Karcenie dzieci/ lekki OT

[filifionka-listopadowa]

Kilka dni temu byłam w centrum handlowym. Nie było szczególnie dużo ludzi i
atmosfera też raczej sprzyjająca zakupom. Kawałek od mnie zatrzymało się
dziecko podczas klasycznej próby sił na froncie wychowywany-wychowujący. Próba
odbywała się w sposób klasyczny czyli na zniecierpliwione uwagi rodziców (nie,
nie dostaniesz loda) dziecko, zgodnie ze swoja naturą odpowiadało protestami,
które za chwilę przerodziły się w płacz. Przyglądałam się dziecku z uśmiechem
(przypominało mi figurkę elfiego dziecka z zaciśniętymi piąstkami opisaną
przez Sapkowskiego w "Pani Jeziora"). Trwało to jakieś pół minuty po czym
przeszła babcia i dała takiego klapsa dziecku ,ze aż się obtrząsałam po czym
po chwili pociągnęła je za sobą. Ryczące cała siłą swoich płuc.
Gdy otrząsnęłam się z zaskoczenia uświadomiłam sobie ,że powinnam była jakoś
zareagować ale zupełnie nie miałam pojęcia jak. Później, tego samego dnia
byłam znów świadkiem takiej sceny i wciąż nie wiedziałam co zrobić/powiedzieć.
A jak wy byście zareagowały?

Ida w podobnej sytuacji sięgnęła do Korczaka. Użycie autorytetu mogło by pomóc
szczególnie ,że sama dla takiej osoby zapewne godnego partnera do rozmowy nie
stanowię ale mogłabym tak naprawdę tylko zacytować jej słowa.

[filifionka-listopadowa]

Przepraszam za lekką chaotyczność postu ale ta sprawa wciąż budzi u mnie duże
emocje. Nazywanie tego cisu klapsem to zbytni eufemizm.

[lezbobimbo]

Uoch.. jedyna satysfakcjonujaca odpowiedzia na cos takiego byloby chyba
wymierzenie klapsa babci, za pomoca lopaty, jak to wolal Bernard z przystanku.
Doroslych nie wolno bic ani wymierzac im klapsow, ale dzieciom nadal? Ech..
Nie usprawiedliwia tutaj tlumaczenie sie zdenerwowaniem czy wyczerpaniem
supermarketowym, bo gdyby wymierzyc taki siarczysty klaps wkurzajacemu
ochroniarzowi lub doroslej acz bezczelnej ekspedientce, to by sie poszlo przed
sad i slusznie.

[lezbobimbo]

Tzn. na widok takiej sytuacji bym sie pewnie udlawila choleryczna apopleksja, a
potem idealem by bylo, gdybym jednak sie otrzasnela i zawrzasla cos tej babie,
cos w stylu - a moze pani mnie tak tez uderzy? Wprawdzie pewnie bym zostala
zaszczekana przez cala rodzine za mieszanie sie w ich "wychowywanie", nie
uratowalabym elfika, ale moze cos by tam przesiaklo do zakutych lebkow..
Jakiej wielkosci byla ta babcia? ;P

[jhbsk]

Prędzej czy później dziecko odpłaci za takie metody wychowawcze.

[tygrys2112]

adikga.wrzuta.pl/audio/8MgzeEAYnlP/kazik_-_kochajcie_dzieci_swoje

[onion68]

Hmm, bardzo smutne, a jeszcze smutniejsze jest to, że (obawiam się) sama też nie
potrafiłabym w tej sytuacji zareagować. A gdyby nawet, przypuszczam, że nic by
to nie dało - osoba miałaby okazję wyżyć się na jeszcze jednym obiekcie i tyle.
Tak się składa, że miałam ostatnio okazję na ten temat podyskutować - raz w
pracy, a raz podczas przerwy na studiach i powiem Wam, że przekonanie o
słuszności kar cielesnych jest głęboko jeszcze w naszym społeczeństwie zakorzenione.
Co zrobić, aby to się zmieniło, ale tak naprawdę, w szerokich i różnorodnych
kręgach - zapewne poruszyć temat w jakimś serialu :-(

[filifionka-listopadowa]

Ale niereagowanie na takie sytuacje to dla mnie przyzwolenie na nie.
Dobrze wyżyje się nie mnie ale jeśli przy następnej sytuacji ktoś znów zwróci
tej osobie uwagę a potem jeszcze raz w którymś momencie na pewno zastanowi się
nad swoim zachowanie.
Ale na pewno to nie może być agresywny atak.

[szprota]

Mam wrażenie, że to trzeba w sobie wyrobić, wyćwiczyć. Nie wiem, czy w Was też,
ale we mnie cały czas pokutuje takie przeświadczenie, że mam żyć z innymi ludźmi
tak, by im nie sprawiać kłopotu, nawet jeśli ceną za to jest moja czy czyjaś
inna krzywda. Bo inaczej jestem podła megiera. A tu kurczę czasem trzeba być
podłą megierą i chociaż zapytać tę babcię "co pani robi?". Zawsze sobie pluję w
brodę, że mi tego megierstwa nie staje... :/

[onion68]

Nieprecyzyjnie wyraziłam swoje myśli (co mi się często zdarza ostatnio). Pewnie,
że teoretycznie należy sprzeciwiać się złu, reagować. Przypuszczam jednak, że
zanimbym się zebrała w sobie, byłoby już po wszystkim, to raz, dwa - gdyby nawet
moja reakcja przyszła na czas, nie wierzę, że to może mieć realny wpływ na taką
osobę w postaci rzeczywistej zmiany poglądów i postępowania. To po prostu musi
wychodzić z wewnątrz, z przekonania. A zawstydzenie takiej osoby spowoduje, że
następnym razem poczeka z karceniem, aż znajdzie się z dzieckiem w prywatnych
czterech ścianach.

[szprota]

Jak u Lisieckich, którzy dostali lanie nie za to, że pomalowali Lucypera, tylko
za to, że obca osoba przyszła na nich skarżyć...

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

szprota napisała:

> Jak u Lisieckich, którzy dostali lanie nie za to, że pomalowali Lucypera, tylko
> za to, że obca osoba przyszła na nich skarżyć..

Ale dokładnie to można zastosować w drugą stronę. Narobić takiej babie wstydu
przy ludziach w samym środku centrum handlowego. To przynajmniej nie będzie bić
przy ludziach ze wstydu.

Proszę o wnioski racjonalizatorskie, jak można narobić obciachu takiej babie?
Jak już sporządzimy listę, to nauczymy się na pamięć i w razie będziemy już
wiedzieć, co robić.

[szprota]

Mnie w takich sytuacjach zamurowywuje. Wiem, że powinnam zareagować,
zaprotestować i jak nie przepadam za dziećmi, tak w takich razach jakoś dobrze
rozumiem takiego rozryczanego małego człowieczka - i blokada.
Moja mama opowiada, że mój dziadek (nie pamiętam go niestety) przy dziecięcych
histeriach mówił "no, dalej, krzycz głośniej! Co, nie możesz? E, to chyba ci aż
tak na tym nie zależy..." i jeśli to faktycznie była scena spowodowana kaprysem,
to dziecko jakoś zamykało buźkę.

[grimma]

wiesz, mnie w calej historii interesuje reakcja rodzicow.
bo ja bym dostala apopleksji ze zlosci gdyby to ktorakolwiek babcia mojego syna
tak zrobila.
bo mam wrazenie ze wcinanie sie rodzicom jest juz naganne na wstepie.
a wcinanie sie w takim stylu jest demonstracja - "Ci glupi rodzice nie wiedza
jak postapic z rozkrzyczanym bachorem - ja za to wiem"

[verdana]

Jestem z siebie dumna - widziałam w autobusie, jak nauczycielka
uderzyla dziecko i zrobilam pieklo. Kazalam tez powtorzyć dziecku,
aby opowiedzialo w domu, ze pani je bije.
Zoatalam za to zjechana przez niemal 100% uczestnikow forum "emama",
bo bachor, ktory kladzie nogi na siedzenie slusznie oberwał.

[lutecja4]

bachor,ktory kladzie nogi na siedzeniu powinien byc stanowczo upomniany,ale na
pewno nie uderzony
ale wiem niestety,ze czasem bezradnosc opiekunow wyraza sie niestety klapsem i
choc nie popieram takich metod tez nie wiem nigdy,jak zareagowac
a kiedy,ladnych kilka lat temu,bylam swiadkiem sceny,kiedy upomniana przez mloda
kobiete rownie mloda matka puscila upominajacej taka wiazanke,ze mnie lekko
zatkalo(a sama uzywam dosc czesto soczystych slow,choc raczej nie personalnie)
nie wiem,jak sie to skonczylo,bo wlasnie wsiadalam do autobusu,ale do dzis
pamietam dokladnie cale zdarzenie
sama zas kiedys kucnelam przy chlopcu, ktory darl sie strasznie w autobusie,a
matka po prostu nie reagowala,tuz po wyjsciu z tegoz autobusu i powiedzialam cos
w stylu,ze taki duzy chlopak(mial na oko ponad 4lata,siedzial w spacerowce) i
tam cos tam...-dzieciaka zatkalo,przestal sie drzec,ale za to chcial mnie
kopnac,dobrze,ze sie zdazylam sie odsunac,natomiast mamusia takze mnie
zrabala,choc bez epitetow na szczescie
zmylam sie szybciutko

[sowca]

Verdano, a propos Twojej opowieści: kiedy byłam w klasach I-III
miałam wychowawczynię - idiotkę, która kiedyś autentycznie dała
klapsy dwóch swoim uczniom (jeden z nich byl jej synem) na środku
klasy, na oczach wszystkich dzieci. szczerze mówiąc, teraz mnie
cholera trzęsie, jak to sobie przypominam, i marzę o spotkaniu tej
starej [cenzura] i wbiciu jej do głupiego łba parę podstawowych
informacji o szacunku wobec dziecka. Głupia stara prukwa.
Filifionko, nie wiem, co Ci poradzić. Ja nigdy nie byłam świadkiem
takiej sceny. Myślę jednak, że nie powinnaś mieć do siebie
pretensji, często pod wpływem lekkiego szoku ( w końcu wstrząsnęło
Tobą to, co widziałaś) po prostu nie wiadomo, jak zareagować. Myślę,
że następnym razem sytuacja będzie wyglądała inaczej.
Bo reagowac trzeba, gdy ktoś bije dziecko. Problem leży w dwóch
aspektach: po pierwsze, nigdy nie wiadomo, w jakiej formie należy
zwrócić uwagę. Każda wydaje się nieadekwatna.Po drugie, taka uwaga
nadal będzie odbierana za bezczelne wtrącanie się w nie swoje sprawy.
Może rzeczywiście powołanie się na Korczaka jest wcale niezłym
rozwiązaniem?

[aganoreg]

Po pierwsze, wlasnych dzieci nie mam i o metodach wychowawczych wiem niewiele.
Po drugie, co jak co, ale to rodzice powinni decydowac o ewentualnym ukaraniu
dziecka, a nie babcie, ciotki itd. (a propos - pamietacie bolesne razy na
posladkach, wymierzane reka Babi?). Natomiast w takiej sytuacji nie wiem, czy
potrafilabym racjonalnie zareagowac. Tak jak nie potrafie w sytuacji odwrotnej -
dzieciak wrzeszczy, rzuca sie na ziemie itd, a mamuska nic. To chyba tez nie
jest normalne? Wiem, ze powinnam jakos zareagowac w obu sytuacjach i w obu bym
oberwala za wtracanie sie w nie swoje sprawy bez osiagniecia efektu w postaci
zmiany postepowania tak dziecka, jak i doroslych.

Czyli co, nie reagowac wcale? Czy walczyc o zmiane przepisow prawnych? Skleroza
mnie niestety ogarnia, wiec nie przypomne sobie z kim byl to wywiad, ale kobieta
powiedziala, ze bedac w Szwecji, w celu wymierzenia klapsa dziecku, najpierw
rozejrzala sie, czy nikt nie widzi, bo mozna za cos takiego miec powazne
problemy. Ale czy tedy droga?

[szprota]

Względem tego, że dziecko się rzuca, a mamuśka nic, to zdaje się, że niezła
metoda. Osobiście wolę taką niż taką, która wściekłym wrzaskiem upomina
dzieciaka i jeszcze go nakręca.
Ja myślę, że reagować. Im więcej osób będzie to robić, tym mniejsza będzie
atmosfera społecznego przyzwolenia na bicie dzieci.

[aganoreg]

szprota napisała:

> Względem tego, że dziecko się rzuca, a mamuśka nic, to zdaje się, że niezła
> metoda. Osobiście wolę taką niż taką, która wściekłym wrzaskiem upomina
> dzieciaka i jeszcze go nakręca.

A nie mozna jakos inaczej? Przyszlosciowo pytam. Chyba nie istnieje jedynie albo
obojetnosc i kontynuowanie pogawedki z psiapsiolka, albo wrzaski i bicie?
Zakladam, ze dziecko samo z siebie nie jest zle i nie rzuca sie na podloge z
placzem bez powodu. Nawet jesli probuje cos w ten sposob wymusic, to po pierwsze
albo tak zostalo nauczone (zatem blad wychowaczy), albo probuje nowa metode
podpatrzona u kolegi, a po drugie, brak reakcji to chyba nie jest wlasciwe
postepowanie?

[szprota]

Mnie nie pytaj, nie rzucałam się i mnie się nie rzucano. Ale podobno chodzi o
przekaz, że wrzaskiem i rzutem dziecko nic nie zwojuje, a będąc na górnym C
emocjonalnym nie przyjmie spokojnej rozmowy.

[lezbobimbo]

Czytalam i widzialam w pouczajacych programach porady, ze kiedy dziecko sie
zaczyna rzucac na podloge lub cos w tym stylu, to trzeba spokojnie powiedziec
"przestan" i zabrac stamtad (o ile nie jest za ciezkie i wredne;). Angielskie
supernianie stosuja jeszcze system ostrzezen i time-outs, nie wiem jak sie to po
polsku nazywa..

[kaliope3]

Ja jeszcze czasem staram się jednak odwrócić uwagę dziecka od rzeczy
z powodu której jest ten atak szału. Czasem ( przy ogromnym
jednakowoż wysiłku psychicznym i często też fizycznym;)udaje się to.
Zawsze mnie wtedy zdumiewa jak dziwne rzeczy potrafią tu zadziałać:)

[anutek115]

aganoreg napisała:
> A nie mozna jakos inaczej? Przyszlosciowo pytam. Chyba nie istnieje jedynie alb
> o
> obojetnosc i kontynuowanie pogawedki z psiapsiolka, albo wrzaski i bicie?

Przyszłościowo odpowiadam: nie można inaczej. To nie jest obojętność mamy, to
jest metoda. Dziecko najczęściej leży rycząc na ziemi i waląc kończynami w ataku
szału jest głuche na argumenty, pozostaje użyć siły (mam w domu czterolatka.
Użycie siły - czyli np. podniesienie go z podłogi i wyniesienie ze sklepu to
zajęcie dla Pudziana, a nie szczupłej kobiety. Moje dziecko się w sklepie nie
rzucało nigdy, ale musiałam go u lekarza opanowywać, to wiem, co mówię).

> Zakladam, ze dziecko samo z siebie nie jest zle i nie rzuca sie na podloge z
> placzem bez powodu. Nawet jesli probuje cos w ten sposob wymusic, to po pierwsz
> e
> albo tak zostalo nauczone (zatem blad wychowaczy), albo probuje nowa metode
> podpatrzona u kolegi, a po drugie, brak reakcji to chyba nie jest wlasciwe
> postepowanie?

Tak jak piszesz, dziecko złe nie jest. I owszem, wymusza w ten sposób, wcale u
kolegów podpatrywać nie musiało, one same z siebie takie zdolne są, jeśli robi
to któryś raz z kolei, to oczywiście ma już mamusię rozpracowaną i wie, że to
działa. A więc, żeby nie działało, NIE MOŻNA temu ulec. Ani razu. Dlatego ja w
takiej sytuacji nigdy nie zwracam uwagi mamie - ona i tak jest zdenerwowana,
wstydzi się, choćby udawała te ploty z psiapsiółą, a tu się obce babsko z
mądrymi radami pakuje. Ściślej mówiąc, metodą jest powiedzenie "Nie, nie
dostaniesz tego" i pójście dalej, argumentowanie i rozmowy nie mają sensu, bo
dziecko nie tyle cię nie słucha, co nie słyszy. I w sumie, i owszem, na
ryczącego trzylatka brak reakcji to jedyna reakcja. No, chyba, że jesteś
wspomnianym Pudzianem i masz siłę taką wierzgającą, miotającą się, drąca na całe
gardło ośmiornicę wynieść ze sklepu (o dokończeniu zakupów zapominając).

[aganoreg]

Dzieki dziewczyny. Znaczy, jesli nie nabiore sily Pudziana, to chyba
lepiej z dzieciatka zrezygnowac. Nie mam w sobie anielskiej
cierpliwosci i niereagowanie na placz i rzucanie sie dziecka (nawet
cudzego, a co dopiero mojego) jest ponad moje sily. I dzieki Anutku
za uswiadomienie (przypomnienie), ze nie chodzi tylko o sytuacje
typu "kup mi" czy autobusowo-spacerowe, ale tez malo przyjemne dla
niektorych dzieci wizyty u lekarza. W koncu nawet jesli moge unikac
zabierania dziecka do supermarketu, to do pediatry sama nie pojde.

Co oczywiscie nie rozwiazuje problemu z matkami bijacymi dziecko
(klaps to bardzo szerokie pojecie). Reagowac, czy nie? Bardzo
poruszyla mnie wypowiedz Truscaveczki.

[anutek115]

E, zaraz zrezygnować :-). Miecie dziecka nie polega tylko na prowadzaniu do
lekarza i rzucania się w sklepie :-)))). Zasadniczo jest dość przyjemne. Tylko
trzeba pamiętać, że wychowuje się je cały czas, a nie tylko w sytuacjach
ekstremalnych. Moje dziecko odbywa ze mną w sklepie rozmowy: "Mamusiu, czy moge
popatrzec na zabawki?" "Możesz, ale rozumiesz, że żadnej dziś nie dostaniesz?".
"Tak, wiem". I żadnych problemów nie ma, może dlatego, ze takie rozmowy były
przeprowadzane od początku (miał ze dwa lata chyba). Wie też, że są takie
momenty, gdy idzie do sklepu wybrać sobie zabawkę - są bowiem dni patrzenia i
dni kupowania :-))).

Rozmowy przed wizytami u lekarza też powoli zaczynają działać.

Względem reagowania na bicie dzieci, niestety, mam podejrzenia zbieżne z
podejrzeniami Truscaveczki. Dziecko raczej oberwie mocniej, ale w czterech
ścianach, a w oddziaływanie Korczaka, wybaczcie, nie wierzę. To znaczy, wierzę,
jak go sobie ktoś do poduszki poczyta i pomyśli, ale nie wtedy, gdy tłucze
dziecko i ktoś mu tego Korczaka zacytuje. W najlepszym wypadku zostanie człowiek
wyśmiany jako nawiedzony palant, w najgorszym usłyszy wiązankę, od której uszy
więdną lub sami oberwiemy. Chyba pytanie "Co pani robi?" jest najlepsze.
neutralne, a na tych mało chamskich może podziałać...

[aganoreg]

Anutku, oczywiscie, ze nie tylko na tym polega bycie matka ;) Ale na
razie nie czuje potrzeby wypelnienia pustych ramion. Wiem, latka
leca...

Powiedzcie, co myslicie o tym artykule?

wyborcza.pl/1,76842,6518169,Dwa_szybkie_w_pupe.html

[szprota]

aganoreg napisała:
Powiedzcie, co myslicie o tym artykule?
wyborcza.pl/1,76842,6518169,Dwa_szybkie_w_pupe.html
Najpierw się żachnęłam: uderzyła dziecko, a nie biła! Ale potem pomyślałam, że właśnie tak jest jednak dobrze: ma doświadczenie tej bezradności i złości, jaka ogarnia rodzica, gdy podnosi rękę na dziecko i wie, że nie tędy droga.
Generalnie poglądy pani Mirosławy całkowicie zbieżne z moimi.

[truscaveczka]

anutek115 napisała> Względem reagowania na bicie dzieci, niestety, mam
podejrzenia zbieżne z podejrzeniami Truscaveczki. Dziecko raczej oberwie
mocniej, ale w czterech ścianach, a w oddziaływanie Korczaka, wybaczcie, nie
wierzę. To znaczy, wierzę, jak go sobie ktoś do poduszki poczyta i pomyśli, ale
nie wtedy, gdy tłucze dziecko i ktoś mu tego Korczaka zacytuje.
Dokładnie tak!
A ja piszę o swoich doświadczeniach jako przedmiotu (!) macierzyństwa osoby
kompletnie niedojrzałej do bycia nie tylko odpowiedzialną za bezpieczeństwo,
zdrowie fizyczne, ale i zdrowie psychiczne dziecka.
I dobrze wiem, że nawet dziwne zachowanie się na ulicy może się dla dziecka źle
skończyć, "bo ludzie patrzą" - a co dopiero, gdy ktoś zwróci uwagę (dziecku albo
matce). Pamiętacie, jak się czuła Ewa Jedwabińska, gdy Aurelia została
rozpoznana jako Geniusia? To bardzo dobrze moim zdaniem odwzorowuje taką
sytuację osoby nieradzącej sobie z macierzyństwem. Ewa nie biła. Ale z
doświadczenia również wiem, ze bicie jest lepsze niż utrata Pieska - mówiąc
symbolami.
Sytuacja opisana przez Filifionkę była drastyczna o tyle, że dziecko dostało
naprawdę ostro. Ale pojedynczy klaps zdarza się i dobrym rodzicom - choć nie
powinien. Jest zły. Ale zdarza się. I nigdy nie wiemy, czy mamy do czynienia z
systematycznym katem (nasza reakcja zaogniłaby sytuację) czy zagubioną osobą,
którą przez chwilę poniosło - wtedy reakcja _pomocna_ wobec takiej osoby może
rozładować napięcie.
Byłam kiedyś świadkiem takiego obrazka - dziecko w Tesco rozwaliło piramidę
jakichś pudełek, rozsypały się okrutnie. Matka, która wcześniej już była dość
spięta, skanalizowała złą energię na dziecko. Już-już złapała je za ramiona, już
miała wyszarpać/sklapsować, kiedy jakiś facet podszedł z uśmiechem, powiedział
"Pomogę pani" i zaczął zbierać pudełka. I babka sklęsła, schyliła się, podniosła
jedno, drugie pudełko, dziecko się przyłączyło... Wiecie o co mi chodzi - nie
wzmógł jej frustracji atakiem na nią.
Gdybyż mieć takie opanowanie i umiejętność błyskawicznej oceny sytuacji...
NB mnie bardzo pomaga się opanować tzw. widownia - np na placu zabaw. Od razu
chce zabłysnąć jako ten Dyjament Macierzyństwa. Z miłą grzywką.

[lezbobimbo]

Oczywiscie dodam, ze porade na temat zabrania szalejacej osmiornicy z miejsca
przestepstwa slyszalam propagowana przez tzw. Dr. Phila, dwumetrowego, dorodnego
faceta. Temu to pewnie latwo mowic ;)
Z kolei mniejsze i slabsze Supernianie angielskie rozwiazywaly konflikty w domu,
a nie w supermarketach. O ile pamietam, to kiedy dziecko usilowalo wrzaskiem i
taczaniem po ziemi wymusic cos, albo kiedy reagowalo na jakas frustracje (n.p.
polecenie: siedz cicho i zjedz obiad), to Nianie wlasnie zmienialy sie w kamien
i czekaly, az sie uspokoi, albo sobie szly w cholere. Kiedy zas przestawalo wyc,
to przykucaly i sie pytaly "ococho" itd. Nie wiem, czy poza domem to moze sie
powiesc?

W kazdym razie, ciesze sie ze nie mam i nie bede miec cudnych dzieciatek ;) bo
jestem apoplektyczna wscieklica i nie mialabym cierpliwosci zupelnie - i pewnie
byscie mnie potem widzialy, i opisywaly to ze zgroza na forach, jak mimo maksym
i Korczaków popedliwie tluke co popadnie..
Synek przyjaciolki rozochocony przysunal mi kiedys w biodro piastka, zabolalo i
odruch mialam natychmiastowy - przemozne uczucie "oddac mu"! Na szczescie sie
zreflektowalam, widzac, ze moja dorosla, juz zacisnieta piesc jest na wysokosci
jego twarzyczki..

Zreszta podziwiam moja mame, ktora nas wychowala bez tluczenia w ogole, ale za
to wzbudzala w nas, malych zywotnych malpiszonach, rispekt samym podniesieniem
jednej brwi :-))) A wsciekala sie na nas, ale wyladowywala to krzykiem lub w
ostatecznosci tlukac niewinna szklanke czy talerzyk :) Jestem wiec zdania, ze
krzyk mimo wszystko lepszy niz fizyczne obtlukiwania.

[croyance]

A ja, szczerze mowiac, wolalabym, zeby mi ktos raz przywalil, niz
gledzil przez piec godzin i uskutecznial pogadanki wychowawcze :-/

[aganoreg]

croyance napisała:

> A ja, szczerze mowiac, wolalabym, zeby mi ktos raz przywalil, niz
> gledzil przez piec godzin i uskutecznial pogadanki wychowawcze :-/

Pytanie, jak dziecko zareaguje? Pamietam Tomcia i Romcie, oni
wiedzieli, ze lanie pasem jest w gruncie rzeczy niegrozne, ale pare
ostrych slow dostalo sie Mamertowi od forumowiczek. Mnie rodzice nie
bili, poza dwoma klapsami od mamy nigdy nie oberwalam. Jak widac,
musialo to byc duze przezycie, skoro nadal to pamietam. Ale tez
wieksze wrazenie sprawial na mnie smutek rodzicow, gdy cos
przeskrobalam. Pogadanki nie byly potrzebne. Chyba po prostu kazdy
jest inny, czy dziecko, czy dorosly. Tylko skad ta biedna matka
trzylatka ma wiedziec, co go przekona do zmiany postepowania?

[croyance]

Ja kilka razy oberwalam od rodzicow, ale jakos wielkim szokiem to
dla mnie nie bylo - czego nie moglam zniesc, to histerii mojej matki
a la Ewa Jedwabinska.

Co oczywiscie nie znaczy, ze sama uderzylabym dziecko - jasne, ze
nie.

[onion68]

> A ja, szczerze mowiac, wolalabym, zeby mi ktos raz przywalil, niz
> gledzil przez piec godzin i uskutecznial pogadanki wychowawcze :-/

Moje dzieci też tak twierdzą - bo nie dostają, tak mi się widzi. Ja dostawałam i
wiem, że wolałabym, aby ktoś ze mną rozmawiał.

[croyance]

Ja dostawalam, i wolalam to niz przemowy, wyrzuty i gadanie. Bo tez
i moi rodzice potrafili truc ... i tak zle, i tak niedobrze, no.

[lezbobimbo]

croyance napisała:
> A ja, szczerze mowiac, wolalabym, zeby mi ktos raz przywalil, niz
> gledzil przez piec godzin i uskutecznial pogadanki wychowawcze :-/

Ha! Ha, sama wiec widzisz, ze pogadanki i gledzenie maja wiekszy efekt niz
przywalanie :D
A serio.. jako male dziecko nie sadze, zebys chciala, aby dorosli Cie tlukli.
Tak samo jako dorosla, wolalabys, zeby ktos Ci pierniczyl i trul przez pare
godzin, czy Cie usilowal spoliczkowac? Podczas pogadanki mozesz przynajmniej
przewracac oczyma ;)

Moja mama, ta sama od wsciekania sie i wywolywania respektu brwiami ;) byla
regularnie bita jako mala dziewczynka przez swoich potwornosciowych, wscieklych
rodzicow (pasem, a nawet wieszakiem!) chociaz byla grzeczna i posluszna i
cichutka! Pamietala ten koszmar i dlatego nigdy nas, swych dzieci, nie bila,
chociaz jako malpiszony "ciekawe swiata" wnerwialysmy ja czesto i mialaby na to
ochote. Przerwala zly wzorzec rodzinny i jestem z niej nieslychanie dumna, az do
wypeku :-)))))
Wrzask moim zdaniem jest niedoceniony jako metoda wychowawcza dla opornych
malpiszonow oraz szalejacych osmiornic ;D

Pamietam tez, jak dzieci z mej polskiej szkoly podstawowej baly sie wracac do
domu, kiedy zlapaly zle stopnie - w domach tych czekaly na nie pasy i sznury od
zelazka :(((((

[onion68]

> Wrzask moim zdaniem jest niedoceniony jako metoda wychowawcza dla opornych
> malpiszonow oraz szalejacych osmiornic ;D

Kurna, a ja, jako onegdaj bita, nie potrafię nawet wrzeszczeć, nie potrafię
niczym rzucić :( Tylko zrzędzę (ok) albo smęcę (za to określenie się obrażam,
choć podobno na dzieci nie wolno się obrażać)

[truscaveczka]

lezbobimbo napisała:
> Moja mama, ta sama od wsciekania sie i wywolywania respektu brwiami ;) byla
> regularnie bita jako mala dziewczynka przez swoich potwornosciowych, wscieklych
> rodzicow (pasem, a nawet wieszakiem!) chociaz byla grzeczna i posluszna i
> cichutka! Pamietala ten koszmar i dlatego nigdy nas, swych dzieci, nie bila,
> chociaz jako malpiszony "ciekawe swiata" wnerwialysmy ja czesto i mialaby na to
> ochote. Przerwala zly wzorzec rodzinny i jestem z niej nieslychanie dumna

Cholera, moja dostała lanie ze dwa razy w życiu i uważała za coś zupełnie
oczywistego tłuc pierworodną :(

[miau78]

Zawsze reaguję w takich sytuacjach. Bez względu na to, ile jest osób przy tym
dziecku i jaka awantura może się rozwinąć.
Pamiętam taką sytuację na przystanku tramwajowym, przed kilkoma laty, pani
tłukła małego chłopczyka parasolką po tyłku i nie było chętnego, żeby nią
potrząsnąć. A ja zatrzymałam się akurat na światłach przy tym przystanku. I
wyskoczyłam z auta z awanturą. Było gorąco.
Nie jestem w stanie zrozumieć takich zachowań.
Dodam, że sama mam Potomka, lat 8.

[anutek115]

lezbobimbo napisała:

> Oczywiscie dodam, ze porade na temat zabrania szalejacej osmiornicy z miejsca
> przestepstwa slyszalam propagowana przez tzw. Dr. Phila, dwumetrowego, dorodneg
> o
> faceta. Temu to pewnie latwo mowic ;)

:-)) Czy w dodatku bezdzietnego ;-)))?

Inna sprawa, że nawet dwumetrowemu facetowi może nie byc lekko - do dziś mam w
pamięci, jak we dwie z pielęgniarką próbowałyśmy po raz ostatni nakarmić mojego
pierworodnego - wcześniaka przez sondę. Mały ważył dwa kilo, ale nie
przeszkadzało mu to mieć charakteru i okreslonych poglądów na sondy, w każdym
razie skończyłyśmy operację obie zlane potem. Oczywiście, dałybyśmy sobie radę,
nawet w pojedynkę, gdyby nie strach, że taką miniaturową ośmiornicę się przydusi
albo uszkodzi... Dla dwumetrowego faceta trzylatek też pewnie mały i kruchy się
zdaje :-)...

>

[ananke666]

lutecja4 napisała:


> w stylu,ze taki duzy chlopak(mial na oko ponad 4lata,siedzial w spacerowce) i
> tam cos tam...-dzieciaka zatkalo,przestal sie drzec

Obawiam się zareagował zamknięciem paszczy tylko dlatego, że zwróciła się do
niego _obca_ osoba.

[truscaveczka]

Jako matka gaszę krótkim "Potrzebujesz się przytulić?" Dziecina potrzebuje,
uspokaja się i już. Potem sobie rozmawiamy o kwestii "nie dostaniesz" i ew.
kompromisu. Zdarza się jej coraz rzadziej (aktualnie nie na tle "nie dostaniesz"
a na tle "musisz siedzieć w wózku sklepowym").
Jako obserwator chciałabym zareagować ale tego nie robię. Bo jako córka bijących
rodziców wiem, ze dziecko dostanie jeszcze większy łomot za to, ze rodzice się
wstydu najedli.
A dopóki np. na naukach przedmałżeńskich będą mówić, że klaps to nic złego, to
tak będzie. Akcje społeczne w tv są nikłe (wiadomo, kasy nie ma na reklamy
płatne, a przecież tv nie poświęci 3 minut trzy razy dziennie za darmo na
głupstwa), w szkole nie ma zajęć z emocji (w gruncie rzeczy bijący rodzic
odczytuje "złe" zachowanie dziecka jako atak na siebie i reaguje intuicyjnie -
walczy z zagrożeniem - wiec bicie to efekt nie tylko złych nawyków z dzieciństwa
ale i nieuświadamiania sobie i nierozumienia własnych emocji).
To, ze Ida sięga po Korczaka, skuteczne, czy nie, świadczy o samoświadomości, o
szukaniu odwołań w doświadczeniach innych, o dopuszczaniu do siebie myśli o
własnej niedoskonałości.
Nie myślcie sobie. Ja też bywam agresywna, choć z emocji swoich zdaję sobie
sprawę. Ale przede mną jeszcze długa droga do rozumowego podejścia do sera. Tfu,
chciałam powiedzieć do dziecka ;)

kOT

[jottka]

tylko na marginesie traumy anutka o dziecku-bestii u lekarza - otóż znajomy
pediatra, który skądinąd twierdzi, że jego praca od pracy weta wiele się nie
różni (pacjent nie potrafi powiedzieć, co mu dolega, za to wyje i gorąco pragnie
ugryźć lekarza, po czym spiesznie opuścić gabinet), miał służbowego kota, gdy
prowadził prywatną praktykę. wycie zwykle zaczynało się w poczekalni i wtedy
wkraczał duży bury, siadał, wprawnie skupiał na sobie uwagę, po czym zaczynał
się myć. siła osobowości kociej uspokajała każdego wyjca:)

no więc możliwe, że w wypadku szalejącej małej bestii trzeba mieć pod ręką
zwierzaka - nie musi być kot, może być pies albo koń czy koza:) ale kot świetnie
całym sobą przekazuje, na czym polegają dobre maniery.

[anutek115]

Ach, zaraz trauma ;-))). Zaledwie trudne przeżycie. Moje dzieci zazwyczaj
zachowują się całkiem przyzwoicie u lekarza, starszemu tylko z jakiegoś powodu
bardzo nie podszedł bilans czterolatka. Bilans polega między innymi na ważeniu i
mierzeniu, naprawdę życzyłabym sobie zobaczyć wszystkie autorytety od
wychowywania dzieci bez stresów, klapsów i podnoszenia głosu, jak próbują zważyć
czterolatka, który sobie tego nie życzy ;-))).

Z poglądami twojego znajomego lekarza na zbieżności pracy weterynarza i pediatry
zgadzam się całkowicie :-))). Bardzo trafne porównanie.

Kot w mojej przychodni nie występuje (a bardzo by się przydał, są rybki, ale one
to nie to samo!), ale w miejscu szczepienia sa takie kuleczki - nie wiem jak je
opisać, wiecie, takie powieszone w rzędzie, wprawia się w ruch pierwszą, i potem
one tak się bimbają bez końca, perpetuum mobile. Działa rewelacyjnie,
szczepienia przechodzą bez jęku, maluchy się wpartują jak zahipnotyzowane i
nawet nie zauważają Tej Dużej Złej Pani Z Ogromną Strzykawką.