jak nakłonić męża...?

[u-hah]

jak go nakłonić do terapii? albo co zrobić, żeby ratować dziecko (2,5 roku)
przed tą całą konfliktową sytuacją?

będę się tu chyba częściej pojawiać, to się zorientujecie co to jest "ta cała"
sytuacja. nie będę się na razie rozpisywać, bo nie chcę pocieszenia (na
razie, tylko konkretnej rady.

nie mamy rozwodu. nie wiem, czy w ogóle do niego dojdzie, bo ja cały czas
ufam, że jakoś się ułoży... w ogóle mam wrażenie, że gorzej już być nie może,
że będzie tylko lepiej... i ciągle się mylę.

teraz mąż zaczął wciągać w to wszystko naszą córkę, wmawiać jej jakieś
głupoty, pytać z kim chce mieszkać (córka zbaraniała, ale odpowiedziała, że z
mamą. a mąż na to przy niej: "i tak nie dostaniesz prawa do opieki") etc.
córka bardzo dobrze mówi, ma doskonałą pamięć, wszystko powtarza, co kto
powiedział - na pewno nie puszcza niczego mimo uszu. martwię się o nią.
zawsze była bardzo spokojna. od urodzenia przesypiała noce. teraz jest
niespokojna, niegrzeczna, budzi się w nocy z krzykiem i trzeba ją długo tulić
i uspokajać, żeby ponownie zasnęła... tak mi jej szkoda!

[to.ja.kas]

u-hah napisała:

> jak go nakłonić do terapii? albo co zrobić, żeby ratować dziecko (2,5 roku)
> przed tą całą konfliktową sytuacją?

Meza na siłe nie zaprowadzisz...dziecko...po prostu odciac sie od tego od czego
trzeba ja ratowac...to jedyne wyjscie!!!!!!!!!!!!!!
,
> teraz mąż zaczął wciągać w to wszystko naszą córkę, wmawiać jej jakieś
> głupoty, pytać z kim chce mieszkać (córka zbaraniała, ale odpowiedziała, że z
> mamą. a mąż na to przy niej: "i tak nie dostaniesz prawa do opieki") etc.

Co Ty chcesz ratwowac??? dziecko czy meza??? Bo rodzina to chyba trudno
nazwac...napewno nie troska o dziecko...to co wyprawia Twój mąż i na co Ty mu
pozwalasz zgadzajac sie na to

teraz jest
> niespokojna, niegrzeczna, budzi się w nocy z krzykiem i trzeba ją długo tulić
> i uspokajać, żeby ponownie zasnęła... tak mi jej szkoda!

Jak Ci jej szkoda to zabierz dziecko gdzies gdzie znów bedzie mogła sni
spokojne, szczesliwe sny.....z tego co piszesz ona przechodzi traume a Ty
zastanawiasz sie nad nakłonieniem męża na terapie...skup sie bo to juz
najwyzsza pora nad dzieckiem.....

[u-hah]

to.ja.kas napisała:

> Meza na siłe nie zaprowadzisz...dziecko...po prostu odciac sie od tego od czego
>
> trzeba ja ratowac...to jedyne wyjscie!!!!!!!!!!!!!!
> ,

> Co Ty chcesz ratwowac??? dziecko czy meza??? Bo rodzina to chyba trudno
> nazwac...napewno nie troska o dziecko...to co wyprawia Twój mąż i na co Ty mu
> pozwalasz zgadzajac sie na to

ale co ja mam zrobić? złożyć pozew? co to zmieni? poważnie pytam. czy wtedy
przestanie nastawiać ją przeciwko mnie? nie wyobrażam sobie tego. tzn. wyobrażam
sobie, że będzie jeszcze gorzej. będzie jej mówić: "to przez mamusię nie możemy
być razem."

> Jak Ci jej szkoda to zabierz dziecko gdzies gdzie znów bedzie mogła sni
> spokojne, szczesliwe sny.....z tego co piszesz ona przechodzi traume a Ty
> zastanawiasz sie nad nakłonieniem męża na terapie...skup sie bo to juz
> najwyzsza pora nad dzieckiem.....

no właśnie - co to znaczy zabierz? mam się rozwieść i zabronić ojcu widywania
się z dzieckiem? konkretnie proszę...

[to.ja.kas]

konkretniej to mozesz tylko Ty, bo Ty znasz szczegółowo Waszą sytuację i Ty
wiesz co mozesz zrobic i jak ....
Ja wiem, ze krzyczace po nocach ze strachu dziecko nie jest w miejscu które
jest dla niej przyjazne i dobre dla jej rozwoju...i albo zmienia sie klimat
albo miejsce....ale robi sie cos by czuło sie bezpecznie. Jesli nie umiecie
razem pod jednym dachem tego zapewnic jako rodzice powinniscie sie zastanowic
jakie rozwiazanie jest dla Was do przyjecia....

Ja przez siedem lat zapewniałam dziecku pełna rodzinę..az kiedys podsłuchałam
pod drzwiami jak moja Mała modliła sie by tata juz nigdy nie wracał...wrócił
niestety.....dlatego odeszłam i zabrałam ją... żałuję, że nie zrobiłam tego
wcześniej, zanim jako dziecko poznała co to lęk na widok rodziców razem....

Co Ty powinnas zrobic?? Nie wiem,jak sama napisałas nie podałas wielu
szczegułów....powinnas myslec nad tym jak oszczedzic jej strachu bo niedługo to
jej bedzie potrzebny terapeuta....i nie wierze ze tego własnie chcesz....

Ja naprawde Cie rozumiem....niestety z autopsji...tez wysyłaam meza na
terapie...nieskutecznie jak widac, skoro tu jestem

[u-hah]

co do szczegółów - już się wyprowadziłam, więc nie żyjemy pod jednym dachem. ale
to nic nie dało, bo mąż chce się widywać z córką, co jest dla mnie zrozumiałe i
logiczne, więc na to pozwalałam.

z tych spotkań córka wracała i bawiąc się (prowadziła dialog między lalkami)
powiedziała: "mamusia wyrzuciła tatusia z domu".

przy najbliższej okazji wspomniałam mężowi, co usłyszałam i powiedziałam, że
musiała to usłyszeć od niego i czekałam na wyjaśnienia. on mi odpowiedział, że
przecież ona wszystko rozumie i musiała słyszeć, jak go wyrzucam. fakt, że
powiedziałam mężowi, żeby się więcej nie pojawiał (dokładnie tymi słowami), ale
córki wtedy w domu nie było.

czyli i ze mnie robi durnia. tak więc suma sumarum - bo się rozpisałam - nie
mieszkamy razem. i jak widać niewiele to pomogło. uczepiłam się tego terapeuty,
bo do męża musi dotrzeć, że skoro ja się nie dałam sponiewierać, to nie może
teraz przelewać swojej złości na córkę. musi to do niego dotrzeć! bo ta wiedza
będzie mu potrzeba aż do śmierci! mam czekać, aż sam do tego dojdzie??

Guzik musi. Nic nie musi.

[tricolour]

Marnujesz energię.

Najwyższy czas zacząć myśleć o rodzinie w kategoriach "ja i córka". Mąż jest
obcy, a to wiele znaczy. Choćby to, że robi, co chce...

[u-hah]

dziękuję za szybki odzew, ale ciągle mało konkretów. pomyślałam o sobie i o
córce - wyprowadziłam się. myślę dalej o sobie - szukam pracy (teraz jestem
jeszcze na łasce męża i znoszę jeszcze jego fochy o kasę). i co dalej? zakazać
mu widywania się z córką? złożyć pozew? a jak złożę pozew, to co w międzyczasie?

W między czasie będziecie żyły...

[tricolour]

... same. Będzie tak, jak sobie zaplanujecie i zrealizujecie. Dokładnie NIKT Ci
nie powie więc nie masz po co pytać.

[to.ja.kas]

Ty pytasz sie co zrobic a my tu nie od tego by Ci powiedziec "załóż sprawe o
rozwód"
Po złożeniu pozwu sie czeka na rozprawe zazwyczaj....

Odpowiedzi o konkrety jakich oczekujesz od nas, powinnas udzielic sobie
sama...z pełnym przekonaniem....my mozemy podtrzrmac Cie na duchu i zwrócic
uwage na cos co moze zdarzyc Ci sie pominąć

[u-hah]

to.ja.kas napisała:

> Ty pytasz sie co zrobic a my tu nie od tego by Ci powiedziec "załóż sprawe o
> rozwód"
> Po złożeniu pozwu sie czeka na rozprawe zazwyczaj....

no właśnie o to chodzi, że się czeka... a sam rozwód nie jest gwarancją tego, że
mąż oprzytomnieje. i to jest mój ból...

nie zakażę kontaktów z córką - źle, bo dalej będzie nią grał.
zakażę - będzie rozgoryczony i nie wiadomo kiedy zaatakuje ze zdwojoną siłą. np.
jak już dojdzie do spotkania, powie "nie mogłem się z tobą spotkać, bo mama nie
pozwoliła".

dzięki za wsparcie.

Rozwód nie jest do nabierania przytomności...

[tricolour]

... tylko jest definitywnym odejściem. Jednego to poruszy i zacznie mysleć, a
drugi zginie na wsze czasy.

Nie ma co liczyć, że rozwodem coś osiągniesz, bo to manipulacja.

[u-hah]

tricolour napisał:

> ... tylko jest definitywnym odejściem. Jednego to poruszy i zacznie mysleć, a
> drugi zginie na wsze czasy.
>
> Nie ma co liczyć, że rozwodem coś osiągniesz, bo to manipulacja.

rozwód nie ma być powodem do osiągnięcia mojego głównego celu, czyli ratowanie
córki. nie chcę w ten sposób nim potrząsać. to są dwie odrębne sprawy. wiem, że
tym niczego w związku z córką nie załatwię - dlatego te wszystkie moje
pytania... a od terapii wyszłam, bo tylko w niej widzę sens. i nie wiem, jak mu
przetłumaczyć, że nie chcę terapii małżeńskiej, tylko terapię rodzicielską.

może i uczepiłam się tej terapii, nie mam lepszych pomysłów. wy chyba też nie.
ból!!!

Sens terapii jest taki...

[tricolour]

... ze sie pomaga sobie. Oczywiście w pewnym momencie zaczyna się dostrzegac
błędy innych, ale nic z tym nie można zrobić - trudno. Chodząc na terapię nie
potrząśniesz nikim poza sobą i nikt nie zmieni swego postepowania - tylko Ty.

[plathess]

tricolour napisał:

> Marnujesz energię.
>
> Najwyższy czas zacząć myśleć o rodzinie w kategoriach "ja i córka". Mąż jest
> obcy, a to wiele znaczy. Choćby to, że robi, co chce...


To usłyszałeś od swojej ex? Ech, boli...

[to.ja.kas]

Niestety nie masz wyjscia tylko czekac az do tego dojdzie...sam czy z pomocą
terapeuty
czasem ludzie zachowuja sie irracjonalnie jak Twój mąż bo rozstanie jest
swieze, moze mu przejdzie..a moze nie...
Wiem, ze dziecko nie placze w ocyz zpowodu tego jednego zdania...warto
zastanowic sie nad powodem


Nakłonic do terapii mozesz go tylko rozmową.....w żaden inny sposób....Trzymam
kciuki by Ci sie udało.

[u-hah]

to.ja.kas napisała:

> Wiem, ze dziecko nie placze w ocyz zpowodu tego jednego zdania...warto
> zastanowic sie nad powodem

problem w tym, że ona bardzo za tatusiem tęskni. ciągle pyta dlaczego go nie ma,
kiedy przyjdzie. pieje, kiedy go widzi. obnosi się z prezentami od niego, chodzi
dumna "tatuś mi to dał". tym bardziej chciałam, żeby się spotykali. ale nie
sądziłam, że do tego dojdzie... myślałam, że ma trochę rozumu w głowie.

dobrze by było uciąć to raz a dobrze, ale patrzę realnie i wiem, że rozwód
przecież nie da mi kompletnego odseparowania.

aha... czyli mam czekać, aż sam do tego dojdzie... porażka... tylko, że czasu
się nie cofnie i nie odkręci się tego całego zła, które jej wyrządzi/my zanim on
zmądrzeje.

[sylwiamich]

Nie jesteś w stanie zmienić drugiego człowieka.Nie bardzo rozumiem Twój
problem.Mąż nastawia dziecko przeciwko Tobie...Tyle zrozumiałam.W całym
dorosłym życiu Twoje dziecko będzie się spotykać z pomówieniami.Pod swoim i
innych adresem.Wiem...to trochę za wcześnie żeby zacząć taką naukę.Ale widac
tak musi być.Podstawową sprawą z której musisz sobie zdać sprawę to fakt że
córka widzi świat Twoimi oczami.Spija tak naprawdę Twoje lęki.I na to masz
wpływ.Staraj się być opanowana...nie reaguj zbyt emocjonalnie.I rozmawiaj z
nią...ona wiele zrozumie.
A w kwestii formalnej:
Żeby ograniczyć męzowi prawo do wizyt lub zastrzec sobie sądownie wizytowanie w
Twojej obecności...sąd musi przede wszystkim przeprowadzić badania w ośrodku
diagnostycznym.Dopiero na podstawie opinii z tamtąd ewentualnie dostaniesz taki
wyrok.W niektórych miastach czeka się do roku na takie badanie.
Ograniczyć kontakt z dzieckiem możesz bez wyroku sądu.W Polsce lepiej być
sprawcą niż ofiarą.Generalnie niewiele Ci zrobią.Ale reakcji męża nie
przewidzisz.Zresztą odradzam Ci to z całych sił....jesli nie jest to
konieczne...bo np.mąż dziecko krzywdzi.Zbyt mało wiem o Twojej sytuacji.Jeśli
chcesz...możęsz do mnie na priv napisać.Zajmuję się zawodowo takimi
sprawami...uzależnienia, praca z rodziną dysfunkcyjną...może cos pomogę?

sylwiamich

[u-hah]

napisałam na priva

[z_mazur]

No to może ja napiszę z punktu widzenia faceta.

Twój mąż nie może pogodzić się z Twoją coraz większą nieależnością i stara się Ciebie cały czas wytrącić z równowagi emocjonalnej. Ponieważ coraz mocniej się uodparniasz, używa coraz innych, bardziej drastycznych metod. Szantaż dzieckiem to jedna z ostatnich.

W praktyce facet widząc w takiej sytuacji zdecydowanie i konsekwencję kobiety odpuszcza. Dopóki jednak tego nie widzi, to będzie to wykorzystywał, bo to daje efekty - wytrąca Cię z równowagi.

Zastanów się, czy nie stosował wcześniej innych chwytów i metod szantażu emocjonalnego, na które się jednak z czasem uodporniłaś? Czy realizował swoje groźby?

[u-hah]

z_mazur napisał:


> Zastanów się, czy nie stosował wcześniej innych chwytów i metod szantażu emocjo
> nalnego, na które się jednak z czasem uodporniłaś? Czy realizował swoje groźby?
>

Raczej jestem osobą pewną siebie, nie mogę sobie przypomnieć żadnej takiej
sytuacji. Nie pamiętam, czy groził. Nie pamiętam, czy realizował. Jeżeli tak, to
chyba musiało to po mnie spływać. Tzn. wydaje mi się, że nigdy nie byłam czuła
na szantaże emocjonalne. Aha! Dodam, że to mąż się pierwszy wyprowadził i to
mnie chyba miało ruszyć (w kwestii, że nie jestem taka, jaką on sobie wyobrażał
i miałam pod wpływem jego wyprowadzki oprzytomnieć). Mąż chyba nie przewidział
mojej reakcji.

Tak więc do tej pory nic mnie nie ruszało. Dopiero teraz wychodzę z siebie, jak
wciąga w to córkę. Nie wiem, jak mam się zachować. Czyli to daje satysfakcję
mężowi? Żenada... Znalazł czuły punkt. Tyle, że nie widzi, że niszcząc mnie,
niszczy też córkę.

[u-hah]

to.ja.kas napisała:

>z tego co piszesz ona przechodzi traume a Ty
> zastanawiasz sie nad nakłonieniem męża na terapie...

tak, właśnie nad tym się zastanawiam, bo jak mam mu inaczej przemówić do rozumu,
że gra dzieckiem? mnie nie słucha. nikogo nie słucha. zerwał nawet kontakt ze
swoim najlepszym kumplem.

jak to w ogóle jest? załóżmy, że w poniedziałek złożę pozew. od złożenia do
pierwszej rozprawy daleko, a od postanowień sądu jeszcze dalej. postanowień tych
nie przewidzę. a co w międzyczasie? zakazać mu kontaktu z dzieckiem? czy nie
użyje tego przeciwko mnie?

[to.ja.kas]

Wiesz czego żałuje mimo, ze od mojego odejscia upłynęło 8 lat...tego, ze
narazałam tak dlugo moja córkę na kontakt z kims kto za milosc odpłacił
agresją...i do tej pory przesladuje mnie pamiec o strachu w jej oczach....

[ja_kobieta44]

Z doświadczenia Ci powiem, że jeśli sam nie zauważy, że jest taka konieczność,
do niczego go nie zmusisz. A nawet jak dopniesz swego, jakiś podstęp, drobny
szantażyk itp. to terapia nie będzie miała sensu.
Co innego jeśli tak posterujesz rozmowami, że okaże się to jego inicjatywą.
Nie ma złotego środka. Też chciałabym go znać.

zwracam uwagę

[u-hah]

tak sobie czytam i analizuję wszystkie wypowiedzi i widzę, że chyba część osób
nie do końca mnie zrozumiała. zwracam więc uwagę, że nie zależy mi na terapii
małżeńskiej, nie dążę do ratowania męża czy małżeństwa - chcę ratować córkę!

nie wiem, czy niejasno się wypowiedziałam w pierwszym poście...?

wiem, że są takie programy, które uczą jak pomóc dziecku przejść przez to bagno,
żeby jak najmniej ucierpiało. ja chodzę do psychologa indywidualnie i poruszamy
różne sprawy. ale te specjalne programy są konkretnie ukierunkowane na dziecko.
mąż oczywiście na małżeńską się nie zgodził, więc poszłam indywidualnie,
pomyślałam: "twoja sprawa". bo tak, wtedy to była jego sprawa. ale teraz to już
jest sprawa także dziecka. i jakoś do mnie nie dociera, że on nią tak pomiata.

gubi mnie to poczucie, że on sam POWINIEN chcieć pomóc, jeżeli nie sobie to
przynajmniej dziecku! a skoro sam nie umie, to pod czyimś kierownictwem.
tak, to mnie gubi. muszę do tego inaczej podejść...

[notting_hill]

To może po prostu, zamiast próbować wpływać na zachowanie męża (co jak się
przekonałaś jest nieskuteczne), znajdź dobrego psychologa dziecięcego, który ma
doświadczenie w pracy z rodzinami w konflikcie. To nie będzie oznaczało wizyt
dziecka (chociaż może, to chyba zależy od sposobu pracy psychologa), ale nauczy
przede wszystkim Ciebie jak reagować w takich jak opisałaś sytuacjach, co do
dziecka mówić i jak ją chronić.

A męża spróbuj odciąć emocjonalnie od Waszej rodziny, zostaw go po prostu
samemu sobie i tyle.