jak sprawdzać zdradzjącego?

[kasiar74]

blog.spyprof.pl/
Każdy zdradzający wie, że jest zdradzany, z dzisiajszym doświadczeniem wiem,
że tylko co najwyżej unikamy konfrontacji z faktami, a co myślicie o
stosowaniu spyprof czy innych technik inwigilacji partnera? Ja uważam, że to
nie ma sensu i tylko można się pogrążyć i bardziej zdołować.

[kasiar74]

przez te upały to pisze jakoś bez sensu,miłąy być: każdy wie że jest zdradzany

[rozwodnica]

Jak zawsze - pewnie w niektórych sytuacjach sie przyda. Z resztą - kazde
wyjście jest dobre, jeśli pozwala uwolnić się z toksycznego związku.

Choć ja teraz stosowalabym krótką piłkę: pytanie, odpowiedź i albo jestem
wyleczona z podejrzeń albo adios.

Przez GPS-a

[misbaskerwill]

Przed chwilą kolega mi podał najnowszy sposób:

www.track-your-partner.com/
)

a poważniej...

[misbaskerwill]

Są też naiwni ludzie, zdradzani przez świetnych aktorów...
Ja nigdy nie używałem takich narzędzi, bo ufałem żonie.
Skoro jest powód, by nie ufać partnerowi, to jest to jednocześnie powód, by od z
nim nie być.

Zupełnie inną kwestią jest, że ci świetni aktorzy wypierają się prawdy jak
świnia błota, więc często, nawet jeśli mamy pewność, że jesteśmy oszukiwani, bez
"dowodów" się nie obejdzie.

[rafanetka]

Hmm, mi zabrakło cierpliwości do poczekania na dowody. I wyparł sie
dokładnie 'jak świnie błota'. Do dzisiaj nie mam 100% dowodów, za łapke nie
złapałam. Choc swoje wiem. Ale bywaja chwile zawachania, gorsze dni i wtedy
mnie nachodzi 'czy on aby nie mówi prawdy, ze jest niewinny'.

[em120777]

a mój kłamał w żywe oczy jak pytałam wprost(no piękne to sformułowanie -
wypierać sie jak świnie błota )), wierzyłam choć mi bardzo to wszystko nie
grało, nigdy go nie sprawdzałam... a potem jak symbolicznie 1 stycznia wywalił
..to tak już został z nią ... i poza wyrzutami sumienia w stosunku do dziecka -
jest z tego bardzo zadowolony ..

eM
gg2453135

[nangaparbat3]

Moja bardzo madra babcia (i straszna cholera) powiedziała mi kiedyś, ze jak sie
kogoś kocha, to mu sie ufa. Powiedziała to tak dokładnie: jak mu nie ufasz, to
znaczy, ze go nie kochasz.
I wciąż jeszcze nie do konca to rozumiem, ale intuicyjnie czuje, ze to prawda.

[fankaaa]

A mnie się wydaje,że miłość miłością, a zaufanie to kompletnie inna bajka..
A dramat jest właśnie wtedy,kiedy kochamy kogoś, komu nie możemy (już?) ufać.

[nangaparbat3]

A mnie sie zdaje, ze jak naprawdę kochamy, to nawet zdrada czy rozstanie
przestaja byc wielkimi problemami. Bo to jest jakos tak: jeśli jest prawdą (a
dam sobie ręke uciąć, że jest), ze kochamy co najwyzej na tyle, na ile kochamy
samego siebie, więc jeśli kochamy bardzo, to znaczy, ze bardzo kochamy samego
siebie - wiec nie boimy sie o siebie, nie jestesmy zależni od stosunku do nas
ukochanego.

[fankaaa]

Już po napisaniu postu, który oczywiście był inspirowany sytuacją z życia
(mojego)pomyślałam,że może nie końca się ze sobą zgadzam . Pisząc go skupiłam
się głównie na tym momencie, kiedy odkrywamy,że być może jesteśmy oszukiwani i
zaufanie zaczyna nam się kurczyć. Ta chwila była dla mnie dramatam,(być może
kochałam za mało, nie tak, nie wiem...)i niechętnie do niej wracam.
Typowy pat: kochasz i czujesz, że cię to niszczy. Uwikłanie, którego końca nie
widać. Ale jest to początek końca. Bo świadomość bycia oszukiwanym skutecznie
niszczy bliskość.
Więc w tym sensie babcia miała rację.A ja nie do końca

[em120777]

no i jak to czytam to mi wychodzi że nie kochałam go - bo jakoś nie zauważyłam u
siebie miłości własnej ....
A jak teraz myślę to po zdradzie bardzo chciałam ufać i ufałam ale nie do końca
wierzyłam,że mnie kocha, gdzieś głęboko w sercu pozostała straszna wątpliwość,
tym bardziej, że chciałam od niego pomocy w przezwyciężeniu tego, a on chyba
nawet nie żałował .. bo nie pamiętam przeprosin - to ja głupia chciałam, żeby
został i został - jesczez na chwilę - chyba z litosci ....

Ale myślę,że prawdziwa miłość bez naiwnego zaufania jest niemożliwa .... dlatego
nie wiem czy po tym wszystkim starczy mi kiedyś siły żeby - tym razem mądrze -
pokochać. niemniej rożne rzeczy nas w życiu ciągle zaskakują

[nangaparbat3]

em120777 napisała:

> no i jak to czytam to mi wychodzi że nie kochałam go - bo jakoś nie
zauważyłam
> u
> siebie miłości własnej ....
A ja się nie zgadzam, takiego zupełnego braku nie da sie ukryc, mnie by sie od
razu w oczy rzuciło, a się nie (rzuciło). Ty mozesz byc raczej kimś, komu
wmówiono, ze nie wypada nawet przed sobą do takiej miłości się przyznać - dość
powszechny przypadek skadinąd. No nie wiem, na mnie robisz wrażenie właśnie
przepełnionej miłością.

[em120777]

pewnie tak - i teraz mam tego owoce ... - zły dzień dziś - oby do jutra, oby
do przodu ... idę na spacer a małą wielką miłością, bo tatuś miał być koło 12 -
co w praktyce oznacza ze wyjechał o 11,45 i bedzie za godzine conajmniej - a my
juz czekać nie możemy (

[nangaparbat3]

Znam to. To był jeden z powodów rozwodu, naprawdę.Nie że się spóźniał do mnie -
to mogłam nawet akceptować, chociaż ludzie się dziwili. Ale to, że przez niego
ja się spóźniałam - to już było ponad moją wytrzymałość.
Spóźnienia do dziecka skończyły się w momencie, jak w godzinę po terminie na
swoje "stoję pod bramą, a was nie ma" usłyszał "dziecko się martwiło, że nie
przychodzisz, wię pojechałysmy do kina - już mamy bilety".
Więc bardzo dobrze, że idziecie na spacer - już jadę Was szukać

[panda_zielona]

Jakoś mało rozumiem z tego co napisałaś nango,może przez upał.Jak,zdrada dla
kogos kto kocha tę drugą osobę może nie być problemem.Nie mieści mi się w
głowie.

[em120777]

ja rozumiem to tak , że jak sie kocha, to można tą zdradę wybaczyć, przynajmniej
się bardzo starać i żyć dalej, i ponownie zaufać, można chcieć !! wybaczyć, a
nie od razu odpuszczać i przekreślać za to zdradzającego, miłość daje wielką
siłę, więc może to nie być problemem jeśli jest miłość z drugiej strony i
prawdziwy żal za swój postępek ..
no ale może autorka miała co innego na myśli ...

eM
gg2453135

To jest typowe "zakręcenie"

[tricolour]

Możliwości były dwie: powiedzieć sobie w twarz, że zdradzający w najwyższy
sposób zleceważył, ponizył małzonka i rodzinę oraz zrobił z geby cholewę...

Albo napisać, że nie ma problemu, bo miłośc własna wszystko pokrywa.

Panda

[nangaparbat3]

nie chciałam powiedzieć, , że zdrada w ogole nie jest problemem - ale ze jesli
naprawdę bardzo kochamy moze byc mniejszym problemem, niz kiedy kochamy niezbyt
mocno lub zgoła wcale.
Wydaje mi sie, ze zdrada jest tym bolesniejsza, im wieksze roscimy sobie prawo
do posiadania ukochanej osoby. To wszystko, co wypisuje tri - o ponizeniu,
oszustwie etc., z miłościa nie ma nic wspolnego. Za to wiele z władzą i
zależnoscią. Zauważ, ze najokrutniej karano za zdradę żony w tych
społecznstwach, w których meżczyźni mieli prawo do - zalegalizowanej lub nie -
poligamii. I nikt nie karał za zdrade męża - karany był kochanek zony, gdyz
naruszył cudza własność.
Chce tutaj zaznaczyc, ze nigdy nikogo nie zdradziłam, nie dorabiam sobie
ideologii do ewentualnej zdrady, a tylko zastanawiam sie, dlaczego zdrada jest
tak bolesna, i co moze ten ból zmniejszyc.

[akacjax]

Jeżeli zdrada jest notoryczna, permanentna, stała...jak zwał tak zwał..a my ciagle wybaczamy, ciagle nie jest problemem-to z nami jest coś nie tak. Żle stawiamy granice szacunku dla siebie.

Wg mnie można(należy, warto) wybaczyć raz.

Nie wypowiadam się za mężczyzn.
Ktoś napisał, że w pewnych sytuacjach małżeńskich( dających skutki w zmianie psychiki żony) kobieta będzie szukać wszelkich możliwości wyjścia ze związku(nawet tak nielogicznych jak zdrada).
Im dłużej o tym myślę, tym badziej wydaje mi się, że to prawda.

[rozwodnica]

toś napisał, że w pewnych sytuacjach małżeńskich( dających skutki w zmianie p
> sychiki żony) kobieta będzie szukać wszelkich możliwości wyjścia ze związku(na
> wet tak nielogicznych jak zdrada).

Potwierdzam.
Znam jeden kliniczny przypadek

[nangaparbat3]

akacjax napisała:

> Jeżeli zdrada jest notoryczna, permanentna, stała...jak zwał tak zwał..a my
cia
> gle wybaczamy, ciagle nie jest problemem-to z nami jest coś nie tak. Żle
stawia
> my granice szacunku dla siebie.
No pewnie, że jeśli mamy do czynienia z notoryczna zdradą, to pewnie nie ma po
co byc razem i trzeba się rozstać.

Rzecz tylko w tym, by rozstanie nie bylo "karą" dla zdradzajacego, a tylko
uznaniem faktu, ze nie ma sensu dalsze trwanie razem.
ale moze to moj kolejny fioł, ostatnio zoraz gorzej znoszę karanie kogokolwiek
za cokolwiek.

[akacjax]

Cokolwiek robimy w imię: ale dopiekłam, dołożyłam,...albo z poczuciem-ja to jestem górą...świadczy o tym , że to z nami jest coś "nie halo"

[chalsia]

> Wydaje mi sie, ze zdrada jest tym bolesniejsza, im wieksze roscimy sobie
prawo
> do posiadania ukochanej osoby. To wszystko, co wypisuje tri - o ponizeniu,
> oszustwie etc., z miłościa nie ma nic wspolnego. Za to wiele z władzą i
> zależnoscią.

Jest jeszcze jedna możliwość, której nie bierzesz pod uwagę - zdrada może tak
boleć bo godzi w wyznawane wartości i w związku z tym jej bolesność nie będzie
zwiazana ani z władzą ani roszczeniem do posiadania tej osoby.
Chalsia

[chalsia]

aaa, i w opisywanym przeze mnie wypadku mozna tego zdradzacza naprawdę bardzo
kochać i mimo to nie móc wybaczyć ani być razem dalej, bo to by oznaczało zgodę
na poszarganie wyznawanych przez siebie wartości.
Chalsia

[kasiar74]

ja wybaczałam choć to nie było zgodne z moim systemem wartości i teraz nie amm
zamairu się więcej sprzeniewierzać wyznawanym przez siebie zasadom bo to droga
donikąd

[em120777]

oj ja sobie też to obiecuję - no i teraz publicznie sie przyznałam ..

[kasiar74]

a ty znowu nie śpisz em120777