nieba.
Znajdziesz na tym forum masę podobieństw, aż nie do wiary..

[jarkoni]

kada-vra napisała:

> witam
> ja też jestem nowa i zaczynam czytanie
> rozwód na horyzoncie i strasznie mnie przeraża

Przeraża każdego, uwierz mi..
No pewnie nie tego kogoś, kto planował na zimno od dawna i.. No i planował jak
najlepiej załatwić drugą stronę.
Dla każdego innego to horror i trauma i przekleństwo, a czasem i grom z jasnego
nieba.
Znajdziesz na tym forum masę podobieństw, aż nie do wiary..

witam

[zelka-to-ja]

No to teraz czas na mnie. Witam forum, witam Ivone7, która mi to forum poleciła. Czytam sobie, myśle sobie i piszę pozew. Ciężko mi to idzie a wracanie w treści do początku tego co było, jest hmmm trudne? no nic, pozdrawiam wszystkich i dziekuję za zaproszenie a Ivone7 za pomoc, ktorą mi okazuje zawsze kiedy trzeba mnie kopnąć w dupe

[jarkoni]

Szczerze chcesz? Lepiej niż na Ivone nie mogłaś trafić..
Ta kochana cholera jedna potrafi kopnąć, i to z pozytywnym skutkiem.
Pozdrawiam i się nie daj, a "Ivone7", no co mam powiedzieć? Ivone, poradź jak
możesz, zelka człowiek jak my, wspomóż, wiesz jak to zrobić.
A jeśli zelka też z miasta Łodzi pochodzi-to tym lepiej. My twardzi jesteśmy...
PS. Iwona, grilla obiecanego nie unikniesz
Pozdrawiam serdecznie bardzo przyjaciółko miła (ale słodzę)

[biedronka784]

Witam Wszystkich.
Oj powitanie gdzieś mi się w środek wątku dodało więc jeszcze raz
Życie również mnie zaskoczyło i czekam na rozwód.Po 9 latach bycia razem w tym 2
starania się o dziecko mąż stwierdził, że w jego życiu i pracy (bo to ważne)nie
ma miejsca na rodzinę. Tak więc mąż zostawił mnie( z jakże upragnionym jak się
okazało tylko przeze mnie dzieciaczkiem) i znalazł sobie nową miłość- 20-latke.
Teraz już się mogę z tego śmiać bo co innego zostało. Czasami jednak chwyta
jakaś nostalgia i fajnie tu zaglądnąć.
Pozdrawiam Wszystkich cieplutko

[jarkoni]

Biedronko, pewnie tekst "nie jesteś pierwsza i nie ostatnia w takiej sytuacji"
albo "witaj w klubie", albo "to typowe dla takich facetów" - to Cię nie przerazi
ani nie poruszy..
Zaglądaj, bo gwarantuję, że śledzenie podobnych do swojej sytuacji pomaga..
A jeśli jeszcze podzielisz się swoimi obserwacjami i radami- tym lepiej dla nas
wszystkich..
Pozdrawiam, nie daj się i "zaglądywuj" do nas..

[piekielnica1]

To tez sie ujawnie w ostatniej chwili.
Wprawdzie weszlam na to forum przed trzema dniam, ale wlasnie za
trzy dni lece do Polski sie rozwiesc.
To ja opuscilam dom, to ja zlozylam pozew o rozwod i podzial
mieszkania.
Ale niestety zrobilam to dopiero po 37 latach malzenstwa i dopiero
jak przeszlam na wczesniejsza emeryture.
To ja jestem w tej chwili bezdomna i musze wykonywac prace ktorej za
bardzo nie lubie, to ja mieszkam w warunkach, ktore nie bardzo mi
odpowiadaja, to ja nie wiem co ze soba zrobie za pare miesiecy czy
lat.
Czemu zwlekalam tak dlugo?
I to jest pytanie do wszystkich mlodszych i duzo mlodszych kobiet
majacych problemy w swoich zwiazkach i dylematy, czy on sie zmieni
pod wplywem mojej milosci i moich staran by stworzyc mu mily, dobry
dom?.
Pozdrawiam.

[jarkoni]

Piekielnico..
Nie wiem jak to powiedzieć, w Twoich słowach jest i żal i gorycz.
Akurat ja Cię doskonale rozumiem.
37 lat wspólnego czegoś? I koniec?
Jestem dużym i dojrzałym facetem, ale nie rozumiem tego.
Ty jesteś też dorosłą kobietą.
No niby jestem w stanie zrozumieć młodziaków, tych co się rozwodzą z rok czy dwa
po ślubie, rozumiem tez tych, którzy z 10-15 lat po ślubie, mają poważne powody,
kryzysy, niektórzy to odbudują, niektórzy nie..
Ale 37 lat małżeństwa? Jesteś pewna tego co robisz?
Albo inaczej: co razem robicie?
Może warto na chwilę przestać być "piekielnicą"
PS. Na pewno macie dzieci, a one co na to?
Pozdrawiam Piekielna Kobieto

[piekielnica1]

> Ale 37 lat małżeństwa? Jesteś pewna tego co robisz?
> Albo inaczej: co razem robicie?

Stoimy nad grobem Jarko?

> PS. Na pewno macie dzieci, a one co na to?

Odzyskalam odrobine szacunku

> Może warto na chwilę przestać być "piekielnicą"

Milo, ze pokazujesz miejsce kobiety w rodzinie.
Piekielnica nikt sie nie rodzi.

> Pozdrawiam Piekielna Kobieto

Dzieki za wsparcie dobry czlowieku.

[jarkoni]

> > Ale 37 lat małżeństwa? Jesteś pewna tego co robisz?
> > Albo inaczej: co razem robicie?
>
> Stoimy nad grobem Jarko?
>
> > PS. Na pewno macie dzieci, a one co na to?
>
> Odzyskalam odrobine szacunku
>
> > Może warto na chwilę przestać być "piekielnicą"
>
> Milo, ze pokazujesz miejsce kobiety w rodzinie.
> Piekielnica nikt sie nie rodzi.
>
> > Pozdrawiam Piekielna Kobieto
>
> Dzieki za wsparcie dobry czlowieku.

Czy ja się mylę? Czy Twoje komentarze były takie bardziej ironiczno-szydercze,
albo szyderczo-ironiczne.
Naprawdę nie wiem czym sobie zasłużyłem.

Jeśli ktoś pielęgnował małzeństwo przez lat prawie 40, to chyba naturalnym jest
moje zdziwienie, że dopiero teraz któraś ze stron "przejrzała na oczy".
Wcześniej była jakby ślepawa?
Zresztą niewiele o powodach napisałaś.
A mnie trochę przykro, ze mnie tak potraktowałaś.

PS. Nawet już się boję pozdrawiać

[piekielnica1]

> Czy ja się mylę? Czy Twoje komentarze były takie bardziej
ironiczno-szydercze,
> albo szyderczo-ironiczne.

Gratulacje, dobrze kombinujesz.
Mialam Cie obezwac albo sie rozplakac?

> A mnie trochę przykro, ze mnie tak potraktowałaś.

Postaw sie w moim polozeniu Jarko.
Z drugiej strony czemuz tak jednostronnie jestes wrazliwy, wylacznie
w odniesieniu do siebie?

> PS. Nawet już się boję pozdrawiać

No wlasnie. Pozdrawiac sie boisz, ale ogolnie jestes dosc odwazny w
ferowaniu jednoznacznych wyrokow i jakos nie martwi Cie, ze moga one
sprawiac przykrosc i tak juz zmaltretowanym forumowiczom.



> Jeśli ktoś pielęgnował małzeństwo przez lat prawie 40, to chyba
naturalnym jest
> moje zdziwienie, że dopiero teraz któraś ze stron "przejrzała na
oczy".
> Wcześniej była jakby ślepawa?

A co to za argumenty? nie wspominajac o tym, ze jezeli moze
rzeczywiscie jestem niedowidzaca to fajniej sie z tym poczuje po
Twojej taktownej wypowiedzi.

Czlowieku, stosujesz jawna dyskryminacje ze wzgledu na wiek.
Powiem Ci jednak z czego to moglo wyniknac.
Dotychczas kazde z nas pracowalo, bywalo dluzej poza domem i nagle
razem przez 24 godziny.
Pisz jakie chcesz scenariusze.

I tak sie rozwiode, przykro, ze bedzie to dla Ciebie niezrozmmiala
fanaberia stojacej nad grobem staruszeczki.

[jarkoni]

Piekielnico, bardzo przepraszam, ale po Twoich wypowiedziach sądzę, że masz
większy problem ze sobą niż z rozwodem.
Kto dokładnie przeczyta naszą korespondencję tutaj- ten zrozumie.
Nie wiem czemu gryziesz i nie wnikam, ale gryziesz ewidentnie podsuniętą do
głaskania łapę..
Niech Ci się wiedzie kobieto miła, zaprzyjaźniaj się z miłymi ludźmi, to pomoże.
I nie gryź...

[pomocyrozwod]

Więc i ja się przywitam i przedstawie. Jestem sama od prawie roku
ale niestety bez rozwodu. Mam za soba sąd I instancji i Apelacyjny.
Wszędzie moj mąż który od wyprowadzki sie ze mną nie kontaktuje
twierdził że mnie kocha. Sąd był mu przychylny. Teraz jestem w
próżni. Nie wiem co daleje. Jestem nieszczęśliwa i kompletnie sobie
nie radze. Pomocy!!!

[septym]

Witam. Skakałem na boki no i się doigrałem.

[jarkoni]

No i się doigrałeś..
Nie pierwszy i nie ostatni, pewnie Cię to nie pociesza.
Chcesz to napisz na jakim etapie doigrania jesteś i hmm.. jak boli.
Bo chyba boli?

[septym]

jestem na etapie auto-refleksji; w którym momencie zrobiłem sobie z
domu hotel, a z hotelu drugi dom. A czy boli? Powoli to do mnie
dociera.

[marcin_dziki]

FAJNE TO NASZE FORUM )))))))))))))))))))))
A O JAKICH SPOTKANIACH MÓWISZ ????????!!!!!!! ;0

[krewetka]

witam wszystkich serdecznie, cala sądowa przeprawa jeszcze
przedemna, chociaz wniosek juz wplynął, cały czas sie
zastanawiam "dlaczego"? chcialabym aby to był zly sen, który zniknie
po przebudzeniu

[jarkoni]

To już zależy tylko od Ciebie Krewetko..
Będzie albo miło, albo niemiło, albo zupełnie wrogo i wrednie.
Nie wiemy kto chciał rozwodu, kto napisał pozew, kto czego oczekuje.
Może to napiszesz..
A generalnie - przeżyjesz i życie będzie się toczyło dalej.
Spokoju i głebokich oddechów życzę

[krewetka]

mąż chcial rozwodu, to on napisal i zlozyl pozew, rzekomo z powodu
nieporozumien miedzy nami, ja tego nie che ale wiem ze juz nic nie
da sie zrobic, w tym momencie wydaje mi sie ze juz nic nie ma sensu,
nie mielismy dzieci, wiec prawdopodobnie rozwód szybciej
przebiegnie, wiem ze czas leczy rany, jednak ja sie nie potrafie z
tym pogodzić

[jarkoni]

Zapewniam Cię, że większość nie potrafiła i nie potrafi się pogodzić z
rozwodem,bo to jednak tragedia porównywalna do śmierci kogoś bliskiego.
Ale z tym czasem leczącym rany to prawda, po rozwodzie życie się zmienia, ale
nie kończy..
Może dla Ciebie teraz aż nie do wiary - ale może być lepsze niż przed rozwodem.
Zaufaj...
A przez czas rozpaczy i rozżalenia przejść musisz, nie daj się tylko.
A przy dużym dole pisz do nas na forum, na pewno możesz liczyć na pomoc. I
trzymaj się...

[jarkoni]

Powtórzę za postem Nangi na temat Świąt:

Nango, Twój post jest do głębokiego przemyślenia..
Dołączam się do życzeń świątecznych, zarówno dla tych, dla których te Święta
będą pierwszym promyczkiem czegoś lepszego na przyszłość, jak i dla tych, którzy
jeszcze na rozdrożu, w rozterce, świeżym żalu - wierzcie, będzie lepiej, nawet
nie zdajecie sobie sprawy jak może być lepiej po tych wszystkich niezbyt dobrych
przejściach.
Po prostu pogodnych i jak najlepszych Świąt, takich bardziej ze spokojem i
uśmiechem.
Zostawmy na ten czas żale, smutki, rozpamiętywania, animozje, kłótnie...
Wszystkiego co najlepsze Kochani Forumowicze...

[krewetka]

juz myslalam ze wszystko jakos sie pomalu "ulezało" jedno spotkanie
potrafilo wszystko zburzyc, od słowa do słowa i znów wyszly
niepotrzebne żale, rozprawa za 3 dni, ja sie chyba psychicznie
wykończe...

[jarkoni]

Poczytaj co było pisane powyżej. Czas chyba na kolejne głębokie oddechy...
Masz jakieś wsparcie, masz przyjaciół? Na 100% sytuacja jest bez wyjścia? Masz
prawnika, co zamierzasz dalej, poza dołem psychicznym..
Pisz, spróbuj odreagować, pytaj, pomożemy..

Witam się

[pilarka33]

od jakiegoś czasu zaglądam tutaj, pora sie przywitać oficjalnie
wszystko przede mną, decyzja dawno podjęta, zaczynam zmiany

[jarkoni]

Przywitałaś się, dzięki..
Teraz pora na napisanie czegoś o sobie..
Nietrudne

[steph78]

Witam Wszystkich przed lub po... Ja właśnie czekam na rozprawę. Mąż
odszedł ode mnie po prostu, bo przestał być szczęśliwy. Nie chciał
rozwodu, bo jeszcze mamy czas, ale minęło półtora roku i on ciągle
miał czas, zmieniając kochanki, więc w końcu złożyłam pozew, bo na
co dalej czekać? Zostawił mnie jak byłam w ciąży, teraz mam
Maleńkiego Cudka, który zmusza mnie do bycia i uśmiechu, ale wciąż
tak cholernie mnie to wszystko boli. I nawet świadomość, że ten
facet to fiut, który nie umiał wziąć odpowiedzialności za nasze
dziecko nic nie daje. W sumie to traktował mnie fatalnie przez cały
czas i teraz mam spokój i szacunek do siebie samej, ale co z tego
skoro wciąż tęskinię!!! Czy to normalne, czy to po prostu ze mną
jest coś nie tak? Napiszcie coś, proszę, bo potrzebuję pogadać z
ludźmi, którzy przeszli to co ja.

[jarkoni]

steph78 napisała:

> Witam Wszystkich przed lub po... Ja właśnie czekam na rozprawę. Mąż
> odszedł ode mnie po prostu, bo przestał być szczęśliwy. Nie chciał
> rozwodu, bo jeszcze mamy czas, ale minęło półtora roku i on ciągle
> miał czas, zmieniając kochanki, więc w końcu złożyłam pozew, bo na
> co dalej czekać? Zostawił mnie jak byłam w ciąży, teraz mam
> Maleńkiego Cudka, który zmusza mnie do bycia i uśmiechu, ale wciąż
> tak cholernie mnie to wszystko boli. I nawet świadomość, że ten
> facet to fiut, który nie umiał wziąć odpowiedzialności za nasze
> dziecko nic nie daje. W sumie to traktował mnie fatalnie przez cały
> czas i teraz mam spokój i szacunek do siebie samej, ale co z tego
> skoro wciąż tęskinię!!! Czy to normalne, czy to po prostu ze mną
> jest coś nie tak? Napiszcie coś, proszę, bo potrzebuję pogadać z
> ludźmi, którzy przeszli to co ja.

Steph, całą prawdę napisałaś sama.
Najważniejsze, że masz Maleńkiego Cudka, nim się zajmij i On jest najważniejszy.
Mąż(już niedługo były) wiesz jak Cię traktował, bez komentarza..
I myślę sobie, że tęsknisz podświadomie nie za nim, ale po prostu za normalnym,
wartościowym, odpowiedzialnym facetem...
Czyżby stary dobry Freud się kłaniał?
Spróbuj napisać na forum.
Pozdrawiam,
jarkoni

[ankiepankie]

Witam sie po raz kolejny, dawno temu tu bywalam, nawet kilka wypowiedzi napisalam, ale niestety nie pamietam loginu, hasla, nic! Dlatego zalozylam sobie nowe konto z zamiarem poudzielania sie na forum, ktorego czytanie duzo mi pomoglo. Moj rozwod ciagnie sie od ponad roku, w gre wchodza dlugi meza, wtracajaca sie tesciowa, jego frustracja i jego zupelna niesamodzielnosc jesli chodzi o opieke nad dziecmi. W dodatku rzecz toczy za granica, bez stalej pracy w tym momencie, bo zeby bylo 'weselej' moja firma przestala istniec dwa miesiace temu. Od pol roku wynajmuje mieszkanie, co prawda nie jestem juz bita, wyzywana i psychicznie wykanczana na oczach dzieci, za to mam cala mase innych problemow zwiazanych z kasa, nastawianiem dzieci przeciwko mnie przez ex i jego mamusie (na razie bezskutecznym), jego odwlekaniem rozwodu i ogolnie dosyc calego tego rozwodu, chcialabym, zeby to bylo juz za mna. Mial byc rozwod przez notariusza za obopolna zgoda, ale niestety malzonek nie wywiazuje sie z niczego co tam naobiecywal. Ze wzgledu na jego obiecanki-cacanki jestem zmuszona przeprowadzic sie do mieszkania a polowe mniejszego, dobrze, ze wlasciciel tutaj poszedl mi na reke i nie musze placic kary za zerwanie kontraktu.
Malzonek placi polowe obiecanych alimentow na dzieci, na raty, opoznia, zmienia sumy co miesiac, cyrk na kolkach.
Faktem jest, ze w chwili gdy chcial sie rozwodzic i uganial sie za dziewczyna, ktora kopnela go po miesiacu w zadek, zarabial dwa razy wiecej niz teraz, taki byl pewny siebie, swoich mozliwosci. Sprawy maja sie inaczej teraz.
Staram skupiac sie na dzieciach, na sobie. Zamknac ten rozdzial. Psychicznie coraz lepiej sobie radze. Ale dopoki oficjalnie sie to nie zakonczy, czekaja mnie jeszcze miesiace takiego zawieszenia. Oby nie dluzej!

[kasiabrzoza]

Witam. Na tym forum jestem całkiem nowa, i całkiem nowa jestem w tym
temacie. Decyzję o rozwodzie podjęłam w piątek w nocy, tańcząc w
objęciach mojego męża. Może to i dziwne, ale jak się jest zakochaną
tępą kobietką to bywa i tak. Wtedy właśnie zupełnie oczywiste stało
się dla mnie, że on znowu kogoś ma. Z tego co mi wiadomo to jest to
trzeci raz ( a nie wiem o ilu mi niewiadomo). Wiem, wiem o trzy razy
za dużo. Ale liczę na to, że to jest ostani raz. I prosze Was o
wsparcie - choć Was nie znam. Mam nadzieję, że spotkam tu wiele
dobrego. Chyba ja będę tą osobą, któr złoży pozew, nie wiem co mnie
czeka, ale najważniejsze jest to, że zamierzam się trzymać. I proszę
o wsparcie. Jestem przekonana, że dam radę, ale wiem też, że będą
chwile słabości. I wtedy liczę na Was. Pozdrawiam. Kasia.

[pomocyrozwod]

Witam. Niestety okazalo sie ze slabo idzie mi pisanie na forach.
Chcialam się przywitac i przedstawić, napisalam i wyslałam a to
gdzieś znikło. Od prawie roku sama, sąd I instancji i Apelacyjny za
mną. Nie dostalam rozwodu. Teraz czekam az będę mogła sprobowac znów
sie rozwieśc i na nowo przejśc przez to pieklo. Koszmar

[jarkoni]

Spróbuj napisać jeszcze raz, może nie zniknie.
Na pewno pomożemy.
Pozdrawiam,
jarkoni

[geneview1974]

Ja też z tych nowych i pewnie tak jak większość z obecnych na tym
forum przerażona i załamana. Znajduję się już na takim etapie że
nawet płakać nie mam już siły, poprostu jedna wielka czarna dziura.
Może ktoś zna sprawdzone sposoby jak przetrwać to najgorsze, co
robic żeby uczucia do męża przestały być ważniejsze od szacunku i
miłoSci do samej siebie?

[joanwro]

witajcie. czytam od jakiegoś już czasu, a teraz już mam pozamiatane... w piątek
, po 16 latach, "wyprowadzam się, trzeba to skończyć, mam kogoś od kilku
miesięcy..." no to jestem u Was. pozdrawiam

[steph78]

joanwro napisała:

> witajcie. czytam od jakiegoś już czasu, a teraz już mam pozamiatane... w piątek
> , po 16 latach, "wyprowadzam się, trzeba to skończyć, mam kogoś od kilku
> miesięcy..." no to jestem u Was. pozdrawiam

Witaj!!! Kurde, po prostu ręce opadają, to chyba jakiś inny gatunek jest, tacy
ludzie, którzy bez problemu odchodzą, jakby nigdy nic. Jak można tak robić
komuś, kto tyle lat był najważniejszą częścią życia. Pozdrawiam.

[steph78]

geneview1974 napisała:

> Ja też z tych nowych i pewnie tak jak większość z obecnych na tym
> forum przerażona i załamana. Znajduję się już na takim etapie że
> nawet płakać nie mam już siły, poprostu jedna wielka czarna dziura.
> Może ktoś zna sprawdzone sposoby jak przetrwać to najgorsze, co
> robic żeby uczucia do męża przestały być ważniejsze od szacunku i
> miłoSci do samej siebie?

Też to przechodziłam... 100 razy obiecywałam sobie, że teraz juz go nie przyjmę,
że nie odbiorę telefonu, nie będę prosić. I 100 razy potem czułam się jak
ostatnia, beznadziejna itd, itd.Wiem, że to frazes, ale czas naprawdę dużo robi.
U mnie trwało jakiś rok((Dopiero jak wróciłam do pracy po macierzyńskim, do
ludzi, znajomych zaczęło mijać. Ciągle boli, ale mało. Może spróbuj psychologa
jakiegoś naprawdę pomaga odbudować poczucie własnej wartości, wierz mi.
Pozdrawiam ciepło.

[gosiarzepkowska]

Mam świadomość, że pewnie wizyta u psychologa mogłaby mi pomóc.
Tylko nie znam żadnego psychologa w Łodzi, gdzie mieszkam a nie
chciałbym trafić do kogoś niesprawdzonego. A co do kontaktów to mam
nadzieję, że zapanuje nad tym narazie staram się nie włączać gg ((
Pozdrawiam

[jarkoni]

gosiarzepkowska napisała:

> Mam świadomość, że pewnie wizyta u psychologa mogłaby mi pomóc.
> Tylko nie znam żadnego psychologa w Łodzi, gdzie mieszkam a nie
> chciałbym trafić do kogoś niesprawdzonego. A co do kontaktów to mam
> nadzieję, że zapanuje nad tym narazie staram się nie włączać gg ((
> Pozdrawiam

Byłem u kilku psychologów w Łodzi, wydałem trochę kasy, i zawsze miałem uczucie,
że wiem co za chwilę powiedzą.. I tak było.
Nie polecę żadnego.
Podejrzewam, że lepszych psychologów mamy tutaj na forum.
Spróbuj..
Pozdrawiam z zaśnieżonej Łodzi (ale to przecież widzisz)
jarkoni

Witam wszystkich

[yogin_ka]

Od jakiegoś czasu zaglądam na to forum i... podoba mi się tu... Postanowiłam poprosić Was o pomoc w mojej sprawie, bo jakoś gdzie indziej na razie jej nie znajduję. A jestem na początku drogi, którą wielu z Was już przeszło... I samiuteńka z tym fantem...
Pozdrawiam wszystkich

[jarkoni]

yogin_ka gwarantuję, że się nie zawiedziesz. Pytaj, pisz..
Pozdrawiam,
jarkoni

[joha11]

OD DŁUŻSZEGO CZASU CZYTAM WSZYSTKIE WPISY POSTANOWIŁAM DOŁĄCZYĆ .
PO ROZWODZIE 3 LATA MAŁŻEŃSTWO TRWAŁO 29 LAT.POSZEDŁ DO MŁODSZEJ I
WCALE NIE JEST SZCZĘŚLIWY /SAM MI TO POWIEDZIAŁ/.NASTĘPNY BARDZO
PRZYKRY OKRES W MOIM ŻYCIU-PODZIAŁ MAJĄTKU.NAJWAŻNIEJSZE ŻE MAM DWIE
WSPANIAŁE CÓRKI KTÓRE BARDZO MNIE WSPIERAJĄ.NABRAŁAM WIELKIEJ OCHOTY
NA DRINKA Z WAMI.

[jarkoni]

joha11, przepraszam za późną odp, ale patrz na propozycje spotkań, nie
zawiedziesz się..

[81kochana]

Witam takze Poznań się odzywa.
Pisałam już w wątku(jeżeli robię bałagan na forum to przepraszam z góry)o
zmianie nazwiska, że chętnie też spotkam się z bywalcami forum z Poznania. Dużo
tzw.`przyjaciółek` się odwróciły ode mnie przed rozwodem już bo uważają mnie
chyba za konkurencję.Ale te najwspanialsze zostały. To najważniejsze.
Trzeba jeszcze mieć kogoś, kto mnie zrozumie w tych rozterkach porozwodowych jak
i potrzebuję kogoś wysłuchać po tych samych przejściach,wesprzeć dobrym słowem a
może nawet jak będzie można i czynem kochani.Najważniejsze, że nie mam/miałam
dzieci i mogę zaczynać przed 30(mam 28 lat)w miarę spokojnie przez to.
Buziale Ola.

[jarkoni]

Ola, nie przejmuj się "pseduprzyjaciółkami", moi dobrzy kumple też się nagle
zaczęli mnie bać..Bardzo śmieszne.. Po pierwsze nie bój się rozterek i po prostu
pisz i pytaj, po drugie: spotkaj się z ludźmi z forum z Poznania. Gwarantuję, że
się nie zawiedziesz..
Pozdrawiam,
jarkoni

[81kochana]

Strasznie dziękuję jarkoni za te słowa otuchy
Masz na myśli to forum: forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=67 czy po
prostu bywalców tego forum co są z Poznania?
Przepraszam za pytanie ale jeszcze jestem zielona jak wiecie ale zamierzam się
wdrożyć.
Lada dzień biorę laptopa i zamierzam więcej się udzielać na forum.
Dziękuję za miłe przyjęcie kochani.
Buziale Ola.

[tokotek]

Witam Wszystkich, forum czytam od ponad roku, rozwod jeszcze przede
mna, ale decyzja o nim już za mna. Poczatek trudnej drogi, wiele
watpliwosci i pewnie niebawem pojawia się moje pytania, ale już samo
czytanie Was duzo mi pomoglo. Nie jestem przerazona, zalamana,
patrze smialo w przyszlosc, wiem czego chce, ale tez zdaje sobie
sprawe, ze najtrudniejsze chwile jeszcze przede mna, dlatego już za
chwile podczepiam się pod watek z dobrymi adwokatami w W-wie.
Uprzejmie proszę o przyjecie mnie w poczet forumowiczow

[jarkoni]

Wyglądasz na dzielną kobietę
Nie trzeba u nas dopisywać się szczególnie do grona forumowego.
Bądź po prostu, pisz, w miarę zyskiwanego doświadczenia pomagaj i podpowiadaj
innym..
Tylko tyle i aż tyle.
Pozdrawiam serdecznie..

[moostanga]

Witam

Jakiś miesiąc temu myślałam, że zwariuje, albo, ze już to nastąpiło. Wpisałam w Google - depresja po rozwodzie. Wyskoczył mi Wasz wątek. Poczytałam...
Ufff nie zwariowałam - pomyślałam wtedy.I stanęłam na nogi.
Od tego czasu zaglądam tu...
Dziś postanowiłam się ujawnić.
Jestem po rozwodzie od ponad roku, po dwudziestoletniej walce o rodzinę - dla dzieci. Od trzech miesięcy po podziale majątku - osobne mieszkania. Radzę sobie, ale potrzebuje ludzi rozumiejących problem, bo czasem łapie spore "doły"...

To tyle... tymczasem...
Pozdrawiam

[jarkoni]

Moostanga, docenisz nas z czasem, wierz mi.
Gwarantuję, że znajdziesz tutaj i rozumiejących problem i wsparcie.
Szczególnie w "dołach"..
Pisz, pytaj, radź się.
Pozdrawiam...

[kliwia2]

Dzisiaj ja -przemogłam się i napisałam.I dzięki,że Was znalazłam,nawet nie podejrzewałam,że wartościowych ludzi mogę znależć tak blisko,że tak wiele mi to pomogło:nie czuję już taka sama z tym wszystkim...I idąc za radą:na siłę zaczęłam wychodzić między ludzi aby myśli i ich chaos nie zabijały mnie po kawałeczku.I poczułam wreszcie ulgę,niewielka ale może to dobry poczatek czegoś nowego?dla wszystkich?Pozdrawiam i będę tu czesto.-ania

[jarkoni]

I dobrze, że się przemogłaś i napisałaś Kliwio.
A wyjście do ludzi, i do tych nowych, i odświeżenie starych znajomości, to chyba
najlepszy pomysł, i remedium na te "złe myśli"..
Pozdrawiam, bywaj u nas często..

[kliwia2]

Witaj Moostanga.Jedziemy" na jednym wózku".Ja przez 20 ponad lat też dużo przeszłam.Ale różnica jest taka,że mieszkacie osobno i masz szanse szybciej stanąć na nogi i odzyskać równowagę.Mój jeszcze-mąż nie zamierza się wyprowadzić.To jest dopiero pasztet!

[kliwia2]

Zapomniałam dodać,że jak widzisz- czytając wątki - robię sobie psychoterapię ,i jak zauważyłaś robię ją w weekend o różnych porach-nawet tak wcześnie rano...W ciągu tygodnia jest lepiej-pomaga mi praca i inne obowiązki.Kiedy będzie lżej?

Witam wszystkich

[aleks31]

Jestem na początku drogi. Pierwsza sprawa w sierpniu, od maja nie
mieszkam z mężem. Wiem, że łatwo nie będzie,ale jestem w stanie
przetrwać wszystko, żeby zapewnić spokój mojej córce i sobie
samej.Chcę zasypiać i budzić się bez lęku. Mam nadzieję, że kiedy
dopadnie mnie "dół", będę mogła na Was liczyć.Pozdrawiam
wszystkich "starych" i "nowych" forumowiczów.

[lombat]

Najserdeczniejsze pozdrowienia rozwodnikom. Jestem od 20 lat po
rozwodzie.Najtrudniej bylo ulozyc sobie zycie od nowa. Ciekawe
zachowanie znajomych, wszyscy sie odwrocili i musialem sam sobie
poradzic z ta sytuacja. W dodatku utrata pracy.
Postanowilem zmienilc miasto, tam poznalem dziewczyne,ktora dzisiaj
jest to moja zona i zaczelem budowanie zycia razem od nowa.
Dzisiaj jestem pradziadkiem to scheda rodzinna mojej zony oczekujacym
praprawnuka/wnuczki. Za rok bede mial 60 i bede na emeryturze.
Rada dla rozwiedzionych. Gdy to juz nastapilo nie rozpamietywac bo
to tylko pogarsza sytucje zyciowa. Z bylym partnerem/partnerka starac
sie utrzymac poprawne kontakty bo nigdy nie wiadomo co sie moze zda-
rzyc. Od bylej zony dostalem kopie rozwodu polskiego. Mmie jej nie
wydano.
Pzodrawiam
Lombat Sydnejski

[jarkoni]

Lombat, ja też zachodzę w głowę dlaczego wszyscy wspólni znajomi się ode mnie
odwrócili po rozwodzie. Pewnie to jakieś odwieczne przekonanie, że to samiec
zostawia samicę i samiec znalazł nową.. Atawizm jakiś.
Nikt nie próbował nawet się do mnie odezwać, po prostu nagle"persona non grata".
Nikt nie analizował po czyjej stronie wina, może moja, może jej, może wspólna,
to było nieważne.
Zasada myślenia jest chyba taka: skoro dzieci zostają przy matce, to znaczy, że
to ojciec był winny..
Ja straciłem firmę po rozwodzie, ale staram się sobie radzić..
Dziękuję, że napisałeś, jakby do mnie.
Pozdrawiam serdecznie,
jarkoni

[bez-owa]

Witaj,
Kilka razy wchodziłam na formu "rozwód i co dalej". Jednak dopiero
dziś zobaczyłam Twoje "wprowadzenie"-piszesz w nim o spotkaniach
regionalnych, a ja jakoś nigdy nie natknełam się na informację o
jakimkolwiek spotkaniu.
Będę wdzięczna za informację gdzie je znajdę.
Z góry dziękuję
Bez-owa

[jarkoni]

Bez-owa,
było już wiele spotkań regionalnych, wszystkie udane i opisywane na forum(znajdź
w archiwum).
Pewnie w okresie wakacyjnym będzie ciężko o takowe, ale po prostu odezwij się,
zaproponuj termin, napisz coś o sobie i gdzie spotkanie jest mozliwe i kiedy, i
czekaj na efekt.
A odzew będzie, to gwarantuję..
Pozdrawiam,
jarkoni

[kliwia2]

Hej wszystkim "po przejściach"albo"w trakcie".Ja tez natknęłam się na informację o spotkaniu regionalnym i cisza.Czy temat został zarzucony?Widzę ,że nam-"wszystkim z podciętymi skrzydłami"byłoby coś takiego pomocą i wsparciem.Jako,że Jarkoni piszesz,że w okresie wakacyjnym będzie ciężko o takowe-spróbujmy mimo wszystko się skrzyknąć -w celach "wzajemnie terapeutycznych"kierowanych do tych-którzy są "zwierzętami stadnymi".I choć nie jestem osobą grzeszącą nadmierną śmiałością-spróbuję rzucić hasło...Ja mieszkam w Katowicach.Proponuję spotkanie np.w piątek 10.07.br.w Wojewódzkim Parku Kultury i Wypoczynku w Katowicach,o godzinie 18.00,w pabie "zielona dolina".Zacznijmy się śmiać od nowa...Co Wy na to?Czekam na sygnał z Waszej strony.

[jarkoni]

Droga Kliwio,
To jest wątek "Do nowych", taki jakby nadwątek dla tych, którzy nie pisali
jeszcze na forum, a chcieliby najpierw albo się przywitać, albo coś o sobie
wstępnie napisać.
Pewnie niewiele piszących na forum osób tu zagląda, na pewno zaglądam ja..
Proponuję Ci temat spotkania zrobić po prostu nowym wątkiem na forum..
I może jeszcze dać troszkę dłuższy termin niż 5-6 dni, czasem chcą przyjechać
osoby z innego końca Polski.
I jeszcze jedno: daj się troszkę poznać na forum, powiedz kim jesteś. Wiesz,
niełatwo się jedzie na imprezę do kompletnie nieznanego kogoś.
Przemyśl to,
Pozdrawiam,
jarkoni

[jarkoni]

Kliwio przepraszam, Ty już piszesz jak widzę na forum, nie jesteś anonimowa.
Do dzieła, zakładaj wątek o spotkaniu w Katowicach