Podobieństwa

[wushum]

Witam.
Odważam się na własny wątek, ale jeśli już był, to przepraszam.
Czy i co było podobne do Was i Waszego życia w Jeżycjadzie?
Odczuwacie przy opisach jakichś sytuacji "wspólnotę", wiecie jak to
jest, macie wrażenie, że dokładnie jakby o Was?
Pozdrawiam

[lezbobimbo]

Hmmm nie za wiele. Moze to, ze na poczatku lat 80-ych u nas w domu sie nie
przelewalo, wiec jznana byla mi koniecznosc rzucania sie na wszelakie jadlo.
Oraz sprzedawania ksiazek do antykwariatu i zycia kombinacjami w PRLu..

[lezbobimbo]

lezbobimbo napisała:
> Hmmm nie za wiele. Moze to, ze na poczatku lat 80-ych u nas w domu
>sie nie przelewalo, wiec jznana byla mi koniecznosc rzucania sie na
>wszelakie jadlo.
> Oraz sprzedawania ksiazek do antykwariatu i zycia kombinacjami w
>PRLu..

Aczkolwiek u nas wtedy dochodzilo wiec do "niemal gorszacych scen,
zwlaszcza przy artykulach zawierajacych czekolade" (a raczej
wyr.czek.pod. w latach 80ych)
- to nikomu z nas do glowy nie wpadlo glosic przy tym peanów o
szlachetnym ubóstwie i minimalizmie. Wrecz przeciwnie, nie
przepadalismy za sytuacja i ani w glowie nam bylo sie z tym
pogodzic. Marzylo sie o bogactwie i raju za granica ;) Nie bylo
fajnie czuc sie ubogo i wiecznie musiec kombinowac. Cale szczescie,
ze sie nam potem polepszylo. I swear I'll never be hungry again!

[nessie-jp]

Nieporadność kulinarna Gaby w KK, mimo usilnych prób ugotowania rodzinie
pożywnego obiadku :) I jej poczucie niższości wobec kuzynki, która nie dość, że
gotuje, to jeszcze ubrać się potrafi.

No i oczywiście Aurelia z DP

[carlissima]

Bardzo "mój" jest wątek Kreski w OwR i jej uczucia do Macieja Ogorzałki. Zresztą, czytałam tu kilka postów, w których autorki przyznają się do takich "cichych uczuć" i myślę, że są one normą w wieku kilkunastu lat.
Tyle tylko, że moje "naście" dawno już za mną, a ja nadal długo muszę ze sobą walczyć by okazać komuś ciepłe uczucia i porzucić ton kaprala :)

[idasierpniowa28]

Jak byłam w maturalnej klasie, to się bardzo mocno z Pulpą
utożasamiałam, ale nie ze względu na oszałamiające powodzenie i
kordony absztyfikantów wiernie u drzwi czekające, tylko ze względu
na zajadanie stresu oraz niechęć do uczenia się,spoodowaną stanem
zakochania ;) Różnica jest tylko taka, że ja maturę zdałam za
pierszym podejściem :)

[sowca]

U mnie może nie było żadnych konkretnych wydarzeń podobnych do tych
z Jeżycjady, ale bardzo bliskie są mi przemyślenia młodych,
zakochanych bohaterek :P na przykład kompleksy Cesi, robienie min
figlarnych/zachęcających/kuszących/rzeczowych i zrezygnowanych do
lustra oraz odzyskiwanie pewnosci siebie za pomocą makijażu.
Podobnie i Ida oraz jej poczucie niższości - u mnie było również
bardzo silne, tyle że mój wygląd poprawiło nie tyle ścięcie włosów,
co ich ufarbowanie. A także rozważania na temat obiektów westchnień,
które to obiekty westchnień nie odwzajemniają - w pełni identyfikuję
się z Kreskowym: "Za cóż go kochać? Za to, że umie matematykę? He
he. Za to, że ma oczy jak kasztany? He he. Kiedy się uśmiecha, z
oczu robią mu się dwa aksamitne przecinki. Czy mozna kochać
człowieka za to, że z oczu robią mu się przecinki? No, nie bądź
żałosna dziewczyno..."

[carlissima]

sowca napisała:

> w pełni identyfikuję
> się z Kreskowym: "Za cóż go kochać? Za to, że umie matematykę? He
> he. Za to, że ma oczy jak kasztany? He he. Kiedy się uśmiecha, z
> oczu robią mu się dwa aksamitne przecinki. Czy mozna kochać
> człowieka za to, że z oczu robią mu się przecinki? No, nie bądź
> żałosna dziewczyno..."

Ja też, ja też! I z Cesine oglądanie chmurek przy jednoczesnym wymyślaniu sobie
od idiotek też mi jest znajome :)

[znowuniedziela]

Oj-z Nutrią-gdy nie wie, co począc,
z Laurą-gdy nikt jej nie rozumie,

od wielu lat-zawsze chciałam, żeby w moim domku było tak, jak u
Borejków-nie było ;(-po pierwsze-nie mam siostr, po drugie-gdy
wreszcie sie objawił brat-bardzo podobny do Ignacego G(czyt.
oczytany, inteligentny, przepądry ect)-ja sie wyprowadziłam ...

[anutek115]

Bebe. Piękna nie jestem, ale zagipsowana byłam identycznie. Do tej pory jak
czytam scenę z koszula Damba w BBB to mnie ze wstydu boli każda komórka, nie
wiem po prostu, co bym zrobiła, gdyby mi się przytrafiła taka dekonspiracja. To
myślenie, że nikt nie może wiedziec, co czuję, bo będzie mógł mnie zranić, o
jakże ja dobrze to znam!!!

Za to żaden, absolutnie żaden z Jeżycjadowych rodziców nie przypominał moich (co
sobie w tej własnie chwili uswiadomiłam).

[meduza7]

Cicho zakochane bohaterki. To ja. Tylko te happy endy się nie zgadzały ;)
Nawiasem mówiąc, pamiętam scenę, która właśnie tak bardzo różniła się od mojego
życia i "stosunków rodzinnych", ze aż postawiła pod znakiem zapytania całą
wiarygodność Jeżycjady. Będąc nieco młodsza od Cesi, jakoś pod koniec
podstawówki, czytałam o jej planowanej randce z brodaczem i dyskusji rodzinnej,
w co powinna się ubrać. Jak sobie wyobraziłam reakcję mojej mamy w analogicznej
sytuacji (potężne NIE! równie stanowcze, co histeryczne), to w kącie mojego
umysłu zagościło przekonanie, że ta cała Jeżycjada to jakieś SF.

[nessie-jp]

A ja właśnie miałam zakładać wątek i pytać o różnice między przeszłością a
teraźniejszością

[mmaupa]

O, a u mnie wlasnie pelno bylo scenek rodzinnych pod haslem: w co sie dziecko ma
ubrac na randke. W ogole zauwazam z przyjemnoscia podobienstwo do rodziny Zakow
- mamusia niefrasobliwa artystka, tatus inzynier, nikomu sie nie pali do
zmywania (zamiast Wiesi mamy zmywarke, cale szczescie), na obiad jakis tam
makaronik, kolezanki zawsze sie wciaga w rodzinne rozmowy, matka przejmuje sie
absztyfikantami (Boze, co ja na siebie wloze przy tej hrabinie!)...

Poza tym sprezynowy Ignacy przypomina mi mojego dziadka w tym, ze czuje sie
bardzo silnie zwiazany z corka, ma potrzebe dzialania oraz chce byc
odpowiedzialny i dobrze poinformowany.

Oprocz tego bliska mi jest scena w "Pulpecji", kiedy dorosla Ida siedzi
panienskim (jeszcze) tyleczkiem na kolanach mamusi z mysla, ze czyni to po raz
ostatni. Podobnie czulam sie przed wyjazdem na studia do innego kraju, siedzac
na kolanach wlasnej mamusi, wczepiona w nia niczym jakas malpiatka.

[verdana]

Teoretycznie to z Gaba się utozsamiałam i dlatego mnie na nią taki
szlag trafia. Docent z trójka dzieci, z czego trzecie o wiele
młodsze od rodzenstwa, dom, w ktorym cytatów lacńskich uzywa się na
codzień, a mąż na pewno kupi książkę a nie czekoladę.
Tyle podobieństw. Nie pretenduje natomiast do pozycji uciśnionej
swiętej i nie sadze, aby moje dzieci nie poradziły sobie beze mnie
aani minuty, przeciwnie. Sądze, że gdybym wyjechala w siną dal,
wszyscy byliby świetnie przystosowani i cholernie zadowoleni.

[melmire]

Ha, ja mam 30 lat i jak mama do nas zajedzie (rzadko!zbyt rzadko!) to rytual
"chodz do mamusi na kolanka" nadal ma miejsce :)

[croyance]

Gdyby moja mamusia zaproponowala mi siadanie na kolankach,
ucieklabym z krzykiem przerazenia ... za to tatus, to zupelnie inna
sprawa :-)

Nie jeden raz siedzialam na kanapie wczepiona slodko w tate, a maz
wyrzucany byl z pokoju :-P No ale rodzicow widze 3, 4 razy do roku,
wiec co mi tam :-)

[melmire]

I tak masz szczescie, ja widze mame raz na poltora roku tak srednio :(
Juz za trzy tygodnie przyjezdza :)
Ale tylko na dwa dni :(

[ding_yun]

mmaupa napisała:

>
> Oprocz tego bliska mi jest scena w "Pulpecji", kiedy dorosla Ida
siedzi
> panienskim (jeszcze) tyleczkiem na kolanach mamusi z mysla, ze
czyni to po raz
> ostatni. Podobnie czulam sie przed wyjazdem na studia do innego
kraju, siedzac
> na kolanach wlasnej mamusi, wczepiona w nia niczym jakas
malpiatka.
>


Ty też? :))

[szprota]

I ja też. Te wzdychania na odległość i łowienie spojrzeń.
I się zgodzę również z tym, że w mojej rodzince debata nad strojem na randkę -
taką randkę jak u Cesi - by nie przeszła. Nie idziesz i koniec, nie pozwalamy.

[herezje_pisze]

anutek115 napisała:

> Bebe. Piękna nie jestem, ale zagipsowana byłam identycznie. Do tej pory jak
> czytam scenę z koszula Damba w BBB to mnie ze wstydu boli każda komórka, nie
> wiem po prostu, co bym zrobiła, gdyby mi się przytrafiła taka dekonspiracja. To
> myślenie, że nikt nie może wiedziec, co czuję, bo będzie mógł mnie zranić, o
> jakże ja dobrze to znam!!!
>
O taaak... Też kiedyś o tym myślałam i jestem pewna, że spaliłabym się ze
wstydu. Na razie jestem w wieku Bebe, więc mam nadzieję, że może kiedyś będę
normalna...

[sowca]

A co się Wam NIE zgadza? Bo mnie, jak ktoś wyżej napisał, nie
zgadzają się happy endy niestety :P

[szprota]

Happy endy różne bywają. Czasem okazuje się, że na etapie wzdychania było dużo
fajniej :) Jeden obiekt westchnień się dał upolować po blisko dekadzie (o dziwo,
jeszcze sprzed czasów n-k.pl) i przez chwilę było dość ogniowo. Ale nie był to
ani happy ani end, ot sympatyczna przygoda z zabawnym, acz intymnym zakończeniem.

Pamiętam, że jakoś silnie utkwiło mi spostrzeżenie Elki w Noelce, gdy się
pojawiła po raz pierwszy u Borejków: że ją przygarnęli, zaopiekowali, wysuszyli
i napoili herbatką, i że dziadkowie na ich miejscu by poddali gościa
szczegółowej indagacji. No, moi rodzicom było bliżej do Cyryjka i Metodego niż
Borejków z "Noelki" pod tym względem. Więc to się nie zgadza.
Tak naprawdę nie mam bohaterki, z którą mogłabym się stuprocentowo w relacjach
damsko-męskich utożsamić. Z Cesią i Hajdukiem spodobała mi się szalenie wymiana
zdań w koszyczku (prekursor Gadu Gadu? ;)), bo, to akurat jest podobne, mnie też
dużo łatwiej napisać niż powiedzieć. Ale na pewno na hajducze chandry nie
pomagałoby mi mycie okien.
Może trochę Bebe, z tym jej lękiem i zażenowaniem przy rękawie od koszuli. Ale
ja bym jednak nie wyrwała Dambowi ręki, oj nie. I bardzo ładnie tęskni Pulpecja,
o czym już nieraz pisałam. Ale też bym po niezdanej maturze nie latała za
wręczycielem snopu kwiatów ;)

Niepodobieństwa

[nessie-jp]

Nigdy nie przeżyłam nastoletniej, szkolnej miłości, nad czym bardzo ubolewam i w
ogóle czuję się oszukana przez los... :(

[szprota]

...może chociaż pamiętnik prowadziłaś?
Nawiasem mówiąc, zauważyłyście, że tylko Żaba prowadzi dziennik? Erudytka na
erudytce, powinno je ciągnąć do pisania. A tymczasem Nutria ogranicza się do
smutnych wierszy i Żaba prowadzi swój plastusiowy pamiętnik zaledwie.

[nessie-jp]

Też nie, psiamać. To znaczy, próbowałam, ale wychodziły mi wyłącznie
zgrywusowate eseje humorystyczne, zupełnie pozbawione romantyzmu.

[sabor.a.menta]

Laura, zdecydowanie. Mm bardzo podobny charakter (choć chyba w
przypadku tej bohaterki nie ma się zbytnio czym chwalić ;)).

[anutek115]

To cie w najmniejszym stopniu nie powinno powstrzymywać! jako twórczyni
pamiętnika, którego pisanie zarzuciłam dwa lata temu, a zaczęłam w wieku lat
12-tu (czyli ma sie jednak to, nieprawda, doświadczenie) mogę z cała
odpowiedzialnością stwierdzic, że po latach tylko eseje humorystyczne nadają się
do czytania!

Nad romantycznymi westchnieniami przechodzi się zaś z zażenowaniem i dość
szybko, często powstrzymując się od rwania kartek ;-))).

[sowca]

Hahaha XD dokładnie, Anutku! Humorystyczne eseje, doprawione
licznymi "cholera", czyta się po latach nawet z pewną
przyjemnością :p ale opisy wielkiej miłości do faceta, który - wiesz
to po paru latacg - był zupełnie tego niewart, przyprawiają o
rumieniec wstydu :P

[nessie-jp]

No, ale wiecie

[szprota]

Eno. Zdefiniuj szczenięcą miłość. Czy idzie o taką, co to go widujesz codziennie
na korytarzach, wzdychasz, nie masz odwagi się odezwać i się cieszysz, gdy Ci
tak ciepło powie, że jest dwadzieścia po? No to z całą mocą zapewniam, że da się
to przeżyć w każdym wieku. Choć przyznaję, że najbardziej świeże i niewinne jest
to, owszem, w wieku nastoletnim.

A skądinąd macie pełną rację względem esejów humorystycznych. Chociaż mnie się
akurat w wieku jakichś czternastu lat popadać w taki patos, że na szczęście i te
wzdychulcowe wątki są zabawne, więc doceniam niezamierzony efekt komiczny, jak u
nutriowego anioła z wielkimi stopami.

[wushum]

Eh, jak zaczęłam się sama zastanawiać, to właściwie, chyba z większością
bohaterek czuję wspólnotę - Cesia przechodząca po klasie z uczuciem, że wszyscy
patrzą na te jej łydki, zasznurowana Bebe, Kreska na którą uwzięła się Ewa J
/miałam taką identyczną wychowawczynię i jednocześnie nauczycielkę historii, już
1 września kazała mi wstawać i zapowiadała, że w tym roku nie przejdę, robiła
rewizje itp, no i teksty miała jak Jedwabińska i Pieróg razem wzięci/. Cesiny
bieg ciemnym rankiem do sklepu w niekompletnym ubraniu, przypomina mi dawne moje
stanie o 6 rano w ogonku po chleb po wyrwaniu z łóżeczka i w dziwnym
byle-stroju. Nieśmiałość i te przeczucia co będzie za chwilę jak u Natalii.
Kiedyś byłam jak Gabrysia, miałam jedną parę spodni, chłopięcą fryzurę i jedyne
nowe ubrania, to były koszule ojca:) Po chorowaniu i szpitalu, oraz zetknięciu
się z zagadnieniem śmierci, cały czas ciągnęło mnie do odbić światła, byłam tym
zafascynowana, wiecznie obracałam przedmioty, żeby obserwować jak to światło się
w nich załamuje i przepuszczone odbija. Okazało się że Aurelia też tak miała.
Wielokrotnie byłam Anielką w obcym mieście, ten pierwszy dzień w szkole bardzo
mi przypomina moje. Tygryskiem /jak sobie niedawno przypomniałam/ nazywał mnie
pan Woźny ze szkoły, byłam i Laurą - czarną owieczką i wiem jak to jest mieć
"idealną" mamę - ale bardziej Józefinę Bitner, a trochę Gabrielę.
Niedawno wskazałam pewnej przyjaciółce, że pewien Robrojek tańczy przed nią na
rzęsach:)
To chyba tyle:)
Ps.: Ja też czasem znajduję jakieś "wypociny" sprzed lat /aspirowałam na pisarkę
w podstawówce:P/ ale nie wiadomo, czy śmiać się, czy płakać jak się toto czyta.

[croyance]

Wushum, to bardzo ciekawe, co piszesz. Nie tak dawno ogladalam jakis
program terapeutyczny, gdzie babka wychodzaca z depresji mowila
terapeucie, ze chodzi do sklepow i podobaja jej sie takie tandetne
swiecidelka, blyszczace cekiny, szkielka etc., a on jej tlumaczyl,
ze to wlasnie poszukiwanie swiatla i zycia :-)I ona obiecala, ze
kupi sobie cos takiego 'sparkly' przed nastepna sesja.

[yowah76]

nessie, ja tez nie ;)
W ogole, to ubolewam nad odeszla mlodoscia... ani to czlowiek nie
poszalal na dowolny sposob, ani np. turystyce z plecakiem sie nie
oddal ( a teraz, kurcze, BOLI ), ani sie nie zakochal jakos... buuu

---------------------------------------------------
- To wspaniale przyjecie - powiedzial Kwestor do krzesla. - Szkoda,
ze mnie tu nie ma.

[wushum]

Acha, no i do Idy z lat zakompleksionych z włosem zasłaniającym twarz, oraz
przygarbieniem, by ukryć płaski biust:)

[papieska_kremowka]

A ja widzę w sobie coś z Bebe i, o zgrozo, świętej Gabrieli - nie dość że mam problemy z otwieraniem się na własne uczucia, to jeszcze zgrywam dzielną, a w środku mi się kotłuje.
Okropne to jest, zaprawdę.

[kaliope3]

Nie,nie-Ida się garbiła właśnie po to aby ukryć biust. Wtedy jeszcze
nie była ponętną lodołamaczką serc o wybitnym biuście( znaczy
świadomą tego biustu i urody):)

[villanden]

Zawsze mi sie wydawalo, ze Cesia wyglada tak jak ja (albo ja jak
Cesia :-)), zwlaszcza zdanie o wymalowanym przedszkolaku
wybierajacym sie na bal po prostu JEST o mnie (mimo, ze mam juz
prawie 30 lat). Jako ze pierwsze czesci Jezycjady zaczelam czytac w
2-3 klasie podstawowki, to raczej staralam sie upodobnic do
bohaterek niz wyszukiwac podobienstwa z moja aktualna sytauacja...
(wlasnie sobie to uswiadomilam :-) )
Strasznie, strasznie chcialam byc taka jak Gaba w KK :-)
Kiedy doroslam do wieku bohaterek przestalam czytac Jezycjade i
wrocilam do niej dopiero 10 lat pozniej.
Z 30-letnimi bohaterami jakos nie moge zaczac sie identyfikowac, nie
wiem czemu ;-)

[szarania]

Moja miłość do dziadka podobna była do relacji Kreski i Dmuchawca.
Dziadek był dla mnie całym światem.

[carthia]

Podobnie jak Cesia jestem głęboko przekonana o tym, że mam za grube łydki ;-)

[sally.bowles]

Ja w dzieciństwie byłam niestety bardzo samotna, w czym
przypominałam Geniusię. Też wypierałam się swojego nazwiska i
spędzałam całe dnie poza domem, fakt że nie u zupełnie obcych ludzi.
Dlatego kiedy czytam "OwR" bardzo się wzruszam.
Ale tak naprawdę w J zanlazłam jedno zdanie, które jest mi wyjątkowo
bliskie. Wypowiada je Baltona w "Pulpecji": "Ja mam minę błazna i
wariata, ale potrzebuję powagi i prawdy. Moje zycie musi być na
serio. Wesołe ale na serio. Żadnego błazeństwa."
To o mnie.

[croyance]

Identyfikowalam sie z Geniusia, bo moja mama to zupelnie Ewa
Jedwabinska. Moje dziecinstwo wygladalo mniej wiecej jak u Gieni,
czyli histerie, awantury etc. - z ta wielka roznica, ze tata jest
super fajny :-) i bardzo mame kocha, wiec lagodzil nieco te sprawy.
Plus brat tez sie przydal :-)