Babi

[patong]

Czy zastanawiałyście sie kiedyś, dlaczego tak mądra, doswiadczona i pełna milości kobieta nie rozdziela sprawiedliwie swojego uczucia pomiędzy swoje wnuki? Przykład: ukochana Pyza dla której zawsze Mila ma serce i ciepło i Tygrysek-traktowany ironicznie i chłodno? dlaczego Mila dziwi się, gdy młodsza wnuczka chwyta ja za rekę podczas Wigilii, bo była pewna, że to dłoń Róży? A Ignacy Grzegorz i Józinek? biedny syn Idy traktowany jak zakała rodziny tylko dlatego, że w wieku lat czterech nie opanował łacińskich zwrotów i rozrabia jak kazdy czterolatek?

[verdana]

Bo nie jest mądra i pełna milosci...

[idomeneo]

a to nie było tak, że Ignacy G. był ulubieńcem dziadunia, a Józinek - Babi (i
mieli ciche porozumienie mimo tych klapsów wymierzanych sękatą dłonią?)

[agnieszka_azj]

idomeneo napisała:

> a to nie było tak, że Ignacy G. był ulubieńcem dziadunia, a
Józinek - Babi (i
> mieli ciche porozumienie mimo tych klapsów wymierzanych sękatą
dłonią?)

Dokładnie tak było.

[agnieszka_azj]

patong napisała:

> Czy zastanawiałyście sie kiedyś, dlaczego tak mądra, doswiadczona
i pełna miloś
> ci kobieta nie rozdziela sprawiedliwie swojego uczucia pomiędzy
swoje wnuki? Przykład: ukochana Pyza dla której zawsze Mila ma
serce i ciepło i Tygrysek-traktowany ironicznie i chłodno?

verdana napisała:

> Bo nie jest mądra i pełna milosci...

To nie jest zupełnie tak. Są dzieci, które łatwiej kochać... czy
też może inaczej: którym łatwiej okazywać miłość. Takie przylepki,
które mają w sobie coś takiego, że wszystkim serce mięknie, a które
równocześnie same o te objawy miłości zabiegają. Taka była Pyza.
Sa też dzieci trudne - zamniete w sobie, nieprzystępne, zbuntowane.
Takie dzieci się kocha, ale nie zawsze lubi.

dlaczego Mila dziwi się, gdy młodsza wnuczka chwyta
> ja za rekę podczas Wigilii, bo była pewna, że to dłoń Róży?

Dlatego, że było to zachowanie dla Tygryska nietypowe.

Co to w ogóle znaczy: sprawiedliwy rozdział miłości? Miłości się
nie dzieli, a każde dziecko kocha się inaczej.

[verdana]

Czlek madry wie, ze jak się dziecka nie lubi, to wynikają z tego
same klopoty. I tak prawde mowiąc, nie było za co małego Tygrysa nie
lubić. Sympatyczny, normalny dzieciak, stopniowo odsuwany na
margines przez rodzinę - dopiero wtedy zaczyna sprawiać kłopoty.
Czyli - samospełniajace się proroctwo.
I Tygrysa rodzina tak naprawde nie lubila tylko za podobieństwo do
ojca - a to już woła o pomstę do nieba.

[patong]

Właśnie, za podobieństwo do ojca. Ile razy pojawia się w powieściach motyw oczu Tygryska, które zawsze przywołują wspomnienie Janusza Pyziaka wywołujące niechęć wśród członków rodziny. Niesprawiedliwe. Tę swoją uwagę mogłabym dodać do tematu "Irytacje".

[agnieszka_azj]

patong napisała:

> Właśnie, za podobieństwo do ojca. Ile razy pojawia się w
powieściach motyw oczu
> Tygryska, które zawsze przywołują wspomnienie Janusza Pyziaka
wywołujące niech
> ęć wśród członków rodziny. Niesprawiedliwe.

Mam znajomą, która rozwiodła się z mężem (m.in. z powodu jego
ekscesów alkoholowych) i sama wychowuje dwi córki. Jedna z nich to
tzw. "skóra zdarta z ojca".
Owa zajoma zwierzyła mi się kiedyś, że obie córki jak to nastolatki
buntują jej się na rozmaite rzeczy i czasem dochodzi między nimi do
awantur. Ta podobna do ojca zaczyna wtedy się zachowywać zupełnie
jak on - ta sama gestylulacja, ton i czasem sformułowania plus
spojrzenie. Wracają wtedy wsppomnienia najgorszych momentów w ich
małżeństwie.
Matka stwierdziła z zażenowaniem, że ją to dodatkowo wkurza i w
związku z tym, ma do tej córki zdecydowanie mniej cierpliwości i
wyrozumiałości niż do drugiej. Mimo że obie kocha nad życie.
Nie mowię, że to dobrze, ale tak bywa.
Moja znajoma chodzi na terapię - może Gabrieli też by się to
przydało ;-)

[mama_kotula]

agnieszka_azj napisała:
Ta podobna do ojca zaczyna wtedy się zachowywać zupełnie
> jak on - ta sama gestylulacja, ton i czasem sformułowania plus
> spojrzenie. Wracają wtedy wsppomnienia najgorszych momentów w ich
> małżeństwie.

Mój syn czasem - jak się zdenerwuje - ma spojrzenie identyczne jak jego ojciec. Taką - niestety - wręcz nienawistną złość w oczach.
Faktycznie wszystko wraca. I boli. Łapię się na tym, że wtedy obserwuję jego dłonie i mimowolnie odruchowo odsuwam się na bezpieczną odległość.

Ale nie dałabym w życiu dziecku odczuć tego, że sprawia mi dyskomfort to, że jest podobne do ojca. Przecież to - na litość boską - nie jest jego wina.

[agnieszka_azj]

mama_kotula napisała:

> Ale nie dałabym w życiu dziecku odczuć tego, że sprawia mi
dyskomfort to, że jest podobne do ojca. Przecież to - na litość
boską - nie jest jego wina.
>

Borejkom też się wydawało, że nie dają jej tego odczuć. W końcu te
wszystkie uwagi były wygłaszane wtedy, kiedy Tygrys nie słyszał (a
przynajmniej tak im sie wydawało ;-)

[emae]

Bardzo ciężko rozdzielić uczucia sprawiedliwie - to są uczucia, coś, co nie do
końca od nas zależy. Może nawet wcale. Babi stara się być dla obu wnuczek równie
czuła i kochająca - jest o tym sporo w "Noelce".

Laura była jednak trudnym dzieckiem. Właściwie,zepsutym. Kłamała, robiła różne
mniejszego i większego kalibru przekręty... A oni nie umieli sobie z nią
poradzić. Tylko płakali lub narzekali. Ale z miłością ;)

[verdana]

Nie - poczatkowo wcale nie była zepsuta, tylko zwyczajna. Problem
własnie w tym, ze MM - i za nią rodzina Borejkow - dostrzega
normalne dziecinne przywary jako "zepsucie". Co gorsza, nawet zalety
(szukanie ojca) dostrzega jako zepsucie, bo jedynym prawem
obowiązującym dziecko jest 100% lojalność wobec matki.
Z miloscia? Czy jest miłością ukrywanie przed szukajacym dzieckiem
informacji o ojcu? Dokuczanie w czasie Wigilii (dla mnie w ogole nie
do pojęcia)?

[sowca]

Kto niby dokuczał Laurze w Wigilię?

[verdana]

W czasie Wigilii wypominali Tygrysowi, ze sie miga i nie umie czytać
(w domysle - tak dobrze, jak starsza siostra).
Swietny czas na wypominanie dziecku czegokolwiek.

[mmaupa]

No ale Tygrys rzeczywiscie sie migal, bo wiemy wszyscy, ze umial czytac
doskonale (o ropuszkach). Tygrys sam wolal poudawac analfabete, zeby mu nie
kazali czytac tych wszystkich nudziarstw. Nie odbieralabym tego komentarza jako
probe pognebienia Laury, tylko jako proste stwierdzenie faktu.

Zgadzam sie z agnieszka_azj, ze czasem kogos sie kocha, ale nie bardzo go lubi.
Kocha sie, bo tak trzeba, ale do lubienia czlowiek sie nie potrafi zmusic.

[verdana]

Taak... ale jestem zdecydowanie przeciwna stwierdzaniu takich faktów
akurat przy wigilijnej wieczerzy. To pora, gdy - szczegolnie dzieci,
nie powinny być oceniane i ganione.

[agnieszka_azj]

mmaupa napisała:
>
> Zgadzam sie z agnieszka_azj, ze czasem kogos sie kocha, ale nie
bardzo go lubi.
> Kocha sie, bo tak trzeba, ale do lubienia czlowiek sie nie
potrafi zmusic.
>

Kocha się bo się kocha, a nie dlatego, ze tak trzeba. Co nie
zmienia faktu, ze osoba kochana może być momentami trudna do
lubienia, wręcz wkurzająca i wtedy bardziej to człowieka dotyka niż
podobne zachowanie osoby nam obojetnej.

A komentarze w Wigilię... One nie były złośliwe i z
chęcią "przywalenia", ale trudno nie zauważyć, że dziecko, które
już chodzi do szkoły, umie czytać tylko mu się nie chce. Na tym
etapie odbierałam jej jeszcze jako żartobliwe "przygadywanie" ;-)

[verdana]

A wiesz, ze ja już nie - bo to juz bylo porownywanie dzieci na
niekorzyść jednego z nich. Zabieg, ktorego nie znoszę i który zwykle
żle się kończy...

[mmaupa]

Chyba to oczywiste, ze starsza o dwa (?) lata siostra lepiej czyta od
pierwszoklasistki. Przygadywanie dotyczylo ewidentnego lenistwa Tygrysa, nie jej
umiejetnosci na tle Pyzy.

Porownywanie dzieci o ktorym Ty piszesz wyraznie widac natomiast w przypadku
rownolatkow - IG i Jozinka.

Co do kochania - czesc mojej rodziny (szczegolnie pewna wrednawa ciotke) kocham
bo trzeba, bo rodziny sie nie wybiera, kocham z przyzwyczajenia po prostu. Nie
kocham jej dla samego kochania - mimo ze bardzo bym chciala.

[sowca]

Ja nie odebrałam tej uwagi jako krytykę. Raczej jako żart. Na tej
samej zasadzie, co Pyza mówi Patrycji, że jest zbyt żarłoczna (nie
pamiętam dokładnie, ale szlo to mniej więcej tak: "Jestem na to zbyt
młoda... i zbyt piękna. I zdecydowanie zbyt... " Pyza: "Żarłoczna".)
Nie widzę nic złego w lekkim przekomarzaniu się przy stole
wigilijnym. Czy naprawde nie można być sobą przy stole? Zwłaszcza że
uwaga była luźna, niewinna... nie popadajmy w przesadę, że Tygrysowi
słowa nie można powiedzieć, nawet w żartach. Zwłaszcza że mala
naprawdę się w tej sytuacji migała od czytania i kłamała, że nie
umie czytać.

[verdana]

Toteż nie wypominam dzieciom lenistwa przy wigilijnym stole. Ani
nikomu innemu.

[emae]

> W czasie Wigilii wypominali Tygrysowi, ze sie miga i nie umie czytać
> (w domysle - tak dobrze, jak starsza siostra).
> Swietny czas na wypominanie dziecku czegokolwiek.

Nie wydaje ci się, że to był żart? Tam jest chyba napisane, że po chwili
wzruszenia wszyscy naraz zaczęli rzucać żartobliwe uwagi... Przenigdy nie
odebrałam tego jako dokuczania, nawet gdy byłam w wieku zbliżonym do Laury.

Nikt też nie powiedział, że Laura nie umie czytać. Tylko że umie, a udaje, że
nie umie.

Naprawdę, jak ktoś chce znaleźć dziurę w całym, to znajdzie.

[tygrys2112]

> Nie - poczatkowo wcale nie była zepsuta, tylko zwyczajna. Problem
> własnie w tym, ze MM - i za nią rodzina Borejkow - dostrzega
> normalne dziecinne przywary jako "zepsucie". Co gorsza, nawet
zalety
> (szukanie ojca) dostrzega jako zepsucie, bo jedynym prawem
> obowiązującym dziecko jest 100% lojalność wobec matki.
> Z miloscia? Czy jest miłością ukrywanie przed szukajacym dzieckiem
> informacji o ojcu? Dokuczanie w czasie Wigilii (dla mnie w ogole
nie
> do pojęcia)?

Na początku pewne rzeczy odbierałam nie jako krytykę Laury. Moim
zdaniem to jej upodobanie do makao, ten żart z białą różą miały swój
koloryt i były zabawne. Nie podobają mi się natomiast miejsca w
Tygrysie i Róży, gdzie każde zachowanie Tygrysa jest traktowane jako
złe. Ok, te opowieści o straszliwej rodzinie nie były w porządku,
ale tam całe zachowanie jest pokazane jako nie na miejscu. Właśnie
to szukanie ojca, coś zupełnie naturalnego chyba, jest pokazane jako
nie fair wobec matki. Na początku jest też uwaga, że użalanie zawsze
jej pomagało. No i co w tym złego? Ja myślę, że czasem zdanie sobie
sprawę z tego co jest przykre, wypłakanie czegoś lub właśnie wylanie
goryczy i pozwalanie sobie na smutne myśli, może być lepsze od
robienia dobrej miny do złej gry i udawania szczęśliwego. Jeśli się
oszukujemy, że jesteśmy szczęsliwi, jak to robi Gabriela, to nie
rozwiązujemy problemu tylko go chowamy. A jeśli damy upust tym
smutnym rzeczom, które w nas są, to one stają się mniej smutne, bo
dotykamy sedna. razi mnie to ciągłe pochwalanie postawy - zawsze
pokazuj, że jest super i nigdy nie okazuj słabości.

[bupu]

Tam zepsuta, na początku była całkiem normalnym dzieckiem. Ale ponieważ była
napiętnowana urodą odziedziczoną po tatusiu, miała przerąbane w tym uroczym
borejkowskim gniazdku cnoty i prawości. Zwróć uwagę że gdy tylko Laura zrobi coś
nie tak, zawsze ktoś musi wyjechać z uwagą o jej podobieństwie do Pyziaka.

Jedną ze scen, które przyprawiają mnie nieodmiennie o zgrzyt zębów jest ten
fragment "Pulpecji" gdy Laura wtyka śpiącej Idzie różę w ręce. Nic strasznego,
zwyczajny dziecięcy psikus, i całkiem normalna dziecięca reakcja Tygrysa kiedy
sie autorstwo figla wydało. Tymczasem Gabriela doznaje załamania i zaczyna
chlipac, cytuję:

"Pyza nigdy nie posuwa się do kłamstwa. A Laura-i owszem... Tak jak jej ojciec."

No przepraszam, ale świętej Gabrieli aureola chyba za mocno skronie ścisnęła, bo
kobieta bredzi.

Dodaj do tego okrutnie niekonsekwentne wychowanie przez Gabę (patrz słynna
sprawa z defraudacją składek klasowych, za którą Tygrys nie został ukarany).
Dodaj kwestię ojca który zniknął i o którym nikt nie chce mówić, a wszyscy
traktują w dodatku całkiem naturalną cheć Laury by się o nim czegoś dowiedzieć
prawie jak zbrodnię, dokonywaną przez Okrutnego Pyziakopodobnego Tygrysa na
Świętej Gabrieli. Dodaj na koniec niezależny od zawsze charakter Laury i
otrzymasz mieszankę dość wybuchową.

A gdize ona była zepsuta

[sir.vimes]

przed (i PO) defraudacji składek (Nutria i Nerwus)?

Nie przypominam sobie.

[mamalilki]

A mnie i tak najbardziej wkurza kluchowata Pyza, ktora zamiast uczestniczyc w
dzialaniach Laury kompletnie sie odcina. Ona nie ma problemu z tatusiem, tak? Ja
mam dwie siostry i kiedy byl problem z tatusiem to rozwiazywalysmy go razem,
wspierajac sie nawzajem.

[emae]

Bardzo lubię Laurę, to chyba muszę na wstępie zaznaczyć :)

Gdzie i kiedy była zepsuta? Kiedy zdefraudowała składki, to przede wszystkim.
Kiedy nie wracała do domu na czas, zaczepiała ludzi pod kościołem,przebiegła na
czerwonym świetle w pełnym ruchu, zrobiła pobojowisko w kuchni, pyskowała
Natalii, wrzeszczała jak czterolatka w autobusie, ... Fajny dzieciak, ale trudny.

Może spróbujcie spojrzeć na "poszukiwanie ojca" z trochę innej strony. Jaką
Gabriela nie byłaby kiepską matką i nieznośną (?) postacią, jak przykra nie
byłaby atmosfera wokół całej pyziakowej sprawy, to jednak mamy tu do czynienia z
sytuacją, kiedy trzynastolatka nie wraca do domu na noc i nikt nie wie, gdzie
jest. Czy ktoś robi Laurze wyrzuty, że pojechała szukać ojca?

Nie. Nic takiego nie pada z żadnych ust. Kiedy Laura mówi całej rodzinie, że
pojechała do Torunia, dowiedzieć się czegoś o ojcu, najpierw zapada cisza, a
potem ktoś pyta, czy dowiedziała się czegoś.

Borejkowie mają masę pretensji do Laury przed jej ucieczką. O co? O to, że
nazwała matkę harpią, że trzasnęła drzwiami, że pyskowała i zachowywała się
napastliwie podczas kolacji. Drobiazgi :) Kiedy Gabriela skarży się i płacze,
nie mówi o Pyziaku, tylko o pewnym murze między nią a Laurą, o kłopotach między
nimi dwiema.

trzynastolatka mogłaby nie wracać do domu na na noc z bardzo różnych powodów. Aż
strach wyobrażać sobie, z jakich.

Bosz, ja jako

[sir.vimes]

matka , twierdzę, ze spóźnienie się kilkakrotne nie jest żadnym zepsuciem
dziecka. To normalne zachowanie w pewnym wieku.

Zrobiła pobojowisko -owszem - planując dobra zabawę przy GOTOWANIU OBIADY BY
POMÓC MATCE.
Do cholery, jak mozna nie docenić intencji - szczególnie u dziecka, które uważa
się za "trudne" (i nie piję do ciebie tylko do Gaby i Grzegorza)

Pyskowała Natalii - kiedy? Chodzi o ten wyjazd na który pojechała chora? Też bym
pyskowała.



itd itp.

Oprócz składek - IMo do niczego nie mozna się przyczpić - CHOCIAŻ - bardzo
brzydko postapiła wręczając Luckowi prezent kupiony i naszykowany przez Pyzę.


> Kiedy nie wracała do domu na czas, zaczepiała ludzi pod kościołem,przebiegła na
> czerwonym świetle w pełnym ruchu, zrobiła pobojowisko w kuchni, pyskowała
> Natalii, wrzeszczała jak czterolatka w autobusie, ... Fajny dzieciak, ale trudn
> y.
>


No i - Gabriela jak najbardziej mówi o jej podobieństwie do ojca , płacząc w
kuchni."Kłamie jak jej ojciec" czy jakoś tak.



"Kiedy Gabriela sk

arży się i płacze,> nie mówi o Pyziaku, "

[metwoh]

A nie sądzisz,że to bardzo częste zjawisko-wypisać wiarołomnego
małżonka z rodziny. Znam więcej takich przypadków, niż dobrych
relacji po rozwodzie. Mam na myśli raczej znajomych, bo u mnie,
chwała Bogu, w najbliższej rodzinie problemu takiego nie ma.

[sir.vimes]

nie rozumiem jaki związek ma to z z moja wypowiedzią.

[emae]

A nie nie nie. Nie zrozumiałaś mnie. "Kiedy Gabriela skarży się i
płacze", ja miałam na myśli sytuację po ucieczce Laury. Wtedy nikt
nie wie, że Laura pojechała szukać Pyziaka. Chodzi mi o to, że jest
na tym forum tendencja do patrzenia w ten sposób: "toksycznie
Borejkowie potępiają Laurę za to, że pojechała szukać swojego ojca,
co jest przecież zupełnie normalne". Ani to zupełnie normalne nie
jest, że smarkata Laura jedzie gdzieś zupełnie sama i na noc nie
wraca, ani nikt jej przecież nie potępia za to, że pojechała szukać
ojca. Gdyby pojechała do Warszawy na "Upiora w operze", sytuacja
byłaby równie przykra i nienormalna.

Może za bardzo ufam narratorowi... :) Laura wyróżnia się jednak na
tle Borejków, może to jej zaleta, że jest bardziej prawdziwa. Ale
prawdziwy w świecie nieprawdziwych nie może nie być trudnym.

[ginestra]

Pisałyśmy z Emae równocześnie.
Ja myślę dosyć podobnie jak Emae, że to raczej Borejkowie powinni się bardziej
przyłożyć do zrozumienia Laury niż ona do zrozumienia ich - oczywiście słusznie
niepokoją się, że wyjechała bez zapowiedzi, nie wróciła na noc, że się do nich
czasami źle odzywa czy coś. To jak najbardziej poważne sprawy.
Ale rodzic jest rodzicem. Tu rodzic ma się starać bardziej niż dziecko, to on ma
budować pomosty i porozumienie, bez dwóch zdań.
Jeśli zachowanie Laury jest takie czy inne, to właśnie dorosły, przez to, że
jest dorosły, ma pomóc Laurze "rozczytać siebie", ma się dotąd starać, aż Laura
poczuje się zrozumiana, wysłuchana, zaopiekowana, uspokojona w tym co przeżywa,
aż nie będzie musiała uciekać się do skrajnych zachowań typu ucieczka z domu bez
zapowiedzi.

Pamiętam takie książki w stylu "Jak rozmawiać z dziećmi, żeby nas słuchały" i
tam są przykłady z życia sytuacji, w których nawet był straszliwy mur pomiędzy
matką a córką i straszliwa pogarda córki do matki i zero posłuchu, to jednak
wciąż ta matka miała czego się uchwycić. Było coś o tym, że pisała do córki
liściki i zostawiała na wierzchu typu: "dziękuję, że podniosłaś z podłogi ten
papier co tam wczoraj leżał", no nie wiem, takie najbardziej trywialne rzeczy,
za które wydawałoby się, że nie ma po co tej córki chwalić, że te gesty giną w
jakimś ogólnym obrazie tego, że ta córka jest "zła". Mogło się wydawać, że te
liściki na przykład jeszcze bardziej córkę zdenerwują, ale matka to ryzyko
podjęła i pokonała, bo wiedziała, że nie ma w tych liścikach fałszu, że naprawdę
dostrzega, że córka nie jest zła. No i jeszcze inne takie małe, konsekwentne
rzeczy robiła ta matka i w końcu lody stopniały, okazało się jak bardzo ta córka
potrzebowała matki, potrzebowała być dostrzeżona, zrozumiana, zbudowały ten kontakt.
Nie zapomnę też książki Korczaka "Jak kochać dziecko" - to jest naprawdę książka
ponadczasowa i jak dla mnie rewelacyjna. Ja ją czytałam dawno, właściwie to była
jedna z pierwszych książek, którą kupiłam i przeczytałam zaraz po urodzeniu
pierwszej córki, a więc dawno, ale ona ma taką właściwość, że choć się nie
pamięta za bardzo treści, to jakoś idea zapada w człowieka sama. Ja osobiście
lubię takie przesłanie, żeby się nie poddawać, a książka Korczaka właśnie takie
niesie. A więc warto się starać, nie ustawać w wysiłkach, nie czekać, że sprawy
same się rozwiążą.

U tych Borejków też mam nadzieję (może w Sprężynie?) na takie prawdziwe
porozumienie Laury z matką (i może też ojcem?).
Pozdrawiam

[ginestra]

Myślę, że Metwoh pisał raczej ogólnie w temacie.
(w ogóle to trochę pochwaliłyśmy Cię Metwohu na naszym zlocie, że Twoje
wypowiedzi mają już milszą, bardziej "dialogową" formę i lepiej się je czyta ;) )

Wracając do wątku - bardzo to ciekawy temat: "trudne kochanie" dzieci, relacje
po rozwodzie. Osobiście wierzę, że czasem bardzo bywa trudno, że człowiek łapie
się na tym, że podobieństwo dziecka do byłego męża jakoś się narzuca i
przeszkadza i jest to wbrew woli i chęci tego człowieka - ale wydaje mi się, że
jeśli się człowiek na tym łapie, to powinien jak najszybciej coś z tym zrobić.
Tak jak pisała przedpiśczyni wyżej, terapia psychologiczna jest wtedy bardzo
pożądana i jestem przekonana, że też pomocna. Jeśli nie terapia, to na przykład
stała modlitwa albo rozmowy o tym z kimś kto wesprze w wysiłku pokonania tego
oraz sam tenże wysiłek wkładany każdego dnia - w każdym razie ważna jest, moim
zdaniem, niezgoda na to i staranie się, żeby to pokonać, żeby zbliżyć się do
dziecka, poznać jakie jest __ono samo__, docenić je, budować kontakt, akceptować
i tak dalej.

Dziwne to może, ale ja na szczęście nie doświadczyłam tego osobiście. Moje
dzieci są owszem podobne do byłego męża, zwłaszcza o jednej córce można
powiedzieć, że to "skóra zdjęta z ojca". Jednakże mi to nie przeszkadza, a wręcz
jest na plus (kto czytał taki dawniejszy wątek, w którym coś tam o sobie
mówiłam, ten wie, bo to pewnie dlatego tak czuję). Zapewne powinno to być ani na
plus ani na minus, najlepiej gdyby kochać dziecko samo w sobie, takie jakie
jest, ale przecież i w pełnej rodzinie jest się na przykład rozczulonym czy
zadziwionym czy jeszcze inne rzeczy się przeżywa, o różnym zabarwieniu, też
czasem negatywnym, widząc podobieństwo dziecka do męża czy żony, czy do samego
siebie. A więc nie sposób tego podobieństwa nie dostrzegać.

Jeszcze mam taką refleksję, podobną jak Wy, że to podobieństwo jest nie tylko
fizyczne, ale też dotyczy temperamentu, reakcji i zachowań. Ja myślę, że obok
genów (które też determinują w dużym stopniu temperament) ogromną rolę odgrywa
również obserwacja rodziców przez dziecko i nieświadomie różne rzeczy w dziecko
zapadają i potem ono to (też nieświadomie) odtwarza. Tak jak pisała Mama_kotula,
czasem poraża nas to, że dziecko ma taki sam wyraz twarzy w złości jak mąż,
gestykulację czy ucieka się do tych samych odruchów, słów itp. Myślę, że trochę
jest tak, że dziecko jest świadkiem konfliktów i rozmaitych trudnych sytuacji w
domu i potem w konflikcie (na przykład z mamą) "nie chce" być tym słabym i
"woli" być tą osobą, która potrafi drugą stronę zdominować, zakrzyczeć czy na
przykład okazać pogardę, odwrócić się i trzasnąć drzwiami i po prostu odtwarza
te zachowania nieświadomie - dla swojej obrony. Wychowanie dzieci jest bardzo
trudne, według mnie, bo trzeba się ciągle starać i pokonywać to co dla nas
samych trudne. Na przykład, jeśli bardziej naturalne jest dla nas to, żeby się
wycofać, podporządkować, to musimy mimo wszystko tego nie robić i robić to, co
dla nas obce i trudne albo wręcz wyglądające na niewykonalne: być kimś
stanowczym i silnym (nie robić na przykład tak jak Gaba, że uszy po sobie,
popatrzeć z wyrzutem itp., popłakać się, obwinić bez słów lub jakimiś słowami
dziecko i tak zostawić, bo to sprawia, że na jakimś nieświadomym poziomie
dziecko będzie czuło się na wiele lat, do końca życia nawet, jakimś potworem,
kimś kto jest zły, kto nie zasługuje tak naprawdę na dobre rzeczy w życiu, na to
by ktoś go kochał i tak będzie sobie swoje życie organizował, bez prawa do dobra
dla siebie itp. I tak może być - jak wspomniałam - do końca życia, jeśli ten
ktoś się nie połapie w tym w jakimś momencie i nie przepracuje tego). Kiedyś
pani psycholog powiedziała mi też, że jeśli dziecko usiłuje na mamę krzyczeć,
zdominować ją, być taką instancją, która jest nad nią i jej rozkazuje czy coś,
to to zachowanie jest pokazaniem dokładnie tego, że dziecko potrzebuje takiej
właśnie mamy: takiej, która będzie "nad nim" (w tym dobrym sensie), która będzie
stanowcza, silna, będzie potrafiła przejąć kontrolę nad sytuacją, przywołać je
do porządku (nawet krzyknąć, tupnąć, nie pozwolić na coś), która - innymi słowy
- będzie bezpiecznym i stanowczym rodzicem stawiającym granice. I ono jej
pokazuje wtedy dokładny przepis na to!

A więc wychowanie dzieci, to tak naprawdę ciężka praca nad samym sobą,
pokonywanie tego, czego może byśmy nie chcieli wcale pokonywać, bo jest trudne,
ale trzeba. No i uczenie się od dziecka tego jakie ono jest, jakie jest
niepowtarzalne i jak wielką rzeczą jest przebywać z nim i przyjąć je i jego
świat, którym ono czasem samo z siebie chce się dzielić, chce obdarzać nas
zaufaniem, chce coś od nas przyjąć; jak wiele to rodzicowi daje. Jest to też
ciągłe patrzenie wstecz, uczenie się na błędach, rozkminianie różnych sytuacji,
w których się dziecka nie zrozumiało, w którym się zepsuło kontakt, w których
się nie było prawdziwym rodzicem, tylko "kolegą z podwórka" dającym się wciągnąć
w głupie własne zachowania, przyznawanie się do błędów, przepraszanie,
wymaganie też bycia przeproszonym, gdy trzeba, staranie się nade wszystko o
widzenie w dziecku człowieka, wczucie się w nie; poznawanie też prawideł rozwoju
dziecka, żeby wiedzieć co jest na danym etapie nieuchronne, żeby mu na to
pozwolić, być wyrozumiałym dla tych przejawów, a dla jakich nie być. Bardzo
trudna jest też sprawa codziennej rutyny (dla mnie to chyba jest największą
przeszkodą i z tym mi najtrudniej jest sobie radzić), w której wiele rzeczy i
okazji do kontaktu, poznania się, pobycia razem, po prostu ucieka, a zmęczenie i
jakieś codzienne sprawy wprowadzają pewną bylejakość i często mają miejsce takie
rwane rozmowy, pokrzykiwanie, niecierpliwość i potem człowiek myśli, że to
wyszło "nie tak", że chciałoby się gumką to wszystko zetrzeć i zacząć na nowo,
żeby znów była ta chwila, co przeszła, czy ten poranek, i żeby wyszło już tym
razem lepiej. No, ale dobrze jest się odtąd starać, pamiętać, że się miało
zacząć na nowo i zacząć, cenić każdy dzień, bo nie wiadomo ile nam czasu zostało
razem.

Odbiegłam trochę od tematu, ale tak myślę sobie, wracając znów do Jeżycjady, że
tak może być, że ta Gaba jak widziała córkę, to stawał jej przed oczami Janusz i
wracały te wszystkie emocje. Miałam też taką znajomą, która mi się do podobnej
rzeczy przyznała, że też nie potrafi dobrze traktować córki przez to
podobieństwo. Trudno to oceniać - ja wierzę, że można podjąć pracę nad tym, i że
zakończy się ona sukcesem, ale danych nie mam, bo tego nie doświadczyłam. No i
właśnie nie wiem do jakiego stopnia można na uczucia coś poradzić, a do jakiego
nie. Gdybyście znali przykłady takich sukcesów w prawdziwym życiu, to bardzo
chętnie bym przeczytała. Mam takie przekonanie, że wszystko jest możliwe, że
jeśli ktoś nawet nie ma w swoich zasobach tyle miłości i cierpliwości i w ogóle
tego co potrzeba, to może o to prosić "Siłę Wyższą" i przez takie konsekwentne
proszenie i prawdziwe, nie udawane, staranie się dzień po dniu mogą te potrzebne
rzeczy się w nim pojawić. Wiem, że łatwiej napisać, trudniej zrobić, jednakże
może takie przykłady są, że ktoś te bardzo trudne rzeczy pokonał.
Pozdrawiam!