Słodko-gorzko o dzieciach...

[cathy_bum]

Od kilku dni mam mnóstwo pracy. Niestety często zasuwam po nocach, żeby
nadgonić zaległości. W związku z tym chodzę niewyspana i podsypiam po kątach
w wolnych chwilach, np. czekając na córkę basenie.
Wczoraj na poranny dźwięk budzika zdołałam tylko zajęczeć w
przestrzeń: "kawy..." i na chwilę jeszcze padłam. Obudził mnie zapach świeżo
zaparzonej kawy (no dobra, instant). Moje 8-letnie dziecię przyniosło mi do
łóżka kubek boskiego napoju (z mlekiem w dodatku) i talerz kanapek.
Wzruszyła mnie tym bardzo. Kiedy jej dziękowałam, stwierdziła z bardzo
poważną miną: "Skoro jesteśmy tylko we dwie, to musimy bardzo o siebie
dbać". Smutno mi się zrobiło jakoś...

[a.niech.to]

Zniweluj poczucie osamotnienia zakorzeniając się głębiej w glebie bliższej i
dalszej rodziny, znajomych, przyjaciół. Mała to odczyta i zrobi właściwy
użytek. Wrażenie totalnej samotności minie.

[cathy_bum]

To nie tak. Ja zwykle się nie czuję samotna. Na szczęście mam kochającą
rodzinę. Kilkoro oddanych przyjaciół. Czasem chandra dopada mnie wieczorem,
kiedy mała śpi. Chciałoby się z kimś pogadać, pośmiać, pobyć. No, ale zawsze
mogę wtedy popracować
Mnie jest raczej smutno, że ona czasem próbuje być "taka dorosła" w tej
sytuacji.

[nangaparbat3]

Rozumiem, ze smutno, ale z drugiek strony to ładna i bardzo wzruszajaca
historia i nic zlego sie nie stało.
Chociaz mam dokładnie ten sam dylemat - jak znaleźć rownowagę. Może tak -
zastanów sie, jak odebrałabyś to zrobienie Ci porannej kawy, gdybyscie byli
razem z ojcem małej. Jeśliby Cie to ucieszylo - wszystko jest w porządku.

[tina73]

mialam podobnie z moim synkiem kilka lat temu kiedy mial 6 lat a ja
pracowalam na nocne zmiany , wrocilam ze sluzby o 6 rano , a juz o godz. 9
obudzil mnie moj synuś slowami " mamuś wstawaj mam śniadanko dla ciebie " heh ,
zdębialam jak zobaczylam te skorki od chleba obsmarowane maslem bo środek mu
się wykruszyl i calą kuchnię w maśle ale go wyściskalam za to śniadanko ,
kurcze az sie poplakalam do dziś to wspominam .

[cathy_bum]

Nanga, uchwyciłaś bezbłędnie, co mnie dręczy. Chodzi właśnie o tę równowagę
Próbuję znaleźć złoty środek w tym wszystkim. Granica jest taka płynna, że
czasem mi umyka. Nie wiem, czy pewne zachowania dziecka wynikają z tego, że
próbuje "wejść w rolę partnera" - a to nie dobrze - czy też to efekt wychowania
i jej indywidualnej emaptii.
Uczę ją zwracania uwagi na potrzeby innych, wchodzenia w ich skórę. Od
nauczycieli wiem, że Młoda np. przejmuje się krzywdą przezywanej koleżanki i
losem zaniedbanych zwierząt w większym stopniu od innych. Co nie znaczy, że nie
bywa wredna I to mnie cieszy.
Ale czasem się boję zatracenia równowagi w naszych stosunkach. Taka kawa jest
miła, jak również stwierdzenia "Mamo, nie pracuj tyle. Odpocznij". Ale to ja
mam się nią opiekować, a nie odwrotnie.
Na szczęście wczoraj Młoda zachowywała się jak typowa 8-latka, tzn.
wrzeszczała: "Nie będę sprzątać! Sprzątanie jest głupie!" Dziwnie mnie to
uspokoiło.

[a.niech.to]

Rozumiem Cię. Też miewam takiego zgryza. Wraz z upływem czasu zdaje się mniej
zgrzytać. Zastanawiam się, czy aby nie jest tak, że w niepełnych rodzinach
popadamy w przewrażliwienie. Czasem się na tym łapię.

[cathy_bum]

Może to kwestia przewrażliwienia. Tak samo stwierdziła moja przyjaciółka żyjąca
w pełnej rodzinie
Faktem jest, że ja poznałam niepełną rodzinę, gdzie ta relacja rodzic-dziecko
była dramatycznie zaburzona. Syn był przyjacielem, powiernikiem i opoką dla
matki. Zastępował jej partnera niemal pod każdym względem. Horror się zaczął,
kiedy sam postanowił założyć rodzinę. Ta historia we mnie mocno utkwiła. I może
to ona powoduje, że w miłych gestach dziecka doszukuję się patologii

[a.niech.to]

cathy_bum napisała:

> "Skoro jesteśmy tylko we dwie, to musimy bardzo o siebie
> dbać".
Pokazuj młodej, że jesteście członkami dużo większej rodziny niż Wasza
dwuosobowa. Żyjecie wśród ludzi, którzy w razie potrzeby pospieszą z pomocą,
choćby tylko swoją obecnością.

Nie wiem na ile trafnie zinterpretowałam słowa córki, ale podobnych klimatów
doświadczyłam za sprawą jednego z moich dzieci.

[cathy_bum]

Może masz trochę racji. Choć jednak przede wszystkim chodziło mi o to, że
czasem mam wrażenie, że Młoda próbuje "wejść w rolę" partnera. Wydaje mi się,
że całkiem nieźle sobie radzę w życiu i jestem dość samodzielna. Jestem mamą i
to ja opiekuję się dzieckiem. Nie na odwrót. Ale w takich sytuacjach boje się,
że Mała próbuje coś tu po swojemu naprawiać.

[wiona11]

Nie doszukiwałabym się w tym niczego niepokojącego. Ludzie, również mali lubią
przecież pomagać. Jeśli mogą i potrafią to lubią sprawiać przyjemność tym,
których kochają. Potrzebowałaś kawy i córcia Ci ją zrobiła. Jest na tyle duża,
że radzi sobie z czajnikiem, kubkiem i łyżeczką.
Myślę, że wszyscy jesteśmy przewrażliwieni na punkcie naszych dzieci. Pozwólmy
sobie jednak pomagać, a nie wyręczajmy ich we wszystkim, żeby tylko - według
nas - nie odczuły, że traktujemy ich, jak zastępoczych partnerów.
Przecież w pełnej rodzinie dziecko ośmioletnie ma obowiązki, uczy się pomagać.
Przyjmij to normalnie, bez strachu, że skrzywisz jej psychikę. Nie skrzywisz.
Wychowasz wrażliwą, odpowiedzialną kobietę.

masz super coreczke

[pszczolkalodz]

...jednym slowem zazdroszcze. Wierz mi ze jakbyscie byli razem to ta kawe tez
bys dostala. Masz wrazliwe, fantastyczne dziecko. Milosc to tez troszczenie sie
o siebie, mysle ze w dzisiejszych czasach coraz ciezej o empatie Twoja coreczka
ja ma i gratuluje to w duzej mierze Twoja zasluga!!