dylematy...

[inus30]

Po ciepłym powitaniu (wątek Pomimo) dojrzałam do kilku pytań które mnie
dręczą, ale żeby je zadać najpierw skrót mojej historii...
Źle się działo, zabrałam syna, wynajęłam mieszkanie i tak już dwa lata. Z
"jeszcze mężem" mamy dobre kontakty, odwiedza nas co niedzielę, uporczywie
odsuwa myśl że to już nie małżeństwo, zresztą nie na tym mu zależało, ale na
obiadach i takich tam. Za kilka dni (po komunii syna) powiem mu że składam
pozew, być może też o tym, że chcę z kimś zamieszkać...
I tu zaczyna się mój strach - o jego kontakty z synem, do tej pory jedliśmy w
trójkę obiad w niedziele, czasem jakiś wypad. Wiem że teraz tak to wyglądać
nie będzie, już czuję się winna że coś zniszczę, wiem że śmiertelnie się
obrazi jeśli z kimś zamieszkam i nie łudzę się - odbije się to na synu.
A teraz mam nadzieję przeczytać mądre rady, krytyczne uwagi czy cokolwiek...

[julka1800]

"A teraz mam nadzieję przeczytać mądre rady, krytyczne uwagi czy cokolwiek..."

no, nie za duzo wymagasz? nie wiem czy moje slowa sie przydadza, ale
napiszę:
1. dziwny nieco uklad, od 2 lat nie jestescie razem i zadne nie zlozylo
pozwu... hmmm nie piszesz o przyczynach wyprowadzenia sie, wiec trudno tu
cokolwiek mowic, chodzi mi o to jak te 2 lata odebral Twoj jeszcze mąz: jako
czas do zastanowienia sie nad zwiazkiem czy jako czas przeczekania do
uroczystosci komunijnej a potem...Bedzie to dla niego niespodzianka czy jakos
przygotowujesz go na taka ewentualność?

2. Twoje zamieszkanie z kims na pewno zaburzy w jakims stopniu kontaktu dziecko-
tata, a to czy po pierwszej fali przyjdzie rownowaga w tych stosunkach zalezy
od tego jakim czlowiekiem jest Twoj maz.

To tyle

[inus30]

Dziwny układ...faktycznie, może to dziwnie wyglądać, myślę ze na początku, jak
to często bywa, każde z nas myślało, że niech składa druga strona, potem opadły
emocje, mogliśmy nawet porozmawiać bez wrzasków, więc nie chciałam tego burzyć,
tym bardziej że nie było mi to potrzebne.
Był to również czas który miał pokazać jak to jest - zawalczymy o siebie czy też
nie, każde sobie odpuściło, chociaż wiem, że mąż nie dopuszcza do siebie myśli o
swoich błędach, sama wiadomość o złożeniu pozwu wywoła na pewno burze,
pretensje, gniew itd. Pomimo ewidentnych sygnałów z mojej strony, z pewnością
będzie zaskoczony.
Niestety myślę, że zanim przemyśli ile traci unosząc się dumą będzie za późno,
dlatego zastanawiam się czy mogę coś zrobić żeby syn jak najmniej ucierpiał.
Liczyłam na to, że ktoś miał podobne doświadczenia i coś mi podpowie

[inus30]

myślę, że bardzo chciałam to też usłyszeć...dzięki

[nangaparbat3]

Wydaje Ci sie, ze wiesz, jak on sie zachowa. I uwazasz, ze "odbije sobie na
dziecku" - wiec z gory oceniasz go bardzo źle.
Na pewno słyszalaś o samposprawdzajacych sie przepowiedniach. To naprawdę
działa, zwłaszcza w sprawach miedzy ludźmi, kiedy gwałtowne emocje dochodzą do
głosu.
Jeśli mogę Ci cos radzic, to tylko uwolnic sie od takich przewidywań.
Pogadać z nim otwarcie i z szacunkiem, i wyjasnic, dlaczego robiłaś mu wode z
mozgu tymi obiadami co niedziela. Spokojnie przyjąć pierwszą burzę, ktora
pewnie nastapi, i której nie ma się co dziwić. A potem spokojnie i z szacunkiem
oraz otwarcie probować sie dogadać.

[inus30]

liczyłam na krytyczne głosy, ale z "robieniem wody z mózgu" to się nie zgadzam.
Chciałam mu udowodnić, że nie zamierzam nic utrudniać w jego relacjach z synem,
że nie musi zabierać syna żeby z nim pobyć, a także żeby dziecko widziało
między nami normalne relacje, pomimo że żyjemy osobno. A czasem nie było to
wcale łatwe, jestem z kimś, a mimo to muszę się ukrywać we własnym domu z tym,
bo mąż na obiad wpada...

Wiem, czytałam ten watek chwile później jak założyłam własny - nie zazdroszczę
mu, sytuacja patowa i nie chciałabym prowadzić takiej wojny

[nangaparbat3]

Ja nie twierdzę, ze swiadomie i celowo to robiłaś. ale takie niedzielne wspolne
obiady to jednak bardzo silny sygnal rodzinnej wiezi. Miał pelne prawo
interpretować to jako sygnal, ze jeszcze możecie się zejść.

PS

[nangaparbat3]

Twoja sytuacja bardzo przypomina tę z wątku Nierozumiem. On tu zdrowo oberwał.

[z_mazur]

Nierozumiem oberwał, bo w pewnym momencie trochę przegiął.
Panie na tym forum są dosyć wrażliwe na stosunek mężczyzny do kobiety.
Samo to, że się kogoś nie kocha to nie jest powód do tego, żeby tego kogoś nie szanować, tym bardziej jak się tego kogoś wcześniej kochało.

[nangaparbat3]

z_mazur napisał:

> Samo to, że się kogoś nie kocha to nie jest powód do tego, żeby tego kogoś
nie
> szanować, tym bardziej jak się tego kogoś wcześniej kochało.
>
Ot co.
Ale rzadko sie zdarza, jasno to widać w watku o trzech slowach
charakteryzujacych eksie i eksów.

[julka1800]

to niestety smutna prawda

co do Pana Nierozumiem to moim zdaniem oberwal, bo przyznal sie do wybrania
najlatwiejszej drogi czyli ucieczki, a ja nie lubie takiego tchorzostwa

[bazyliada]

Rozumiem Twoje dylematy. Też miałam podobne, ale zdecydowałam inaczej.
Jestem zadowolona, że podjełam sama decyzje. Posłuchałam siebie i wybrałam to z
czym najlepiej się czuję.
Jest mi ciężko, tęsknie, ale tak teraz musi być. To moja decyzja, zmienię ją
gdy poczuję, że jest czas na zmiany.

Inus to dobrze, że wiesz czego chcesz. To bardzo ważne. Wątpliwości są zawsze,
one są nieodłączne przy ważnych zmianach.

Myslę, że oprócz tego, że musisz poukadać relacje z mężem, musisz zadbać o
dziecko, o jego samopoczucie, o jego świadomośc tego co się dzieje. Nie wiem w
jakim wieku jest dziecko i co wie o całej sytuacji, ale na pewno konieczne jest
aby ciepłymi, ale otwartymi ( stosownie do wieku dziecka )rozmowami i bliskim
kontaktem wypełnić najbliższy czas.

[inus30]

Staram się, syn nie jest malutkim dzieckiem, ma 9 lat, sporo rozumie, kilka
rzeczy ja mu nakreslam, ale staram się go nie ranić.
Czytałam to co napisałaś, chyba się domyslam jaką decyzję podjęłaś...i przyszło
mi do głowy że żadna nie jest zbyt dobra, ale z drugiej strony to kształtuje
takie wrażliwe kobiety jak my
pozdrawiam