Nie oddam nerki pasierbowi

[panna_ktos79]

Zagadnienie jest czysto teoretyczne. Wczoraj w pracy dyskutowalysmy z
kolezankami, komu bysmy oddaly nerke a komu nie, gdyby zaistniala taka potrzeba.
A jak to jest z pasierbami?
Ja bym nie oddala nerki pasierbowi. Nie dlatego, ze to pasierb, ale dlatego,
ze ktos inny w przyszlosci, ktos mi bliski moglby owej nerki potrzebowac.
Gdyby np moja mama potrzebowala nowej nerki a ja wczesniej bym moja nerke
oddala pasierbowi, to nigdy bym sobie tego nie wybaczyla. Jeszcze wieksze
poczucie winy byloby w przypadku wlasego dziecka - gdyby to ono np zachorowalo
albo uleglo wypadkowi i potrzebowalo przesczepu a ja wczesniej oddalam nerke
pasierbowi!
Wyobrazacie sobie taka sytuacje? Az strach pomyslec.
A jak jest z wami? Czy ktos z was bylby gotow oddac nerke pasierbowi, gdyby
zaszla taka koniecznosc?

[m-jak-magi]

teoretyzujac........

mysle ze nie oddam nerki nikomu z wyjatkiem mojego dziecka.
nie dlatego ze jestem bardzo do mojej nerki przyzwyczajona ale
dlatego ze z mojego punktu widzenia zycie mojego dziecka jest moim
najwyzszym dobrem.
wiem ze zycie potrafi byc przerwotne dlatego oddajac nerke komus
innemu moglabym w przyszlosci nie moc uratowac zycia mojemu dziecku.


to tak teoretyzujac ......

[jowita771]

cos podobnego przyszło mi do głowy, żeby trzymać dla własnego dziecka
ewentualnie. ale nie wiem, czy bym nie oddała, pewnie jednak tak. ze szpikiem
już nie wahałabym się w ogóle, ale to nielimitowany towar, więc inna bajka.

[zonka77]

nie oddałabym.

[braktalentu]

Oddałabym. Krew, szpik, i płat wątroby też. Siostrze, bratankowi,
teściom, dziecku przyjaciółki, a nawet nielubianej sąsiadce.

[zielnaa]

rozumowanie bez sensu. Pasierbowi nerka potrzebna jest "już",
dziecku "być może kiedyś ewentualnie". Tak więc nie istnieje żadne
ograniczenie w stosunku do własnego dziecka. A co mieliby zrobić
rodzice, którzy mają kilkoro dzieci? Nie dać żadnemu? Dać "bardziej
kochanemu" czy "bardziej zdolnemu" czy "lepiej rokującemu"? Gdyby
wszyscy rozumowali w taki sposób, nie istniałaby realna możliwość
przeszczepów pozarodzinnych, bo zawsze ktoś ma jakieś dziecko,
matkę, kogoś bliskiego.
Znacznie bardziej interesujące są inne kwestie: w jaki sposób osoba,
która powie "nie" spojrzy w oczy i wytłumaczy swoją decyzję
rodzicowi chorego dzecka, a swojemu partnerowi. I druga kwestia -
jak takie osoby zapatrywałyby się na sprawę, gdyby biorcą miałoby
być ich dziecko. I najciekawsze: co, gdyby jedynym dawcą dla
pasierba mogłoby być jego przyrodnie rodzeństwo.
a.

i tu mi dalas do myslenia n/t

[m-jak-magi]

[aga-t-ka]

Nie jest bez sensu. Jezeli chodzi o wlasne dzieci, to oczywiscie, ze czlowiek
sie nie zastanawia nawet przez moment. Jezeli zachodzi taka potrzeba, to sie
nerke oddaje i juz. Podobnie z matka, ojcem, bratem czy siostra. Jezeli pasierb
nie jest komus bliski, to nie oddaje nerki i juz. I nikt nie ma prawa oczekiwac
od nikogo, zeby ten ktos oddal nerke pasierbowi. To tylko kwestia dobrej woli
badz nie. Natomiast jezeli chodzi o najblizszych - dzieci, rodzicow, rodzenstwo
- to juz dla mnie poniekad obowiazek moralny. Natomiast oddanie nerki obcej
osobie, to juz nie jest obowiazek a kwestia dobrej woli.
Ale z drugiej strony obowiazek moralny nakazywalby mi zachowac nerke na wszelki
wypadek dla najukochanszych, nawet gdyby w tej chwili nie bylo to konieczne. W
przyszlosci nigdy nic nie wiadomo.
Dlatego nie oddalabym nerki pasierbicom.

[braktalentu]

Idąc dalej Twoim tokiem rozumowania, doszlibyśmy do wniosku, że
Władysław Bartoszewki, działając w Żegocie i ratując życie nieznanym
sobie osobom, działał niemoralnie, gdyż narażał na śmierć swoich
najbliższych.
W przeciwieństwie do Ciebie uważam, że obowiązek moralny ratowania
ludzkiego życia nie ogranicza się do grona osób najbliższych.
Dotyczy wszystkich ludzi. I dziecka nielubianej sąsiadki też.
Twoja postawa jest oczywiście wygodniejsza (czytaj zgodna z bardzo
obecnie popularnym "zdrowym" egoizmem). I to nie tylko dlatego, że
nie zmusza do podejmowania dramatycznych decyzji (zdrowie własnego
dziecka, a życie dziecka sąsiadki), ale również dlatego, że
oszczędza rozczarowań. Ponieważ sama oddałabym nerkę i wychowuję
dziecko w duchu obowiązku moralanego ratowania ludzkiego życia, to
oczekuję, że gdy mnie lub dziecku potrzebna będzie nerka, nielubiana
sąsiadka odstąpi swój organ. Pewnie się przeliczę.
Pojęcie "moralności" dotyczy wszak tylko członków własnego stada.

[e_r_i_n]

Mam pytanie, Braktalentu - czy jesteś zarejestrowana w banku szpiku
kostnego?

W temacie oddania nerki - wiem na pewno, że wszystko, co trzeba,
oddałabym mojemu dziecku. Nie mam co do tego wątpliwości.
W innych tematach się nie wypowiadam - nie wiem, jak bym się
zachowała.
Pewnie nie miałabym dylematu jeśli chodzi o mężą, rodziców,
rodzenstwo, nie wiem tylko, czy oni by chcieli ode mnie 'coś'
przyjąć.
Reszta - nie wiem. Nie zarzekam się.

[damiri]

W przeciwieństwie do Ciebie uważam, że obowiązek moralny ratowania
> ludzkiego życia nie ogranicza się do grona osób najbliższych.
> Dotyczy wszystkich ludzi. I dziecka nielubianej sąsiadki też.

Z tym, ze jezeli to ratowanie cudzego zycia ma sie odbywac kosztem
naszego zdrowia to nie uwazam, zeby taki obowiazek istnial wobec
obcych osob (to dziecko nielubianej sasiadki). To tak samo jakby
powiedziec, ze masz obowiazek wejsc do plonacego budynku aby ratowac
obca osobe mimo, ze jest wysoce prawdopodobne, ze mozesz sama
stracic zdrowie lub zycie. Nie mowie, ze nie jest to piekna postawa,
ale ze wg mnie nie jest to OBOWIAZEK.

[aga-t-ka]

Braktalentu ja nie mam ambicji i zapedow, by ratowac caly swiat. Nie czuje sie
odpowiedzialna za zycie i dobro wszystkich ludzi, bo mam niewielki wplyw na to i
nie jestem w stanie uratowac wszystkich. Nie oznacza to wcale, ze nie wspolczuje
kazdej cierpiacej osobie.
Jezeli ty czujesz sie odpowiedzialna za caly swiat i chcesz ratowac wszystkich,
to twoj wybor. Pozwol, ze ja skupie sie wylacznie na tych, na ktorych zalezy mi
najbardziej. Oni sa dla mnie moim priorytetem. I nazwijmy to "zdrowym egoizmem"
czy jak tam chcesz.

[braktalentu]

Oddałabym nerkę potrzebującej siostrze i jest dla mnie oczywiste, że
moje dziecko też oddałoby nerkę swojej potrzebującej siostrze. I
dziecku nielubianej sąsiadki też.

[lilith76]

Nie oddałabym, choć pasierby lubię. Po mojej śmierci mogą sobie wycinać co chcą - dla siebie, nie na handel



Pytanie w drugą stronę - czy wziełybyście nerkę od pasierba? Albo od dziecka.
Ja od dziecka być może tak, od pasierba nie - ze względu na to, że nie musi być dla mnie taki hojny i oddany.
Znam rodzinę, w której wynikł taki dylemat. Ojciec zachorował na raka nerki - można ją wyciąć, przeszczepić, leczyć zachowawczo. Pierwsze wyjście odpada - pan został kiedyś skatowany przez ZOMO i jedną nerkę już stracił, ta z rakiem jest jedyna. Drugie sam odrzucił - dwa dorośli synowie są gotowi oddać mu swoje nerki. Umiera. Być może wie, że i u synów kiedyś okaże się, że jest o jedną nerkę za mało.

[zielnaa]

> Ja od dziecka być może tak, od pasierba nie - ze względu na to, że
nie musi być
> dla mnie taki hojny i oddany.

z tego rozumiem, że mogłabyś przyjąć nerkę tylko od osoby nieznanej,
żeby nie musieć czuć wdzięczności do kogoś konkretnie? przynajmniej
szczerze podchodzisz do rzeczy... No, chyba, ze w żadnym przypadku
nie przyjęłabyś przeszczepu od nikogo? Ani dla siebie, ani dla
najbliższych?
a.

[lilith76]

To nie tak.
Uważam, że pasierb nie musi mi nic oddawać, nerki też i gdyby wyszedł z taką propozycją uznałabym to za przesadę. Wolałabym przyjąć przeszczep od osoby, która już zmarła. Nie ze względu na wdzięczność, bo ta by była (temat na inny wątek), ale ze względu na brak komplikacji zdrowotnych u wszystkich żyjących. Choć nie wiem, może człowiekowi, gdy mu śmierć zagląda w oczy zmienia się optyka.

[aga-t-ka]

zielnaa napisała:


> z tego rozumiem, że mogłabyś przyjąć nerkę tylko od osoby nieznanej,
> żeby nie musieć czuć wdzięczności do kogoś konkretnie? przynajmniej
> szczerze podchodzisz do rzeczy... No, chyba, ze w żadnym przypadku
> nie przyjęłabyś przeszczepu od nikogo? Ani dla siebie, ani dla
> najbliższych?
> a.

A czy nie jest tak obecnie, ze biorca organu od nieznanej osoby nie ma dostepu
do danych osobowych biorcy? Moze sie myle. Wydaje mi sie to calkiem sluszne i
sensowne. Bo gdy dawca np takiej nerki albo rodzina dajacej organ zmarlej osoby
moglaby manipulowac biorca, grajac na jego uczuciach. Jak to, przeciez ja/moj
bliski oddal ci narzad, jestes teraz moim dluznikiem juz do konca zycia.
W przypadku bliskiej rodziny jest inaczej. Nie sadze, zeby matka wypominala
dziecku, ze oddala mu nerke.

[aga-t-ka]

> A czy nie jest tak obecnie, ze biorca organu od nieznanej osoby nie ma dostepu
> do danych osobowych biorcy?

Chcialam napisac "do danych osobowych dawcy"

[braktalentu]

Nie wiem jak w przypadku innych organów, ale w przypadku szpiku do
spotkania dawcy i biorcy może dojść dopiero po upływie roku od daty
pobrania. Takie spotkanie może się odbyć tylko za zgodą oby stron i
w obecności reprezentanta rejestru dawców szpiku, z którego pochodzi
dawca i reprezentanta kliniki, której pacjentem był biorca.

[to.ja.kas]

Teoretyzujecie tu Drogie Panie.
Porównanie do Bartoszewskiego moim zdaniem nie trafione.
Bartoszewski walczył o coś co jego pokolenie i pokolenia
wcześniejsze uznały za ważniejsze od życia - o wolność. A walka ta
polegała między innymi na ratowaniu ludzkiego życia.
W przypadku dylematu "oddac nerkę pasierbowi czy nie?" aspekt walki
o wartości ważniejsze niż życie odpada.
Czy ja oddałabym nerkę pasierbowi?
Nie wiem. Bardzo prawdopodobne, że nie, a być może zachowałabym się
bardzo szlachetnie? Nie wiem. Bo zupełnie inaczej rozważać ten
problem na sucho a zupełnie inaczej myśli się jak się patrzy w oczy
umierającemu dziecku.
Taki dar nie jest obowiązkiem. Ba, nie ma prawa które nakazywałoby
taką ofiarę dla własnego dziecka.
Nie mamy prawa osądzać, że ktoś jest gorszym człowiekiem, bo mówi,
że nerki nie odda.....to nieprawda. Mało kto z nas ma zadatki na M.
Kolbego.
Taka sama nieprawda jest to, że jak ktoś nie rwie włosów z głowy i
nie ląduje w szpitalu po śmierci bliskiej osoby, oznacza, że mało ją
kochał.

[rose25]

NIGDY!

W życiu;-)))

[weronka77]

do ewentualnego oddawania nerek i innych narządów jest
przysłowiowa "kupa" chętnych

[weronka77]

poza tym mnie o to nikt na pewno by nie poprosiłJeszcze jakiś
czar bym mogłą rzucic albo zatruć to i owo))Jestem spokojna))

[zonka77]

Nie do końca rozumiem dlaczego miałabym oddawać. Sądzę że w kolejce jest mama,
tata, babcie, ciocie - skąd pomysł że macocha?
Swojemu dziecku oddałabym bez wahania - a pasierbicy powinno oddać jedno z rodziców.

Co do nerki dziecka dla dziecka - nie wiem. Nie potrafię powiedzieć.
Na 99% jestem pewna że pasierbica mojej córce nie oddałaby nerki. Sądzę że gdyby
córka jako dorosła osoba sama zadecydowała to uszanowałabym decyzję - ja swojemu
bratu czy siostrze pewnie bym oddała. Póki jest dzieckiem nawet nie myślę o
takich sprawach - uważam że córka m miałaby chętnych poza mną i córka - ludzi
którzy są jej rodziną i ją kochają. Ja ją szanuję, lubię - ale nie kocham.

Nie wiem - gdybym była jedyną osobą na ziemi która może jej tą nerką uratować
życie to być może zmieniłabym zdanie - nie potrafiłabym pewnie żyć z myślą że
tylko ja mogłam ją uratować i nie zrobiłam tego.
Tak naprawdę myślę że nie będąc w takiej sytuacji (obym się nigdy nigdy nie
znalazła) nie potrafię naprawdę sobie tego wyobrazić.

[escribir]

Gdyby pasierb był mi bliski: zyjemy jak rodzina pod jednym dachem,
mam wpływ na jego kształtowanie, wychowanie- jednym słowem: jest dla
mnie jak syn/cóka- TAK, oddałabym.
Jesli pasierb jest po prostu dzieckiem moje partnera (męża),
dzieckiem które bywa u nas od czasu do czasu- NIE, nie oddałabym.
Czy oddałabym nerkę komukolwiek? Oczywiście- własnym dzieciom. Być
może- mężowi. Nie- komuś innemu póki jeszcze żyję.
Czy przyjęłabym nerkę od kogokolwiek? Tak, o ile dawca byłby zmarły.
Być może, gdyby dawcą był mój mąż. Nigdy, od dziecka, czy
jakiejkolwiek innej żyjącej osoby.

[dyderko]

Nie mam pewności co bym zrobiła. Podejrzewam ze jakby sprawa stała
na ostrzu noża, że albo oddam nerkę albo człowiek umrze to wahałabym
się niedługo i zgodziła... ale nie mogę przysiąc czy na pewno. Tak
samo byłoby chyba w przypadku każdej znanej mi, a w jakiś sposób
bliskiej, osoby (nie żeby dzieciaki były same w sobie bliskie, ale
przez ojca – tak – są bliskie). Ale ja nie mam i nie będę mieć
dzieci.

[burza4]

po pierwsze - dywagacje mocno na wyrost, bo skala prawdopodobieństwa
zaistnienia takiej sytuacji - żadna.

ze względu choćby na zgodność tkankową.

Po drugie - źle pracujące nerki wspomaga się dializami do czasu
znalezienia dawcy. Martwego dawcy. Na dializach można jechać długo,
nie ma potrzeby robienia przeszczepu natychmiast, jest więc czas na
znalezienie odpowiedniego organu.

po trzecie - są pewne ograniczenia w pobieraniu narządów od osób
żyjących.

"W większości przypadków narządy do przeszczepienia pobiera się od
osób zmarłych, u których stwierdzono śmierć mózgową i które za życia
nie wyraziły sprzeciwu na ich oddanie po śmierci.Dopuszcza się także
pobranie narządu od żywej osoby w celu przeszczepienia innej osobie
(krewny w linii prostej, rodzeństwo, małżonek). Wcześniej, należy
uzyskać zgodę dawcy i stwierdzić, czy jego życie nie będzie narażone
na niebezpieczeństwo."

to, czy pobranie nerki wplynie negatywnie na dalsze życie
potencjalnego dawcy - oceniają lekarze. Jeśli uznają, że jest takie
ryzyko - na przeszczep nie wyrażą zgody. Z jednej strony - z jedną
nerką da się żyć, ale z drugiej - trzeba pamiętać że w przypadku
choroby ta druga stanowi polisę na własne życie.

Po trzecie - są ogranicznenia pobierania organów od osób żyjących -
np. dawcami NIE MOGĄ BYĆ DZIECI, więc dywagacje nt. czy moje dziecko
powinno oddać nerkę pasierbowi można sobie darować.

Nerkę oddałabym bez wahania własnemu dziecku. I tylko jej, nad
pozostałą częścią rodziny bym się zastanowiła, bo moje nerki nie są
w najlepszej kondycji.