śr.zioł. ii farmakolog. na podniesienie nastroju?

[mamamaxia08]

Mam pytanie o możliwość nabycia tutaj wyżej wymienionych środków - jak się
można w nie zaopatrzyć?
Rozmawiać z HA na temat obniżonego nastroju/depresji i prosić o leki? Czy on
kieruje do specjalisty?
Są tutaj w NL do nabycia środki ziołowe (coś typu polski deprim) a jeżeli tak
to - gdzie je można kupić i jak się nazywają?

Nawiasem mówiąc, obawiam się rozmowy z jakimkolwiek lekarzem na ten temat,
ponieważ nawet po polsku trudno mi o tym mówić, a co dopiero w obcym języku
(po angielsku bo rozmowa po holendersku w ogóle w tym temacie to zadanie
niemożliwe do wykonania).

Proszę o radę i z góry dziękuję za odpowiedzi.

[tijgertje]

Nie wiem jak z ziolami, ale jesli faktycznie masz stany
depresyjhne, to idz do domowego, powiedz co i jak, bez wiekszych
problemow powinien ci przepisac jakis lek. Bez recepty w aptece
zadnych psychotropow nie dostaniesz. Jak bedziesz chciala, to
skieruje cie do psychologa, ale musisz sie liuczyc z ogromnymi
kolejkami. Moj domowy jest przeciw wypisywaniu czegokolwiek, jesli
nie jest to konieczne, ale nie robil zadnych problemow z recepta na
leki przeciwdepresyjne. Z depresja mialam jakis czas do czynienia,
bralam 2 rodzaje lekow, pierwszy nie dzialal, wiec zostal zmieniony,
po drugim blyskawicznie zaczelam tyc, wiec trzeba bylo odstawic, na
szczescie jakos sie potem wygrzebalam. Wiem, ze moja sasiadka, ktora
w pewnym momencie zaczela byc zbyt nerwowa i nie radzila sobie z 2
dojrzewajacych dzieci tez dostala jakis lek dorazny w minimalnej
dawce. Tutaj z lekarzem mozesz o depresji otwarcie rozmawiac, nikt
nie nie uzna za wariatke, jak to w Pl bywa:/

[mamamaxia08]

Dzięki Tigertje. Nie obawiam zaszeregowania do "wariatów" (jak to w PL bywa),
tylko problemów z porozumieniem się w obcym języku w kwestii samopoczucia.
Pewnie się zdecyduję na pójście do HA, skoro jest jak piszesz... jakoś
wytłumaczę o co mi chodzi, nawet jeśli mój lekarz niezbyt dobrze (sama byłam
zdziwiona) porozumiewa się po angielsku... Jeszcze raz: wielkie dzięki :)

[8zumirodam]

Mi znajoma uzmysłowiła,że muszę zacząć brać coś na nerwy,bo cały czas
krzyczę na dzieci i się załamuję...
Tez pójdę do HA,ale za jakiś czas,bo teraz drążę inny temat zdrowotny.

[julanna75]

8zumirodam a nie masz mozliwosci wziecia urlopu od rodziny i
wyjechania np na bezludna wyspe? Wiem, wiem pytanie retoryczne. Ale
tak sobie pomyslalam, ze skoro Ty sama nie czulas co sie dzieje,
tylko ktos Ci uzmyslowil, to nie jest moze tak zle, tylko
przemeczona jestes?? Poki nie mialam dziecka to jak mi nerwy za
czesto puszczaly probowalam uciec na kilka dni od codziennosci. Po
porodzie od dziecka uciec nie moglam, bylam z nim 24h/dobe i po
kilku miesiacach zaczelam dostawac do glowy a cierpliwosc spadla mi
do zera, wiec zapisalam sie na fitness (zawsze to godzinka dla mnie
samej) albo szlam na 15 min spacer/przejazdzke na rowerze itp.
probujac wylaczyc w tym czasie mozg.
Oczywiscie nie znam Twojej sytuacji, powyzsze to tylko sugestie,
ktore moga pomoc jesli Twoje zachowanie wynika z przemeczenia.

Wlasnie sobie przypomnialam, ze jak mnie w poprzedniej pracy szefowa
wykonczyla psychicznie to od zwyklego lekarza dostalam jakies slabe
tabletki na uspokojenie-nawet pomagaly (to bylo jeszcze w Polsce).

A kiedys znalazlam cos z madrosci mnichow tybetanskich (chyba): na
zmeczenie psychiczne najlepszym lekarstwem jest zmeczenie fizyczne-
przywraca rownowage w organizmie. W moim przypadku na ogol to dziala.
Powodzenia :)

[8zumirodam]

julanna75,
wszystko właśnie przez to,że nie mam chwili oddechu od dzieci.Muszę
odpocząć,bo codzienna opieka nad nimi od rana do nocy odebrała mi
calutką radość macierzyństwa :( Ale zanim wyskoczę na jakiś fittnesik
(nie sądzę-raczej joga) na pewno muszę znieczulić się chemicznie na
te wrzaski,wycie i sceny...Inaczej oszaleję! Nasze mieszkanko jest
ciasne i otwarte,więc jedyną możliwością ucieczki od dzieci jest
sypialnia na poddaszu,a raczej na strychu :/
Teraz bardziej niż kiedykolwiek doceniam instytucję babci!!! Ale ona
jest tak daleeekoooo....

[julanna75]

ach te babcie kochane, czemu za nami nie migruja :))
Poza joga super jest tez tai-chi, wspaniale odstresowuje. Ja
znalazlam obok mnie fitness, gdzie od 9.00-12.00 zapewniaja opieke
nad dzieckiem. Podrzucalam tam synka a sama szlam pocwiczyc. Tez
mamy ciasne mieszkanko: salon i 1 sypialnia, ale nawet nie
probowalam nigdy przed dzieckiem uciec, bo maly jest a pomyslow ma
tysiace :)) A do meza dopiero niedawno dotarlo, ze dziecko moze
wykonczyc. Wczesniej twierdzil, ze nie zajmie sie malym bo on caly
dzien ciezko pracuje i w domu chce odpoczac /ale zamienic rolami
jakos sie nie chcial/. Cale szczescie pranie mozgu mu pomoglo ,-)

[8zumirodam]

> nawet nie
> probowalam nigdy przed dzieckiem uciec...
Bosz...jak zwykle mętnie coś się wypowiadam...Jak uciec przed
dziećmi...Jak mąż w domu to szukam kącika dla siebie :)

[corneliss]

a moze wyjazd do PL, macie taka mozliwosc? ja bylam krotko tylko na swieta i w
sumie 10 dni z czego 4 to dni wolne od pracy
ale tak: dziecmi nie przejmowalam sie wcale bo przejeli je dziadkowie, nawet jak
mlodszy rano kwekal to juz przybiegali mi go zabrac i nakarmic - moglam sie
przynajmniej wyspac
nie udalo mi sie co prawda umowic na zadna wizyte psychologicza, bo terminy
oblozone nawet w pryw. gabinetach za niemale pieniadze; trudno, w leki zadne
samodzielnie nie chcialam ryzykowac

ale tak: obcielam i ufarbowalam wlosy, kupilam pare ciuchow i kosmetykow,
pomalowalam paznokcie i wlozylam obcasy, teraz chodze w nich codziennie nawet
rano z cypisem do psz (moze jedyna rzecz ktorej nie umiem wykonac rano to makijaz;))
w Pl postawilam na czas dla siebie i na to co wazniejsze (dzialania przy budowie
domu) proste przyjemnosci, spotkania choc na jednej nodze z dawno nie
wiedzianymi znajomymi
mam niedosyt
ale czuje sie psychicznie lepiej, mimo ze obecnie choruje i pluca wypluwam i
jeszcze dukana stosuje, to staram sie znalezc chwile nie tyle na neta co na
ksiazke i gazete (a urosla mi spora sterta), dokupilam jeszcze kilka w PL
po tym calym przerzucaniu sie dziecmi przez dziadkow jednych i drugich chociaz
ktortko, to zatesknilam zeby tak po prostu sie przytulic, nie krzyczec, starac
sie wyluzowac i nie robic halo z rozlanej herbaty, trudne ale jest do zrobienia

zycze wam troche przewarosciowania chocby minimalnie, szczypta zdrowego egoizmu
nic wiecej, jestem troche szczesliwsza, nawet praca do mnie przyszla i zabieram
sie za duzy projekt :)

[julanna75]

Dobrze sie wypowiedzialas, w kazdym razie nie podejrzewalam Cie o
pozostawienie malych dzieci samopas. To ja nie dopisalam, ze nawet
jak maz byl w domu nie moglam sie schowac, bo on nie zwracal
szczegolnej uwagi na to co maly robi (znaczy zracal ale nie zdawal
sobie sprawy z tego jakie ten maluch ma pomysly i ze lepiej go na
wiecj jak 3 sek z oczu nie spouszczac). Poza tym nie wiedzial co
robic z kilkumiesieczniakiem, musialam mu nawet mowic o czym i jak
mozna z takim brzdacem rozmawiac (a bylo to wazne bo on chcial zebym
to ja do dziecka zamiast po polsku mowila po niemiecku, a to z mojej
strony w gre nie wchodzi, nie bede za niego roboty odwalac ;-) ). A
jak synek sie zrobil ruchliwy (mial 8 m-cy) to i tak zaraz za mna
zasuwal.
Ale od wrzesnia pracuje 4-5 dni w tygodniu i odpoczywam sobie
psychicznie :)) Synek chodzi do przedszkola i jest bardzo
zadowolony. No i przede wszystkim ma o wiele wiecej roznorodnych
zajec niz ja mu potrafie zapewnic i kontakt z dziecmi, za ktorym to
juz jako niemowle tesknil. No i jest tak zmeczony, ze ladnie nocki
zaczal przesypiac a ja w koncu moge sie czasami odespac. Troche bym
juz chciala drugie dziecko ale juz na sama mysl o tym czuje sie
zmeczona :)

[nesla]

Rozumiem Was dziewczyny i lacze sie w bolu. Dobrze wiedziec, ze nie
jestem osamotniona w przemeczeniu. Ja ostatnio mam strukturalny
nawal obowiazkow i troche tez sama sobie jestem winna. W pracy niby
pracuje 60% a mam obowiazkow tyle ze i na dwa albo i trzy pelne
etaty by starczylo, nie wiem jak to rozwiazac.. moze jakies
sugestie? Wszedzie biegam z jezykiem na brodzie, zlobek, szkola,
basen, balet, kolezanki jednego, koledzy drugiego dziecka, do tego
ciagne wlasna dzialalnosc i w wolne luki czasowe wszedzie mam
poupychane sesje fotograficzne, albo spotkania w sprawie sesji albo
slubow.
Dostalam od meza na urodziny bon na masaz medyczny, jakis specjalny,
ma mnie odstresowac, urodziny mialam w styczniu, dopiero teraz
znalazlam czas zeby sie umowic ale ide, bo juz nie wydalam. Zaczelam
miewac koszmary nocne, snia mi sie straszne rzeczy ostatnio. Na
dzieciach staram sie nie wyzywac i liczyc do 10 zanim krzykne
(chociaz czasami jeszcze mi sie wymsknie), maz mi pomaga jak moze,
nawet wzial na siebie duzo obowiazkow domowych i nawet niektore
nauczyl sie wykonywac na tyle dobrze ze nie musze po nim poprawiac
;D

[majadeblij]

ja do grona dolaczam....
mysle sobie, ze za kilka lat bedzie lepiej.
nesla, swietnie cie rozumiem. ja od jakiegos czasu tez na 60% - ale
obowiazkow mi nie ubylo. poza tym, wciaz chca bym gdzies w podroz
jechala i ciagle mowie nie, i ciagle sie rozdarta czuje i mam
wrazenie ze na zadnym froncie sie nie spisuje.
do tego te kilogramy ciazowe buuuuuuuu...
ciesze sie tylko, ze wiosna juz juz...

[8zumirodam]

Ale nas się nazbierało!!! ;) Mi to się wydawało,że tak nie można...że
wstyd...Jaka ze mnie matka,skoro nie wyrabiam ze swoimi własnymi
dziećmi???
Przegapiłam kurcze ten moment,w którym jeszcze się starałam.Teraz się
drę,warczę i patrzę w okno,gdzieś daleko...gdzie mogłabym uciec.
Tak-mieliśmy pojechać do Polski na majówkę,ale mamy akurat interes do
ubicia w Holandii-więc nic z tego.Szkoda!Tak jak kiedyś swojego
"Maleństwa" nie oddałabym nikomu,tak teraz całą tą dwójkę
spakowałabym na tydzień i wysłała do dziadków!!!
Myślę jeszcze logicznie (chyba) i rozumiem,że to wszystko wynik braku
czasu dla mnie samej.Ale nie podejrzewałam się o takie emocje.I też
miewam koszmary,straszne :(

[mona812]

Ja tez z tych przemeczonych :( tylko ze ja odkad pamietam to nawet
jak mialam chwile wolnego czasu zaraz czyms co musi byc zrobione
latalam ha ha .
Mnie jednak cos innego tknelo w waszych
postach ,koszmary .Dziewczyny prawie nigdy nie mialam koszmarow
nocnych odkad rozbil sie samolot w Smolensku zle sypiam ,czuje jakis
wewnetrzny niepokoj nie jestem w stanie tego dokladnie okreslic .Jak
jest u was ?Byc moze poprostu bardziej przejmuje sie sytuacja w
kraju i na swiecie niz sama przypuszczam ?

"Błogosławiony ten, co nie mając nic do powiedzenia,
nie obleka tego faktu w słowa."

[beba3]

Przemeczenie u mnie minelo bo i nie mam za duzo do robienia z dziecmi. Tzn
oczywiscie rozleniwienie nie pozwala mi na zapinanie wszystkiego na ostatni
guzik ale minelo mi takie depresyjne podejscie do zycia.
Niestety teraz odczuwam cos na podobienstwo pustki zyciowej. Zdaje sobie sprawe
ze niczego w zyciu nie osiagnelam i jest jeszcze we mnie starach o przyszosc.
Najbardziej sie boje ze cos sie stanie mojemu mezowi. I nie jest to tylko stach
ze nie bede emocjonalnie bez nigo mogla zyc ale i ze finansowo nie damy sobie
rady. Przeciez nie pracuje i mam dwie lewe rece.
Chcialabym umiec sie cieszyc zyciem. Jaka na to jest recepta?
Ogolnie u nas jest wszystko dobrze i jestesmy szczesliwi. To ja rozbijam wlos na
czworo i znajduje problemy podobno tam gdzie ich nie ma.
Slyszalam ze to takie podobno typowo kobiece...

Faktem jest ze z wiekszymi dziecmi sa inne klopoty. Czy mniejsze?
Moja 9 letnia corka pokazuje mi jak bardzo duza indywidualnoscia jest, jak
bardzo nie chce sie poddac mojej woli. Ja rozumiem ze dzieci nas 'wyprobowuja'
ale 'satwianie sie' o _wszystko_ mnie przeraza!
To co? To juz jest okres dorzewania? Tak szybko?
No i drugi problem, stary ale jary. Rywalizacja pomiedzy dziecmi.
Tak bardzo sie staram pokazywac im ze kocham je tak samo, cenie rozniwniez za to
jakie sa ale biore pod uwage roznice w temperamencie, zainteresowaniach,
zdolnosciach i wieku.
I co? I nie dziala... W teorii powinno...

[go.ga]

Przychodza mi do glowy 3 rzeczy:
1. w pracy porozmawiac z szefowa
2. do prac domowych kogos wynajac (chyba, ze juz to zrobilas)
3. jesli na cos nie masz czasu to ODMAWIAC - dotyczy to pracy, wlasnej dzialalnosci i zycia towarzyskiego

ps. Poczte sprawdzasz?

Tigertje, dzięki jeszcze raz :)

[mamamaxia08]

Podnoszę temat bo mam potrzebę podziękowania za porady i podzielenia się nowym
doświadczeniem...

Poszłam w końcu :) i dostałam antydepresant - jak mówiłaś Tigertje - bez
problemu. Zwracam honor mojemu HA - jak zobaczył w jakim jestem stanie - zaczął
ze mną rozmawiać po angielsku (wcześniej tylko po holendersku). Naprawdę był
przygotowany do rozmowy, zadawał konkretne pytania o sytuację (podawał
chusteczki jak się spłakałam), na końcu zapytał jakie jest moje i partnera
nastawienie do środków farmakologicznych i zaproponował na próbne 2 tygodnie
konkretny lek.

Lek zaczął pomagać JUŻ po kilku dniach - sama się zdziwiłam - nie ryczę z byle
powodu, nie drę się na Młodego, nie zamartwiam się myśląc o problemach -
bardziej myślę o ich rozwiązaniu, więcej się uśmiecham i śmieję :O. Może to
efekt placebo ale grunt, że działa :).
Co do tycia, to nie wiem jak będzie dalej ale - póki co - chyba mi nie grozi bo
ten lek obniżył mi bardzo chęć jedzenia i jem tylko wtedy gdy żołądek się
domaga... i już widzę różnice przy zapinaniu spodni :).

W NL można narzekać na HA z różnych powodów ale w temacie depresji - chylę czoła :).
Pozdrawiam

[tijgertje]

Super:) Nawet, jesli jest to efekt placebo, to grunt, ze pomaga;)
JAk sie samemu optymistycznie patrzy na swiat, to i swiat jakos
lepiej na nas dziala:) To, ze dzieci odzwierciedlaja nasze nastroje,
odkrylam jakis czas temu. To nie mlody mi dawal w dupe, on reagowal
tylko na moje nastroje. Wlasnie siedze z problemem tego "odbijania"
jak lusterko. Ciekawskich odsylam na forum "Inny swiat":
forum.gazeta.pl/forum/f,10034,Inny_Swiat.html

Jutro mój start...

[8zumirodam]

Jutro,za namową Mamymaxia, też otrzymam swoje "pigułki szczęścia"...
Tylko dla mnie to lipa! Bo skoro widzę,że walczę(bo wciąż walczę) o
swoje prawa jako człowiek to z jakiej racji mam przytępiać swój umysł
pigułami???
Tak...na pewno to pomoże mi spojrzeć na świat bez niepotrzebnych
podniet-ale ja czuję,że muszę w końcu wybuchnąć!!!
Bóg mi świadkiem,rozpaczliwie daję znać wokół,że jest źle,ale mój mąż
należy do tych,którzy w takiej sytuacji załamują ręce i widzą ostatni
:/
Kompletnie nie umie reagować w czasie kryzysu.
No i co ja mam zrobić?Wiję się jak piskorz,duszę we własnym sosie,a
tu żadnego rozwiązania.Dobrze więc:wezmę pigułkę,będę się cieszyć jak
głupi do sera i ślinić przed tv...przynajmniej dzieci nie pomorduję
;)
Aż mnie rozrywa-ja muszę ciągle działać,bo inaczej usycham!!!
Sama nie wiem,czemu to wszystko napisałam...
Jedno co Wam powiem Drogie Dziewczyny: nie dajcie się zamknąć w
domu!No chyba,że jest Wam tak ciepło,miło i fajnie...Jednak kiedy
czujecie, tak jak ja,że czas ucieka,że pieluchy śmierdzą,a dzieci się
ślinią-przypomnijcie sobie Wasze marzenia,hobby...cokolwiek,co kiedyś
dawało Wam pęd do życia :)
Ja chyba znów zacznę jeździć konno,pójdę na kurs fotografii i każdy
weekend będę gnała przed siebie na moim 20-letnim rowerze-z
rodziną,czy bez :)))
Ze słodko-kwaśnym przesłaniem,
Wasza koleżanka,
Szumirodam

[mamamaxia08]

Kochana Szumirodam,
ja się absolutnie nie ślinię ;), tylko mniej się denerwuję i w trochę bardziej
kolorowych barwach widzę rzeczywistość. Nie spadam w dziurę swoich czarnych
myśli - to mi dały "pigułki szczęścia", jak je nazywasz. Szukam rozwiązań
problemów, rozpatruję problemy pod kątem - jak i kiedy się za nie zabrać... No i
nie ryczę jak bóbr i się nie wściekam o pierdoły. Nie odczuwam jakiegoś
nadmiernego szczęścia ale zaczęłam się cieszyć z miłych rzeczy...
Co do faceta... mój - nie tyle nie widzi - co uważa, że wystarczy "wziąć się w
garść" i "głowa do góry", i "wszystko będzie dobrze". Czyli też zostaję sama z
wszystkim, co jest "nie tak", co męczy i dręczy, i wymaga działań. Tak już
większość z nich ma...

A z tym zamknięciem w domu - tu Cię popieram w 100%! Więc, zapisz się na kurs,
jeździj na rowerze czy rób cokolwiek dla siebie i swojej satysfakcji!
A w razie razu - wiesz gdzie mnie znaleźć, i że zawsze możesz ze mną pogadać... :)

Pozdrawiam

[majadeblij]

trzymam za was kciuki...

dziewczyny, nie chce zabrzmiec niegrzecznie -

[corneliss]

ja bylam o krok od satuacji w jakiej sa dziewczyny, mysle ze dzieki krotkiemu
wyjazdowi do PL, ale i tak uwazam ze mogloby byc lepiej, no ale juz nie siedze i
nie rycze, nie wrzeszcze na starszego, ciesze sie tym co mam
wspomnialam mezowi o pracy, to zapytal czy moglabym jeszcze rok pobyc w domu
zeby mlodszy podrosl i OK jesli to kwestia umowy miedzy partnerami, jesli to
przymus z braku wyboru to juz gorzej
powiedz mi maju (zupelnie bez zlosliwosci) jak znalezc pol etatu z wylacznie
angielskim (tutejszy znam, wiem ze kalecze, mam ubogie slownictwo i wiem ze to
mnie w wielu firmach dyskwalifikuje) pracuje w domu na kompie glownie dla
znajomych i to nie jest to o czym marze

[nesla]

Trzymam kciuki dziewczyny!!
Maju, ja nie wiem czy praca to remedium na wszystkie problemy, moim
zdaniem raczej nie.. Owszem czlowiek robi sie aktywniejszy, ja tez
mam tak ze im wiecej robie tym wiecej mi sie chce robic, ale czasem
jak sie nagle wszystko skumuluje to mozna zwariowac z praca,
dziecmi, domem, hobby.. nie ma czasu wtedy na nic.. a juz na pewno
nie na poznanie siebie, spojrzenie do wlasnego wnetrza, wlasnych
potrzeb, marzen.
Ja sie zastanawiam kiedy jak i dlaczego siegamy po farmaceutyki,
gdzie jest granica kiedy wydaje nam sie ze sobie damy rade same, a
kiedy i na jakiej podstawie decydujemy sie ze bez pigulki nie da
rady.
Ja wlasnie sobie kupilam "Multi Vrouw Extra" jakis homeopatyczny
ziolowy srodek "voor weerstand en wisselende stemmingen" i nie wiem
czy pomaga czy to kwestia autosugestii ale mam wrazenie ze troche
lagodniej reaguje na PMS.

Ja bym sie bala wejsc w antydepresanty, nawet bedac na dnie po
naglej smierci rodzicow ktora sie sbiegla z narodzinami synka to
siegnelam po pomocna dlon psychologa i uwazam, ze rozmowa wiecej
daje niz pigulka. Pigulka nie rozwiazuje problemu ani nie pomaga
odnalezc sie w danej sytuacji.
Oczywiscie zdaje sobie sprawe ze sa sytuacje, gdzie tylko
antydepresant moze pomoc, ale wydaje mi sie, ze tylko wtedy kiedy
jest psychologiczna diagnoza ze problem lezy tylko i wylacznie w
glowie pacjenta, a wszelkie czynniki zewnetrzne nie maja wplywu na
ewentualna poprawe. Jesli jest cokolwiek w otoczeniu zewnetrznym co
moze pomoc pacjentce to chyba lepiej najpierw skupic sie na tym, niz
wchodzic w hormony.

[tijgertje]

nesla napisała:
Jesli jest cokolwiek w otoczeniu zewnetrznym co
> moze pomoc pacjentce to chyba lepiej najpierw skupic sie na tym,
niz
> wchodzic w hormony.

Antydepresanty wiekszosci depresji nie lecza, ale poprazwiaja
nastroj na tyle, ze wtedy latwiej nabrac dystansu i cos zmienic we
wlasnym zyciu i roziwazac PODSTAWE problemu. Przechodzilam przez to
i rozmowa z psychologiem nic nie da, jesli czlowiek mysli tylko o
smierci. Depresja zazwyczaj siedzi w glowie i wlasnych myslach.
Osobiscie uwazam, ze leki to ostatecznosc, nie wylecza nikogo, ale
czasem warto z nich skorzystac po to, zeby przetrwac najtrudniejszy
moment i nieco bardziej optymistycznie spojrzec na swiat. Sama z
depresja borykalam sie kilka lat, teraz wiem, ze jednym z moich
problemow jest niedobor swiatla dziennego, wiec w zimie korzystam ze
specjalnej lampy i to faktycznie dziala, jednak problemy wynikajace
z poczucia wlasnej bezwartosci leki nie usuna. Albo samemu, albo z
pomoca psychologa trzeba dokonac w zyciu pewnych zmian, jednak zeby
to zrobic, czasem leki sie przydaja. trzeba jedynie pamietac, ze
ione mimo lepszego samopoczucia problemu nie rozwiazuja i jesli ktos
ma dosc siedzienia w domu, ale nie robi nic, zeby to zmienic, to
nawet mimo lekow stany depresyjne wczesniej czy pozniej powroca. dla
mnie przelomem okazalo sie hobby. Lubie siedzie w domu, ludzi do
szczescia nie potrzebuje, ale czulam sie bezwartosciowa. W momencie,
jak zajelam sie rowniez wlasnymi potrzebami, a nie tylko meza i
syna, moglam odstawic leki i uporzadkowac wlasne zycie. Terz wiem,
co jest DLA MNIE wazne i nie zamierzam wiecej o tym zapominac:) Do;y
miewam jak kazdy, ale depreska siedzi teraz na przeciwnym biegunie;)

[majadeblij]

ja wiem, ze praca to nie remedium na wszstko i wiem ze zapewne nie
latwo jest znalesc prace nie znajac jezyka, ale zrozumiala z postu
zumirodam ze jej doskwiera siedzenie w domu z dziecmi, co moge
dobrze zrozumiec. zastanawiam, sie czy sieganie po leki w tym
wypadku do dobra decyzja, czy nie lepiej zastanowisc sie co zmienic
w zyciu aby te leki nie byly potrzebne. i wiem, ze latwo jest pisac
i doradzac...
masz racje, czasem praca i dom i mozna zwariowac i marze sobie
czasem o tym by nie pracowac, ale wiem ze po jakims czasie siedzenie
w domu by mi bardzo doskwieralo, poza tym zmienilo by ty bardzo
nasza sytuacje finansowa, ale to inna sprawa.
Mimo wszystko jestem ogromna zwolenniczka tego by kazda kobieta
pracowala bo:
1)Facet to facet - wiem, ze kazdej z nas sie wydaje, ze sie nigdy
nie rozwiedze, ale nigdy nic nie wiadomo! To sie zdarza w
najlepszych rodzinach(wiem z wlasnego doswiadczenia)Tez mi sie
wydawalo tak a sie okazalo ze moj pierwszy partner obrabial inne
kolezanki, moje zreszta!. Niezaleznosc finansowa to podstawa.
2)Mozna odpoczac od dzieci, mozna sie za nimi stesknic, ma sie wiec
wiecej cierpliwosci
3)Ma sie kontakt z innymi ludzmi niz maz i dzieci
4)Mozna podreperowac choc troche budzed domowy - ma sie wiecej
pieniazkow na inne przyjemnosci (no chyba ze maz bardzo dobrze
zarabia).
podrawiam,
maja

[8zumirodam]

Pigulka nie rozwiazuje problemu ani nie pomaga
> odnalezc sie w danej sytuacji.
> Oczywiscie zdaje sobie sprawe ze sa sytuacje, gdzie tylko
> antydepresant moze pomoc, ale wydaje mi sie, ze tylko wtedy kiedy
> jest psychologiczna diagnoza ze problem lezy tylko i wylacznie w
> glowie pacjenta, a wszelkie czynniki zewnetrzne nie maja wplywu na
> ewentualna poprawe.
Nesla-masz oczywistą rację.Każdy psycholog wie,że najważniejsze jest
badanie środowiskowe.Podstawą terapii pacjenta jest rozmowa,terapia
grupowa i takie tam...
Jednak kiedy "świat się wali na głowę" wystarczy kilka dni terapii
farmakologicznej. O to właśnie dziś prosiłam moją HA,ale to opiszę
jeszcze...

[majadeblij]

corneliss, ja nie wiem jak znalesc prace, bo nie wiem jakie masz
wyksztalcenie i jakiej pracy szukasz. Ja jestem mikrobiologiem - z
wiazku z tym moje pojecie o bardziej komercyjnych zawodach
i 'normalnym' rynku pracy jest bardzo skape. ale z tego co pamietam
to mieszkasz kolo hagi albo w hadze - to duze miasto, gdzie jest
pelno obcokrajowcow i duzo roznych firm..ja nie twierdze, ze latwo
jest dostac prace, ale nie wie sie o tym jesli sie nigdy nie
probowalo.
pozdrawiam
maja

[corneliss]

u mnie wlasnie zwatpienie pojawilo sie po wyslaniu mnostwa cv i reagowania na
ogloszenia bez rezultatu, mam wolny atystyczny zawod, pracuje glownie dla
znajomych ale sporadycznie
moja chec zmiany sytuacji jest tak silna ze jak tylko sie da pewnie wyladuje na
jakiejs linii produkcyjnej, kwiatach czy szklarnii
obecnie wciaz krece sie wokol wolontariatu to dawaloo mi mozliwoscim wyjscia,
zrobienia czegos dla innych, rysowalam conieco dla pewnwgo biuletynu
za leki w sumie balam sie brac, wiem ze moglyby tez narobic mi duzego
spustoszenia, nie chcialam takiego pozornego szczescia
trzymam kciuki za inne zdolowane, wierze ze przyjdzie taki dzien z malym
promykiem ktory da wiare w lepsze i ze ono nastapi

[majadeblij]

a prywatna dzialalnosc?? grafika komputerowa (rozumiem ze rysujesz)??
a moze przekwalifikowanie sie?
w polsce moja jedna kolezanka artystka sie na wizazystke
przekwalifikowala ...

[nesla]

Corneliss, ty powinnas naprawde dzialalnosc otworzyc i nie szukac
pracy na etat, ale w twojej specjalizacji (o ile dobrze pamietam
masz cos wspolnego z grafika komputerowa, stylizacja?) powinnas
uderzac jako freelancer do firm. My mamy dwie stylistki, ale nie na
etat tylko na zlecenia, wymyslaja nam wzorki, duperelki, wszystko
wysylaja mailem, jedna nawet pracuje pol roku z Bali, bo nie lubi
zimy w Holandii.. Mysle ze co ty robisz to taki wolny zawod, tak jak
moja fotografia, mam dzialalnosc i sama dbam o swoich klientow, tyle
ze ja mam na to malo czasu, a ty bys mogla przy pomocy moze jakiegos
biura marketingowego zajac sie tym powaznie. Masz strone? oferte?
Zalozenie firmy kosztuje 48Euro w KVK, dostajesz w ten sam dzien nr
podatkowy i jesli poswiecasz pracy wiecej niz 15h tygodniowo mozesz
dostawac duza pomoc od fiskusa. Moze wybierz sie do KVK, albo na
kurs ktory KVK organizuje dla "startende ondernemers". Poza tym
wolny zawod latwiej pogodzic z domem i dziecmi, wiele zlecen mozesz
realizowac z domu, umawiac sie z klientami w godzinach dla ciebie
dogodnych. Dobrze mysle czy zapedzilam sie?

[ika.alias]

Dziewczyny, kazda z Was ma racje! W kazdej odpowiedzi jest duzo prawdy!

Depresje moga byc przeciez spowodowane roznymi rzeczami: od nierownowagi
chemicznej mozgu, przez powazne problemy, konczac na monotonii albo nudzie. I na
kazdy z tych problemow moze byc dobre inne rozwiazanie: chemia, psycholog,
praca, hobby, itd. Albo kombinacja roznych rozwiazan.

Co do znalezienia pracy w kombinacji z nieidealna znajomoscia jezyka: jezyka
mozna sie poduczyc, nowy zawod mozna zdobyc na kursach albo studiach (zaocznych,
korespondencyjnych). I ma sie jakis nowy cel.

Kiedy tutaj przyjechalam poslugiwalam sie tylko angielskim i nie mialam zadnego
sensownego wyksztalcenia. Zrobilam kurs niderlandzkiego i kurs komputerowy.
Mimo, ze sama z siebie jestem typowa alfa. Mam przez to prace na ktora w zadnym
wypadku nie moge narzekac. Teraz probuje troche sie przekwalifikowac, wiec robie
rok studiow w NCOI.

Nie trzeba za jednym razem znalezc super pracy w danym kierunku. Mozna robic to
krok po kroku... Nawet zaczynajac od hobby albo wolontariatu. Duzo ludzi zaczyna
swoja prywatna dzialalnosci wlasnie od tego, ze ktos zrobil ze swojego hobby
albo wolontariatu swoja prace... A nawet jezeli pozostanie sie przy hobby albo
wolontariacie - to przeciez nadal super, jezeli tylko dziala! :)

[corneliss]

tak, wiele sciezek przetarlam, oglaszalam sie na paru portalach, na kilku jestem
zarejestrowana jako freelancer i co i kupa
skonczylo sie na tym ze robie projekty znajomym (wizytowki, folderki itd.) i po
prostu zwatpilam
uslugi graficzne i projektowe ma w profilu swojej firmy moj maz, wiec to on mnie
zatrudna czasem
w ktoryms momencie zwatpilam, strony nie zrobilam, polozylam lage na wszystko,
moge miec pretensje tylko do siebie o to w jakim stanie sie znajduje, mozna to
nazwac lewitacja ;)

Mój sposób na niezwariowanie :)

[8zumirodam]

Mój obecny plan by nie zwariować:
1.Brać przepisane leki;
2.Iść do bureau inburgering i zacząć kurs jeszcze latem;
3.Iść na spotkanie do KDV,gdzie chcę posłać dzieci od września na dwa
popołudnia w tygodniu.
Mam nadzieję wskoczyć na dobry tor czego i Wam Drogie Koleżanki
życzę!

[8zumirodam]

Tak sobie wczoraj przemyślałam wszystko i doszłam do wniosku,że pracę
może być "nie co" trudniej znaleźć...

Maja!

[8zumirodam]

To jest właśnie moja myśl przewodnia: iść do pracy!!!
Wiesz,przyjechaliśmy tu 5 miesięcy temu.Mąż ma pracę,a ja dwójkę
dzieci.
Zrobiłam wstępny research i żeby posłać dwójkę dzieci do KDV muszę
iść albo do pracy albo na Inburgering.Inaczej koszta przerosną nasze
przychody.
Z dwojga "złego" wolę do pracy! Tak więc działam,działam,działam...

[majadeblij]

dwojka dzieci to tez praca:-)))i to jaka ciezka!!!
ja jutro ide do pracy - odpoczac sobie:-) bo malec chory i marudny i
jutro tatus zostaje

trzymam kciuki zatem!
a czemu nie chcesz na imburgering?? jesli sie moge zapytac...

[8zumirodam]

> a czemu nie chcesz na imburgering?? jesli sie moge zapytac..
Nie bronię się przed imburgeringiem,tylko z pracy miałabym trochę
pieniędzy...
Zobaczymy co pierwsze przyjdzie ;)

Mamamaxia!

[8zumirodam]

Droga Ty moja!
Ja nie chciałam Cię w żaden sposób urazić-co to to nie!
Mój mąż tak widzi rozwiązanie problemu:"idź do lekarza,weź coś na
nerwy"...
Dlatego się wściekłam!!!
Ja wiem ,że na Ciebie mogę zawsze liczyć :)

[mamamaxia08]

Ależ ja się wcale nie poczułam urażona :).

A jeśli chodzi o pójście do pracy... też bym chciała ale miejsca w KDV - póki co
brak... Może jak się jeszcze bardziej "pozbieram do kupy" to zacznę działać - bo
teraz jakoś nie wyobrażam sobie szukania pracy (z szalejącym Młodym przy boku) i
zgrania tego z miejscem w KDV :).
No, i ta moja znajomość niderlandzkiego... ech...