Zostawiła męża dla mnie

[j.m_alien]

on pił i nie szanował .Nabrał na nią kredytów i wyjechał do innego
miasta,niby do pracy.Wtedy sie poznaliśmy-była przerażona,prawie nie jadła.Nie
kontaktował się z nią ani z dziecmi-czyścił za to wspólne konto.
Pomagałem jej we wszystkim,spłacałem długi.
Z

[ona_37]

Konto można zablokować.Pomagałeś tak bezinteresownie?

cd

[j.m_alien]

sorry,za szybko.
No wiec po jakims czasie zostaliśmy kochankami.Ona natychmiast postawiła sprawe
jasno i złożyła pozew.
Wziałem ją zdziecmi,z długamipo bylym i ze zjechaną psychika po związku z
przemocowcem.
Teraz po trzech latach ona nie moze sobie wybaczyc ,ma wyrzuty sumienia,czuje
sie odpowiedzialna za męża któy się rozpił i zadłużył do końca.Twierdzi ze nie
potrafi niczego zbudowac.Chce byc sama.
Aha,od roku jest moją żona.
Co robić-liczyc na cud czy puścic wolno?

[scindapsus]

ta pani niesie na sobie ogromny bagaż związany z życiem z
przemocowcem/alkoholikiem.
Pozostaje Ci teraz w trybie natychmiastowym poszukac najblizszego
AA, popytac o mozliwośc terapii dla zon alkoholików, i wysłac panią
na nią.
Bycie zoną alkoholika powoduje że pani jest współuzalezniona i wcale
a wcale nie dziwią mnie jej obecne wyrzuty sumienia.
Doraźnie możesz pani zakupic książke
Koniec wspóluzależnienia - (Jak przestać kontrolować życie innych i
zacząć troszczyć się o siebie) Beattie Melody
ale bez dobrej terapii się tutaj nie obędzie.

[ona_37]

W emocjach podejmuje(mówi)się wiele nieprzemyślanych decyzji,czasem jest to odskocznia od problemów etc.bądz szukania wsparcia.Kiedy emocje opadną, zastanawiamy się nad swoim potępowaniem.Uważam,że powinno zakończyć się pierwszy związek "odetchnąć" a potem bez emocji i cieżaru z przeszłości,zastanowić się nad przyszłoscią,czy chcemy wiązać się z kimś na "stałe".Nie znam waszej sytuacji więc nie powiem czy liczyć na cud czy odpuścic sobie.A może czas rozwiąże problem,nic na siłe?

[anbale]

Pani powinna pędem pognać na psychoterapię. Faktycznie w tym stanie psychicznym
nie jest w stanie zbudować żadnych sensownych bliskich.
relacji.
Pewnie jakoś tam kochała tego swojego alkoholika, a to faktycznie jest bardzo
trudne porzucić kogoś, kto jest ważny, a wydaje się być "w biedzie". Partnerzy
ludzi uzależnionych muszą poznać mechanizmy uzależnienia, żeby wiedzieć, że
pozostawienie osoby chorej samej sobie, aby mogła osiagnąć swoje dno do
ewentualnego odbicia się- to najlepsze co mogą zrobić...

[j.m_alien]

Ona zdaje sobie sprawę ze swojego współuzależnienia ale nie czuje sie na siłach
otworzyć przed obcą osoba.
Widze jak się męczy a nie potrafie pomóc.

Jest dobrą żona,matką.
Zadbana i atrakcyjna.Ma 33 lata a niejedna nastolatka mogłaby jej pozazdrościć
figury.
Pracowita jak mrówka,ambitna.
Świetnie godzi pracę zawodową i dbanie o dom,znajduje przy tym jeszcze czas na
fitness i spotkania z koleżankami.
Nie wiem jak jej były mógł podnieść ręke na taką dziewczynę.
Kocham dzieci i one mnie kochaja-od dawna mówia do mnie "tata".
Gdy się poznaliśmy miały 3 i 6 lat a już tak bardzo widac było po nich brak
normalnej rodziny.
O ojcu nie mówią,on płaci 600 zł alimentów(łącznie) i to cały jego wkład w
wychowanie dzieci.
Żona walczyła o kontakty ale przy braku jakiegokolwiek zainteresowania z jego
strony dała w końcu spokój.

Z jednej strony ma wyrzuty że znów rozwala dzieciom rodzine,z drugiej nie wie co
robić z naszym małżeństwem,zupełnie nieodporna na jakikolwiek,najmniejszy nawet
kryzys.
Męczy się i miota,ja próbuje to jakoś przeczekac ale coraz częściej puszczaja mi
nerwy.

[anbale]

Alien, jeżeli jest Ci z nią dobrze, to nie odpuszczaj, zawalcz, nie zostawiaj
spraw własnemu biegowi. Myślę, że trzeba poszukać naprawdę dobrego psychologa,
bo oboje wyraźnie czujecie się bezradni wobec "demonów przeszłości"

[j.m_alien]

Jeśli zostawię sprawe własnemu biegowi,ona pójdzie-to pewne.

On tzn były gwiżdze na wszystko.
Bawi się z panienkami,rozkręca coraz to nowe interesy które zaraz upadaja,dzieci
ma gdzieś.
Twierdzi że ich małżeństwo było pomyłka i dobrze że A.poszła,on wreszcie wie że
żyje.
Tak więc nie płacze za nia,nie wiesza sie.
Poznałem go-jakiś czas temu przychodził do naszego domu do dzieci.
Na komunii starszej córki-nie uwierzycie-PODZIĘKOWAŁ MI ZA PRZYSLUGE.


Uważa że dobrze sie stało a ona

[j.m_alien]

ona nie wie jak dalej żyć z tym że "zostawiła męża dla innego".

[gallama]

MUSI odbyć terapię z psychologiem. Najtrudniejszy jest pierwszy krok- by tam iść.
Jak na razie narzeka, że jest chora, zatruwając tym siebie i otoczenie, ale
nie idzie do lekarza po wyleczenie. musi sie przełamać i wykazać inicjatywą,
znaleźć powód dla którego się odważy na terapię, kryzysy w waszej rodzinie czy
perspektywa rozejścia i kolejnej traumy dla dzieci - to aż nadto. Ona jest
silniejsza niż myśli, musi uwierzyć w siebie, że może ten problem pokonać.
Inaczej problem będzie się pojawiał w każdym kolejnym związku...
Możecie też pójśc razem do psychologa.

[gallama]

j.m_alien napisała:


a jesli jesteś męzczyzną, to zmień nick na "męski". Ty też musisz być spójny
osobowościowo, zeby sobie z problemem poradzic.

[j.m_alien]

Cóż,wydawało mi się ze nick jest jak najbardziej męski.
J.M to moje inicjały,Alien-nazwa jej ulubionych perfum.

[gallama]

...a ustawiając dane konta zaznaczyłeś opcję "kobieta".

[j.m_alien]

Nie jestem kobieta,te opcje zaznaczałem przypadkowo.
Nie pisze na forum bo nie mam na to czasu(za to czasem czytam)-to mój
debiut.Ok,zmieniam bo zaraz bedze posadzony o trollowanie.

[scindapsus]

Powtórzę się
terapia, terapia i jeszcze raz terapia
to nie wstyd
to nie powod do niewiemczego
Inaczej szkoda was i szkoda jej. no i dzieci też szkoda.
może podkręc zonę żeby zrobiła to dla dzieci?

[j.m_alien]

Wiesz może jak taka terapia wygląda?
Namawiam ja na psychologa od dwóch lat.
Wie że powinna a za chwile płacze ze to nic nie da,że bez sensu...i tak w kółko.

[errormix]

j.m_alien napisała:

> Wiesz może jak taka terapia wygląda?


Najpierw trzeba w ogole wybrac sie do psychologa. Przez pierwsze 3-4 spotkania
nazywa sie to wywiadem. Jest rozmowa, a wlasciwie to osoba, ktora przyszla ma
mozliwosc swobodnego wygadania sie. Musi powiedziec dlaczego przyszla i czy
faktycznie chce walczyc z problemem.

Potem sa juz sesje terapeutyczne (no chyba ze psycholog powie np. "ja nie moge
pani pomoc", bo tak tez bywa). Najwazniejsze jest jednak to by sie nie
zniechecac. Tak jak juz gdzies pisalem na tym forum - najpierw jest dlugo, dlugo
NIC, a dopiero po pewnym czasie czlowiek zauwaza zmiany.

Wiec jesli juz ona zdecydiuje sie na tego psychologa to musisz ja w tym wspierac
(moze zacznij chodzic też).

Miałeś zmienić nick...

[tricolour]

... więc zrób tak, jak zapowiedziałeś.

Za trollowanie usunę wątek.

Melduje sie

[jack.m.74]

Mam nadzieje ze teraz nie wygladam na trola.

O! teraz zupełnie inaczej!

[tricolour]

Facet z męskimi atrybutami wygląda swojsko.

;)

[jack.m.74]

Rozumiem Wasza ostrożnosc co do troli,tyle tu poranionych osób.

To nie szpital...

[tricolour]

... to sanatorium: każdy tu jest z własnej woli i chce zostać. Poranionych mało
za to więcej radosnych rekonwalescentów, którzy radośnie zdrapują strupy, czasem
przy tym marudząc.

Poraniony zmienia się w ozdrowieńca z chwilą gdy zarzuca samo czytanie na rzecz
pisania.

Wracając do Twego problemu: pozdrów wybrać swojej kobiecie. Bądź przy niej, ale
zostaw jej decyzję.

[jack.m.74]

To fajnie że ludzie wylizuja sie z koszmaru rozwodu.
Moja żona do dzis jeszcze nie doszła do siebie i zrobiłbym wiele aby znów nie
musiała przez to przechodzic,nie mówiąc juz o dzieciach.
No i ja tez wolę byc szczęśliwym mężem niz rozwodnikiem-dlatego min tu dziś
napisałem.

[mola1971]

Na początek kup jej tą książkę:
merlin.pl/Kobiety-ktore-kochaja-za-bardzo_Robin-Norwood/browse/product/1,507614.html
I dopilnuj by przeczytała. To jest bardzo trudna lektura bo na takie kobiety
działa trochę jak zimny prysznic i wizyta u psychologa.
Nie poddawaj się. Ona potrzebuje Twojej pomocy, sama może sobie nie poradzić.
Może po lekturze tej książki zechce iść do psychologa.
Ja co prawda wyleczyłam się bez psychologa, ale miałam wsparcie (często
nieświadome) innych, ważnych dla mnie ludzi.
Powodzenia.

[jack.m.74]

Słyszałem o tej książce,w poniedziałek ją zamówie.

Nie sądziłem ze związek z przemocowcem może poczynić tak ogromne zmiany w
psychice,to nie do opowiedzenia.

[scindapsus]

może i to bardzo może
jak bedziesz zamawial ksiazke to zamow tez koniec współuzaleznienia-
(pisałam wyzej)
Co do psychologa to erromix Ci ładnie odpisał.Od siebie dodam ze
dobry psycholog pomoże twojej żonie odwrocic pewne schematy w jej
głowie.
Bo ona traktuje patologię jak cos normalnego a normalny układ napawa
ją strachem.
Nie znam jej więc cięzko pisac ale może ona pochodzi z dysfunkcyjnej
rodziny, gdzie gnojenie i umniejszanie było na porządku dziennym , i
dlatego dobrze się czuje w takich układach?

[mola1971]

Dokładnie tak.
Możesz jeszcze zamówić jej to:
merlin.pl/Toksyczne-zwiazki-Anatomia-i-terapia-wspoluzaleznienia_Pia-Mellody/browse/product/1,630897.html
Im więcej się na ten temat naczyta, tym lepiej dla niej.
Można się z tego wyleczyć, ale najpierw trzeba zrozumieć, że to jest choroba no
i trzeba chcieć się wyleczyć. Ty możesz spowodować, że zacznie chcieć się
leczyć. A to bardzo dużo.

[jack.m.74]

Moim zdaniem grozi jej depresja-ciągle płacze,mówi że to jej kościelny mąż i że
jest za niego odpowiedzialna(ja jestem tylko "cywilny"a w dodatku ateista).

On jeszcze do niedawna dokładał do pieca,oskarżając żonę o to,że przez nią pił w
małżeństwie a teraz pije bo odeszła(typowe tłumaczenie alkoholika).
Potem mu się odmieniło,cieszył się że dobrze sie stało i że wreszcie jest
szczęśliwy.

Jakis czas temu zupełnie zerwała z nim kontakt i zmieniła nr telefonu bo nie
mogła zniesc obwiniania i wyzwisk(straszył ją,wymyślając najróżniejsze grożby).

Tak jak już pisałem miała ojca alkoholika i to wiele wyjaśnia.
Chciałbym uratowac ten związek,mamnadzieje że starczy misiły.

[mola1971]

jack.m.74 napisał:
> Moim zdaniem grozi jej depresja-ciągle płacze,mówi że to jej kościelny mąż i że
> jest za niego odpowiedzialna(ja jestem tylko "cywilny"a w dodatku ateista).

Taaa... Skąd ja to znam? Że co Bóg złączył itd. Też tak miałam. Można tak w
nieskończoność się obwiniać i wymyślać coraz to bardziej absurdalne powody, dla
których się siedzi w chorym i wyniszczającym układzie. Ale jestem najlepszym
przykładem na to, że można się wyleczyć.

[jack.m.74]

Kiedyś tak nie miała...Ale niedługo po naszym ślubie cywilnym wygrzebała z netu
stronę "Sychar" no i od tamtej pory się zaczęło.
Zajrzałem tam kiedys-ci ludzie każa ratowac małżeństwo kościelne za KAŻDA
cene,długo by opowiadac-poszukaj sama to zobaczysz.

[scindapsus]

Wiesz co....jak słyszę "za wszelką cenę" to mam ochotę pojechac
wujkiem staszkiem

Czy ten kolo pił zanim pani go poznała?

[jack.m.74]

Owszem,pił od młodości.
Czy normalne jest że 17-latek systematycznie upija się w trupa?
Z tego co mi opowiadała,jego rodzina cieszyła się gdy zaczęli ze sobą
chodzić(mieli po 17 lat) bo "dzięki Agniesi on przestał pić(słowa jego matki)"!!!
Litości...
Ona nie umiała rozpoznac sygnałów i zwiewać w porę bo tak jak pisałem-miała ojca
pijaka.

Potem wpadka,szybki ślub i..krzyżyk na drogę-klasyka przypadku.

[mola1971]

To poszukaj jej w necie innych stron. Jest nawet specjalnie duszpasterstwo osób
rozwiedzionych i to wcale nie jest tak, że Kościół katolicki każe małżeństwo
ratować za wszelką cenę. Dla Kościoła najważniejsze jest dokładnie to samo co
dla sądu, który daje rozwód, czyli dobro dzieci. Trzeba tylko się wczytać w
problem a nie trzymać kurczowo jakiś demagogów.

Jej naprawdę potrzebna jest terapia i to bardzo szybko.

[jack.m.74]

Ja to wiem.Choć sam jestem niewierzący rozeznałem sie w temacie.
Katoliccy księża nie zalecają rozejścia się w takich przypadkach jak nasz.
Przyjęliśmy księdza po kolędzie,żona z nim rozmawiała-kazał się starac o
zbadanie ważności tamtego małżeństwa.
Byłbym skłonny wziąć nawet ślub kościelny aby tylko ona wreszcie była spokojna.

[mola1971]

Ona będzie spokojna dopiero, gdy się wyleczy.
To jest choroba i trzeba ją leczyć. Mnie się udało 'domowymi' sposobami, ale u
Twojej żony to chyba jest na tyle poważne, że bez terapii się nie da.
Zrób wywiad w swojej okolicy i zapisz ją do tego psychologa. Albo może najpierw
idź do tego psychologa sam i z nim porozmawiaj.

[jack.m.74]

Też byłaś w związku z przemocowcem?
Jak Ci się udało wyleczyc?
Moja żona tkwiła w bagnie latami-najpierw ojciec,potem mąż wiec sama raczej nie
da rady,tu chyba trzeba specjalisty.

[mola1971]

Ja też wychowałam się w chorym domu - ojciec despota i niepracująca
ubezwłasnowolniona matka (choć teraz na starość role im się odwróciły i to matka
rządzi ) i chciałam się jak najszybciej wyprowadzić z domu, więc szybko
wyszłam za mąż (takie czasy). I wyszłam za mąż za nieudacznika życiowego i
przemocowca psychicznego (choć łapę też zdarzyło mu się na mnie podnieść i to
gdy byłam w ciąży i tuż po porodzie trzeciego dziecka). Teraz rozumiem ten
mechanizm, teraz wiem, że nie przez przypadek on został moim mężem i gdyby nie
on to jakiś inny równie porąbany by nim został.
A jak mi się udało wyleczyć? Zbieg wielu okoliczności, inni ludzie i praca nad
sobą. A z konkretów...
O tym, że moje małżeństwo jest porażką i powinnam z niego uciekać wiedziała od
jakiś 12 lat, ale się bałam. Bo dzieci, bo rodzice, bo jak on sobie beze mnie
poradzi i wiele, wiele innych absurdalnych powodów. A poza tym wydawało mi się,
że KAŻDY tak ma i że na tym po prostu polega życie i wszyscy tak żyją (vide dom
rodzinny).
2 lata temu ktoś się pojawił w moim życiu - pierwsza odnaleziona po 20 latach
miłość. I coś we mnie pękło. Zobaczyłam jakim on jest człowiekiem i zrozumiałam,
że to co jest u mnie jest chore. A potem sprawy potoczyły się dość szybko - mój
mąż, który sam mnie wiele razy zdradzał dowiedział się o naszym romansie, nie
mógł tego znieść i wyprowadził się z domu. Z mojego romansu nic nie wyszło (i
bardzo dobrze bo teraz wiem, że to byłby mój kolejny błąd), ale zaczęłam
pracować nas sobą. Tzn. zaczęłam zastanawiać się nad powodami swoich problemów i
zaczęłam grzebać w necie. I wpadłam na książki, które Ci poleciłam i które
bardzo mi pomogły. To tak w wielkim skrócie.
Zjawisko toksycznej miłości jest bardzo powszechne, tylko niewielu ludzi ma tego
świadomość. Dotyczy również mężczyzn wychowanych w patologicznych rodzinach, ale
u mężczyzn inne są tej choroby objawy.

Zaprowadź żonę do psychologa.

[tricolour]

Jeśli nie wiesz do którego lub w ogóle nie wiesz jak się do tego zabrać, to sam
pójdź do psychologa po pomoc w takiej "logistycznej" sprawie. Poproś o adres i
poradę jak przekonać żonę do leczenia.

Każda terapia w pewnym sensie "odciąga" od wiary i nie każdy pacjent łatwo to
znosi. Wielu rezygnuje uważając psychologa za diabła wcielonego, który każe brać
odpowiedzialność za własne życie, a dotychczas "wystarczyło" klęczenie i
mamrotanie. Bądź zatem przygotowany i na takie jazdy.

[jack.m.74]

Każda terapia w pewnym sensie "odciąga" od wiary i nie każdy pacjent łatwo to
> znosi. Wielu rezygnuje uważając psychologa za diabła wcielonego, który każe bra
> ć
> odpowiedzialność za własne życie, a dotychczas "wystarczyło" klęczenie i
> mamrotanie. Bądź zatem przygotowany i na takie jazdy.


;PP
Jestem przygotowany,spoko.
Właśnie to forum które ona podczytuje,uważa psychologów za narzędzie diabła.
Ba,Sąd Biskupi orzekający unieważnienia małżeństw również uważaja za niegodziwców.
Psycholog zagląda w psychikię ,kościól tylko w dekalog.
Złamane 6 przykazanie i koniec a gdzie w tym wszystkim człowiek?

Nie myl pojęć, bracie...

[tricolour]

... i to właśnie w takich ważnych dla żony sprawach.

Nie ma unieważnienia małżeństwa sakramentalnego. Jest za to stwierdzenie
nieważności mówiące, że sakramentu nigdy nie było w rozumieniu warunków jego
zaistnienia.

Przejęzyczenie "nieważność - unieważnienie" pozostawia w świadomości manipulację
przy ważności, co się źle kojarzy.

[mayenna]

Alkoholizm moze byc przyczyna unieważnienia małżeństwa kościelnego.

[scindapsus]

pod warunkiem ze byl zatajony
jesli pani wiedziala w co brnie-niekoniecznie
a pani widac wiedziala
taką miala misje

[alfika]

pewnie, że wiedziała
każda młoda kobieta w ciąży wychodząc na chybcika za mąż umie
zdiagnozowac alkoholizm i świetnie rpzewiduje przyszłosc typu -
picie i bicie

ps. ślub "z powodu ciąży" tez bywa powodem stwierdzenia nieważności
małżeństwa...

[scindapsus]

Nie z powodu ciazy tylko pod przymusem.
Ale to jest dobry pomysl.Bardzo dobry.
Wystarczy znalezc swiadkow ze dziewczynie zrobiono pranie mozgu i ze
musiala wyjsc za tego pana, ze slub był pod przymusem.
i mamy po wniesieniu odpowiedniej oplaty
swtierdzenie iz slub byl niewaznie zawarty
Pani może sie przesta szamotac.

przeczytaj Jej to:

[useless00]

"(...) W przypadku małżeństw niesakramentalnych rozwiązaniem stosunkowo najlepszym jest odważne niesienie własnej winy przed oblicze Boga. Małżonkowie nie kwestionują niesakramentalnego charakteru ich związku, stają przed Panem Bogiem i mówią mu: „Miłosierdzie przewyższa sprawiedliwość”.
Oni pokazują Bogu: „zrozum, to jest ponad nasze siły, żebyśmy się rozstali”. A właściwie oni pokazują coś więcej: „to jest nasza miłość i ona jest dobra”. Dochodzi w ten sposób do sporu miedzy miłością a Miłością. I to jest właściwy spór człowieka z Bogiem.
„Pan Bóg Ciebie na pewno nie potępi. Nie potępi! Bo jak ty mu pokażesz siłę twojej miłości, to On jest bezsilny.” – słowa mistrza Eckharta.
Pan Bóg daje się przekonać miłości. Miłość nie rozgrzesza, tylko przekonuje Pana Boga. Co to oznacza w praktyce? Daje nadzieję. I przypomina, że o miłość trzeba zabiegać, troszczyć się o nią, trzeba ją pogłębiać, a nie unicestwiać."
Ks. J. Tischner

i to:

"Do niesakramentalnych" - ks. Mieczysław Maliński

"Życie twoje nie zamyka się wyłącznie na sprawie małżeństwa zawartego niezgodnie z prawem Bożym.
Życie twoje to są dwadzieścia cztery godziny na dobę.
To jest twoje ranne wstawanie, ubieranie się, śniadanie.
Twoja praca zawodowa, czyli osiem lub więcej godzin najlepszego czasu w ciągu dnia, która stanowi szczególny obszar moralny.
To są twoje posiłki, twoje środowisko rodzinne, domowe, kontakty z przyjaciółmi, ze znajomymi.

Twoje życie to mnóstwo problemów – gdzie możesz być pełen inicjatywy albo bierny; możesz kłamać i oszukiwać albo być prawy i uczciwy; gdzie będziesz pracował albo się lenił; będziesz pazerny, chciwy albo wielkoduszny i bezinteresowny; nienawistny, mściwy albo przebaczający, darowujący; kłótliwy, chamski albo opanowany, zgodliwy. Życie twoje to mnóstwo wątków, spraw.
Owszem, jednym z nich jest twoja sprawa małżeńska, ale nie wyłącznie.
Ty musisz żyć w różnych powiązaniach, działaniach, które masz przed sobą jako fachowiec pracujący w swoim zawodzie, jako właściciel, kierownik, dyrektor, ty – jako matka, żona, babcia, jako pracownica, urzędniczka, pielęgniarka, lekarz. I w tych wszystkich innych działaniach musisz być człowiekiem.
Przecież będziesz sądzony przez Pana Boga za całe życie.
Nie wyłącznie za małżeństwo drugie czy trzecie, ale za to, czyś był wielki albo mały, czyś był oszust albo uczciwy, czyś był pracowity albo leń, czyś był człowiekiem albo nieczłowiekiem.

Przyjmujesz Jezusa, Słowo Boże, Boga samego, który jest w tym Słowie. Do ciebie przychodzi w każdej Mszy świętej na to, abyś sprostał tym obowiązkom i odpowiedzialności."

Moim zdaniem, samooskarżanie się i tkwienie w poczuciu winy z powodu "tego" grzechu, wynika z zaburzeń psychicznych o których piszą forumowicze poniżej. Musi się uporać z tym u dobrego psychologa i spojrzeć na siebie inaczej - Twoimi oczyma.


-------------------------
Dla jednych życie zaczyna się po czterdziestce, dla innych po "setce".

Dzięki

[jack.m.74]

Akurat ma dyżur,wróci to pokaże.

[jack.m.74]

"Bo ona traktuje patologię jak cos normalnego a normalny układ napawa
> ją strachem.
> Nie znam jej więc cięzko pisac ale może ona pochodzi z dysfunkcyjnej
> rodziny, gdzie gnojenie i umniejszanie było na porządku dziennym , i
> dlatego dobrze się czuje w takich układach?"

Dokladnie tak-miała ojca pijaka.Teściowa była z nim do końca,aż umarł.
Zniszczyła tym dzieciństwo córkom-żona przeniosła schemat do własnego domu,jej
siostra choruje na nerwicę,najmłodsza jeszcze jest panną.

Żona nie zna innego wzorca mężczyzny niż taki który pije i nie szanuje,nie dość
że ojciec to jeszcze mąz.
Nie dziwię sie że ona nie potrafi normalnie funkcjonowac.

DDA

[scindapsus]

ha
wiedziałam
bez terapii się nie obedzie
serio serio
DDA to nie jest wyrok ale pod warunkiem ze pozwolą sobie pomóc.

[mola1971]

Ona jest uzależniona od adrenaliny, którą daje taki niestabilny emocjonalnie związek. Zresztą tego ją nauczył dom rodzinny. Tego, że miłość = ból. I teraz musi się nauczyć, że miłość może być ciepła i spokojna jak sanatorium. Musi zrozumieć, że miłość to ciepły, wiosenny, przyjemny wiaterek a nie tornado, które niszczy ją i wszystkich dookoła. Musi zrozumieć, że NORMALNY związek to taki, w którym ludzie się kochają i wzajemnie wspierają a nie niszczą.
Na pewno ma również problem z braniem. Jest nauczona tylko dawać, brać nikt jej nie nauczył. W domu miała być grzeczną dziewczynką i nie sprawiać kłopotu. I tak jest zostało.

[jack.m.74]

Na pewno ma również problem z braniem. Jest nauczona tylko dawać, brać nikt jej
> nie nauczył. W domu miała być grzeczną dziewczynką i nie sprawiać kłopotu. I t
> ak jest zostało.

Dokładnie.
Zero asertywności.
Nie potrafi odmówic,dlatego wiele osób ją bezczelnie wykorzystuje.Nie mogę na to
patrzec ale pod tym względem jest niereformowalna.
Nie potrafi przyjąć prezentu,nawet kwiatów na urodziny.

[mola1971]

Jest reformowalna tylko trzeba nad nią popracować
Sam tego nie dasz rady zrobić. Kup jej te książki a potem delikatnie zasugeruj
psychologa. Albo po prostu znajdź dobrego psychologa i ją zapisz. Skoro nie umie
(na razie bo po terapii to się zmieni) odmawiać to Ci nie odmówi i będzie
musiała iść

[jack.m.74]

Skoro nie umi
> e
> (na razie bo po terapii to się zmieni) odmawiać to Ci nie odmówi i będzie
> musiała iść

Racja
Musze znalezc dobrego psychologa.

[kami_hope]

A Ty będziesz ją kochał kiedy się zmieni?

To nowe wcielenie może Ci się nie spodobać.

Pomyśl nad tym też, dlaczego to Ty wybrałeś taki typ kobiety?

[mariefurie]

kami_hope napisała:

> A Ty będziesz ją kochał kiedy się zmieni?
> To nowe wcielenie może Ci się nie spodobać.
> Pomyśl nad tym też, dlaczego to Ty wybrałeś taki typ kobiety?


To jest dobre.
Mamy pewne wzorce zakodowane w podswiadomosci gdzieś. Mężczyźni (często) wybierają kobiety na partnerki, które sa podobne (lub w czymś przypominaja im matki) do ich matek,a kobiety szukaja partnerów o cechach przypominajacych im ojca, lub innego waznego mężczyzne w ich zyciu.
Zasadnicza sprawa - czy ten wzorzec, na którym sie opieramy, jest dobry. Dla nas dobry.
Często bywa tak bowiem, ze obrany przez nas wzorzec ( i wybrany partner pasujacy do tego wzorca) - pęka w posadach, kiedy uzmysłowimy sobie, ze ten wzorzec nie zostal wybrany przez nas, tylko narzucony, poprzez zdarzenia, sytuacje, historię ...po prostu wskutek róznych splotów zyciowych okolicznosci.
Ciężko jest oddzielić ziarno od plew. Ważne jednak by to zrobić.

puścic ja wolno

[marcepanna]

Bez sensu szamotac sie i zyc z kims kto ma takie wyjechane poglady ze lepiej
niby byc samemu
Po co meczyc siez kims takim i jej dziecmi na dodatek

Szkoda tylko ze dlugi pospłacałeś haha))) w sumie smieszne

[jack.m.74]

Ile masz lat?
Chyba niewiele skoro bycie ofiarą przemocy nazywasz "wyjechanymi poglądami".
Co do długów to nigdzie nie napisałem ze je spłaciłem.
Spłacił je prawie w całości były pod grożba oskarżenia o fałszowanie podpisu.
Co do dzieci-nie chce mi sie z toba dyskutowac ale uważaj-życie bywa przewrotne.

[marcepanna]

Przepraszam nie chcialam Cie urazic.
JA w każdym razie nie byłabym z kims kto ma ekstremalnie rozne poglady od moich
albo kiedy nie rozumiemy nawzajem motywow jakie nami kieruja w wyborach

[dsz27]

Cieszę się, że tym razem Autor wątku sam się "obronił" i w odpowiedni sposób
zareagował))
Szkoda tylko, że nie zawsze piszący mają tyle powiedzmy "siły" żeby to
zrobić....tak czy inaczej dobrze....

[teuta1]

To nie są wyjechane poględy. To jest rodzaj zobowiązania, które
ppodejmuje sie bedąc dzieckiem i ciężko to zmienić. To
nadodpowiedzialność, nadmierna uczciwość, chęć usprawiedliwiania
innych. To też wrażliwosć na innych, chęć pomocy, chęć bycia dobrym.
Te trzy ostatnie to są cechy, za które można pokochać, prawda?.

Nie masz wyboru

[evikon]

Właściwie to nie masz wyboru. Wszystkie Twoje wypowiedzi świadczą o jednym -
kochasz swoją żonę, kochasz dzieci, kochasz dom który mimo wszystko staracie
się stworzyć. Musisz pomóc jej i sobie. Sugerowałabym jednak psychologa -
mądrego. To wydaje mi się lepsze niż książki (co nie znaczy że nie warto ich
przeczytać, ale troszkę później), gdyż człowiek "chory" nie zawsze dobrze
interpretuje to co czyta, a psycholog w trakcie rozmowy lepiej będzie wiedział
co ma robić zależnie od przypadku.

[mola1971]

Zgadzam się. Twoja żona miała masę szczęścia, że na Ciebie trafiła. Tylko
pozazdrościć. Ale tak pozytywnie Na razie ona tego nie rozumie i nie
docenia, ale po terapii powinno się to zmienić.

[jack.m.74]

Przyznam niesromnie że istotnie,miała szczęście.
Byc moze zatłukłby ją na oczach dzieci,bo juz i takie jazdy tam bywały.

[scindapsus]

Byc może twoja zona ma tak wryte w mozg ze musi niesc swoj krzyz, iz
w tym małzeństwie sie nie odnajduje-bo jest normalne.Bo nie musi sie
spinac i napinac.

[jack.m.74]

To po częsci wina otoczenia.
Zanim mnie poznała szukała pomocy,ale słyszała od rodziny własnie o niesieniu
krzyża.

Jednej nocy nachlał sie i szalał do 3 rano,dzwoniła wtedy do matki(ma duży dom)
ale jakos sie wszystko po kościach rozeszło.
I tak wiele razy.

Kiedy go kopneła w tyłek i zaczeła byc ze mna,mało jej na stos nie zaprowadzili.
Przeżyła ten ostracyzm bardzo i myśle że moze po części przez to
nie potrafi byc do końca szczęśliwa.
Do dziś powtarza że jest i zawsze będzie tą,która zostawiła męża dla innego.

[scindapsus]

jack.m.74 taie zachowanie jest bardzo często spotykane.Bo ona
odważyła sie powiedziec dosyc.Bo ona zaczęła ratowac siebie i swoje
dzieci
A tego sie nie lubi nie nie nie
dlaczego ona ma miec lepiej/
dlaczego ma zyc bez bicia i wyzwisk?no to jest po prostu
niesprawiedliwe
takie polskie pieklo
Oprocz terapii polecam odcięcie się od toksycznego środowiska.
Dla zdrowia

[jack.m.74]

Moja rodzina,mimo ze katolicka zaakceptowała ją niemal od razu-że
łądna,miła,wykształcona(jest lekarzem).
Przyjęli dzieci-dziś do mojej matki mówia "babciu".
Jej rodzina-różnie.
Matka niby sie cieszy że A. wyszła z tamtego związku ale do dzis powtarza że
"wstydu narobiła w całej rodzinie".

Uuuuuuu, to masz przechlapane...

[tricolour]

... nie ma bardziej opornego (i tępego jednocześnie) narodu do leczenia, jak
sami lekarze właśnie.

[jack.m.74]

No bądż tu mundry;/

Zaproś tutaj żonę...

[tricolour]

... jeśli ma trochę odwagi popisać.

Nie zjemy na surowo choć pewnie zepsujemy kilka jej stereotypów. To będzie taki
test czy w ogóle ma zamiar zrobić coś ze swoim życiem i z Tobą, diable.

[jack.m.74]

Pokaze jej temat,może sie odezwie.
Wiem że pisze gdzies w necie na zamkniętych forach o przemocy w
rodzinie-radzi,przestrzega,ubolewa nad kobietami a sama sobie nie chce pomóc.

[evikon]

Głupia opinia, bo to o czym tu piszemy wynika z tego co jego żona wyniosła z
domu, a nie tego czego nauczyła się na studiach

Tu nie chodzi ani o dom, ani o studia...

[tricolour]

... tylko zwyczajną lekarską niechęć do leczenia samego siebie.

[evikon]

mylisz się

[jack.m.74]

Trudno powiedziec,myśle że to uzależnienie jak każde.
Niejeden lekarz pije,gra w kasynie a nie jest w stanie sam sobie pomóc.
To samo tyczy się lekarzy dusz-psychologów.

[evikon]

lekarz szybciej zauważy u siebie objawy choroby, a co zrobi dalej to tak jak
każdy inny człowiek - albo będzie się leczył, albo odrzuci

To dobrze, że się mylę...

[tricolour]

... to są rzadkie momenty w moim życiu kiedy się cieszę, że sie mylę.

No, ale powiedz to naszemu nowemu koledze, który pisze: "pisze gdzies w necie na
zamkniętych forach o przemocy w rodzinie radzi, przestrzega,ubolewa nad
kobietami a sama sobie nie chce pomóc".

Bo gdy Ty się mylisz, to Twoja pomyłka będzie kosztowała jego małżeństwo.

[evikon]

To nie zależy naprawdę od zawodu który się wykonuje, co prawda lekarze mądrzą
się, dyskutują, wiedzą więcej niż przeciętny Kowalski, ale chorobę albo
przyjmują albo odrzucają jak każdy

Widzisz, ja mam takie doświadczenia...

[tricolour]

... że chorobę to oni może i przyjmują, ale sami - będąc lekarzami - wprowadzają
"modyfikację" do procesu leczenia.

Modyfikacje z wygody, która często leczenie zamienia w iluzję. Oczywiście nie
zawsze tak jest.

[evikon]

Nie sądzę, na pewno są takie przypadki, ale wiedzą z góry czym mogą się takie
modyfikacje skończyć - źle, a tego nie chcą.

[evikon]

tak jak alkoholik dopóki nie osiągnie dna i nie dotrze do niego że jest
alkoholikiem, tak i w tym przypadku, jego żona musi ZROZUMIEĆ że jest CHORA

Alkoholika przed osiągnięciem dna chroni...

[tricolour]

... system iluzji i zaprzeczeń.

Żonę naszego kolegi będzie chronił "system dumy i kontroli", a jej zawód sprzyja
właśnie takiej intelektualnej obronie przed realnym światem. Jej pomoc innym na
forach w sytuacji, gdy sama potrzebuje pomocy jest patologią, której nie
zauważa, bo przecież POMAGA INNYM!

[evikon]

Bo nie dotarło do niej że to choroba a nie wyrzuty sumienia

[jack.m.74]

Był czas że dotarło.
Była uśmiechnięta,pełna życia,prawie bez poczucia winy.
Zabrała się nawet za pisanie pozwu do Kurii,mówiła o terapii.
I nagle skądś wygrzebała to forum "Sychar".
Napisała tam o swojej sytuacji,tamci ludzie dosłownie zrównali ją z ziemią.
Mówi że wtedy dopiero dotarła do niej powaga sytuacji-widze że to co tam czyta
ma na nią duży wpływ.
Nie jestem pewnien,czy któregoś razu nie wpadnie na pomysł ratowania swojego
kościelnego małżeństwa.

[useless00]

Smutno mi, kiedy czytam takie wpisy - ale do tanga trzeba dwojga. Czy żona zastanowiła się czy Jej były chce ratowania związku i co zrobi z faktem, jak ona stanie mu w progu i powie "Kochanie wróciłam?". To chore. Sychar jest od trudnych małżeństw (!), gdzie dwoje chce, a nie jak już wszystko pozamiatane. Znam małżeństwa, które gdy są razem pozabijały by się wzajemnie, ale żyć bez siebie nie mogą. I to jest ich forum. Twoja żona byłego nie kocha. Więc co tu "reanimować"? Ja jak wejdę na forum chorych na raka(przepraszam za dosadność i trywializm) też zacznę doszukiwać u siebie objawów! Ona zachowuje się tak jakby wychodzący z nałogu szedł na imprezę dla tych, którzy się świetnie bawią tkwiąc w nim.

I ważne jest jeszcze jedno. Gdzieś tam wspomniałeś o odpowiedzialności za drugiego człowieka, którą ona pojmuje jako odpowiedzialność za byłego. Ale teraz ważniejsza jest odpowiedzialność za Ciebie, za dzieci. Ile osób skrzywdzi nic nie zyskując w zamian. Byłemu pewnie dobrze bez niej. Do czego chce wracać? W imię czego? Fałszywego poczucia winy?

[jack.m.74]

Mam nadzieje ze nie wpadnie na taki pomysł,nic dobrego by z tego nie wynikło.
On prawdopodobnie wogóle nie bierze pod uwagę pojednania,ma jakąś dziewczynę od
roku i z tego co wiem jest szczęśliwy.
Tak jak pisałem nie utrzymuje kontaktu nawet z dziećmi.

[useless00]

Więc czemu wchodzi na fora nie dla Niej? Oni tam bardzo wybiórczo traktują cytaty z Ewangelii. Zaraz przypomina mi się przypadek, dziewczyny, która leczyła się na własną rękę z babskich chorób opierając się co jej na forum powiedzą zamiast iść do lekarza, aż wyladowała w szpitalu z tak zaawansowaną chorobą, że o ledwie wywinęła się śmierci. Fora są po to by odnieść nasze poglądy i wiedzę do poglądów i wiedzy innych, a nie by stały się wyznacznikiem "co i jak robić".

[Ja odeszłam od męża przemocowca też. Jestem osobą wierzącą i praktykująca. Rodzina exa i on sam do teraz wieszają na mnie już nawet nie psy a ścierwo.]

Są w Kosciele, który nie jest strukturą jednorodną nurty zachowawcze (straszenie, grzech, potępienie, piekło) i nurty opierające nauczanie Kościoła na wartościach pozytywnych miłości i wybaczeniu, przede wszystkim sobie (co nie jest tożsame z usprawiedliwianiem siebie i relatywizmem). Duchowieństwo też składa się z ludzi prostych i doktorów Koscioła. Z mądrych i głupich. Z oszołomów i pokornych. Trudno tu na forum dyskutować o tak delikatnych sprawach. Ale Twoja żona powinna pamiętać, że Bóg rozlicza nas z całego życia, a nie z jednego uczynku. W końcu Chrystus wybaczył nawet złoczyńcy na krzyżu tuż przed śmiercią, więc czemu miałby nie wybaczyć Jej?

[mariefurie]

tricolour napisał:

> ... nie ma bardziej opornego (i tępego jednocześnie) narodu do leczenia, jak
sami lekarze właśnie.
>
Hehehe, potwierdzam.
A co Tri, tez masz takie doświadcznie?

No :))

[tricolour]

[kami_hope]

Toś stereotypem Tri pojechał.

Jak dla mnie - wstyd na Tobie.

[kami_hope]

Mała korekta.
Pomyślałam: „shame on you” . W tłumaczeniu zaś, jakoś ciężko to
wyszło. No nie miało być tak ciężko…

Czytam ten wątek z zainteresowaniem...

Stereotypy są dobre...

[tricolour]

... bo dają NATYCHMIASTOWĄ ocenę sytuacji. Czasem mylną oceną, ale jest to cena
szybkości.

Sam lekarzem nie jestem więc natychmiastowa ocena czyjejś sytuacji jest dla mnie
obojętna bez względu na jakość tej oceny.

[jack.m.74]

No właśnie zwyczajnie,po ludzku kocham dlatego staram sie uratowac związek,to
zrozumiałe.

Żonie też się nie dziw...

[tricolour]

... żyje normalnie, bez strachu. Pamięć zaciera przykre wspomnienia i
mąż-oprawca jakoś relatywnie pięknieje. Tym bardziej, że ma Ciebie i może na
Ciebie liczyć.

No to żona poszukuje i znajduje płytką wiarę, która "nakazuje" trwanie u boku
męża w każdych warunkach. W istocie nie nakazuje.

[mola1971]

A Ty pewnie byłeś cacy dopóki byłeś zakazany. Wszystko było w porządku dopóki byłeś tylko jej kochankiem bo to był układ niestabilny i niepewny. Gdy zostałeś mężem to musiała sobie znaleźć inny powód do zadręczania i obwiniania siebie.
Ona najzwyczajniej w świecie boi się być szczęśliwa. Ona nie umie być szczęśliwa.
I rolą terapeuty będzie przekonanie czy raczej naprowadzenie jej no to, że zwyczajnie MA PRAWO być szczęśliwa i żadna kara boska jej za to nie spotka.

[jack.m.74]

Chyba nie umie być szczęśliwa,w każdej sytuacji z miejsca spostrzega minusy.

[mola1971]

Wiesz, to ja się tym różnię od Twojej żony, że raczej optymistyczną mam naturę i we wszystkim co mnie spotyka staram się odnaleźć pozytywne aspekty. No i może dlatego mi się udało wyjść z tej choroby bez pomocy terapeuty. W przypadku Twojej żony ta pomoc jest konieczna bo jeśli ona do tego ma naturę pesymistyczną to sama nie ma szans z tego wyjść. Choć oczywiście trudno tak nie znając jej ocenić na ile to jej charakter a na ile skutek choroby. To terapeuta oceni co jest skutkiem a co przyczyną.

[scindapsus]

jack.m.74 napisał:

> Chyba nie umie być szczęśliwa,w każdej sytuacji z miejsca
spostrzega minusy.

bo się boi tego szczęścia
bo jej sie wydaje to nieprzyzwoitym i ocierającym się o pychę.
Ale niestety mam dla niej smutną wiadomosc-za umartwianie sie nie
biorą do nieba w pierwszej kolejnosci...niestety
wiec spokojnie może porzucic ten sport

[jack.m.74]

No to żona poszukuje i znajduje płytką wiarę, która "nakazuje" trwanie u boku
> męża w każdych warunkach. W istocie nie nakazuje.

No chyba jednak nakazuje? Bo z tego co wiem nie pozwala na ponowny związek?
Ewentualnie w naprawde ekstremalnej sytuacji pozwala na separację(moge sie mylic).

Po kolei...

[tricolour]

... z faktu, że ktoś ma męża alkoholika i ucieka od niego, by ratować życie nie
wynika, że musi od razu wiązać się z drugim.

Można żyć samemu.

Zgoda

[jack.m.74]

ale nie zawsze warunki na to pozwalaja-życie jest życiem.
Próbowałes kiedys odejść z dziećmi do nikąd?

Dlatego piszę "po kolei"...

[tricolour]

... a pierwszym etapem jest wewnętrzna zgoda na ratowanie swojego życie kosztem
"małżeństwa". Taki związek to patologia, a trwanie w nim to zgodą na powolną
śmierć swoją i dzieci.

Zresztą wyżej masz piękne słowa cytowane przez Useless.

[zmeczona100]

tricolour napisał:

> ... z faktu, że ktoś ma męża alkoholika i ucieka od niego, by
ratować życie nie
> wynika, że musi od razu wiązać się z drugim.
>
> Można żyć samemu.

No i tu jest cholernie wielka niespójność w nauce kościoła-
przynajmniej ja tak to odbieram.

Życie z alkoholikiem to grzech przeciwko swemu zdrowiu (bo alkoholizm
niszczy zdrowie tym, którzy żyją z alkoholikiem). Czyli w trosce o
zdrowie swoje i dzieci, jeśli nie ma szans na poprawę (a tu nie ma),
kobieta powinna czem prędzej wiać od takiego tatusia i męża.

Dalej- KK stoi na stanowisku, że dzieci mogą się wychowywac tylko w
związku małżeńskim kobiety i mężczyzny (dlatego m.in. jest za
odłożeniem inicjacji seksualnej na czas po ślubie). To obydwoje
małżonkowie mają razem dźwigać trud wychowania dzieci poprzez m.in.
tworzenie wzorów rodziców. Czyli- mężczyzna- wzór jest niezbędny do
prawidłowego rozwoju dziecka.
No to dlaczego kobieta, która ratuje siebie i dzieci przed zgubnym
wpływem alkoholizmu, musi "za karę" sama wychowywać dzieci, skoro KK
grzmi sam, jak to się źle dzieje, kiedy brakuje ojca w rodzinie,
wskazując na skutki rozwodu??

BTW, jeśli był alkoholikiem przed ślubem, to pewnie byłaby przesłanka
do uznania ślubu za nieważnie zawarty.

Wielkiej niespójności nie ma...

[tricolour]

... może nawet wcale nie ma niespójności, bo nie wiem, co uznajesz za naukę
kościoła?

Czy to jest wiedza wyniesiona ze szkoły podstawowej, a przekazywana przez
wystraszonego katechetę? A może - dla odmiany - dyskusje w Tygodniku Powszechnym
o roli małżeństwa i obowiązkach małżonków? A może seminaria w duszpasterstwach
związków niesakramentalnych gdzie wiara dotyka problemów, a nie polega na
mamrotaniu w ciemności?

[mola1971]

jack.m.74 napisał:
> No chyba jednak nakazuje? Bo z tego co wiem nie pozwala na ponowny związek?
> Ewentualnie w naprawde ekstremalnej sytuacji pozwala na separację(moge sie myli
> c).

Jakiś czas temu sporo na ten temat czytałam. Nie dlatego, że sama jakaś zdewociała jestem (wierzę w Boga, ale Kościół jako instytucja mnie wkurza) tylko dlatego, że mi na starość rodzice zdewocieli no i brat do zakonu poszedł (kolejna ofiara patologicznego dzieciństwa) i chciałam co nieco wiedzieć by mi rodzina na zawał nie padła ani nie zaczęła mnie nawracać gdyby mi się zachciało z kimś związać
I tak... Kościół ma duży problem z ludźmi po rozwodzie. Biorąc pod uwagę ilość rozwodów oraz to, że ktoś na tacę dawać musi doszli do następujących wniosków:
1. Rozwód nie jest grzechem.
2. Jeśli nowy związek po rozwodzie jest dla dzieci dobry to też to nie jest grzech.
3. Seks. Jeśli ludzie żyją jak brat z siostrą to nie grzeszą. Ale kto by tak chciał? Więc znaleźli sposób - a niech grzeszą. I tak kiedyś natura sprawę załatwi i już grzeszyć nie będą mogli. Wtedy się wyspowiadają a potem to już żywcem do nieba
To tyle, z tego co mi się w różnych miejscach udało wyczytać.

Kręcą jak zwykle...

[tricolour]

... bo mają świra na punkcie seksu. Tylko ten seks im przeszkadza w nowych
związkach...

[mola1971]

Jak byś żył całe życie w celibacie jak oni to też byś miał obsesję

[marcepanna]

oni nie zyja w celibatach, chyba ze hierarchowie

[jack.m.74]

Chyba sobie jaja robisz,takich newsów to w całym necie nie znalazłem
Co do rozwodu to stanowisko Kościoła sie raczej nie zmieni.

Znalazłem natomiast słowa J.P II które mówią że jeśli któres z małżonków
niesakramentalnych ma wiernego i czekającego sakramentalnego małżonka to wtedy
powinno wrócic.
Moja żona akurat nie ma,o podejściu do tej kwestii jej sakramentalnego męża
pisałem gdzies wyżej.
Jego słowa do mnie na komunii córki:"dzięki zrobiłes mi przysługę".

[mola1971]

Pogrzeb w necie. Poszukaj duszpasterstwa osób rozwiedzionych. Aż tak bardzo mnie
ten temat nie pasjonuje, więc poczytałam i nawet nie pamiętam gdzie. Pewnie na
gazecie bo najczęściej tu czytam
Szukaj wywiadów z różnymi duchownymi. Spuścizna JP II już nie jest katechizmem.
Życie często decyduje o zmianie ich stanowiska do pewnych zjawisk. To Kościół
się niekiedy dostosowuje do potrzeb wiernych bo to wierni na tacę dają

[jack.m.74]

Ty też związana sakramentalnym węzłem?
Mnie temat wcale nie pasjonuje,ale musze sie dokształcać żeby z żona dyskutować
heh

[mola1971]

Ja po rozwodzie i ślub kościelny też miałam. A jak! Przecież rodzina by mnie
wyklęła Oczywiście rozwód mam tylko cywilny a na kościelnym mi nie zależy. A
teraz jestem sama i jeśli kiedyś się z kimś zwiążę to raczej bez jakiegoś
papieru. Na kocią łapę będę sobie żyła

Może się nie udać...

[tricolour]

... bo większość normalnych facetów na kocią łapę to panienki ma.

Nie znam ani jednego gościa po rozwodzie, w nowym związku, który by nie chciał
mieć żony.

[evikon]

masz rację, to mężczyźni po rozwodach bardziej garną się do kolejnych
formalnych związków, choć tak naprawdę zależy to od bardzo wielu czynników
(mieszkanie, finanse...).

[mola1971]

tricolour napisał:
> Nie znam ani jednego gościa po rozwodzie, w nowym związku, który by nie chciał
> mieć żony.

Tri, tyle to już sama zauważyłam
I zastanawiałam się nawet nad tym i doszłam do wniosku, że w tej pierwszej
połowie życia to bardziej kobietom potrzebni są mężczyźni bo kobiety chcą mieć
rodzinę, dzieci etc. choć mężczyźni niekoniecznie się do tego garną. Z kolei w
tej drugiej połowie życia kobieta może żyć bez faceta, za to faceci zaczynają
szukać żony i to mężczyźnie kobieta jest bardziej potrzebna niż kobiecie mężczyzna.

A u mnie zobaczymy jak będzie Jak mnie jakiś wart tego mężczyzna przekona to
może jeszcze kiedyś założę obrączkę
Tylko już raczej nie zgodzę się na żadne wspólne konta, wspólne majątki etc. Z
racji wieku, doświadczeń i tego, że mam troje dzieci (a więcej mieć nie chcę i
nie mogę) to mam szansę na jakąś patchworkową rodzinkę. Takiej rodziny 'od
podstaw' już nie zbuduję. Ale nie stanowi to dla mnie problemu

[mariefurie]

mola1971 napisała:

> tricolour napisał:
> > Nie znam ani jednego gościa po rozwodzie, w nowym związku, który by nie chciał
> > mieć żony.
>
> Tri, tyle to już sama zauważyłam
> I zastanawiałam się nawet nad tym i doszłam do wniosku,


O kurczę, ja jakos nie miałam pewnie okazji tego zuwazyć, ale jak Tri mówi, to
wierzę. Pocieszające to jest i budujące, skoro tak jest jak mówi.

A Ty Mola, te cyferki co masz w nicku, to jest rok urodzenia?
Trojka dzieci...hm, z jednej strony zazdroszczę, z drugiej, nie wiem czy dałabym
radę. A raczej na pewno nie dalabym rady, pewniak.
Podziwiam w każdym razie.
Fajna jesteś )

[mola1971]

Dzięki Marie
Cyferki są rokiem urodzenia a dzieci to już stare konie
Syn ma 17 lat, córy 15 i 12. A radę byś dała gdyby to było Twoje marzenie
Zawsze marzyłam o trójce i tak wyszło, że mam. Bywało trudno, ale warto było.

[mariefurie]

mola1971 napisała:

> Dzięki Marie
> Cyferki są rokiem urodzenia a dzieci to już stare konie
> Syn ma 17 lat, córy 15 i 12. A radę byś dała gdyby to było Twoje marzenie
> Zawsze marzyłam o trójce i tak wyszło, że mam. Bywało trudno, ale warto było.

Eh, no też miałam takie kiedyś marzenie...trójeczkę chłopaczków...
Trudno
To Twoje najmłodsze jest w wieku mojego... jedynego
Skąd jesteś? (możesz na priv), ...jeśli możesz.

[mola1971]

Marie, masz @

[ekscytujacemaleliterki]

Poszukaj na forum dla DDA. Formu dla Dorsolych Dzieci Alkoholikow, Doroslych
Dzieci Rozwiedzionych Rodziców i mezów, zon alkoholików. Znaja sie tam na
rzeczy, drogocenne wskazowki dostaniesz .
I nie przekreslaj wszytskiego za szybko. Kazda zona badz maz alkoholika czy
alkoholiczki jest w jakims stopniu wspoluzalezniony!

:)

[evikon]

Z jakich regionów polski jesteś

[ani.chybi]

Zmień trochę perspektywę, może będzie i Tobie łatwiej:
nie "zostawiła męża dla mnie", "odeszła od przemocowca i spotkała
mnie".

[jack.m.74]

No cóż,na początku w taki sposób myślałem ale teraz i ja czuję się trochę winny.

[ani.chybi]

Jej małżeństwo bez Ciebie było totalną klęską.
Nie pozwól, żeby rozchwiało się Twoje prawidłowe widzenie problemu.
Zrobisz jeszcze kroczek, a zaczniesz zanurzać się w żoninym
współuzależnieniu.

[jack.m.74]

Nie prowadzilismy podwójnego życia.
Od razu jak tylko zaczęliśmy razem byc żona oznajmiła byłemu że to koniec.
Zgodził się,a nawet ucieszył-tak to wyglądało.

[ani.chybi]

Dlatego nie masz podstaw stwierzać, że żona odeszł od byłego dla
Ciebie.
Jeśli zacznie się chwiać Twój - zdrowy - ogląd sytuacji, kto da
kobiecie niezawodne oparcie?

[evikon]

Nie wolno Ci tak myśleć

Serio tak to wygląda z boku?

[jack.m.74]

Koleżanki żony,moja rodzina i wiele znajomych osób tez tak uważa,więc widocznie
tak jest.

[dsz27]

Właśnie tego mi brakuje w Twoich wpisach...gdzie Ty jako maż funkcjonujesz,
gdzie jest Twoje miejsce?
Żona odeszła od przemocowca, uratowała siebie i dzieci. Szczerze mówiąc nie
rozumiem do końca tego schematu dlatego nie doradzę. Ale życzę powodzenia.
Dominika

[jack.m.74]

Do niedawna było między nami bardzo dobrze.
Świetnie i w zyciu i w łózku.
Żona twierdzi że mnie kocha tylko niektóre sprawy ja przerastaja.
Pprostu jej potrzebna terapia-tyle.

[zmeczona100]

A co się takiego wydarzyło, że to się zmieniło?

[teuta1]

Nie wiem, czy ci to pomoże, ale ja też tak mialam (też ojciec
alkoholik). To taki rodzaj kretyńskiego rozdwojenia jaźni. Wiesz, że
za nic w świecie - i racjonalnie i nieracjonalnie - nie chcesz być z
ex-mężem, bo to kawał dziada był, a z drugiej strony masz do siebie
żal o, zaznaczam, jednostronne niedotrzymanie zobowiązania trwałości
i wieczności i niezmienności jakiegoś oczywiście urojonego (i to też
wiesz) tworu o nazwie małżeństwo.I wiesz, że to totalnie
nieracjonalne uczucie i generalnie nie znosisz tamtego gościa, ale
czujesz wewnętrzną niechęć do samej siebie. Bo gdzieś podjęłaś
kiedyś zobowiązanie. To trudno wytłumaczyć, bo z pozoru jest głupie,
ale pewnie ma korzenie w dzieciństwie, kiedy rodzi się ta
nadodpowiedzialność i nierealistyczne oczekiwania wobec siebie. Mam
nadzieję, że cokolwiek zrozumiałeś. Mi cwała Bogu przeszło dzięki
niewykłemu hartowi ducha pewnej osoby.

[mariefurie]

teuta1 napisała:
Bo gdzieś podjęłaś kiedyś zobowiązanie. To trudno wytłumaczyć, bo z pozoru jest głupie, ale pewnie ma korzenie w dzieciństwie, kiedy rodzi się ta nadodpowiedzialność i nierealistyczne oczekiwania wobec siebie.

--Słońce, alez zobowiązania są ważne, kiedy obydwie strony je wykonują. Jeżeli jedna ze stron łamie umowę, to tak jakby Cie ta umowa w ogole nie obowiązywała. Rozumiesz?
A nadodpowiedzialność bierze się staąd, ze strona, która zrywa umowe i nie wywiązuje się z zobowiązań, za wszelka cenę próbuje potem obarczyć odpowiedzialnością za swoją niesłowność/niestabilność/niestałość - słowem - zdradę, drugą stronę.
Najwazniejsze - to sie nie dać, nie pozwolić "ubrać się" w tę nadodpowiedzialność.

[zmeczona100]

Swięte słowa, Marie, Święte!
Przerzucanie odpowiedzialnosci- to jest to!

Najwyżej od Ciebie odejdzie...

[tricolour]

... może nawet jej to zaproponować, by skonfrontowała się z rzeczywistością?

Bo dlaczego nie? Niech zabiera dzieci i wraca do kościelnego męża, co ma
kochankę. Niech spróbuje wrócić do syfu, alkoholu i przemocy, to może zacznie
cenić co razem zbudowaliście.

To jest dorosły i wykształcony człowiek i ma także obowiązki względem nowej
rodziny. Jeśli nie będzie o nią dbała, to Ty sam nic nie wskórasz żebyś pękł.

W najgorszym razie będziesz miał nową. Od tego sie nie umiera, wręcz przeciwnie.

[ani.chybi]

W ostateczności możesz ją postawić przed wyborem: albo terapia, albo
Ty.
Przeżyłam ostanio wstrząs, bo moja przyjaciółka pakuje się w związek
z alkoholikiem w ostatnim stadium uzależnienia. Nie jestem w stanie
jej powstrzymać. Postawiłam sobie pytanie: co mogę dla niej zrobić.
Moje położenie jest oczywiście inne od Twojego; postanowiłam
uszanować jej decyzję i wspierać w miarę możliwości i umiejętności.
Może też zapytaj siebie, co możesz zrobić dla uzależnionej osoby.
Zrób to, a potem zobaczysz, co dalej.

[kicia031]

Terapia dla wspoluzaleznionych dla was obojga.

[vadera12345]

Niestety ta smutna historia potwierdza to co zaobserwowałam na sali rozpraw,
wiązanie się z kimś o zwichrowanej przeszłości jest transakcją wysokiego ryzyka
i przeważnie związek taki kończy się w traumatycznych okolicznościach.
Zatem kobieta wychodząca za mąż za alkoholika nie powinna liczyć na to, że on
przestanie pić, a jej nowy partner musi zdawać sobie sprawę, że życie z
alkoholikiem wypaliło w jej duszy niezatarte piętno.

Ironia losu polega na tym, że autor wątku w nagrodę za dobre serce i
wyciągnięcie dziewczyny z bagna, otrzymuje czytelny komunikat - chcę do niego
wrócić.

Jeżeli terapia nie pomoże, lub ona odmówi uczestniczenia w terapii, to niestety
trzeba jej pozwolić na powrót do bagna. Nie da się przecież przywiązać jej do
siebie siłą.

Witam.Odpowiedż zbiorowa

[jack.m.74]

Nie mam czasu odpowiadać każdemu z osobna więc pisze ogólnie.
Rozmawialiśmy wczoraj-twierdzi że doszła do ściany i obiecała natychmiast
poszukac psychologa.
Ratowanie tamtego zwązku nie wchodzi w rachubę.
Żona powiedziała wyrażnie że nie umiałaby już życ z człowiekiem który podnosił
na nią rękę,że nie odważyłaby się sprowadzić dzieci do tamtego domu .

Mam nadzieję że wszystko dobrze pójdzie.Za jakiś czas napisze co i jak.

Dzięki za wszystkie odpowiedzi,proszę trzymać kciuki!
Pozdr
J.

To dobrze...

[tricolour]

... a zamist tego Sychara poproś żonę (lub namów) by porozmawiała z tym
księdzem, co sugerował proces o nieważnośc małżeństwa kościelnego.

Tez kiedyś byłem takim ortodoksyjnym Sycharem... bo ślepy byłem.

Powodzenia!

[mola1971]

Powodzenia!
Koniecznie daj znać jak Wam się układa.
Mocno trzymam za Was kciuki

[ani.chybi]

Wierzę, że uporacie się nie tyle z problemem, co że ona po prostu
wróci do zdrowia. Bo to osoba chora.