Nowa

[bez_zycia]

Witam Was serdecznie, mam nadzieje, ze tak rowniez mnie
przywitacie...

Zagladam tu co jakis czas, czytam Wasze wpisy. Przewaznie bralam je
jako motywacje, by miec nadzieje w nasze (swieze) malzenstwo, ze nie
warto sie poddawac i trzeba wylczyc. Tym bardziej, ze jestem w
ciazy. Ale dzisiaj cos we mnie peklo, caly czas nie moge sie
uspokoic. Z drugiej strony boje sie przyszlosci. Nosze pod soba nowe
zycie, trzy miesiace temu wzielismy slub. Nie taki dom wyobrazalam
sobie dla moich dzieci i dla mnie.

Skonczylam 30 lat, on jest 6 lat ode mnie starszy. Obydwoje
przezylismy swoje, wybawilismy sie przed naszym czasem. Poznalismy
sie w ubieglym roku, wydawal mi sie taki, na jakiego od dlugiego
czasu czekalam, meski, odpowiedzialny i .... cichy. Boze, nawet nie
wiem jak sie mylilam! Ja jestem natura niespokojna, potrafie byc
ciepla i czula, ale musze przy facecie czuc sie kobieta. A on w
ostatnim czasie wydobywa ze mnie same zle strony. Jak dostaje atak
furii (a takowy dzis rano o 8ej mial miejscie) mowie sobie -
spokojnie, wykrzyczy sie, przejdzie mu. Ale on czasami nie ma
granic, wytrzasa sie nade mna, daje mi poczucie, ze jestem nic nie
warta, wrzeszczy bez opamietania. Wtedy mi nerwy puszczaja, tez
zaczynam krzyczec i mieszac go z blotem. Wiem, ze to jest nieladne,
sama siebie za to nienawidze. Ale nie rozumiem, dlaczego on mnie tak
traktuje. Czasami wydaje mi sie, ze zrobil to sobie za cel dolowanie
i ponizanie mnie.

Tak naprawde to od poczatku naszego malzenstwa byly tylko przeblyski
usmiechnietych czasow. W tej chwili jestem na rozdrozu - chwilowo
mieszkamy w moim mieszkaniu, od przyszlego miesiaca mamy wynajete
wieksze i wspolne. Musze sie zdecydowac i cofnac wymowienie na to
moje mieszkanie, bo inaczej zostane pod mostem. A jesli to zrobie,
oznacza to dla mnie pierwszy krok ku koncowi... Jestem naprawde
zrozpaczona, jak ja moglam sie na czlowieku tak pomylic?????

Prosze, doradzice jakos, bo nie wiem co mam ze soba zrobic!!!!!!!!

[to.ja.kas]

Jesli facet drze sie nad Toba i wytrzasa...pomimo Twego stanu (a
nawet jakbys nie była w ciazy to nie zmienia to sytuacji)...to po
takiej awanturze powiedz mu, ze to ostatni raz kiedy tolerujesz,
powiedz czego oczekujesz, jak sie czujesz, o czym myslisz jesli sie
to nie zmieni...a potem badz konsekwentna...od duzej agresji słownej
do agresji fizycznej droga nie jest az taka daleka.

[leeaah]

Nie pozwalaj sobą pomiatać.
Mam przerobione wytrząsanie się nademną, gdy byłam w ciąży. Skutek - poronienie.
Wierzyłam, że się zmieni. Zmienił się mój stan cywilny z mężatki na rozwódkę. O
trzy lata za późno.

[olowa]

nie powiemy (a przynajmniej ja) rozwiedz sie czym predzej, bo my
podjelismy taka decyzje albo walcz, bo tak trzeba...
na wlasnym przykladzie powiem: slub wzielam bez najmniejszego
przekonania, najpierw jeden w ciazy...potem drugi, bo trzeba
ochrzcici dziecko, bo jak juz bedzie przysiega to nam sie ulozy...a
watpliwosci mialam od samego poczatku (!!!) i nie dosc, ze zaluje,
ze nie posluchalam intuicji to, ze tak pozno sie zdecydowalam na
koniec...Tez zaczelo sie od generowania w sobie najgorszych emocji
nawzajem, wrzaski (w ciazy rowniez), a potem juz nie bylo granic...
Kobieta chce walczyc, chce wierzyc, chce probowac, dawac
szanse...ale nie wiem na ile ktorej sie to udaje, ja wiem, ze to bez
sensu...eksploatujemy siebie, tracimy czas, poswiecamy, zaczynamy
zatracac siebie pierwotna na rzecz tej, ktora dogada sie z znim,
ktora bedzie ta madrzejsza, ta lepsza...i czas ucieka, przybywa ran
na sercu (a czasem nie tylko)...

Nie mozesz pozwolic sobie na brak szacunku! Powinnas szczerze i
uczciwie porozmawiac, powiedziec o tym wszystkim, co boli, co Ci sie
nie podoba, czego wymagasz...Takich rozmow nie mozna przeprowadzac w
nieskonczonosc..musisz byc potem konsekwentna...
sily zycze...nie uzalezniaj sie i walcz o swoje

[bez_zycia]

Leeaah, bardzo mi przykro!

Mi tez sie wydaje, ze taki facet sie nie zmieni, taka ma nature...

Jak dlugo nosilas sie zanim podjelas ostateczna decyzje? Nie
zalowalas? Jak on sie zachowal, probowal Cie przekonac, bys tego nie
robila? Ile czasu minelo juz od rozwodu?

Mam tyle pytan, tyle niewiadomych. Boje sie, czy sobie poradze!

[a.niech.to]

Bez_zycia napisała:

> Czasami wydaje mi sie, ze zrobil to sobie za cel dolowanie
> i ponizanie mnie.
Umiałabyś powiedzieć, co zyskuje poprzez takie form zachowania?

[bez_zycia]

Nic nie zyskuje, on poprostu taki jest. Kiedys wspomnial (jego matka
tez to potwierdzila), ze jego ojciec byl cholerykiem i ze jego matka
nie miala latwego zycia. Powiedzial mi rowniez, ze sobie obiecal, ze
nigdy taki nie bedzie.

Odkad jestesmy malzenstwem jest coraz gorzej. Kiedys rozmowy byly
przeprowadzane spokojnie, przeciez nie trzeba na siebie wrzeszczec,
nawet jesli mamy odmienne zdania!

A pomiata mna dlatego, ze nie pracuje. W ubieglym roku skonczylam
studia, od tego czasu szukalam pracy w swoim miescie, ale tutaj jest
ciezko. Przeprowadzka do innego miasta nie wchodzila w rachube. On
natomiast jest dyrektorem banku, zarabia b.dobrze. Odkad jestesmy
malzenstwem jestem na jego utrzymaniu. Wczesniej mowil, ze to nie
jest problem, ze przeciez pieniadze sa wspolne. Teraz przy kazdej
okazji mam to wypominane. Boze, gdybym mogla cofnac czas, skonczylam
studia bardzo dobrze, bylam wolna, moglam sobie znalesc prace, nawet
w innym miescie i zyc calkiem spokojnie.

Rozmowa z nim nie ma sensu. Byly one przeprowadzane juz setki razy.
Przewaznie tak, ze ja rozpoczynam, musze go odobruchac, on winy w
swoim zachowaniu wogole nie widzi, nawet nie w najmniejszym detalu!
Ciagle ja jestem winna. Nie widze tego co on dla mnie robi (nawet
hego matka to powiedziala, mimo, ze powinna byc mi wdzieczna, bo
synusia kiedys widziala raz na rok, od kiedy jest ze mna, ma z nim
znowu normalny kontakt, wiele razy mi dziekowala etc). Jestem juz
tak daleko, ze boje sie w jego otoczeniu oddychac, bo za to tez
powinnam bc wdzieczna...

Wczoraj wrocil wczesniej, ok. 18tej, ja bylam w pokoju, on w drugim,
zero rozmowy, zero jakies samorefleksji, ze to jak sie rano zachowal
bylo nie fair. NIC. On uwaza siebie za bezblednego i ciagle majacego
racje.

Zawsze mialam bardzo dobry konrakt z rodzina, wspieramy sie na
kazdym kroku, moja mama jest moja najlepsza przyjaciolka. Na
poczatku nic jej nie mowilam, ale kiedy juz bylam prawie zdecydowana
na rozstanie sie, moja mama przekonywala mnie, ze powinnam starac
sie, zeby w naszym malzenstwie bylo lepiej, ze powinnam czesciej
przemilczec. Wiem, ze ona mnie kocha i martwi sie, chce jak
najlepiej, byli tacy szczesliwi na naszym slubie. Bo on potrafi sie
pokazac, w towarzystwie zachowac, nikt nie pomysli, ze w domu sie
zneca i potrafi byc takim chamem!
Nie chce jej zlamac serca, mi juz jest ciezko. Jak wytlumaczyc jej
to? Czy moze lepiej odczekac, na poczatku nic nie mowic, tylko z
czasem? Ja juz sama nie wiem. Tylko nie potrafie jej oszukiwac,
jesli nie moge byc szczera do niej, zamykam sie w sobie i nie
dzwonie ani nie jade do moich rodzicow. Jak to bylo u Was? Jak
rodzice zareagowali na Wasze decyzje?

Wczoraj zawiozlam list do spoldzielni z prosba o cofniecie mojego
wymowienia. Odwazylam sie. W nocy sie budzilam i nie moglam w to
wszystko uwierzyc, czuje wielka pustke i wyc mi sie chce!!!

[a.niech.to]

Czarno widzę Twoją przyszłość w opisanym układzie.

[olowa]

ja bym uciekala...i walczyla - owszem - ale o siebie i swoj
spokoj !!! Nie mozesz uzalezniac swoich decyzji od mamy, jaka by ona
nie byla...Jesli wytlumaczysz i opowiesz jak Ci zle - powinna
zrozumiec, a nawet jesli bedzie namawialam na inne "sposoby"
radzenia sobie z tym problemem (rady typu: przemilczec sa conajmniej
nieakceptowalne)...Pomysl - lada moment zjawi sie dziecko...i jesli
maz sie nie zmieni (na co bym nie liczyla) - frustracje, lzy i bol
bedziesz przelewac na dziecko...
Nie jest latwo...ani dochodzenie do takich krokow, ani ich
podejmowanie i realne dzialanie...ani pewnie nawet tuz po..ale
kiedys - zamarz sobie i zobacz w myslach siebie wolna, usmiechnieta
i szczesliwa...

[bez_zycia]

Wiem, masz napewno racje. Wiele w zyciu przeszlam i nie raz
zastanawiam sie jak dawalam rade, ale jakos zawsze szlo...

Wlasnie mialam rozmowe z mama. Staralam sie jej wytlumaczyc, ale ona
swoje. Zamiast mnie podbudowac, jeszcze bardziej doluje, ze ja
jestem rozdrazniona i ze zaden facet by nie wytrzymal. Tylko zrodlem
tego rozdraznienia jest jego zachowanie i pomiatanie mna! Nie jestem
zadna mamicorka, bron Boze, jednak rodzina jest dla mnie bardzo
wazna, nie wyobrazam sobie nie miec kontaktu z moimi rodzicami. Ale
na to wychodzi, ze tak bedzie, jezeli dojdzie do rozwodu - bo to
przeciez moja wina.

Ja juz sama nie wiem, moze ona ma racje. Moze powinnam pojsc do
lekarza i dac sobie przepisac jakies tabletki uspokajajace, moze to
ze mna cos nie tak.

[a.niech.to]

bez_zycia napisała:

> rodzina jest dla mnie bardzo
> wazna, nie wyobrazam sobie nie miec kontaktu z moimi rodzicami.
Ale
> na to wychodzi, ze tak bedzie, jezeli dojdzie do rozwodu - bo to
> przeciez moja wina.
Nie przesadzasz przypadkiem, kreśląc czarne wizje zachowań matki?
Jakbyś nie patrzyła, Twoją najbliższą rodziną będzie dziecko.
> Moze powinnam pojsc do
> lekarza i dac sobie przepisac jakies tabletki uspokajajace, moze
to
> ze mna cos nie tak.
Tabletki nie rozwiążą konfliktowej sytuacji, w której przyszło Ci
żyć. Mogą natomiast pomóc na spokojnie ją rozważyć.

[gluczniewski]

Może to dziwnie zabrzmi - jestem facetem. Nie zamierzam tłumaczyć
twojego męża. Zdecydowanie w ten sposób nie powinien się zachowywać.
Obawiam się (i obym nie był złym prorokiem), że nawet widok Waszego
dziecka nie zmieni Go. Raczej odejdziesz od męża. Wcześniej czy
później. Ale skoro Go kochałaś (przynajmniej choć trochę) to pocekaj
na dziecko. Wiem, że ono czasami zmienia mężczyzn. Sam jestem tego
przykładem. Ale nie o mnie mowa. Jeżeli jednak nadal będzie silnym
facetem - raczej dla dobra siebie i dziecka, powinnaś odejść. Ja z
bratem prosiliśmy nasza matke by odeszła od ojca. Nie zrobiła tego.
Później powiedziałem Jej, że dzięki temu, wiem jak nie powinno
wyglądać małżeństwo. Jednak nie wiedziałem też jak ono powinno
wyglądać. I wiedz, że rodzice (nie wierzę by było inaczej) zawsze
przyjmą swoje dzieci. Jeżeli nie (choć w to nie wierzę) to obecnie
mamy takie fajne czasy, że w innym mieście można znaleźć pracę i
mieszkanie. Może nie pałac, ale nie kapie na głowę. Pozatym, kiedy
już się zdecydujesz na ten krok, nawet nie wiesz jaką możesz poczuć
ulgę. W sumie to najgorsze są własnie te decyzje.
Trzymaj się

[magdajeden]

teraz wiecej przeczytałam i juz nie mam tak optymistycznego spojrzenia jak w
poprzednim poście.
po pierwsze i najwazniejsze - rozmawiaj z mamą i wytłumacz jej, że przemilczanie
dla dobra obrączki na palcu jest złym rozwiązaniem. spróbuj, a wierze, ze ci sie
uda, wrócić do kontaktów z mamą na poziomie sprzed konfliktów małzenskich,
pewnie bedzie jej ciezko zrozumiec, że nie da sie za wszelką cenę utrzymywac
nieszczesliwego małzenstwa, ale moze zmieni spojrzenie.
a po drugie to może któregos ze spokojniejszych dni w domu sprobowalibyscie
powaznie porozmawiac z męzem, moze jakis mediator zewnętrzny.
a moze po prostu przed ślubem on sie swietnie maskował.
a moze podswiadomie nie chce dziecka (lub tak mu sie wydaje), boi sie nowej
roli, boi sie straty niezaleznosci i przelewa na ciebie te obawy, winiąc cie za
te zmiany jakie zaszły w jego życiu. ja jednak wierzę, że jego zachowanie
spowodowane jest stresem (co go oxczywiscie nie usprawiedliwia) do tego dochodzi
twoje zmienione samopoczucie i rozchwiane emocje (jak to w ciązy bywa) i stąd te
iskrzenia w waszym małzenstwie.
sprobujcie pogadać jeszcze

[panda_zielona]

Zapytaj go dlaczego zachowuje się w ten sposób.Dlaczego na Ciebie
wrzeszczy.Czy robisz albo nie robisz tego czego oczekuje.
Piszesz,ze daje Ci poczucie,że jesteś nic nie warta mimo,że nosisz
jego dziecko?
Jeśli jednak nie czujesz się winna jego zachowań walcz o swoją
godność.Mama za Ciebie życia nie przeżyje,rozmawiaj z nią mów o
swojej sytuacji nie ukrywaj.
Kiedyś w mojej rodzinie był podobny przypadek,gdzie mąż psychicznie
znęcał się nad żoną,ale tylko w czterech ścianach,na zewnąrz
kochający mąż i ojciec.Trwało to całe lata.Efekt jej samobójstwo.

[a.niech.to]

Cekawe, że na życie targnęła się osoba, która nie miała sił, aby
poradzić sobie z życiowym problemem bardzo poważnym, ale
rozwiązywalnym.
Znam wdowca, którego przymknięto za doprowadzenie do samobójstwa
żony. Rodzina denatki ocknęła się zbyt poźno. Żal.

[sylwiamich]

A ja myślę że dziewczyna da sobie radę.Nie czekałabym aż do porodu z
wyprowadzką.Jeśli chodzi o przemoc...odwlekanie powoduje utrwalanie
zachowań.Musisz od początku postawić czytelne, nieprzesuwalne
granice.Jeśli zależy Ci na tym małżeństwie.Paradoksalnie im
wcześniej się zbuntujesz tym lepiej.Wiele kobiet boi się że facet je
zostawi gdy będą się niezgadzać.Więc nic nie robią.Wzory zachowań
się utrwalają, jest coraz gorzej.A kobietry zaczynaja walczyć wtedy
gdy przestają kochać...a wtedy jest juz za póżno.A wyprowadzka to
nie koniec nałżeństwa.Walcz o nie...

[bez_zycia]

Dziekuje Wam Kochani za rady. Dzis juz jestem spokojniejsza. Wzielam
go przedwczoraj i wczoraj na przetrzymanie, powiedzialam, ze
odchodz, nawet odkrecilam wymowienie mojego mieszkania i o dziwo moj
maz sie obudzil. Wieczorem przeprowadzilismy bardzo mila i spokojna
rozmowe. Powiedzial, ze wie jak sie zachowuje, ze ma syndrom
kontroli - w pracy ma 120 ludzi pod soba - i probuje to samo robic w
domu. Jezeli moja odpowiedz go w jakis sposob nie
usatysfakcjonujelub - jak to nazwal - prowokuje, wtedy sie nakreca i
wrzask gotowy. Pota tym nie jestem (i ja i dziecko) mu obojetna.
Wczoraj wieczorem pojechalismy do szpitala, bo byly "male"
komplikacje. Gdy wyszlam od lekarza, siedzial caly przestraszony ze
lzami w oczach i czekal, az powiem, ze jest wszystko w porzadku.

Dac rade bym sobie dala. Ale nie chce tak szybko sie poddac, by
kiedys stwierdzic, ze moze jednak za szybko zwialam, ze moglibysmy
byc szczesliwa rodzina. Kocham go i nie chce przekreslac tego
malzenstwa, nie po trzech miesiacach, to jakas paranoja.
Powiedzial, ze pojdziemy na terapie malzenska. W przyszlym tygodniu
zadzwonie i zrobie termin. Mysle, ze obydwoje wiele rzeczy sie o
sobie dowiemy.

[movisz]

Dobrze zrobilas.
Jak naprawde bedzie chcial pracowac nad tym to na pewno zmniejszy ta
swoja agresje. Slyszalam o panu ktory zawsze jak zona zaczynala sie
klocic i krzyczec to on wychodzil do biblioteki. I tak zyli dlugo i
szczesliwie bo jak zdazyl wrocic do domu to jej juz przechodzilo.
Bo tego typu ludziom szybko przechodzi.
Dobrym pomyslem jest takze jakbys miala kiedys mozliwosc go nagrac
(kamera czy np. telefonem) i pozniej mu pokazala. Wierz mi to dziala
jak prysznic i sie pamieta.
Powodzenia
Malzenstwo to ciezka praca.

[be_lata1]

Myślę, że powinnaś go teraz dobrze obserwować. Takie zachowania nie
przechodzą jak od dotknięcia czarodziejskiej różdżki. Jeżeli będzie
zwlekał z pójściem na terapię lub jakkolwiek to przeciągał to
znaczy, że gra na zwłokę i niedługo wróci do starych nawyków.
Czytałam kiedys o kobiecie, która dała się tak dołować 10 lat.
Przykro mi to mówić ale nie wierzę w takie nagłe odmiany, bądź
czujna!

[magdajeden]

nie czytałam wypowiedzi innych, ale powiem ci z własnego doświadczenia sprzed
lat, że tak duże zmiany w życiu ludzi (ślub, dziecko w drodze) często odbijają
się negatywnie na ich psychikach. wiadomo, że ślub i pojawienie sie dziecka na
świecie są jednymi z kilku najbardziej stresujących sytuacji. ale to jest
przejściowe, tak mi sie wydaje, i tak było w moim małżenstwie, pierwszy kryzys
mija po jakims czasie (byc moze jeszcze przed pojawieniem sie dziecka na
swiecie, albo tuż po jego urodzeniu) i wszystko zaczyna układac sie tak jak
wczesniej. oczywiscie nic sie samo nie dzieje, trzeba popracować nad związkiem.
ja bym nie rezygnowała po tak krótkim czasie, warto powalczyc o związek.

a teraz poczytam resztę wpisów

[ania.248]

Masz mieszkanie, nie rezygnuj z niego. W przypadku rozwodu nie
bedziesz się musiała nim dzielić!