Co się stało z Bebe?

[idomeneo]

ponieważ wcześniejsze wątki brulionowe są już niestety zarchiwizowane, więc
pozwalam sobie założyć nowy. Czytam właśnie od nowa BBB i zaczęłam się
zastanawiać, co się dalej działo z główną bohaterką? O dalszych losach różnych
nieborejkowskich postaci z Jeżycjady trochę wiadomo, Dambo miał swoje
nauczycielskie wejście całkiem niedawno, ale wzmianek o Bebe jakoś nie mogę
sobie przypomnieć.

[anutek115]

Jest wzmianka w nie pomnę jakim tomie, że Dambo ma synka (Bebisia?) i że można
co nieco uszczknąć z lekcji wypytując o niego, oraz że raz przyszła pod szkołę
żona Dama, pani Beata, z maluchem w wózku. I to by było chyba na tyle, żadnych
wzmianek o pracy, wykształceniu czy dalszych losach ja sobie nie przypominam.

[idomeneo]

faktycznie, było coś takiego. Swoją drogą ksywka "Bebe", podobnie jak Anieli,
kojarzyła mi się zawsze z kozą z wiersza (i jeszcze ten Kozio do pary) - a Bebiś
to już naprawdę za wiele.

[anutek115]

Bebe to dosyc logiczne mi się wydawało, od pierwszych liter imienia i nazwiska,
a Bebiś (o ile pamiętam prawidłowo)... to doprawdy nie wiem czemu, moze to po
prostu oznaka, że Bebe jest dobrą matką, nie nazywając dziecięcia Aureliuszem
czy innym Maksymilianem :-), ale z "ksywką", jak trzeba :-).

[dakota77]

Ej, mnie sie bardzo podoba imie Maksymilian:-). Inna rzecz, ze raczej w
zdrobnialej formie.
Bebe- owszem, logiczne jako wziete od pierwszych liter imienia i nazwiska, ale
wciaz brzmi glupio i nie dziwi mnie wcale reakcja Anieli;-). A Bebis moze byc
raz jako "dziecko Bebe", brzmi jako pewnego rodzaju kontynuacja, dwa mozne jako
spolszczona wersja "baby". Spotkalam sie z tego typu okresleniami niemowlecia,
"bejbik" na przyklad.

[idomeneo]

i jeszcze Babi do kompletu. Co do pochodzenia "Bebe" od inicjałów, to logiczne,
ale w takim przypadku chyba "Bebe B." zawierałoby o jedno B. za dużo?

[ready4freddy]

faktycznie cos za duzo tych B, to przeciez ma byc BeBe, vel BB, jak Brigitte
Bardot niemalze :) a Bebis do kitu, niechby to lepiej pisali i akcentowali
bebe', po wlosku to taki bardzo maly maluszek, niemowle.
:)

[kaliope3]

A czy po włosku malutka dziewczynka to czasem nie "bimba"?Jak to określenie
pierwszy razu gdzieś usłyszałam to mało nie padałam takie udane

[ready4freddy]

wloski ma to do siebie, ze na kazda rzecz ma sto tysiecy fajnych okreslen :)
tak, bimba to dziecko-dziewczynka, bimbo to chlopczyk. analogicznie
bambina/bambino, chociaz bambino to raczej ogolnie dziecko, a bambina to
precyzyjnie dziewczynka. a bebe' z akcentowanym e (niestety nigdy nie wiem w
ktora strone jest kiedy akcent - tak to jest, jak sie jezyka uczysz na zywo :)
to niemowle. dziewczynka to jeszcze fanciulla :)

[nioszka]

czy to ostatnie się czyta miękko czy raczej cz? :D
a włoski w ogóle jest piękny w brzmieniu, szkoda ze jakoś nie chce mi wejść do
głowy :P ale wyborcza nasza ukochana ma dołączać jakieś płytki i słowniki w
następnym tygodniu, może się uda znów zmobilizować :)

[ready4freddy]

a to juz zalezy, jaka ona jest, ta fanciulla - mniej lub bardziej miekko ;)))
zarty zartami, a czyta sie pol na pol, tzn jako cz, ale troche bardziej miekkie
niz by to byl w polskim "cziu". o.
masz ci los, mamie mojej uciekl dzisiaj hiszpanski dla mnie. tzn, jeden juz
mam.. zeby tylko czas znalezc, carramba :)

[nioszka]

no właśnie, ja gromadzę te płytki z konwersacjami czy słownikami, głównie
angielski, a uczyć się nie mam czasu (bo komp mam tylko w pracy, ale bez
głośników, zresztą o robieniu czegoś w pracy poza pracą to ja mogę teraz przez
cały sezon tradycyjnie zapomnieć, teraz wyjątkowo siedzę u bratowej) ale póki to
jest jako dodatek do gazety, w miarę tani (1,5 czy 2,5zl), kupuję. Inna rzecz to
jakość tych kursow...
Mam taki jeden z włoskiego, był w Dzienniku w grudniu zeszłego roku, do
sluchania na cd znaczy w formacie mp3+książeczka z dialogami i słówkami. Dobre
jak się idzie spać, wystarczy sluchać i zapamiętywać :D

[kaliope3]

Dzięki za wyjaśnienie!
Zawsze się chciałam uczyć włoskiego, ale jakoś jak przychodziło co do czego to
wychodziło na to że trza sobie najpierw utrwalić języki jakoby znane a nie
rzucać się na nowy.I tak to się rozmywało.A włoski to podobno język,którego
dosyć szybko można się nauczyć do pewnego poziomu.Tak mi mówił ktoś,kto się
uczył.Jedno jest pewne-jak byłam parę razy we Włoszech i starałam się wydukać
coś po włosku to reakcje zawsze byłe entuzjastyczne.Oni się chyba bardzo
cieszyli,że ktoś się stara mówić w ich języku.Bardzo miło to wspominam

[ready4freddy]

"włoski to podobno język,którego dosyć szybko można się nauczyć do pewnego
poziomu." - potwierdzam, mam identyczne doswiadczenia. do pewnego momentu idzie
bardzo szybko, i to jest moment stosunkowo zaawansowany, tzn. mowisz juz
naprawde plynnie. natomiast jesli chcesz zglebic wszelkie niuanse, to juz gorsza
sprawa, bo robi sie skomplikowanie. ale mysle, ze najlepiej na ten temat wypowie
sie Ginestra - mozemy prosic o opinie? :)

[ginestra]

Dzięki za miłe wywołanie :)
No właśnie, ja uczyłam się w sposób dokładnie odwrotny niż Ready4freddy, bo nie
"w pełnym zanurzeniu", tylko bardziej akademicko.
Zaczęłam się uczyć włoskiego dopiero na studiach. Pamiętam, że kiedy
dowiedziałam się o tym, że dostałam się na studia to bardzo się cieszyłam, a
jednocześnie byłam dość zaniepokojona jak sobie poradzę, bo po włosku znałam
tylko słowa takie jak "Buon giorno" albo "pizza" (pamiętam, że z ciekawości
usiłowałam przeczytać włoski komunikat na opakowaniu chusteczek nawilżających
dla niemowlęcia i do dziś nie zapomnę swojego zafrapowania tym, że nie wiem jak
to się wszystko wymawia, ale tej etykiety nauczyłam się na pamięć z takiej po
prostu nadgorliwości a trochę przez wielokrotne czytanie jej - chcę powiedzieć,
że język ten brzmiał naprawdę obco). W kontekście studiów usłyszałam taki
przekaz, że już od drugiego roku wszystkie wykłady (jak również ćwiczenia, te
które są możliwe) będą prowadzone po włosku i także po włosku będę zdawała
egzaminy na drugim roku. A więc uznałam, że "tak mnie nauczą", że będzie to
możliwe. I w istocie było! Tak się stało, że już na drugim roku język ten był
dla mnie na tyle przejrzysty, że można było słuchać tych wykładów i notować,
czytać mnóstwo kserówek i książek, np. do historii Włoch, a także uczyć się z
nich do egzaminu (ze słownikiem oczywiście). Ale to dlatego, że na pierwszym
roku mieliśmy naprawdę bardzo dużo godzin przedmiotu PNJW (= praktyczna nauka
języka włoskiego) z różnymi nauczycielami. Przede wszystkim wałkowaliśmy
gramatykę i robiliśmy naprawdę mnóstwo ćwiczeń. Słówek to każdy uczył się
bardziej na własną rękę, ale oczywiście tak, żeby i te wymagania lekcyjne
spełnić. Acha, zapomniałam o bardzo, ale to bardzo mnie (i wielu moich kolegów)
mobilizującym czynniku jakim byli nasi koledzy z roku stanowiący grupę
zaawansowaną. Oni dostali się na studia zdając egzamin wstępny z włoskiego. PNJW
mieli osobne, a więc spotykaliśmy się na innych wykładach i ćwiczeniach. Na roku
było ok. 50 osób, z czego po pierwszym roku bardzo dużo się wykruszyło. No i
tych zaawansowanych ciągle pytaliśmy o różne sprawy i chętnie pomagali.
Wiedzieliśmy, że na drugim roku będziemy mieli wiele ćwiczeń razem (i tak się
stało) - z tym, że oni i tak byli lepsi, ale był na tych zajęciach, dzięki ich
obecności, bardzo fajny "ferment", który sprzyjał nauce.

Zboczyłam z tematu, ale chciałam powiedzieć o samym języku to, że jak widać
można w dość krótkim czasie dobrze go opanować, ale ważne jest też, żeby spędzać
nad nim ___naprawdę___ wiele godzin i mieć taką "motywację integracyjną", czyli
szukać kontaktu z tym językiem na różne sposoby, z różnych źródeł, łowić uchem
różne słówka (i zapisywać!) itp. A co do tej gramatyki i ortografii, to jest
tak, że rzeczywiście mnóstwa tabel odmian czasowników trzeba się uczyć na pamięć
i dużo to ćwiczyć te operacje na częściach mowy.

Pamiętam, że na tym pierwszym roku mieliśmy bardzo wiele ćwiczeń gramatycznych
mających polecenie: "zamień na liczbę mnogą" albo "zamień na liczbę pojedynczą"
i były to, w miarę realizowania podręcznika, coraz dłuższe teksty. I śmialiśmy
się, że na 5 roku, to będziemy mieli takie wielostronicowe teksty do zamiany na
tę liczbę mnogą. ;) Na szczęście nie spełniło się to, ale generalnie były to
mało lubiane ćwiczenia, bardzo żmudne. :/
W samej gramatyce jest sporo czasów gramatycznych i kilka trybów i one jakby
nakładają się na siebie, ale potem to już się widzi te zależności i jest łatwiej
tworzyć wszelkie wypowiedzi, powstaje taka panorama języka.
Dużo też kłopotów sprawiają przyimki (przyimki łączone z rodzajnikami,
rodzajniki jako takie itp.), których po prostu trzeba się nauczyć, w sensie
gdzie który występuje, bo na wiele rzeczy nie ma reguły. W ogóle ten magiczny
zwrot: "non c'e' una regola" (nie ma reguły) słyszeliśmy podczas studiów bardzo
często. Ale z czasem się tym wszystkim przesiąka.

Natomiast.... również łatwo jest wiele rzeczy z tej gramatyki zapomnieć. [ikona:
rumieniec]. Ja właśnie czuję wielką potrzebę odświeżenia sobie tego wszystkiego
na nowo: rzetelnego przeczytania podręcznika/ów opisującego całą gramatykę,
zrobienia mnóstwa ćwiczeń z kluczem i przeczytania (a najlepiej zapamiętania...)
całej książki stanowiącej zbiór odmian czasowników (ze wskazaniem na odmianę
nieregularnych). Jest to na przykład książka o objętości ok. 230 stron pt.
"Czasowniki włoskie" i zawiera same tylko tabele odmian, maleńkie opisy pod
tabelami gdzieniegdzie plus indeks czasowników na końcu. A więc dobrze by było
mieć to w głowie.
A słownictwo też dobrze by było wzbogacać ciągle i ciągle.

Jeszcze podzielę się tym co wyniosłam z mojej nauki: przy poznawaniu gramatyki
włoskiej (czasy!) warto w ogóle zapomnieć o angielskim, bo to się będzie tylko
myliło, a analogie są pozorne. I jeszcze: nastawić się na ciężką pracę,
pamięciówkę i "rzeźbienie", uzbroić w cierpliwość i myśleć pozytywnie, wierzyć w
efekt, który kiedyś nadejdzie.
Znamienne jest to, że w moim roczniku na studiach znalazły się osoby, które
znały wspaniale angielski i tę znajomość posiadły na placówkach, za granicą,
przebywając tam przez wiele lat, nierzadko od dzieciństwa itp. Było to kilka
osób i właśnie one ___wszystkie___ odpadły po pierwszym roku. Nie potrafiły (nie
lubiły?/ nie mogły?) uczyć się metodą tych mozolnych ćwiczeń i zgłębiania
gramatyki z książek itp. Może gdyby były we Włoszech to tak, ale na tych
studiach jednak wymagana była taka ścisła, książkowa wiedza, więc nie poradziły
sobie.

Ja mam aktualnie mało kontaktu z żywym językiem, stąd moją bolączką jest wciąż
zbyt mały zasób słów z codziennego życia, ale oglądam czasem włoską telewizję.
Natomiast ze studiów została mi wielka łatwość czytania tekstów na przykład
bardziej refleksyjnych, dotyczących literatury, psychologii, religii, życia
ludzi, różnych historii itp. Czytanie - jak w nauce każdego języka, dużo daje
dla biegłości, a w przypadku włoskiego jest zwłaszcza cenne (tak myślę), bo dość
___szybko___ odczuwa się to, że się go rozumie, że jest przyjemny w czytaniu, a
nawet podobny do polskiego, jeśli chodzi o składnię. Zwłaszcza dobrze widać to
na tle angielskiego, który jest językiem pozycyjnym i ma zupełnie inną składnię.
A włoski wydaje się w czytaniu (i słuchaniu) podobny do polskiego i jakoś
swojski. No i jest bardzo ładny, nie tylko melodyjny, ale też czasem daje wręcz
wiele wzruszeń podczas czytania, w tym sensie, że człowiek dziwi się (i nie może
nadziwić) jego pięknu i "duchowi" tego języka.

To tak pokrótce ;)
Pozdrawiam!

o t językowy

[kaliope3]

Ginestro-pięknie przybliżyłaś temat!Mi włoski brzmi jakoś tak,jak śpiewanie,czy
coś.Wiem,że to naiwne,ale tak to odbieram i zawsze bardzo chciałam poznać ten
język,ale nie wiem kiedy sie za niego w końcu wezmę.We Wrocławiu-przynajmniej do
niedawna-był z tym problem.Na uniwersytecie zawieszono zajęcia na italianistyce
bo podobno nie było komu poprowadzić katedry.Nie wiem,może już sie coś
zmieniło.Z kursami w szkołach prywatnych to jeśli chodzi o włoski też jakoś nie
za ciekawie,native spikerów jak na lekarstwo i poziom ogólnie nie najwyższy.Ja
właśnie skończyłam kurs francuskiego(poziom podstawowy),no bo się kurs skończył
i kolejny już raz przekonuję się że nie jestem się w stanie tak trudnego języka
nauczyć.Już drugi raz próbowałam i po prostu nie przeskoczę pewnej granicy.Nie
wiem na czym to polega,że angielski wchodzi jakby sam,wystarczy poświęcić mu
minimum czasu,z niemieckiego zasady gramatyki i nawet sporo słownictwa pomimo
kilkunastoletniej już przerwy wciąż w głowie siedzą, a z francuskim ani w
ząb.Pocieszam się,że może włoski,jak się za niego wezmę,lepiej mi
pójdzie.Ciekawe na czym to polega,że jednym lepiej "wchodzi"angielski a drugim
np francuski?

[ginestra]

Witaj Kaliope, dzięki za miłe słowa. Zdziwiło mnie, że we Wrocławiu jest
niewielkie zainteresowanie włoskim (np. na uniwersytecie) - pewnie i w Warszawie
też, nie znam szczegółów, ale może to taki trend, że ludzie wybierają języki, z
którymi mogą w większym stopniu związać swoją przyszłość ekonomicznie?
Tak myślę, że jeśli masz do tego języka jakiś pociąg, to warto w jakimś momencie
spróbować - a nuż nauka będzie wchodziła do głowy lepiej niż np. w przypadku
francuskiego? Na pewno we włoskim (vs francuski) dużą zaletą jest łatwa wymowa,
co sprzyja też nauce poprzez słuchanie, bo te słowa się słyszy oddzielnie, nie
zlewają się, nie trzeba się wiele domyślać.
Na forum jest bardzo wiele osób (jak się zorientowałam) dobrze znających
francuski - może one powiedzą jaka może być trudność w nauce tego języka? A może
po prostu - jak mówi obiegowa opinia - język musi się jakoś podobać, żeby się go
łatwiej było uczyć, żeby się go uczyć "sercem". Czyli to może być indywidualna
sprawa. Ja kiedyś uczyłam się francuskiego, bardzo dawno temu na kursie i też
nie za wiele wyniosłam z niego, ale moim zdaniem metoda była zupełnie nie
pasująca do mnie. Ja mam taki umysł i styl, że wszystko muszę przeanalizować,
"zobaczyć", rozpisać, znać każdą regułkę i to potem składać w wypowiedzi.
Natomiast ten kurs przewidywał "pełne zanurzenie" - od pierwszej lekcji ani
słowa po polsku, każda lekcja oparta była na słuchaniu dialogu, uczenia się go w
parach na pamięć i odgrywania przez wszystkich. Tablica używana była w stopniu
znikomym, tudzież podręcznik - zadawane były ćwiczenia, ale wykonywałam je "na
domysł" - podręcznik i ćwiczenia były całkowicie po francusku. I tak od poziomu
podstawowego wyżej. Uczyłam się tak dwa lata, potem wyjechałam po maturze do
Anglii, więc przerwałam tę naukę. Jednakże i tak nie dawała mi o na poczucia, że
coś umiem, pewności siebie, umiejętności sklecenia jakichś wypowiedzi innych niż
te nauczone na pamięć dialogi. Potem i tak wszystko mi się dokumentnie mieszało.
Tak więc - w przypadku kursów - to może być kwestia tego, żeby znaleźć
odpowiednią dla siebie metodę.

Jeśli chodzi o alternatywę dla kursów, to na pewno jest wykonalne uczyć się
samemu (jeśli ktoś ma taką osobowość samouka i jakąś taką wewnętrzną siłę, która
go popycha, żeby "naprawdę" nauczyć się tego języka). Miałam na studiach
koleżankę, w grupie zaawansowanej, która właśnie sama nauczyła się włoskiego: od
jakiegoś momentu zaczęła cierpliwie studiować podręczniki, robić setki ćwiczeń i
słuchać włoskiej telewizji. Cały czas miała na uwadze dostanie się na
italianistykę. No i ona po paru latach, na jakiś czas przed tymi egzaminami
wstępnymi, wystarała się o prywatne lekcje z taką znaną (nie żyjącą już) autorką
podręczników do włoskiego Danielą Zawadzką, żeby uporządkować wiedzę. Mówiła mi,
że pani Zawadzka była pod wielkim wrażeniem jej wiedzy i umiejętności, i że te
lekcje wniosły takie tylko ogólne uporządkowanie, a poprawianie błędów było dość
kosmetyczne. A więc można i tak. Druga koleżanka też tak się nauczyła, jako
samouk, tylko zaczęła w dzieciństwie pod wpływem serialu Królowa Bona. :)

Co do bycia samoukiem i uczenia się języka w ogóle, to powiem tak: jest taki
mit, że małe dzieci (w rodzinach dwujęzycznych na przykład) tak jakoś
zdumiewająco szybko uczą się obcego języka. Jednakże przestaje to dziwić, jeśli
zdamy sobie sprawę z tego ile godzin poświęcają one na tę naukę - nauką tą jest
całe ich życie, nawet noworodki są zanurzone w języku kiedy nie śpią, dzieci są
też poprawiane i korygowane przez rodziców (tak jak my poprawiamy dziecko, które
powie np. "boję się piesa", a my nie myśląc wcale, odruchowo powiemy "psa").
Również rodzice uczą, powtórzą ze dwa razy czasem, żeby dziecko zrozumiało,
opowiadają o świecie, opowiadają bajki, bawią się z dzieckiem. A więc jest to
nauka. Przez 2 lata jest to ok. 6000 godzin, gdzieś to czytałam. Owszem, umysł
dziecka jest chłonniejszy i plastyczniejszy może, ale my też poświęciwszy nauce
języka uczciwie ze 6000 godzin (albo z 10000 - co jeszcze lepiej), to na pewno
będziemy posługiwali się nim biegle. Pewnie różnica jest w naszych zdolnościach,
ale biegłość można wypracować.

To tak trochę na szybko odpisuję.
Pozdrawiam bardzo serdecznie!

[tiula]

Czyli studiowałaś we Włoszech? Można wiedzieć na jakiej uczelni w
jakim mieście? Piszesz ze na drugim roku wszystko było po włosku, a
na pierwszym? Po angielsku tak? Nie mieszalo Ci się? I jak się
dostałaś na studia skoro jak móisz nie bardzo znałaś ten język?
Bradzo Cię proszę o kontakt [e-mail] Pozdrawiam ;)

OT - studia

[ginestra]

tiula napisała:

> Czyli studiowałaś we Włoszech? Można wiedzieć na jakiej uczelni w
> jakim mieście? Piszesz ze na drugim roku wszystko było po włosku, a
> na pierwszym? Po angielsku tak? Nie mieszalo Ci się? I jak się
> dostałaś na studia skoro jak móisz nie bardzo znałaś ten język?
> Bradzo Cię proszę o kontakt [e-mail] Pozdrawiam ;)

Hej Tiulo!
Przepraszam, że tak późno odpisuję, ale ten wątek jakoś mi umknął gdy
sprawdzałam co nowego kto dopisał i dopiero teraz zobaczyłam Twój wpis..!
Strasznie się skonfundowałam.

A więc już odpowiadam na temat studiów. Nie wiem czy to tak zabrzmiało, gdy
pisałam, że to za granicą, ale nie, nie - to było w Polsce. :)
Konkretnie w Warszawie, na UW. Nie wiem jak jest teraz w programie studiów, ja
zaczynałam je na początku lat 90'tych. Wówczas nabór na ten wydział odbywał się
co 2 lata, tak więc było bardzo kameralnie. A więc jak byłam na pierwszym roku,
to uczył się z nami trzeci i piąty, a rok później tylko drugi i czwarty. I tak
dalej. Na moim pierwszym roku studiów było ok. 50 osób, a potem trochę ubyło, z
różnych przyczyn, a więc zostało jeszcze mniej. (Te dwa lata wyżej studiowały ze
mną słynne późniejsze gwiazdy TV - Kinga Rusin i Hanna Lis, tzn. obecnie Lis, a
wtedy nie. Nie znałyśmy się, ale widywałam je na korytarzu czy przy xero itp.)
A wracając do tematu językowego. Otóż na pierwszym roku mieliśmy wykłady z
teorii literatury, historii Włoch i innych podobnych po polsku, a przy tym były
zajęcia z praktycznej nauki języka włoskiego, codziennie po parę godzin, każde
zajęcia z innym wykładowcą. Było to fajne, bo każdy miał swój styl uczenia i na
co innego kładł nacisk, ale najbardziej to "piłowaliśmy" gramatykę. Egzaminy na
koniec pierwszego roku były po polsku, a z włoskiego oczywiście coś w stylu
testu. A na drugim roku, kiedy zaczęliśmy w październiku rok akademicki, to
zajęcia z np. historii Włoch, literatury, gramatyki opisowej itp. były po
włosku. Praktyczna nauka włoskiego kontynuowana była w kształcie takim, jaki
chciał wykładowca (nie sposób było uniknąć jakichś wstawek polskiego przy
tłumaczeniu gramatyki czy robieniu ćwiczeń, ale ogólnie starali się jak
najwięcej mówić i wymagać mówienia po włosku). Mieliśmy też native speaker'ów.
Lektury też były wyznaczane do przeczytania po włosku i książki, z których się
uczyliśmy do egzaminów też. Egzaminy na koniec drugiego roku były już po włosku
i tak do końca studiów.
A więc tak to wyglądało.

Nie wiem czy pomogłam, pewnie niezbyt, bo domyślam się, że chciałaś wiedzieć jak
by to było studiować np. we Włoszech i tam się dopiero tego języka uczyć.
Niestety nie znam nikogo, kto by taką drogę przeszedł. Wydaje mi się, że tam
nabór jest taki, że już trzeba znać język na wejście. :(

W razie czego pisz na gazetowego maila. :)
Pozdrawiam serdecznie!

[lezbobimbo]

ready4freddy napisał:
> wloski ma to do siebie, ze na kazda rzecz ma sto tysiecy fajnych
>okreslen :) tak, bimba to dziecko-dziewczynka, bimbo to chlopczyk.

:)))) No prosze, jakich to ciekawych rzeczy sie dowiaduje tutaj :)
Aczkolczyk zaznaczam, ze Wasza oddana lezbo to bimbo amerykanskie,
nie wloskie :)

Freddy, a powiedz jeszcze, czy taka "ragazza" to obrazliwe czy mile?
:)

[mmoni]

Ja miałam taką teorię wyniesioną ze słuchania muzyki włoskojęzycznej, że
"ragazza" to w muzyce pop, a "fanciulla" to w operze. Ciekawe, czy osoby
naprawdę znające włoski to potwierdzą ;-)

[ready4freddy]

nieglupie :) faktycznie, ragazza brzmi jak z piosenek (synth) pop z lat 80tych
:) a fanciulla.. hmmm, dla mnie to raczej cos z bajki (o wrozkach i zakletych
ksiezniczkach), ale moze byc i opera - czy sa opery o zakletych wrozkach?

[idomeneo]

ready4freddy napisał:

> a fanciulla.. hmmm, dla mnie to raczej cos z bajki (o wrozkach i
> zakletych ksiezniczkach), ale moze byc i opera - czy sa opery o
> zakletych wrozkach?

"Czarodziejski flet" jest baśniowo-księżniczkowy, ale libretto jest po
niemiecku, więc się nie liczy. No i znam purystów, którzy się upierają, że
Singspiel to nie jest opera.

[mmoni]

Jest "Kopciuszek" Rossiniego. No i jest co prawda nie o wróżkach, ale taki
więcej operowy spaghetti-western, "La Fanciulla del West" Pucciniego.

[ready4freddy]

o masz, to ja sie koniecznie musze wybrac do opery kiedys :)
a kopciuszek to cenerentola, od cenere=popiol. taka popielniczka troche :D

[ready4freddy]

ragazza to po prostu dziewczyna, zupelnie neutralne slowo :) mile i neutralne :)
ragazzo - chlopak, ragazza - dziewczyna. a ragazzi w liczbie mnogiej to jak
"guys", kiedy mowisz do grupy ludzi, niezaleznie od plci (tzn. w wolaczu wtedy
jest :), a takze... hmmm, chyba "mlodziez" bedzie najodpowiedniejszym slowem.
starsze dzieci. "estate ragazzi" to nasze firmowe wyjazdy dla potomstwa w wieku
kolonijnym, na ten przyklad.

no jasne, ze amerykanskie, ja to wiedzialem od razu :) ostatnio mielismy niezly
ubaw z moja kumpelka z Hameryki, ktora sluzbowo zjechala tutaj "do mnie", gdyz
mianowicie moj drink nazywal sie wlasnie bimbo, i to o takie amerykanskie
chodzilo :D nawiasem mowiac niezly, tyle tylko, ze nuta lisci i ogonka z
truskawki byla nieco zbyt wyrazna, jak na moj gust :DDD
bylebys tylko nie byla Bambi, to wszystko ok :D

[nioszka]

aha czyli idzie to tak: bebe'-bimba-faciulla-ragazza-donna? czy pomiędzy ragazzą
a donna jest cos jeszcze?:D
swoja drogą to podobieństwo rzeczowników(ragazzo/ragazza, zio/zia i pewnie
jakieś inne też) z jednej strony może pomoc, z drugiej przynieść pewnie jakąś
wpadkę?

[ready4freddy]

no chyba tak to idzie (w zyciu sie nad tym nie zastanawialem, i nie wiem, czy
bebe' odnosi sie do obu plci... plec dziecka najlatwiej poznac po "fiochetto",
takim.. stroiku (???) przypinanym do drzwi domu, gdzie urodzilo sie jakies
malenstwo - niebieski to chlopiec, rozowy - dziewczynka :) ale ta granica
bimba/fanciulla/ragazza to strasznie plynna. zamiast fanciulla mowi sie
ragazzina, i juz :) miedzy donna i ragazza..? o masz, toz to sama poezja :) ale
jakiegos konkretnego slowa (i jeszcze parlamentarnego na dodatek) to nie kojarze
:) tizia/tizio to cos jak facetka/facet, z kolei tipa/tipo to podobnie, ale..
tizia to jakas babka, o ktorej mowie, ale jej nie znam i jest mi raczej
obojetna. tipa wskazuje raczej na to, ze zwrocilem uwage :) ech, sam nie wiem.
nie nadaje sie na wykladowce :)
Ginestraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa...! :O
nie, wpadki raczej nie wchodza w gre, bo rzeczowniki sie nie odmieniaja (tzn.
ciotka to w kazdym przypadku bedzie la zia, nie jak w polskim tej ciotki, tej
ciotce itd., "odmienia" sie wlasnie ten rodzajnik okreslony, definiujacy rodzaj
(tzn. la zia/lo zio, la ragazza/il ragazzo) - alla zia, della zia i tak dalej.
nie widze wielkich mozliwosci, zeby pomylic ciotke z wujem :) no i tego typu
pary slow to raczej tylko ludzie i zwierzaki (la gatta/il gatto, to o kotach :)

[nioszka]

no w sumie jak się złapie od razu że facet ma końcówkę -o, a kobietka -a, i że
przymiotniki uzgadnia się tak samo, no to faktycznie nikt nie powie la zia mio
czy il gatto tuo(nie wiem, czy to dobrze piszę?)
ps. moze zróbmy wątek italiano per tutti czy coś w tym stylu?:D

[ready4freddy]

ale il gatto wlasnie jest tuo :) il tuo gatto :) to la gatta jest tua :) jak zia :)
hy hy, i co, bedziemy dyskutowac nad tym, jak przetlumaczyc "kwiat kalafiora",
skoro kwiat to fiore, a kalafior to.. cavolfiore, czyli "kwiat kapusty" :D

[nioszka]

oj, no ta późna pora, omeliłam sie deczko. Ale wiesz o co mi chodzi?

[ready4freddy]

wiem, wiem :) czasem sie mozna pomylic z tym dopasowywaniem przymiotnika do
rzeczownika, bo niektore rzeczowniki maja koncowki "niezgodne z logika". np.
mano, czyli reka, jest rodzaju zenskiego. a na ten przyklad pianeta czy cometa
sa rodzaju meskiego. swoja droga o ile mie sie cos nie myli, w polskim tez byl
kiedys ten planeta i ten kometa, a teraz sie jeno satelita zostal meski, reszta
tego gwiezdnego towarzystwa "zbabiala" :)

[lezbobimbo]

Cavolfiore i po angielsku ullyflower to wlasnie znaczy, kwiat
kapusty (ta sama rodzina wszak).
Fascynuje mnie filologia jedzenia i nie tylko, na przestrzeni krajów
i ozorów ;)

Pomidor - zlote jablko, pomarancza - "oranzowe" jablko
a znowuz po dunsku pomarancza to appelsin czyli jablko chinskie :)
Cieszy mnie tez bardzo nazwa pyrów po francusku: pomme du terre -
jablko ziemne :)))))

[idomeneo]

lezbobimbo napisała:

> Fascynuje mnie filologia jedzenia

tak, to jest świetne! bardzo mi się zawsze podobała historia z nazwą karczochów
jerozolimskich, które ani nie są karczochami ani nie mają nic wspólnego z
Jerozolimą, tylko ktoś przekręcił słówko 'girasole' i tak już zostało.

[ready4freddy]

uoranyboskie, co to sa karczochy jerozolimskie?? girasole to slonecznik :)
niechybnie od "girare - obracac sie, krecic", i "sole - slonce" :) taki, co sie
odwraca do slonca, znaczy :)

[idomeneo]

ready4freddy napisał:

> uoranyboskie, co to sa karczochy jerozolimskie?? girasole to slonecznik :)

nie, to naprawdę jest gatunek słonecznika, sprowadzony do Europy z Nowego Świata
- jadalny jest korzeń
en.wikipedia.org/wiki/Jerusalem_artichoke
- i nie wiadomo, czemu w ogóle został nazwany karczochem, bo też nie ma z nimi
botanicznie wiele wspólnego. Może smak się ludziom kojarzył? Ja się o nich
dowiedziałam z programów Jamiego Olivera i tak mnie to zaintrygowało, że
strasznie się ich swego czasu naszukałam po różnych warzywniakach.

[ready4freddy]

!!!!! alez mnie zazyla teraz, to nie masz pojecia! ten slonecznik nazywa sie
Helianthus tuberosus, a po tutejszemu topinambur (a po polsku, jak mowi wiki,
slonecznik bulwiasty). otoz topinambur to sa takie bulwy, przypominajace troche
ziemniaki, tylko takie dosc pokraczne i czerwonawe (troche tez przypominaja
klacza imbiru). nie wiem, co sie z nich robi dobrego, ale sa w mojej ksiazeczce
"salatki warzywne", wiec sie dowiem :) czasem je widze w sklepie/na bazarze,
jesc nigdy nie jadlem, i w zyciu bym nie wpadl na to, ze to moze byc slonecznik :D

[idomeneo]

ach Freddy, właśnie rozwiązałeś zagadkę, która dręczyła mnie od dobrych paru
lat. Za sprawą Jamiego Olivera szukałam tych karczochów w rozmaitych
europejskich warzywniakach, w tym także gdy mieszkałam przez pewien czas w
Rzymie, no i za Chiny ludowe nie mogłam pojąć, jak to możliwe, że w kraju który
spopularyzował tę bulwę, nie można jej kupić. No nie przyszło mi do głowy, że
ona się może w takiej popularnej sprzedaży nazywać inaczej (a skąd pochodzi
nazwa topinambur, to naprawdę nie mam pomysłu).

Udało mi się w końcu kupić Jerusalem artichokes dopiero w zeszłym roku w takim
dużym markecie z żywnością świata pod Bostonem - i jak na tak długie i usilne
poszukiwania byłam cokolwiek rozczarowana widokiem (bo to są takie
buro-czerwonawe purchawki) i smakiem (coś jak seler). Ja z nich wtedy zrobiłam
puree, jest też podobno jakiś klasyczny przepis na kaczkę z nimi.

[ready4freddy]

ale ja mam. nie pomysl, a odpowiedz, prosto z wiki. one jakos-tam z karczochami
sa spokrewnione, stad artichoke, Jerusalem to faktycznie od girasole, a
topinambur to od plemienia Tupinamba w... chyba Brazylii, ale glowy nie dam, bo
sie zaczynam gubic w sprzecznych informacjach na roznych stronach.
w Rzymie to faktycznie moglas miec problem, jedyna kuchnia, ktora sie do
topinamburu przyznaje, to kuchnia piemoncka, ale jako zywo nie pamietam, zebym
jadl bagna caoda z topinamburem. rozne warzywa w tym sosie sie maczalo, ale
zmutowanego ziemniaka nie pamietam. natomiast dzwne jest to, ze masz z nim
problemy w USA - to roslina z Ameryki Polnocnej, konkretnie cale East Coast :)))

[idomeneo]

ready4freddy napisał:

> problemy w USA - to roslina z Ameryki Polnocnej, konkretnie cale
> East Coast :))

i tamże ją w końcu nabyłam - najwidoczniej należało udać się do źródeł

[yowah76]

Topinamur zwany rowniez bulwa byl w pewnym momencie, bodajze w
latach 60-tych propagowany - i uprawiany - w Polsce jako roslina
pastewna, bo ma duza wydajnosc zielonej masy, odrasta po skoszeniu a
jeszcze i bulwy sa do wykorzystania. I do dzisiaj sie czasem trafia,
jak zobaczycie pole pelne wysokich, chudych, slonecznikopodobnych z
kwiatkami tak ze 7 cm to jest wlasnie to - i mozna sobie za bulwami
pogrzebac jak sie ktos zaprze. Mam wrazenie, ze te bulwy to tez
zrodlo inuliny, ktorej sie uzywa do jakis celow farmaceutycznych i
byc moze dlatego te uprawy tu i owdzie istnieja jeszcze, bo jako
pasza sie to jakos nie przyjelo, ani jako ludzka karma szczegolnie w
Polsce nie jest popularne.

[tygrys2112]

> ps. moze zróbmy wątek italiano per tutti czy coś w tym stylu?:D

jestem za :) ostatnio zaczęłam się uczyć włoskiego i bardzo chętnie
bym sobie taki wątek poczytała.

[nioszka]

R4F, czy prawidłowo brzmi tytuł wątku, który zaproponowałam, czy cos
trzeba zmienić?
Bo z Bebe zeszliśmy całkiem na manowce... :D (jak zawsze tutaj)

[ready4freddy]

tak :) prawidlowo, jak najbardziej :) zbraklo mu jeno rodzajnika - l'italiano
per tutti powinno byc. a zeby dodac troche slangowo-internetowego sznytu, to
zamiast per napiszmy x (oznacza wlasnie "per" w dzialaniu mnozenia, stad np.
zamiast perche' w sieci/smsach pisze sie czasem xke' :)
no wiec l'italiano x tutti :)

[ginestra]

Witaj Ready4freddy,
wszystko dobrze co piszesz, ja też nie mam tak od razu na świeżo w głowie tych
regułek, żeby przekazywać wiedzę takim podręcznikowym językiem.

Tak dla ogólnej informacji innych zainteresowanych: :)
Jest wiele słów takich symetrycznych, to prawda, typu zia/zio, ragazzo/
ragazzza, gatto/gatta, ale jest to raczej niezbyt duża grupa słów. Nie jest tak,
że automatycznie we włoskim słowo w rodzaju męskim ma żeński odpowiednik, który
tak samo wygląda, tylko ma "a".

Większość rzeczowników w rodzaju męskim w liczbie pojedynczej faktycznie ma
końcówkę "o", ale mogą mieć też inne końcówki (np. e, a). Jest też wiele słów
zapożyczonych z innych języków. Słowa rodzaju żeńskiego mają też często końcówkę
"e". Ale to już najlepiej opowie podręcznik. :)

Pozdrawiam!

[ginestra]

Tu mi się wkleiło, choć celowałam wyżej.
Jeszcze tak szybciutko - te słowa na dziewczynę/ kobietę to jest tak jak podał
R4f. (bambina= bimba, ragazza, ragazzina, donna/ może być też: una giovane donna
= młoda kobieta) Dodałabym od siebie, że ta "fanciulla" to takie raczej
archaiczne słowo, jak u nas "dziewczę" u Mickiewicza czy coś.
Jeśli używane teraz to, moim skromnym zdaniem, raczej żartobliwie czy jakoś
specyficznie. Ale nie jestem bardzo biegła we współczesnym języku mówionym, może
nabrało takiego wydźwięku jak u nas "laska"?.... Ale nie wydaje mi się.
Pozdrawiam!

[ready4freddy]

masz absolutna racje co do fanciulli, jest z deczka archaiczne i raczej uzywane
"literacko" czy zartobliwie. no i raczej przez osoby starsze od nas :)
aha, jeszcze a propos dzieci - funkcjonuja slowa "maschietto" (chlopczyk) i
"femminuccia" (dziewczynka). to sa zdrobnienia od maschio i femmina, oczywista :)
wczoraj natomiast dowiedzialem sie, ze co prawda moj word/outlook akceptuja
zarowno "ricuperare" jak i "recuperare", ale ta pierwsza forma jest wlasnie
archaiczna :D skad ja to niby mam wiedziec, he? :)

[anutek115]

Mnie się tez podoba :-). Chodziło mi tylko o to, że Bebe nie uległa najwyraźniej
zgubnemu zwyczajowi złych matek, które nie zdrabniają imion, a jeśli imienia się
nie da zdrobnić, to nie wołają na dzieci ani Ciapuś ani Pyza :-).Bebe jest dobrą
matką, która woła na niemowlę "Bebiś", jak trzeba (BTW, ja jestem tą złą,
zdrabniania imienia mojego pierworodnego nie lubiłam nawet wtedy, gdy ważył on
tyle, co dwie paczki cukru).

[idomeneo]

albo Klusia i Glusia? ja jakoś w ogóle nie lubię takiego ciumkania do dzieci...

[zieleniack]

Dla mnie okreslenia Klusia i glusia są wręcz obrazliwe... Tzn do
maluszków to jeszcze (ale tak z przymrozeniem oka) ujdzie, ale jesli
te przezwiska przylgneły do dziewczynek, to im współczuje... Glusia
jak glut, a Klusia jak klucha, feeeeee...

[agazuchwa]

):):każdy jednak jest inny mi sie maksiu kojarzy z psem a bebe brzmi
ok:)

[idomeneo]

a tak serio - moje pytanie o losy Bebe wzięło się stąd, że w Brulionie ona sama
o sobie myśli, że nie ma żadnych zainteresowań i nic jej szczególnie nie ciekawi
i sama siebie (także emocjonalnie) stara się utrzymać w stanie bycia czystą
kartą. Cały Brulion jest dla mnie w dużej mierze książką o odwadze i w przypadku
Bebe wiadomo, że w sferze uczuć doszło do takiego przełomu. Ale poza tym? Byłam
ciekawa, czy poszło to dalej i ona złapała kontakt z samą sobą także w tych
pozasercowych sprawach. Zwłaszcza, że ciągle się tam sugeruje jej duchowy
potencjał, Dambo widzi go wciąż w jej oczach.

Miałam nadzieję, że może coś się o tym później jeszcze wspomina, tylko ja
przeoczyłam te wzmianki - o tym, kim została Bebe, gdy dorosła.

[onion68]

> Zwłaszcza, że ciągle się tam sugeruje jej duchowy
> potencjał, Dambo widzi go wciąż w jej oczach.

I widziałby go na pewno nawet gdyby Bebe była brzydka ;)

[idomeneo]

no, może to jest taki romantyzm musierowiczowski - że jeśli się bohaterka
szczęśliwie dobierze w parę (a potem weźmie ślub i ma Bebisia) to zakłada się,
że wszystkie pozostałe sfery życia automatycznie też się naprostowują i same
układają. Jeśli jest pokazana jako mężatka z wózkiem (albo karmiąca matka, jak
Kreska), to powinno czytelnikom wystarczyć jako informacja o dalszych losach
postaci, bo oznacza, że wszystko jest u niej jak najlepiej. Tak jak Onion pisała
przy okazji Gaby, że bohaterki wydane za mąż i dzieciate już nie są dla MM
pisarsko interesujące.

[idomeneo]

muszę przyznać, że po lekturze BBB męczą mnie jeszcze różne inne rzeczy. Na
przykład: z czego żył Dmuchawiec przez tych osiem lat po wyrzuceniu z pracy (no
i potem też)?

Przypomniało mi się też coś, co uderzało mnie już wtedy, gdy wiele lat temu
czytałam tę książkę po raz pierwszy - to jak niegrzeczny (by nie użyć
mocniejszego słowa) jest Bernard wobec Krystiana, jak mówi mu, że jest
skorupiakiem i próżnym gogusiem, wygłasza do niego krytyczne tyrady w obecności
osób postronnych i tak naprawdę ciągle szuka jakiejś zaczepki, podczas gdy
Krystian w ogóle nie wykazuje wobec Bernarda żadnej agresji. Jakoś nie bardzo mi
się to godzi z silnie promowanym w tym tomie obrazem Żeromskiego jako pełnego
ciepła artysty o duszy dziecka.

Wróciły też do mnie wątpliwości, dotyczące postaci Anieli, która wydaje mi się
poprowadzona trochę "na brudno", w nie do końca przekonujący sposób. Bo mamy oto
dwudziestopięcioletnią, piękną i stylowo się noszącą kobietę, która nigdy nie
miała chłopaka (wspomina tylko jakieś licealne niespełnione prehistorie z
Pawełkiem i Robrojkiem), bo też i nie miała ochoty na żadne związki. Potem nagle
jak piorun z jasnego nieba spada na nią uczucie do przystojnego dentysty, przez
trzy tygodnie chodzą sobie na spacery do parku, następnie znienacka Aniela mu
się oświadcza, i jakoś nie przechodzi jej przez myśl że jest to trochę dziwne?
Że niekoniecznie będzie to świadczyć o podłości delikwenta, jeśli się w takiej
sytuacji raczej spłoszy niż uraduje? Pomijając już historię z łgarstwem
adopcyjnym, bo to dla mnie takie samo sf, jak kajdanki Nerwusa - wszyscy wkoło
wierzą w to dziwne i poważne kłamstwo, a mocno nielubiące Anieli dzieci nie
sypnęły jej z oburzeniem.

Aniela jest postrzelona, ale przecież nie głupia - tymczasem jej oświadczyny są
naprawdę ni przypiął ni przyłatał. No ale dobrze, nie wyszło jej z dentystą,
którego nie wzrusza Mahalia Jackson i światło u Rembrandta. Fabularnie
rozwiązane to zostało imho raczej średnio, ale rzeczywiście pewnie nie pasowali
do siebie. I od razu na horyzoncie zaczyna majaczyć płomienne serce Bernarda. I
tego powieściowego stosunku wynikania (jak nie wyszło z Krystianem, to musi być
Bernard) też nie bardzo pojmuję. Jest tak, jakby Anieli (która przecież w
Bernardzie nie jest zakochana) nie przeszło w ogóle przez myśl, że chodzą być
może po świecie inni, obdarzeni pożądanymi przez nią przymiotami ducha oraz
ciała, mężczyźni, wśród których być może warto by się trochę rozejrzeć.

[jottka]

co do wyrzucenia dmuchawca - no to jednak były lata 80., a nie 50. - z opowiadań
paru naukowców pamiętam, jak to ich w podobnym czasie wyrzucono z uczelni, a
przygarnęły a to biblioteki miejskie, a to pozauczelniane instytucje naukowe, no
od ludzi to zależało, którzy takimi placówkami kierowali. wraz ze zmianą czasów
w większości wrócili do pierwotnych zawodów, czyli kształcenia niewdzięcznej
młodzieży:)

a w końcu dmuchawiec znajomych miał całe masy, w poznaniu opozycji i sympatyków
też było niemało, niekoniecznie musiał jak pan premier myć szyby na
wysokościach, może sam ignac, wróciwszy z zesłania, jakąś miłą posadę archiwisty
w bibliotece raczyńskich mu załatwił:) mógł też (dmuchawiec) pójść na rentę jako
zbolały sercowiec czy co mu tam było.

[idomeneo]

aha - też mi przeszła przez głowę myśl o rencie, bo poza tym w Brulionie mówi
się wprost o tym, jak to Dmuchawiec od lat nigdzie się nie rusza z domu jako
samotny i schorowany starzec (nadmiernie chyba wręcz w tej powieści postarzony w
stosunku do swojego metrykalnego wieku, podobnie jak siwa mama Borejko na
wywiadówce wśród energicznych czterdziestolatków).

[jottka]

no jak był chory na serce, to mógł w istocie nieco stracić na dziarskości:) no
ale się nie ślinił, bohaterski starzec

[jottka]

a za to aniela w ogóle mi sie wydaje karykaturalna w tym odcinku, poszczególne
sceny są zabawne, ale całość jakaś, eee, durna:) i nie tylko w przedziwnym
opisie jej życia uczuciowego, ale zawodowego też.

człowiek tak ogarnięty manią teatru jak aniela, jak sie nie dostanie na pwst
(pomijam, że ludzie tam zdają niemal z definicji po kilka razy, a ona chyba
tylko raz próbę podjęła), to angażuje sie w najróżniejsze teatry i
przedsięwzięcia alternatywne (choć na poznańskie 'biuro podróży' chyba za
wcześnie było?), a tu nic, idzie na inne studia i dopiero potem, 'za bernarda',
pojawia się w jakiejś alternatywie. no niezbyt prawdopodobne przy opisywanym po
wielekroć talencie i ciągu na scenę anieli. 'mała rólka' w teatrze józefiny to
może za modrzejewskiej dobra była, ale w latach 80. aniela miała mnóstwo okazji
do występów poza sceną oficjalną, dziwne, że w kabarecie studenckim nie
występowała:)

[idomeneo]

tak, ilość wydarzeń przypisanych tej postaci i skala ewolucji, jaką w trzy
tygodnie przechodzi Aniela jest dość przytłaczająca.

Z drobniejszych rzeczy - Bernard chodzący z lenistwa - jak to jest wprost
wyjaśnione - bez gaci i ciągle w tym samym kitlu nigdy nie budził mego
entuzjazmu, a scena jak się szykuje na wywiadówkę, więc otwiera wreszcie
przeprowadzkowe pudła i wyjmuje stamtąd swoje trzy brudne koszule, w tym jedną z
plamą po keczupie ze "smakowitych frytek" jest dla mnie naprawdę obrzydliwa.
Estetka Aniela do tej oto niechlujnej piersi miałaby się garnąć? No nie wiem.

[anutek115]

(żywiąc nadzieję, że teraz wklei mi się we właściwym miejscu)
...po czym, po wyjęciu tych koszul i konstatacji, że nie nadaja się one na
wywiadówkę następuje ta scena z bluzeczką damską z pojemnikami na biust, w
zamierzeniu dowcipna. Piszę "w zamierzeniu", bo ma ona tai burleskowy odcień
(nie ona jedna w Jeżycjadzie, patrz - żarówka w ustach w "JT"), a ja nie znosze
burleski (przy kolejnych czytaniach przeskakuję stosowne sceny), nie bawi mnie
ona, tylko wywołuje zażenowanie. W dodatku w tym konkretnym przypadku zniweczyła
szanse Bernarda na powiedzenie czegoś istotnego i niegłupiego. Taki może trochę
OT, ale nie mogłam się powstrzymać.

[ready4freddy]

ech, przynajmniej opowiesci o bluzce pani autorka nie znalazla w internecie i
dowcip nie byl ograny. a ta koszula z plama po frytkach byla faktycznie
obrzydliwa. no i chyba marne szanse na usuniecie takowej :)

[idomeneo]

Jottko, masz rację - Aniela traci pięć lat na trudne studia w dziedzinie, w
której w ogóle nie ma zamiaru pracować, bo woli być choćby suflerką w teatrze
zamiast poszukać roboty jako dyplomowana plastyczka! I czyta codziennie w kółko
tę samą książkę Raszewskiego zamiast się przygotować jeszcze raz do egzaminów na
PWST oraz zdobywać doświadczenie sceniczne poza zawodowymi teatrami. Faktycznie,
jak na taką wielką pasję, trochę dziwnie jest ona ukierunkowana.

) i zamiast

[lezbobimbo]

W ogóle jak to juz zauwazylam kiedys w dawniejszym watku, taka
temperamentna i piekna Aniella od liceum to by przeciez przebierala w
kopach adoratorów. Zupelny sf (jak ktos tu zauwazyl) ze jej zycie
uczuciowe nadal oscylowaloby wokól jakiegos Pawelka.

Pani MM cos nie za bardzo sie wczuwa w typy ogniste albo uparcie
dazace do kariery od malego.

[verte34]

Z Bebe stało się to, co "niestety niestety" z Cesią. Została
sparowana, wydała na świat Bebisia, koniec bajki :(
Cesia to mój numerek one. Dlaczego ona zniknęła, pytam??

[anutek115]

Z Cesia to sie nawet gorzej stało, bo Bebe była, jak słusznie zauważyła
Idomeneo, opisana "w skorupce", bardziej byliśmy jako czytelnicy skupieni na
procesie rozbijania tej skorupki niż na czymkolwiek innym, no i nic o
dziewczynie nie wiemy - czym się interesowała, co lubiła, a czego nie znosiła,
czy miała jakieś pasje, czy wszystkie pasje, jako niebezpieczne, zostały
usunięte z jej życia. A Cesia była taka pełnokrwista, nie tylko jako nastolatka
z typowymi kompleksami, ale także jako osoba myślaca, z pomysłem na życie i na
siebie. Wspomnieć Bebe, o której właściwie nic nie wiemy jako mamę z wózkiem to
jedno, ale wspomnieć esię tylko i wyłącznie jako "wieszak na dziatwę", to
zupełnie insza inszość..

[ready4freddy]

ech, bo to w ogole jest jawna niesprawiedliwosc, w koncu to Bebe ma Brulion, jak
Dorota palto, i powinna byc romantyczna heroina opowiesci, a tu czas ekranowy
zabiera jej rozgdakany i ogolnie zalosny, mimo przeblyskow, Bernardinho, jakies
osiedlowe lamusy Lisieckie, strasznie to wszystko nie teges. a Aniella
przechodzi faktycznie przemiany i cos tu nie wyszlo pani autorce. tych
adoratorow na kopy mozna bylo chociaz zaznaczyc, ze, bo ja wiem, tu pluszak od
Krzysia, tu korale od Karola, tam tom (poezji) od Tomka i cd-rom od Romka, wroc,
wtedy nie bylo jeszcze cd-romow w powszechnym obiegu, ale wiecie, w czym rzecz.
bo skoro o pyzata Roze zabijaja sie cale tlumy wzdychulcow, to co dopiero
Aniela? no chyba, ze nie maja smialosci, bo ich osadza w miejscu plomiennym
spojrzeniem i nogi im drza, ale ze strachu, nie z niecierpliwosci. ze taka
ognista Aniella to ich spopieli i zwegli na nic :)

[kaliope3]

ready4freddy napisał:


> bo skoro o pyzata Roze zabijaja sie cale tlumy wzdychulcow, to co dopiero
> Aniela? no chyba, ze nie maja smialosci, bo ich osadza w miejscu plomiennym
> spojrzeniem i nogi im drza, ale ze strachu, nie z niecierpliwosci. ze taka
> ognista Aniella to ich spopieli i zwegli na nic :)

Chyba jednak nie,bo tam jest coś wspomniane, że Aniela była generalnie wobec
mężczyzn nieufna,czy wręcz bała się zawiązywac głębsze relacje.Tylko że zdrada
Pawełka jako powód takiego stanu rzeczy jest mocno naciągana.
Ale muszę tu od razu dodać że ja tam przesadnie nie analizowałam,już straciłam
nerwy do tego,a brulion po latach szalenie mi sie podobał.
Do tego muszę wyznać,że znam w osobiście takiego pana w typie Bernarda i on
naprawdę jest bardzo miły,choć czasem doprowadza do szału.A pocieszać umie
pierwszorzędnie.:)

[idomeneo]

kaliope3 napisała:

> Do tego muszę wyznać,że znam w osobiście takiego pana w typie
> Bernarda i on naprawdę jest bardzo miły,choć czasem doprowadza do
> szału.A pocieszać umie pierwszorzędnie.:)

a ma w sobie potencjał wzbudzania uczuć romantycznych? pytam z ciekawości
poznawczej...

[kaliope3]

O tak!I ubolewa że ja go nie mam w nadmiarze.To mnie właśnie doprowadza do szału
zresztą.Jest to tym dziwniejsze że tym panem jest po prostu mój tato,niepoprawny
romantyk o duszy dziecka(co mnie nota bene faktycznie w nim złości jako w
ojcu,no ale ja jestem niedobrą,nazbyt rzeczową córką po prostu).

[lezbobimbo]

kaliope3 napisała:
> Chyba jednak nie,bo tam jest coś wspomniane, że Aniela była
>generalnie wobec mężczyzn nieufna,czy wręcz bała się zawiązywac
>głębsze relacje.Tylko >że zdrada
> Pawełka jako powód takiego stanu rzeczy jest mocno naciągana.

Ano!
Po pierwsze mam wrazenie, ze Aniella bynajmniej nie zaplakiwalaby
sie w lozu, ze taka samotna i opuszczona i bezdzietna. Ha! Aniella
przeciez dzieci nie lubila, wiec co mialaby z dziatwa poczac?
Zwlaszcza ze jej pasja jest teatr, teatr, teatr.
Po drugie, dlaczego zaraz glebsze relacje - mysle, ze akurat Aniella
spokojnie moglaby zaliczac i byc lwica salonowa w tych wszystkich
teatrach i studenckich towarzystwach :)

W BBB narzeka w duchu, ze inne dziewczyny to przymknely oko na wady
swoich donzuanów, przez co ci sie przeistoczyli w kochajacych mezów
i tatusiów ;))))) a ona taka ironiczna, zawsze cos tam chlast prast
niewyparzonym ozorem i Ci biedni, zaleknieni, niesmiali adoratorzy
(ale jednak donzuani czy nie?) chowali sie w sobie jak mimozy..
Takie dziwne przekonanie, ze kobiety to sie musza hamowac, nie
szalec, nie pyszczyc za bardzo - tylko byc zawsze slodkie i mile
(Kreska w Opium tez, i Laura w Imieninach etc) bo inaczej beda
harpiami, których faceci nie lubia przeciez.. echhhhhh szkoda

[onion68]

> Takie dziwne przekonanie, ze kobiety to sie musza hamowac, nie
> szalec, nie pyszczyc za bardzo - tylko byc zawsze slodkie i mile
> (Kreska w Opium tez, i Laura w Imieninach etc) bo inaczej beda
> harpiami, których faceci nie lubia przeciez.. echhhhhh szkoda

Pamiętaj, Scarlett, do miodu więcej much leci niż do octu ;-)

[lezbobimbo]

onion68 napisała:
> Pamiętaj, Scarlett, do miodu więcej much leci niż do octu ;-)

Achhh jakzem mogla zapomniec :))) Oni lubia takie. Zeby mu gotowala i
skarpetki prala. Niedoczekanie ;)))))

P.S. podobno tak naprawde niewinne muchy wola ocet ;)

[ready4freddy]

a te bardziej wyrafinowane ocet balsamiczny :)

[verte34]

Aniella - spopielli :)

[ready4freddy]

ze tez Bernardinho na to nie wpadl, "ognista Aniella, co wejrzeniem plomiennem
spopiella" :)

[jottka]

ognista Aniella,
co wejrzeniem płomiennem spopiella,
serce moje dźwięczy a capella
i do czynu, jak ciemak, się rwę!


ciemak, czyli samiec ćmy:) w sam raz dla bernarda

[ready4freddy]

jottko, prawdziwa z ciebie poetessa :)

[jottka]

no trzeba umieć wyzwolić tę nutę liryczną w duszy kobiety:)

[ready4freddy]

sugerujesz, ze ja w tobie bylem wyzwolilem? :) jesli tak, cieszy mie to
niezmiernie :D

[jottka]

ja nic nie sugeruję, fakty mówią za siebie:) w dość porażający sposób, nie da
sie ukryć

[ready4freddy]

och, ach, nie wiem, co o tym myslec (jakby to ujal niezapomniany krol Dezmod :)

[idomeneo]

do jakiego tam czynu, wszak to książki dla młodzieży ;)

[jottka]

być może zdziecinniały bernard rwie się do czynu ocierania łez anielli swą
chusteczką, kto go tam wie:)

[ginestra]

Wiecie co, ja w Brulionie naprawdę jeszcze bardziej polubiłam Anielę. Jej
związanie się z Bernardem przyjęłam jako oznakę tego, że jest ona silną
osobowością, nie powierzchowną, że coś w nim dostrzegła, co pozwoliło jej "być
ponad to" jeśli chodzi o jego zewnętrzność. Bo jak inaczej wytłumaczyć to, że
nie przeszkadzał jej ten kitelek i ta dziwna estetyka Bernarda (chodzenie bez
spodni na przykład, mała dbałość o wygląd)? A więc zaimponowała mi, bo ja
naprawdę widziałabym ją raczej romansującą z facetami w typie dentysty, w każdym
razie bardzo przystojnymi i eleganckimi. Jednakże ja myślę, że to jej uczucie do
Bernarda jest mimo wszystko wiarygodne, bo u niej szanse mężczyzny zdecydowanie
rosną im bardziej artystyczną i niekonwencjonalną jest duszą, a przy tym ona
bardzo pragnęła poczucia bezpieczeństwa, możliwości ufania mężczyźnie i akcje
Bernarda tym bardziej rosły, bo on to właśnie oferował, on po prostu taki był. A
przystojny i elegancki artysta (aktor na przykład), to może miałby kłopoty z
wiernością i czułaby się przy nim niepewnie, byłoby konfliktowo? A tak, Bernard,
wpatrzony w nią zapewniał jej nieustającą adorację, której także pragnęła, a
także swoją pocieszającą pierś w niespokojnych, pamiętajmy, czasach... A poza
tym mógł nieść taką specyficzną "jakość" jaką miał ojciec Anieli kiedy była małą
dziewczynką i kształtował się jej wzorzec więzi z mężczyzną - nie zapominajcie o
tym! To też jest wiarygodne, bo ojciec Anieli, rybak bałtycki, mógł właśnie taki
być: na pewno nie pod krawatem a raczej tak siermiężnie ubrany, brodaty (?),
słusznej postury, przytulający ją do dużej, bezpiecznej piersi trochę
niedźwiedziowato, ale szczerze, z czułością i pełną akceptacją. I to uczucie się
w niej zapisało i nieświadomie tego właśnie szukała.

No i dalej jak są opisani, to raczej wszystko jest spójne - to że są razem, że
się kochają. Trochę niekonwencjonalna para, ale wydaje się (mi przynajmniej)
autentyczna.
Pozdrawiam!

Jeszcze o Anieli i Bernardzie

[trawiasta]

Swoją drogą, Bernard i Aniela to jest chyba jedyna para w Jeżycjadzie, nie
prezentująca 'jedynego słusznego wizerunku', a wręcz jego odwrotność, tzn. facet
zajmuje się domem i sobie jakoś tam dorabia (pojedyncze zlecenia, mało w gruncie
rzeczy istotne; tzn. nikt poza samym Bernardem za bardzo się tym nie interesuje
ani też nie okazuje, że w jakiś sposób to docenia), a centrum zainteresowania i
obiekt wsparcia oraz zachwytów itp. stanowi Aniela i jej praca, a zarazem pasja :-)
Nawiązując jeszcze do Twojego postu, Ginestro, sądzę, że przystojny i elegancki
artysta (tudzież dentysta ;-)) po prostu nie chciałby pozostawać w cieniu Anieli
- i stąd brałyby się owe domniemywane konflikty. Ja myślę, że w wyborze Anieli -
było nie było, nieco egoistycznej istocie - tkwiła również szczypta zdrowego,
zimnego rozsądku: zawsze miałam wrażenie, że to Bernard kochał ją bardziej niż
ona jego; po prostu lubiła pozwalać mu się uwielbiać; miała pewność, że będzie
grać rolę pierwszoplanową, że on i obiad ugotuje i utuli i pocieszy... Jak się
pokłócą, to zrobi smutną minę i będzie dążył do zgody; jak będzie smutna, to ją
rozbawi... Ona po prostu wg mnie niejako góruje w tym związku, ale też mam
wrażenie, że doskonale zdaje sobie z tego sprawę i że nie darzy Bernarda takim
szacunkiem, jak on ją. Fakt, jestem w stanie ją pojąć - Bernard jest psychicznie
od Anieli słabszy i dziecinny - ona jest niejako taką namiastką matki dla niego
(dzięki swojej silnej psychice, rzeczowości, konkretności). Wydaje mi się, że
Aniela kocha go na swój sposób, ale jednak jest w tej jej miłości taka...
pobłażliwość, czasem domieszka irytacji (na jego niezorganizowanie,
fajtłapowatość). Na pewno nie odnosiłaby się w ten sposób do męża, który byłby
dla niej partnerem; ale też w partnerskim związku nie miałaby aż tyle uwagi,
uwielbienia i rozpieszczania; ważne byłyby też potrzeby męża, nie tylko jej.
Wydaje mi się też, że skoro jest aktorką, to ewentualne potrzeby interakcji z
innymi typami mężczyzn niż Bernard może rozwiązywać flirtując z kolegami
aktorami - podobnymi jej przystojnymi egocentrykami; a potem po prostu wraca do
domu na obiad (kolację?) i znów ma ładowane akumulatory bezgranicznym mężowskim
uwielbieniem ;-)

[idomeneo]

ja odbierałam zawsze to niekończące się perorowanie Bernarda jako coś wywołanego
potrzebą ciągłego ściągania na siebie uwagi otoczenia, jest w tym dla mnie jakiś
głód. I w tym sensie rzeczywiście, wydawało mi się, że dobrze się z Anielą
dobrali, bo zapewniają sobie nawzajem widownię przez 24 godziny na dobę.
Natomiast ze swojej pracy - z prowadzenia zajęć wiem, że zdarzają się osoby,
które są naprawdę mądre i wnikliwe, mające często celne przemyślenia, tylko że
niekoniecznie obdarzone taką werbalną siłą przebicia jak gawędziarze w typie
Bernarda, którzy, jeśli się im na to pozwoli, będą ciągnąć swoje monologi do
upadłego, nawet jeśli nie mają nic specjalnie ciekawego do powiedzenia. W takim
monopolizowaniu dyskusji jest - wydaje mi się - egoizm, polegający na
niedostrzeganiu innych, którzy mogą mieć opory co do przebijania się przez ten
potok wymowy.

Co do wyglądu Bernarda, to chodziło mi wyłącznie o kwestie higieny osobistej, a
nie o styl ubierania się - bo Bernard w BBB jest takim barwnym ptakiem, który
nie daje się szarzyźnie schyłkowego PRL-u i ma odwagę nie ulegania konwencjom. I
to jest bardzo miłe; ale niechlujstwo to zupełnie inna rzecz. Ja tak jakoś
dopiero podczas tej niedawnej lektury BBB uświadomiłam sobie, że on ten swój
kitel najwyraźniej nosił jak długą koszulę - nie zmieniając go (w rekordowo
upalnym sierpniu i ciepłym wrześniu!) i nie nosząc spodni; oraz trzymał przez co
najmniej miesiąc w pudłach swoje zabrudzone ubrania. Po prostu gdybym sama
spotkała kogoś, z kim świetnie by mi się spędzało czas i rozumielibyśmy się
bardzo dobrze, ale ta osoba miałaby właśnie takie, dość elementarne, problemy z
higieną, to byłoby mi się raczej ciężko przełamać, żeby się do kogoś takiego
choćby przytulić.

[lezbobimbo]

ready4freddy napisał:
>a Aniella przechodzi faktycznie przemiany i cos tu nie wyszlo pani
autorce. tych> adoratorow na kopy mozna bylo chociaz zaznaczyc, ze,
bo ja wiem, (...)
> bo skoro o pyzata Roze zabijaja sie cale tlumy wzdychulcow, to co
dopiero> Aniela? no chyba, ze nie maja smialosci, bo ich osadza w
miejscu plomiennym> spojrzeniem i nogi im drza, ale ze strachu, nie
z niecierpliwosci. ze taka
> ognista Aniella to ich spopieli i zwegli na nic :)

Tiu tiu, bo rzeczywiscie uwierze, ze te adoratory nic tylko sie tak
daja sie spopielac, niesmiali jak motylki. Furda prawda! Na widok
tak apetycznej, ognistej Anielli, to by byli akurat tak oniesmieleni
"jako pies w towarzystwie sadla" i tak samo ona, ha ha ha ;)))))

Juz nieco lepiej wyszlo pani MM z temperamentna Idusia, ta ma kilku
pozaznaczanych adoratorów i nawet zareczyny zrywa z wielkim hukiem i
to dla kariery naukowej (!)
(z drugiej strony trudno tez uwierzyc, ze Idusia bylaby taka
zakompleksiona w mlodosci, skoro w przedmlodosci czyli w rozkosznym
okresie tweens, oprócz wykorzystywania Waldusia i jagniatka
Klaudiusza, nasza boginka usilowala tez poderwac nieco Pyziaka ;)

[ready4freddy]

ale to jest naprawde goraca red-hot-Aniella, co spopiella! jest tak goraca, ze
mozna ja obejmowac tylko w kombinezonie azbestowym, jak te Wenezuelanki, o
ktorych wspominali bohaterowie "Czarnego obelisku" Remarque'a :) bo inaczej jak
wytlumaczyc brak wzmianki o wzdychulcach??? tudziez drive Anielli na
dentyste-karateke?? ona takich to na peczki powinna miec, do wyboru, do koloru :)
(swoja droga strach pomyslec, jak on robi ekstrakcje, ten dentysta.. z
polobrotu??? co mi z kolei przypomina o tym, co wyznala dzis moja nowa kolezanka
z pracy. ze ma brazowy pas. nie ze ze skory, tylko ze z karate. zdziwniej i
zdziwniej...)

[lezbobimbo]

ready4freddy napisał:
>bo inaczej jak wytlumaczyc brak wzmianki o wzdychulcach???

To bym tlumaczyla brakujacym researchem pani MM jesli chodzi o
kobiety ogniste.. zaraz mi sie oczywiscie skojarzyla Kalina
Jedrusik, co to w niej seks, goracy jak samum itd ;)

>tudziez >drive Anielli na dentyste-karateke?? ona takich to na
>peczki powinna miec, do wyboru, do koloru :)

Ano wlasnie, prawdopodobienstwo peczków mogloby byc bardzo spore :)

A co takie dziwne w brazowym pasie karate u kobiety? Nawet u MM córa
Rojbrojka wszak trenuje. I Kozio, zahukany artysta.. czy sie myle?

[ready4freddy]

absolutnie nic w tym dziwnego :) rzecz w tym, ze dla zartow powtarzalem od
jakiegos czasu mojej rodzicielce "przyjdzie nowa i mnie wygryzie, mlodsza, panie
tego, wezmie i wygryzie!". oczywiscie kolezanka nie ma zamiarow ani specjalnych
mozliwosci wygryzania, a ja taylko tak sobie zartowalem, ale.. co, jesli
wykopie? z karata? :D

[idomeneo]

ready4freddy napisał:

> jak wytlumaczyc brak wzmianki o wzdychulcach??? tudziez drive
> Anielli na dentyste-karateke?? ona takich to na peczki powinna
> miec, do wyboru, do koloru

może i powinna - nie żebym jakoś szczególnie przepadała za Krystianem, ale w BBB
jest moim zdaniem naprawdę ładnie opisane, jak zakochana jest w nim Aniella,
mamy liczne, miłe wzmianki o tym szmapańskim stanie ducha, który sprawia, że
ognista artystka chciałaby się tarzać ze szczęścia jak prosię w stokrotkach. I
koniecznie musi to zostać fabularnie złamane po to, żeby, zgodnie z postulatem
Dmuchawca, miał się kto zaopiekować dużym dzieckiem Bernardem (którego Aniela
czasem sztorcuje, czasem przyjacielsko wysłucha, ale romantycznych uczuć to on w
niej raczej nie budzi). No, żal mi trochę serca Anielli i tego jej wspaniałego,
romansowego potencjału, złożonego na ołtarzu konieczności dobrania pary do Bernarda.

[croyance]

A Tobie sie Aniela nie kojarzy przypadkiem z Anain Nin? Bo mnie
tak :-D

[idomeneo]

Croyance, myślisz, że oprócz Bernarda Aniella ma jeszcze jakiegoś drugiego męża
gdzieś w Zakopanem albo w Kutnie? I licznych kochanków płci obojga jak Anaïs?
No, ładne rzeczy!

[ready4freddy]

Aniella to wszak slawna artystka. jako taka, ma tabuny fanow, a wsrod fanow -
groupies. plci obojga, a co :)

[agnieszka_azj]

Wracając do tematu głównego tego topiku:

Jak Wam się wydaje - co studiowała Bebe ?

Ja obstawiam psychologię.
Spora część osób studiujących psychologię (lub przynajmniej na nią
zdających) to osoby, które szukają w tych studiach sposobu na
zrozumienie samych siebie i rozwiązania własnych problemów
osobowościowych. Bebe mi bardzo do tego wzorca pasuje.

Jesli nie psychologia, to przychodzi mi do głowy jeszcze tylko
polonistyka.

[ready4freddy]

tez bym stawial na psychologie, chociaz niekoniecznie celem rozwiazywania
wlasnych problemow. Bebe ma przeciez pod reka Kozia, niezly material dla
psychologa :) to duze ulatwienie wszak :)
a mnie sie Bebe jakos biologicznie kojarzy, w sensie ze cos zwiazanego z
biologia moglaby studiowac :) ale nie wiem, czemu.

[dakota77]

Moze ten jej chlod kojarzy ci sie z laboratorium:-)

[idomeneo]

oprócz takich laboratoryjnych, znam też biologów, co się czołgają po bagnach.
Ale faktycznie, higieniczna Bebe mogłaby się genetyką zająć na przykład.

[ready4freddy]

e tam, chlod. raczej taka czystosc, panie tego, kliniczna :)

[idomeneo]

ready4freddy napisał:

> tez bym stawial na psychologie

hm, myślicie, że Bebe ma taką wewnętrzną gotowość do zaglądania w dusze innych
ludzi? Dla mnie polonistyka chyba prędzej, zwłaszcza, że jedyna rzecz, którą tak
naprawdę wiadomo o zainteresowaniach Beaty, to że lubi czytać książki (choć nie
wiadomo jakie).

[ready4freddy]

tego nie wiem, ale z jakichs powodow (nie wiem, jakich) przywodzi mi na mysl
dwie filmowe panie psycholog: te, do ktorej chodzi Tony Soprano, i te grana
przez Nicole Kidman w Batman Forever. takie mam dziwaczne skojarzenia czasem,
nic na to nie poczne :)

[idomeneo]

ready4freddy napisał:

> tego nie wiem, ale z jakichs powodow (nie wiem, jakich) przywodzi
> mi na mysl dwie filmowe panie psycholog: te, do ktorej chodzi Tony
> Soprano

a wiesz, że rzeczywiście, coś w tym jest, one nawet fryzury mają podobne. Siedzi
sobie taka poukładana i zdystansowana Bebe z nogami elegancko założonymi i
przychodzą do niej gangsterzy - Masa, Kiełbasa, Baranina...

[ready4freddy]

ale sie rozpedzilas :) moze najpierw mlodszy Lisiecki i starszy Lisiecki? a ona
siedzi, nogi elegancko zalozone.. wroc, bo mi sie inny film przypomnial.
mniejsza z tym :)

[trawiasta]

Ready4freddy, zgadzam się, jeśli chodzi o studia Bebe - biologia pasuje jak
ulał. Spokojne, czyste laboratorium, żadnych egzaltowanych ludzi wokół, wszyscy
poważni i skupieni i Bebe nad mikroskopem; chłodna, opanowana, w białym
fartuchu; śledząca w skupieniu namnażanie komórek (albo cokolwiek innego ;-)).
Psychologia nieee - zbyt wiele interakcji z ludźmi i to - w przypadku klinicysty
- niestabilnymi np. emocjonalnie, o chwiejnej samoocenie... a jakby tak pacjent
depresyjny z okna skoczył? To Bebe wtedy za nim, daję głowę; nie poradziłaby
sobie z tym.

[krasnoludek_zadyszek]

<podniosę sobie, bo właśnie wróciłam do BBB>
Bebe na mojego nosa i oko studiowała coś, co miało być dalekie od stylu życia
Józefiny, coś, co nie jest ekspansywne, zwracające na siebie uwagę i wymagające
kontaktu z ludźmi. Pomysł z biologią niczego sobie, może bibliotekoznawstwo
(BTW, wiem, że praca w bibliotece wymaga niezłych umiejętności
interpersonalnych, ale obiegowo mogło się BB wydawać, że nie), a może coś, na co
była moda, tłum ją pociągnął, a ona myślała, że to jej suwerenny wybór (chyba że
do skończenia LO Dambo pomógł jej nabrać pewności siebie i odwagi) - może
socjologia albo jakaś filologia obca.

A po drugie, to czemu MM nie wróciła do takich uroczych bohaterów
drugoplanowych, jakimi są bliźniaki Burczykowscy? Niech się gdzieś w tle
pojawią, bo mnie ciekawi, czy Marianna nadal się od brata nie różni:)

A po trzecie i offtopowo, to włoski jest fajowy, wydaje się prosty i rosłam z
dumy, jak po semestralnym kursie kilka lat temu i dzięki dobrej znajomości
łaciny i francuskiego w zeszłym tygodniu spokojnie w większości rozumiałam
włoskiego oprowadzacza po mieście:))

[ready4freddy]

a wiesz, ze mi wlasnie teraz podczas klejnego czytania tego watku przyszla do
glowy socjolo (moze ktos widzial.. byla taka internetowa fotostory na hyperreal,
gdzie bohaterowie studiowali socjolo, psycholo i pedago)? :) Bebe, istota
spoleczna. to ladnie brzmi. w tym momencie Bebe (dzieki cytatom zapodanym
ponizej przez filifionke-listopadowa) nabrala w mym wypranym popkultura umysle
wszelkich cech Jennie Garth jako Kelly w BH90210 (blond wlosy, ciemne oczy,
ladna i chlodna) i wsjo nabralo ksztaltow. ktos pytal o obsade? to ja poprosze o
Jennie jako Bebe.

no i Drew jako Pulpa, ale to juz mowilem :)

[dakota77]

To nawet pasuje, powiem ci, z Jenny:-). Ponoc Jenny ma sie na chwile pojawic w
nowym Beverly Hills:-)

[ready4freddy]

nowe BH pryncypialnie odrzucam jako herezje i szarganie swietosciow :)

[filifionka-listopadowa]

chłodna bo chłodna ale jednak nabiera miłego odcienia przy tym ognisku, gdzie
śpiewała z przyjaciółmi(!).
Ja bym jednak proponowała coś bardziej wysublimowanego. Może językoznawstwo?
Albo jakaś mała filologia obca. Fińska na przykład. Zamknięci w sobie ludzie(po
czym poznać ekstrawertycznego Fina? Po tym ,ze podczas rozmowy patrzy na Twoje
buty nie na swoje), zimne kolory otaczające z gracją Bebe i coś absolutnie nie
pasujące do Józefiny.

[ginestra]

filifionka-listopadowa napisała:

> chłodna bo chłodna ale jednak nabiera miłego odcienia przy tym ognisku, gdzie

> Albo jakaś mała filologia obca. Fińska na przykład. Zamknięci w sobie ludzie(po
> czym poznać ekstrawertycznego Fina? Po tym ,ze podczas rozmowy patrzy na Twoje
> buty nie na swoje), zimne kolory otaczające z gracją Bebe i coś absolutnie nie
> pasujące do Józefiny.

Bardzo mnie rozbawiło o tym ekstrawertycznym Finie :))) Ale chyba to dość
prawdziwe, z tego co słyszałam. :)
Czy masz może Filifionko, jakieś "związki z Finlandią"?
Bo ja trochę się zainteresowałam tym krajem i Finami poprzez znajomą Finkę, z
którą koresponduję, a nawet co parę lat się widzimy, bo przyjeżdża do Polski
(no, ona jest wyjątkiem zapewne, bo dość śmiała, choć specyficzna), a także
przez poznaną tej zimy jedną panią, która spędziła bardzo wiele lat w Finlandii
i jest tłumaczką tego języka. Niesamowita osoba i trochę mi opowiadała o Finach
i ma podobne wrażenia jak te, o których wspomniałaś. :)

Filologia Fińska to bardzo kameralny wydział, przynajmniej w W-wie. Znam kogoś,
kto tam chodził nie studiując tam, ale dla samej nauki języka i mówił, że było
przesympatycznie. :) Myślę, że Bebe by się tam odnalazła (o ile Finlandia by ją
zaciekawiła) z uwagi właśnie na tę kameralność i spokój, który mogłaby znaleźć
zgłębiając powoli ten trudny język i kulturę. Tylko co potem? Tłumaczka? Na tyle
jest to niszowy język, że nie uniknęłaby zapewne też tłumaczenia na żywo. Ale
kto wie? Przy Dambie na pewno nabrała pewności siebie, to może i na żywo mogłaby
tłumaczyć. :)
Lubię Bebe i lubię myśleć, co się z nią dzieje, tylko sama nie mam za bardzo
pomysłów fabularnych. :)
Pozdrawiam!

[dakota77]

Ja we wczesnej młodośći bardzo się interesowałam Finlandią, ale mi przeszło,
kiedy zobaczyłam ten kraj;-). Jestem chyba jedyną osobą, która tego ktaju nie
polubiła, ale co zrobić. Krajobrazy są równie ładne w Szwecji, a ludzie bez
porównania milsi.

[filifionka-listopadowa]

Tylko tyle co z ich literatury i z literatury o nich.
Nie wiedziałam ,ze w W-wie jest fińska!
Tłumaczka, a jej chłód i opanowanie zrobią z niej świetnego tłumacza symultanicznego. Zestresuje się już po trudnych negocjacjach.

fiński ot

[kaliope3]

Filifionko,a lubisz Mikę Waltariego? Ja bardzo, zwłaszcza od Mikaela Karwajalki
( być może pisownia nie ta)-takie ciepłe,okrutne i melancholijno-depresyjne
pisarstwo

[filifionka-listopadowa]

Miejsce i czas akcji mnie odrzuca.
Fascynuje mnie współczesna (również w akcji) literatura. czyli więcej szukam
czegoś do czytania niż czytam. Uwielbiam książki antropologiczne o narodach.
(marzę o chryzantemie i mieczu)

[laura-gomez]

agnieszka_azj napisała:


> Jesli nie psychologia, to przychodzi mi do głowy jeszcze tylko
> polonistyka.

Mnie też polonistyka, ewentualnie bibliotekoznawstwo, w końcu Bebe bardzo lubiła czytac książki :D

[pulpecja7]

W 'Dziecko piatku' na stronach od 1-40 jest napisane coś o tym już nie pamiętam
dokładnie...Ale że wyjechala na studja.

O Bebe w DP

[filifionka-listopadowa]

Akapit Press "Dziecko Piątku" str. 23-24 (Kozio u Borejków)
"Dawno nie jadł czegoś tak niewiarygodnie pysznego. Bebe, jego siostra zazwyczaj kupowała jakieś gotowe babki czy pierniki i nawet nie przypuszczał ,że domowe ciasto może być takie dobre"

str. 68 (Konrad rozmyśla)
" Dzisiejsza niedziela była dodatkowo przykra z powodu zachowania Bebe: pojechała ona za miasto ze swoim chłopakiem o przezwisku Dambo i nawet do głowy im nie przyszło ,że mogliby zabrać i jego. Co prawda, motocykl Damba miał tylko dwa miejsca - no,ale kto im kazał jechać motocyklem do tego lasu, mogli przecież się wybrać autobusem, Niestety, niestety - zmuszony był podejrzewać ,że szanowny pan Dambo, dość udatnie grający rolę kupla i przyjaciela oraz równego gościa, chyba po prosty użył wykrętu , by znaleźć się z Bebe sam na sam"

str. 104 (Cohen kończy śpiewać "birds on the wire" a Konrad rzeźbić)
:Za jego plecami otwarły się nagle drzwi i do pokoju Konrada weszła jego starsza siostra, Bebe- jasnowłosa, ciemnooka, opalona na złoto, z białym śladem pasty do zębów na dumnym podbródku. Ubrana w piżamę, na ramieniu miała wilgotny ręcznik"

str. 165 (Ranek po nocy z piwem i papierosami)
"Około jedenastej Bebe Bitner weszła do pokoju swego brata, by stwierdzić, czy to możliwe ,że o tej porze, w taką piękną pogodę, ten nieznośny człowiek jeszcze śpi. (...)Bebe należała do osób spokojnych i opanowanych. Stała przez chwilę bez ruchu, rejestrując wszystkie te oznaki rozpasania, wreszcie ściągnęła z brata kołdrę i powiedziała:
-wstawaj"

str. 174 (scena końcowa)
"Było już dobrze po dziesiątej, gdy Bebe wróciła do domu, niespokojna co porabia Konrad, ale zarazem bardzo wypoczęta i zadowolona z wycieczki. Byli z Dambem rowerami w Lusówku nad jeziorem, piekli z przyjaciółmi kiełbaski w ogródku, palili ognisko i śpiewali przy gitarze.
Dambo pożegnał się z nią i pojechał dalej, do siebie, a Bebe spojrzała w okna swego domu i uspokoiła się, widząc, ze u Konrada pali się światło."

[sowca]

Ja też bym obstawiała biologię albo coś bardziej skomplikowanego: n
przykład biologię molekularną, cokolwiek to jest:P
W ogóle, należę chyba do bardzo nielicznego grona osób, które Bebe
nie uwielbiają i tak bardzo za nią nie tęsknią. Jak zauważyłam,
Beata cieszy się na forum dużą sympatią, chyba nawet wygrała ranking
na najsympatyczniejszą postać kobiecą w Jeżycjadzie, i nie mogę
zrozumieć czemu. Ja owszem ją lubię - sympatyczna, miła postać, ale
mimo wszystko wydaje mi się taka blada, strasznie nijaka. Uważam, że
diagnoza Bernarda: "Miłe dziecko, ale nudne" i "Ona jest jakaś
zagipsowana, ta Bebe" dobrze to oddaje. No a pseudonim - Bebe -
kompletna porażka. Ja też nie przepadam za swoim imieniem, ale
przezwisko powinno mieć jakiś urok, a bebe kojarzy mi się albo z
niemowlakiem, albo z kozą.

[dakota77]

Ale przeciez to zagipsowanie Bebe jest zamierzone, tyle ze ma stanowic punkt
wyjscia dla rozwoju, otwarcia sie na innych. A problem polega chyba na tym, ze
jedyne przelamanie jakie sami widzimy to pogon za Dambem na koncu. Potem jest
kolejny tom i Bebe pojawia sie episodycznie lub jest wspominana przez Kozia. I
tam czytamy o jakichs wypadach z przyjaciolmi, spiewaniu przy ognisku, ale
szkoda, ze tego nam autorka nie pokazuje. Choc oczywiscie nie moze byc tak, ze
kazda postac w kazdym tomie pojawia sie caly czas, bo ksiazki wygladalyby jak
encyklopedia. Ale tak czy owak, musimy uwierzyc autorce, ze przemiana nastapila
i ze zniknelo zagipsowanie. A tego, ze Bebe nie jest nudna autorka nam chyba nie
probowala udowodnic;-)

[sowca]

Jest sporo racji w tym, co napisałaś. Bebe otwiera się dopiero pod
sam koniec książki, kiedy pierwszy chyba raz robi coś pod wpływem
emocji. Przez całą resztę Bebe jest zagipsowana i to mi nie pozwala
jej dogłębnie poznać i zrozumieć. Ale nawet jako zagadkowe i
tajemnicze źródełko, jak nazywał ją Dambo, jest moim zdaniem mało
ciekawa. Blednie w towarzystwie innych postaci kobiecych, chociażby
Nutrii, która też jest przedstawiona jako osoba zagubiona i wrażliwa.

[anutek115]

Żródełko, źródełko, że sobie pozwolę zrobić zgryźliwą uwagę. Nigdy nie mogłam
się tej zgryźliwości pozbyć (z latami coraz gorzej jest) jak sobie o tych
głodnych, przepraszam bardzo, kawałkach Damba pomyślę. Toż to casus Maćka
Ogorzałki w damskiej wersji! Nic ze mnie nie wypleni przeswiadczenia, że Dambo
tak się zawzięcie dokopywał źródełek, bo Bebe była piękna. Jakby spotkał taką
"zagipsowaną" brzydulę, toby sobie nią głowy nie zawracał.
Piszę to jako "zagipsowana", no, może nie brzydula, ale żadna piękność (gdzieś
tam pisałam, że identyfikowałam się z Bebe, ten tekst po przyłapaniu przy ej
koszuli "ze wstydu bolało ja całe ciało", o jak ja to dobrze znam!!!). Wiekszość
świata diagnozowała mnie bardzo szybko (jako nudziare, zarozumialca itp) i nikt
się nie wysilał, żeby się pochylac nad głębią mej duszy. Oczywiście, można
założyć, że moje głębie nie były takie głębokie jak Bebe. Albo, że w ogóle ich
nie było. Albo, że otaczali mnie tylko prostacy, a nikt pokroju Damba. Ale ja i
tak jestem pewna, że uroda Bebe jakos skłaniała ludzi do pochylania się nad
wspomnianymi głębiami. Bez niej byłaby tylko nudziarą.

[filifionka-listopadowa]

Tylko nie rozumiem dlaczego używasz liczby mnogiej! Tylko jeden Dambo nie
traktował jej jak "miłego dziecka ale nudnego". Reszcie zdecydowani nie chciało
się zapuszczać w głębiny osobowości Bebe.
Ale.. hmm... nie można obwiniać ludzi ,że przy wyborze obiektu zainteresowań
uroda gra pewną rolę. Tylko ,ze nie to ładne co ładne ale to co się podoba.

[anutek115]

O, chciało sie, chciało. Był tam jakis kolega wspomniany ze spływu kajakowego
(czy czegos podobnego), owszem, nie opisywany jako ktoś, kto się wgłębia, ale
wydaje mi się, że on próbował - z tym, że jej to nie odpowiadało i kolega został
spławiony. Na spływie :-))).
Ja odnoszę raczej wrażenie, że Bernard wykazał się zadziwiającym
outsiderstwem... no i że nie można go jednak uznać za ciepłe kluchy, skoro
zachwycił się raczej rogatą Aniellą :-).
Inna rzecz, że nieprzystojnie byłoby mu zachwycać się nieletnią :-).

[filifionka-listopadowa]

Oj kolega ze spływu raczej nie miał ochoty zagłębiać się w umysł Bebe i wydawał
się(na podstawie tego krótkiego fragmentu o nim) być zainteresowany cielesnością
Bebe. Li i jedyne.

[anutek115]

A pozwolę sobie się nie zgodzić. To z odbioru Bebe wynika, że był zainteresowany
cielesnością. A tam jest taki fragment (przepraszam za błędy, cytuję z pamięci):
"mówił, że obserwował cały dzień, ile razy ona zmieni wyraz twarzy i przysięga,
że nie zmienił się on ani razu". Trochę mi to nie pasuje do człowieka
zainteresowanego tylko cielesnością. Myślę, że był zafrapowany Bebe, na tyle, by
ją uważnie obserwować, a że nie wstawiał głodnych kawałków o źródełkach...

No i uważam, uparcie, że Dambo też był zainteresowany jej cielesnością. Że gdyby
nie ta cielesność, toby mu źródełka w głowie nie były. Owszem, może znalazł na
Bebe lepszy sposób (był otóż nachalny - ja w wieku Bebe uciekałabym przed nim na
koniec świata, czulabym się osaczona), może jej się po prostu spodobał, bardziej
niż kolega ze spływu ;-), ale nie wierzę, że był jedyny taki głęboki,
doszukujący się duszy i potencjałów umysłowych w pięknym ciele. Nie od początku,
w każdym razie. A czy w ogóle by zaczął, gdyby nie uroda Bebe... może i tak
(Jeżycjada jest pełna takich przypadków ;-)), ale nie wywoływałby (u mnie
przynajmniej) wrażenia, że to o tę urode głównie chodzi (jest w BBB też kawałek
o świetnych nogach, co się nie zmieniają z wiekiem. Jak na faceta, co głęboko w
oczy patrzył i o źródełkach nawijał, zadziwiająco dużo nasz Dambo widział... w
nie najbliższej okolicy...)

[ding_yun]

anutek115 napisała:

> Żródełko, źródełko, że sobie pozwolę zrobić zgryźliwą uwagę. Nigdy
nie mogłam
> się tej zgryźliwości pozbyć (z latami coraz gorzej jest) jak sobie
o tych
> głodnych, przepraszam bardzo, kawałkach Damba pomyślę. Toż to
casus Maćka
> Ogorzałki w damskiej wersji! Nic ze mnie nie wypleni
przeswiadczenia, że Dambo
> tak się zawzięcie dokopywał źródełek, bo Bebe była piękna. Jakby
spotkał taką
> "zagipsowaną" brzydulę, toby sobie nią głowy nie zawracał.

Wreszcie! wreszcie ktoś to wyciągnął na światło dzienne! Zgadzam się
w 100%. I tu nawet nie chodzi, żeby teraz Damba specjalnie
obsmarowywać. On był po prostu normalnym facetem. Naprawdę jak nie
jest się kobietą, która powala urodą na kolana to nie opłaca się w
życiu zamykać w skorupie i liczyć, że ktoś dostrzeże w niej
szczelinę. Nie dostrzeże, nawet jeśli jesteśmy przeciętnej urody.
Jeśli jesteśmy po psrostu brzydkie, całe życie w tejże spędzimy bo
facet istota leniwa jest. Zresztą kobieta chyba też :P Przyszło mi
do głowy, ze gdyby Przeszczep był przystojniakiem to rzesze
potencjalnych fanek mogłyby rozpatrywać cóż znaczy jego tajemnicze
wycofanie się wgłab siebie. A tak to było jak było.

[filifionka-listopadowa]

hmm ale chyba liczy się jakość a nie ilość co?

[ginestra]

Zgadzam się z Ding_yun i z Anutkiem w sprawie "źródełek". Chciałabym zauważyć,
że punkt widzenia
Ding-yun pokazuje też konkretną drogę wyjścia z problemu dla osób nieśmiałych i
wątpiących w swoją urodę. Bardzo mi się podoba to trafne stwierdzenie: "nie
siedzieć w
skorupie".

Wszystko wychodzi mi na to, że najważniejsze to rozprawić się ze złymi i
krzywdzącymi przekazami ze świata na swój temat. One to sprawiają, że powstaje
ta skorupa. Grunt to uświadomić sobie, że ona jest (jeśli jest) i coś z tym
zrobić, pomóc sobie, w każdy możliwy sposób, żeby z niej pomału wychodzić, uczyć
się cenić siebie i lubić. (Czasem ta nauka musi odbywać się drogą terapii
psychologicznej, jeśli te przekazy od dzieciństwa były bardzo silne i niszczące
i zespoliły się mocno z daną osobą). I jak się będzie siebie lubiło, to i świat
będzie tę
osobę tak postrzegał - jako atrakcyjną i wręcz piękną. To wszystko bardzo wiąże
się z tą (bardzo mi bliską) sprawą poczucia własnej wartości. Chodzi o to, żeby to
było zdrowe poczucie wartości, a zdrowe to znaczy: ani zbyt wysokie, ani zbyt
niskie. Dana osoba zna swoje słabe punkty, ale też i mocne. Nie zaprzecza i nie
fałszuje. Wie czego nie może zmienić i umie to jakoś odżałować. Wie co może
zmienić i
to zmienia. Wie czego nie musi zmieniać, bo to jest fajne i to jeszcze bardziej
podkreśla i rozwija. Potrafi to wszystko pomieścić w sobie i lubić siebie taką
jaka jest. Jest to trudna sztuka dla ludzi, którym w dzieciństwie nikt tego nie
pokazał i nie wzmocnił ich poczucia wartości, a niekiedy wręcz je niszczył. Ale
jest to na pewno do odwrócenia i naprawienia w dorosłym czy w nastoletnim życiu.
Jak ktoś miał szczęście wpaść na Damba, który w tym pomaga, to na pewno to
poczucie wartości w nim łatwiej się odbudowuje, a to, co złe roztapia się pod
wpływem tej akceptacji i miłości. A jak ktoś nie miał takiego szczęścia ,to po
prostu (jeśli chce) musi sam się przyłożyć, żeby to poczucie odbudować.

Ja mam na przykład takiego bardzo fajnego kolegę, z którym mam niewielki
kontakt, ale jest on przykładem osoby o zdrowym poczuciu wartości. Kiedy go
poznałam w czasach licealnych na takim kursie językowym, to zauważyłam, że nie
jest on na pewno zbyt przystojny, ale jest przesympatyczny i pełen pasji i
kontaktowy. Bardzo miłą miał wokół siebie aurę. Po iluś zajęciach dopiero
zauważyłam, że
on ma taki rodzaj niesprawności, a mianowicie jakby nie do końca wykształconą
rękę, (podobnie jak Natalia Petryka, tenisistka). Jak się domyślam, to musiało
być dla niego pewnym problemem, zwłaszcza jako dla chłopaka/ mężczyzny, w
kontekście poszukiwania kobiety i w ogóle spraw, które interesują mężczyzn typu
sport czy inne itp. Ale nie pokazywał tego po sobie, był bardzo naturalny. Tak
popadło, że byliśmy po prostu dobrymi kolegami,
chodziliśmy też razem do teatru, zabierał mnie na ciekawe wykłady, bo on już był
studentem, na kawę itp. Potem straciliśmy kontakt, wskutek jego i
mojego wyjazdu za granicę. Spotkałam go rok temu, po ok. 18 latach (ale
wcześniej co nieco wiedziałam, co u niego słychać i cieszyło mnie to, co
słyszałam: ożenił się, ma śliczne dzieci, zawodowo rozwinął się jak mało kto,
jest przykładem dosłownie jak z "Alchemika", żeby iść za swoim głosem, który ma
się w sercu, za swoją pasją). I na tym spotkaniu ze mną też emanował takim
ciepłem i taką sympatią do świata i energią i po prostu taki mężczyzna jest
naprawdę bardzo atrakcyjny (mimo, że upływ czasu też i jego nie ominął pod
względem zmian w fizyczności), ale to nie miało znaczenia w całym kontekście
osoby. Jest on dla mnie jednym z najbardziej
inspirujących ludzi, jakich poznałam. Akurat z "iskrzeniem" i zakochiwaniem się,
to jest to złożona sprawa i nie było nam to pisane, obopólnie, jednakże chcę
powiedzieć, że właśnie taka osoba o zdrowym poczuciu wartości "na wejście"
emanuje czymś fajnym i to dodaje jej mnóstwa urody. Gdyby ten chłopak zamknął się w
skorupie, na pewno i jego życie potoczyłoby się inaczej i on sam nie czułby się
tak dobrze ze sobą i w świecie. Myślę, że akurat on wyniósł to zdrowe poczucie
wartości z domu, ale
też sporo pracy musiał w to włożyć, żeby nie osłabło w konfrontacji ze światem.
Dla mnie jest to zatem bardzo duża inspiracja do pracy nad sobą.

Myślę, że każdy z nas zna (lub znał) takie osoby, płci obojga - np. dziewczyny,
które może nie są ładne jak z obrazka, ale chłopaki uganiają się za nimi i tracą
głowę. Wydaje mi się, że kluczem jest właśnie to poczucie wartości. Pocieszające
jest to, że można nad nim pracować. :)

I jest jeszcze (przynajmniej książki to piszą, ale chyba tak jest i w życiu) coś
takiego, że ludzie o podobnym poczuciu wartości przyciągają się wzajemnie i budują
związki. A więc im bardziej pracuje się nad swoim zdrowym poczuciem wartości, to
tym większa szansa na to, że nie zwiąże się człowiek z kimś, kto ma na przykład
niskie poczucie wartości i z tego powodu potrzebę dominowania nad tym drugim czy
potrzebę jakichś innych złych zachowań. Tylko zwiąże się z kimś, kto ma zdrowe
poczucie wartości, zna siebie, zna swoje zalety i wady, nad wadami chce
pracować, a zalety lubi i chce się nimi dzielić.

W przykładzie Bebe-Dambo wychodzi mi więc na to, że on miał zdrowe poczucie
wartości, a Bebe też na początku miała zdrowe (może jako mała dziewczynka
dostała sporo miłości i akceptacji), a potem brak ojca i matki spowodował, że ono
się zaczęło chwiać i progresywnie się chwiało coraz bardziej, ale Dambo pojawił
się w czas i pomógł jej i nie potrzeba było wiele, a to zdrowe poczucie wartości
odezwało się i zadomowiło w niej na dobre. I zbudowali dobry związek. :)
Pozdrawiam!

[dakota77]

ginestra napisała:


> W przykładzie Bebe-Dambo wychodzi mi więc na to, że on miał zdrowe poczucie
wartości, a Bebe też na początku miała zdrowe (może jako mała dziewczynka
dostała sporo miłości i akceptacji), a potem brak ojca i matki spowodował, że
ono się zaczęło chwiać i progresywnie się chwiało coraz bardziej, ale Dambo
pojawił się w czas i pomógł jej i nie potrzeba było wiele, a to zdrowe poczucie
wartośc
> i odezwało się i zadomowiło w niej na dobre. I zbudowali dobry związek. :)

Ale jakie mamy dowody na to, ze Bebe otrzymala podbudowe to takiego zdrowego
systemu wartosci? O milosci rozdzicielskiej nie mowiac? Moim zdaniem fakty
swiadcza przeciwko takiej teorii. Bebe jest tak mocno zamknieta w swojej
skorupie, ze naprawde trudno jest mi uwierzyc, zeby zamknela sie tam niedawno.
Jest zbyt wyalienowana. Do tego rodzice- czy oni znali w ogole swojego ojca?
Chyba nigdy o nim niczego sie nie dowiedzielismy, ale przypuszczam, ze w zyciu
rodziny nie bylo go od dawna albo wlasciwie nigdy. A Jozefine postrzegam jako
kompletna egocentryczke, niespecjalnie przejmujaca sie dziecmi ( wystarczy
wspomniec list jaki od niej otrzymali w BB, przeciez byl kompletnie nieczuly)

[anutek115]

Ja jeszcze dodam, że wydaje mi się trochę niewiarygodne to jej, sugerowane przez
MM gdzieś w tle, wyjscie ze skorupy. Te kiełbaski, pieczone przy ognisku z
przyjaciółmi (?!!!!). A skąd Bebe nagle znalazła PRZYJACIÓŁ? Kolegów, koleżanki
- może. Ale przyjaciół? Pół roku wcześniej otworzyła się na świat dzieki
ożywczej mocy uczucia, i od razu ma przyjaciół, z którymi gra przy ognisku na
gitarze i śpiewa? Ona sobie przez lata budowała wizerunek osoby chłodnej, z
dystansem, takiej, co to jej nic i nikt nie poruszy - a potem nagle, szast,
prast, niemal dusza towarzystwa... Że znowu się odwołam do własnych doświadczeń
"wychodzenia ze skorupy" (ścisle subiektywnych, ale jednak trochę podobnych) -
oj, nie idzie to tak łatwo...

[alitzja]

A to teraz ja się nie zgodzę. Bebe wychodzi ze skorupy w "Brulionie"
(akcja: 1988), a piecze kiełbaski 5 lat później, w "DP" (1993), więc
trochę miała czasu na to otwarcie się na świat.
Chociaż przyznam, że mnie też to koślawo wygląda - ona nie z tych,
co śpiewają (!) przy ognisku.

[anutek115]

A. No tak. Z godną stuprocentowego musierowiczysty nonszalancją potraktowałam
daty ;-). Ale i tak nie wierzę w Bebe śpiewającą gdziekolwiek (no, może w
łazience przy kapieli). I stawian na to raczej, że to byli przyjaciele Damba,
dla Bebe raczej koleżeństwo, względnie sympatyczni znajomi :-))).

[lezbobimbo]

Co tak nie chcecie Bebe przyznac pieknego glosu samorodnego? Na pewno cwiczyla
po kryjomu swój talent, chylkiem spiewajac gospel w tym samym chórze, co
Lauretka Alinoe ;)
W tym takim kosciele, do którego chodza punki i alternatywy hi hi hi

[anutek115]

Ach, a któż jej nie chce głosu przyznawać? Głos to ona może mieć jak Maria
Callas (no, w takim wypadku trawiłaby nas zawodowa zawiść ;-)), tyle, że ja
osobiscie, chocby nie wiem jak rozkutą z tego pancerzyka, w który się była
zakuła, nie widzę jej śpiewającej pod bystrym wzrokiem wpatrzonych w nią bliźnich.

[ready4freddy]

uznajmy jednoglosnie, ze ma glos jak Mariah Carey (a co mi tam, skoro juz
obsadzilem w roli Bebe Jennie Garth, moge sobie dalej fantazjowac :)
tyle tylko, ze w takim wypadku Laurinoe "Tiger Lily" de Pyziak moglaby sobie
jeno chlipac w kaciku, jaki to los jest niesprawiedliwy :)

[filifionka-listopadowa]

Ginestro masz jakiś fanclub? Bo chciałabym się zapisać i wielbić wielbić Twoje
wypowiedzi.
Często jak coś napiszesz to zwijam ogon pod siebie i idę usiąść w kąciku to
przemyśleć( w kontekście książek i własnego życia) by po chwili stwierdzić "Coś
w tym bardzo jest." i podpisać się pod Twoim komentarzem obiema łapkami.

[anutek115]

No ma! Tutaj :-).

[mamalilki]

A dlaczego zagipsowana Bebe nie moze spiewac? W koncu jezdzila na obozy
zeglarskie - tam kazdy czy ma sluch czy nie wyspiewuje jakis szanty, przy
ognisku tez raczej proste kawalki sie razem spiewa. Znam bardzo wiele osob ktore
na co dzien cichutkie bardzo lubily pospiewac ze wszystkimi. W chórze tez takie
spotykalam.

[idomeneo]

mój problem z Bebe jest taki, że zupełnie nie wiem, czy pod tym gipsem
rzeczywiście kryją się przepastne labirynty, czy też co najwyżej mała piwniczka.
Bo z narracji w BBB raczej trudno wywnioskować, by Beata prowadziła jakieś
niezwykle intensywne życie duchowe, o którym bliźni nic nie wiedzą (ale gdyby
wiedzieli, to by im buty spadły z wrażenia) - w końcu to nie tylko nieprzychylna
opinia Bernarda, ale też sama Bebe myśli o sobie dosłownie, że nic jej
specjalnie nie interesuje.

Co do odruchowego zauważenia przez Damba u Bebe zgrabnych nóg, a nie tylko
źródełek i zagadek, to wydaje mi się z kolei całkiem realistyczne.

[anutek115]

Otóż to, i bardzo to ładne z ta piwniczką :-). Ja też jakoś nie mam wrażenia, że
Bebe to jakis gigant intelektu, czy chocby osoba szczególnie utalentowana (jak
Kozio - którego nie lubię, ale jego talent jest szczegółowo opisywany,
podkreslany, i udatnie wpleciony w charakterystykę jego osoby). Tymczasem opis
Bebe idzie w zasadzie wyłącznie w kierunku podkreslania jej walorów
zewnętrznych... no i tu ten Dambo ze źródełkami i labiryntami (o, znów ta
zgryźliwość, czujecie? Ale się robię wredna na starość) jednak wywołuje we mnie
ironiczny usmieszek...

[idomeneo]

co więcej, te fragmenty z DP też imho nie przynoszą odpowiedzi na pytanie "co
się stało z Bebe?", nie poszerzają naszej wiedzy o tej postaci, bo pewnie trudno
byłoby znaleźć młodych ludzi, którzy nigdy nie pojechali na ognisko, gdzie było
pieczenie kiełbasek i śpiewy przy gitarze. Więc mimo upływu pięciu lat wciąż
wiemy o Beacie tylko tyle, co w końcówce BBB - czyli że jest z Dambem.

[dakota77]

Musze wam pzyznac racje, ze Dambo nie doszukiwalby sie tak jakiejkolwiej glebi,
gdyby Bebe nie byla ladna. No i naprawde niczego wiecej sie o niej nie
dowiedzielismy pozniej, nie wiemy, na ile sie otworzyla i odtajala. A podobnie
jak Anutek bylam niesmiala, ciezko nawiazujaca nowe kontakty osoba i wiem, ze to
sie tak z dnia na dzien nie zmienia.

[filifionka-listopadowa]

Ale potencjał ma, potencjał panie tego! ;)

[ready4freddy]

> ale też sama Bebe myśli o sobie dosłownie, że nic jej
> specjalnie nie interesuje.

problem w tym, ze tez tak o sobie mysle, tyle ze mam wiecej lat niz Bebe,
niestety... ktos wie, co z tym zrobic? :)

[anutek115]

Może jakaś Dambina zajrzy ci w oczy i doszuka się źródełek tudzież labiryntów? Z
Jeżycjady wiadomo że to plus trochę wytrwałości czyni cuda :-).

[mmaupa]

To ja proponuje kompromis: studia biologiczne w Finlandii. Kilka tygodni w roku
Bebe poswieca na wyprawe na polnoc, gdzie zajmuje sie np. pobieraniem probek
wody, a reszte czasu spedza w laboratorium z luboscia te probki analizujac.
Wspolpracuje np. z uniwersytetem w Tampere albo Oulu, otacza sie cichymi,
czystymi Finami, je chleb zytni i fazerowska czekolade, po czym wraca do
Poznania, do Bebisia i Damba.

Co do Finow - sa dokladnie tacy, jak z tego dowcipu. Mieszkam obecnie z Finka,
bardzo mila, ale tak cicha jak nieme kociatko. Dopiero po dwoch miesiacach
zaczela sie odzywac.

[filifionka-listopadowa]

Bardzo podoba mi się ten kompromis. Ale musi też spożywać masło fińskie
(dostępne też w Polsce- bardzo polecam no chyba ,że ktoś ma dostęp do
prawdziwego, tradycyjnego masła).

Jeżeli iść za stereotypami narodowościowymi wolałabym mieszkać z Finką niż z
Włoszką. i zdecydowanie bardziej z Finem niż z Włochem.

[mmaupa]

Moze jesc finskie maslo. I chodzic w filcowych bamboszkach. I czytac Muminki. I
ogladac skoki narciarskie.

U mnie jest mieszanka wybuchowa: cichutka Finka, zrownowazony Holender i
ekstrawertyczny Argentynczyk. Wszystkich szalenie lubie, mimo ze sa zupelnie
rozni. Teraz Holendra zastapi amerykanski Wegier - zobaczymy jaki on bedzie.

[internistka]

po pierwsze jesteście niesamowite- Wy wszystkie forumki kochające MM
i te dysput, które z powodzeniem mogłyby znaleźć się w którejś z
części Jeżycjady..:D
Jeśli chodzi o Bebe, mam swoją teorię, że Bebe mogłaby być
kimkolwiek. Z jednej strony chłód i opanowanie, z drugiej-
wewnętrzny potencjał i siła. Szkoda, że Pani M nie pociągnęła dalej
jej wątku..

...jak zresztą wielu innych starych bohaterów. Pojawiają się gdzieś
w tle jako wypełnienie kolejnych "nowych", coraz bardziej
małoletnich postaci Jeżycjady.
A mi się marzy oddzielna książka o Gabie, Idzie..etc, przecież one
też mają na pewno ciekawe życie.
Nie chcę dwunastoletnich Józinków zakochujących się na całe życie.
Chociażby z tego względu, że i tak klimat MM jest
bardzo "niedzisiejszy", a dodatkowo te romanse dzieciąt ledwo "po
dziesiątce" wynoszą Jeżycjadę w jeszcze bardiej nierealna krainę.