Przyjaciel mojego przyjaciela

[inseg]

Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem a przyjaciel mojego przyjaciela,
który dawniej był przyjacielem rodziny?
Znajomy już po rozwodzie pyta : No jak to jest z przyjaciółmi jeśli dawniej
tak właśnie nazywaliśmy osoby, które uczestniczyły w naszym wspólnym życiu z
żoną. Teraz osoby które bywały prawie codziennie bywają tylko u jednnego z
nas, u niej albo wcale albo u mnie a do niej nie zaglądają. Czyżby zdania na
temat naszego rozwodu były tak powiedzielone i miały swoich zwolenników i
przeciwników. Czy to moja żona potrafiła przedstawić im swoją wersje w
oczach których ja jestem ten cham a ona święta ? Przecież dawniej
przyjaciół przyjmowalismy wspólnie oboje w ich towarzystwie bawiliśmy się
świetnie i mieliśmy niepodważalne zaufanie do nich .Mogliśmy na nich liczyć.A
teraz popatrz , co się porobiło.... Hmmm Rozwaliło się nasze małżeństwo
ale i podzieliło przyjaciół ... Tak stwierdził mój znajomy.
Ja mam dylemat .. bo pomiędzy nią a nim stoje, jak pomiędzy młotem a
kowadłem...

[jasminowo]

Ano dokładnie....
jeszcze dziwniej się robi gdy:
1. znajomy obojga chce nadal być znajomym obojga
2. chce być czymś więcej dla niej
3. nie chce by on się o tym dowiedział...

A co do mnie - ja chciałabym mieć znajomych z znajomych mego eksa. Ale to jego
przyjaciele jeszcze sprzed naszego ślubu. Dyskretnie się więc wycofałam. I
poprzestałam na swoich... Każda ze stron powinna zrozumieć trudność sytuacji.

[turzyca]

Mi sie wydaje, ze to zalezy od tego w jaki sposob rozstala sie para. Jesli
prowadza ze soba wojne to oczywiscie niemozliwe jest utrzymywanie kontaktow z
obydwiema stronami. Jesli rozstali sie we wzglednej zgodzie to da sie.
My sie czasem na roznych imprezach widujemy, nie zmusilismy wspolnych przyjaciol
do opowiedzenia sie po jednej lub drugiej stronie. Kazde zawsze mialo rowniez
wlasny krag znajomych i tych zazwyczaj druga strona juz nie widuje. Ale czesto
tez nie chciala widywac, wiec problem nie istnieje.

[a.niech.to]

inseg napisała:

> Ja mam dylemat .. bo pomiędzy nią a nim stoje, jak pomiędzy młotem a
> kowadłem...
Nie przenoś wyładowań atmosferycznych i będzie oki. Nie daj się też wciągnąć w
ichnie zdalne rozgrywki.

[inseg]

Tak bym chciała żeby tak było ...Nie przenosić ich wyładowań
Pozostaje rola łagodzenia nawarstwionych konflików pomiędzy nimi. Tym bardziej,
że o niczym innym nie potrafią (póki co) rozmawiać.Wszystkim nam potrzeba czasu...

[z_mazur]

Jeśli po pewnym czasie od rozstania uda im się zając wobec siebie postawę
przynajmniej obojętną, to będziesz mogła utrzymywać relacje z obojgiem.

Jeśli ich relacje będą wrogie to niestety będziesz zmuszona wybrać. Każdy
kontakt z drugą stroną przez pierwszą będzie traktowany jak Twoja nielojalność.

[inseg]

Mam nadzieję ,że jest jakieś rozwiązanie. Z tego wynika co piszesz ,że cierpią
na tym wszyscy bliscy ,znajomi ,przyjaciele,dzieci. Lista jest długa ...

[a.niech.to]

z_mazur napisał:

> Każdy
> kontakt z drugą stroną przez pierwszą będzie traktowany jak Twoja
nielojalność.
Chyba trochę przesdzasz. Sądzę, że rozwiedzeni zdają sobie sprawę, w jak
trudnej sytuacji znaleźli się ich bliscy, a w zwiąku z tym potrafią zdobyć się
na pobłażliwość, dystans, nawet wyciągnięcie ręki. O ile naturalnie warto
podtrzymywać nadwątlone więzi, czego znakomitym testem bywa owa sytuacja.

[z_mazur]

Aniechto, ale ta reguła obowiązuje nie tylko w przypadku rozwodów.

Po prostu: większość ludzi postępuje w myśl zasady: "Przyjaciele moich wrogów
są moimi wrogami".

Jeśli kogoś baaardzo nie lubisz, to jeśli ktoś kogo znasz z sympatią wyrazi się
o tej osobie, to dla Ciebie będzie to nielojalność ze strony osoby wyrażającej
taką opinię.

Ja nie mówię, że nie jest możliwe utrzymanie dorych relacji ze obiema
rozwiedzionymi stronami. Ale baaaardzo dużo zależy tutaj właśnie od relacji
pomiędzy tymi rozwodnikami.

[a.niech.to]

z_mazur napisał:

> Jeśli kogoś baaardzo nie lubisz, to jeśli ktoś kogo znasz z sympatią wyrazi
się
>
> o tej osobie, to dla Ciebie będzie to nielojalność ze strony osoby
wyrażającej
> taką opinię.
Sprzeczny sąd z moją opinią na czyjś temat prowokuje do zrewidowania własnych
poglądów, co nie przesądza o efektach rewizji. Myślę, że tak reaguje większość
osób. Nie może być tu mowy o nielojalności.

[z_mazur]

Dojrzałość rzeczywiście wymagałaby takiego podejścia. Ale ja nie mówię o teroii
tylko praktyce.

Moje doświadczenia pokazują jednak, że w praktyce wygląda to mniej więcej tak:
"Przecież to jest palant jak możesz z nim utrzymywać kontakty, przecież on mnie
tak skrzywdził" i postawa "albo ja, albo on".

Po drugie lubimy spotykać się i utrzymywać kontakty z podobnymi nam osobami,
czyli takimi, które mają do nas zbliżone poglądy w wielu kwestiach, szczególnie
tych istotnych dla nas. Często jeśli nie zgadzamy się w tak "istotnej" sprawie
jak ocena byłego współmałżonka, to tracimy ochotę na kontakt z taką osobą.

To przecież jest ludzkie, a że mało dojrzałe...

[inseg]

A może to są zbyt szybkie i pochopne stwierdzenia. Dlaczego tak szybko oceniamy
innych ?

[der1974]

A ja jutro się spotykam z przyjaciólmi których poznałem dzięki ex. Sami
zaproponowali żeby pogadać skoro nad morzem jesteśmy blisko siebie. Akurat nasi
znajomi nie dokonywali jakiegoś dramatycznego wyboru. Wiedzą, że ze mną można
się dogadać a co do ex to ja się nie pytam. Ale miło mi było, że chcą omówić
swoje problemy ze mną.

[geo_v]

U mnie podobnie. Utrzymuję przyjacielskie kontakty z niektórymi osobami, które
poznałam dzięki eksiowi. Nie interesuje mnie, jakie w chwili obecnej są relacje
niedzy nimi a eksiem.
Inni wspólni znajomi pozostali w zasadzie wspólni, nigdy nie musieli opowiadać
się za którąkolwiek stroną. Na tematy eksa z nimi nie rozmawiam. Są też tacy, z
którymi nigdy nie miałam "po drodze", pod żadnym względem, tacy raczej dalsi
znajomi, powiedzmy-kurtuazyjni. Ci w sposób naturalny się wykruszyli, ale
towarzysko nie tęsknię